In the book of Ezekiel, the ‘siege’ of Jerusalem is the ‘sign’ that is the test by which our eternal destiny will be decided, for it marks the formation of the image of the beast.
Дар китоби Ҳизқиёл, «муҳосираи» Ерусалим он «аломатест», ки озмоишест, ки бар асоси он сарнавишти абадии мо ҳал хоҳад шуд, зеро он ташаккули сурати ҳайвонро нишон медиҳад.
“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. …
«Худованд ба ман равшан нишон додааст, ки сурати ҳайвон пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон ташаккул хоҳад ёфт; зеро он барои қавми Худо озмоиши бузург хоҳад буд, ки ба воситаи он сарнавишти абадии онҳо муайян карда хоҳад шуд. …»
“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.
«Ин имтиҳонест, ки қавми Худо бояд пеш аз муҳр шудан аз он бигзаранд. Ҳамаи онҳое ки бо риоя кардани шариати Ӯ ва рад намудани қабули шанбеи қалбакӣ вафодории худро ба Худо исбот карданд, зери парчами Худованд Худои Яҳува ҷой хоҳанд гирифт ва муҳри Худои Ҳайро қабул хоҳанд кард. Онҳое ки ҳақиқати осмониаслро вогузошта, шанбеи якшанберо мепазиранд, аломати ҳайвонро хоҳанд гирифт». Manuscript Releases, volume 15, 15.
The Christians that fled Jerusalem at the ‘sign’ of Cestius, did so because they had been forewarned and recognized the ‘sign’ when it arrived. Recognizing the formation of the image of the beast is to recognize the “events,” “preparations” and “movements” that lead to the Sunday law. The prophetic elements that make up the ‘sign’ must be understood in advance of the sign. When Cestius began the siege it was too late to learn what the sign was.
Он масеҳиёне, ки ҳангоми зуҳури «аломат»-и Сестий аз Уршалим гурехтанд, чунин карданд, зеро пешакӣ огоҳ карда шуда буданд ва чун «аломат» фаро расид, онро шинохтанд. Шинохтани ташаккули сурати ҳайвон маънои шинохтани «рӯйдодҳо», «тайёрӣҳо» ва «ҳаракатҳо»-еро дорад, ки ба қонуни якшанбе мебаранд. Унсурҳои нубувватие, ки «аломат»-ро таркиб медиҳанд, бояд пеш аз зуҳури он аломат фаҳмида шаванд. Вақте ки Сестий муҳосираро оғоз кард, барои омӯхтани он ки аломат чист, аллакай дер шуда буд.
“Already preparations are advancing, and movements are in progress, which will result in making an image to the beast. Events will be brought about in the earth’s history that will fulfill the predictions of prophecy for these last days.” Review and Herald, April 23, 1889.
«Ҳоло аллакай омодагиҳо пеш мераванд, ва ҳаракатҳое дар ҷараёнанд, ки дар натиҷа сурате барои ҳайвон сохта хоҳад шуд. Дар таърихи замин воқеаҳое ба вуқӯъ хоҳанд омад, ки пешгӯиҳои нубувватро барои ин рӯзҳои охир ба иҷро хоҳанд расонд». Review and Herald, April 23, 1889.
Preparations, Movements and Events
Омодагиҳо, ҳаракатҳо ва воқеаҳо
The “preparations,” “movements” and “events” must be recognized in advance of the test.
«Омодагиҳо», «ҳаракатҳо» ва «рӯйдодҳо» бояд пеш аз санҷиш шинохта шаванд.
“All that God has in prophetic history specified to be fulfilled in the past has been, and all that is yet to come in its order will be. Daniel, God’s prophet, stands in his place. John stands in his place. In the Revelation the Lion of the tribe of Judah has opened to the students of prophecy the book of Daniel, and thus is Daniel standing in his place. He bears his testimony, that which the Lord revealed to him in vision of the great and solemn events which we must know as we stand on the very threshold of their fulfillment.
«Ҳар он чи Худо дар таърихи набувват муайян кардааст, ки бояд дар гузашта иҷро мешуд, иҷро шудааст; ва ҳар он чи ҳанӯз бояд дар навбати худ ба вуқӯъ ояд, ба вуқӯъ хоҳад омад. Дониёл, набии Худо, дар ҷойгоҳи худ меистад. Юҳанно дар ҷойгоҳи худ меистад. Дар Ваҳй Шери сибти Яҳудо китоби Дониёлро ба толибони набувват кушодааст, ва ба ин тариқ Дониёл дар ҷойгоҳи худ меистад. Ӯ шаҳодати худро баён мекунад, яъне он чиро, ки Худованд дар рӯъё дар бораи воқеаҳои бузург ва муҳташаме, ки мо бояд онҳоро бидонем, ҳангоми он ки бар худи остонаи иҷрои онҳо қарор дорем, ба ӯ ошкор намудааст.»
“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated.” Selected Messages, book 2, 109.
«Дар таърих ва нубувват Каломи Худо муборизаи тӯлонӣ ва давомдори байни ҳақиқат ва гумроҳиро тасвир мекунад. Он мубориза ҳанӯз ҳам идома дорад. Он чи пештар рух дода буд, боз такрор хоҳад шуд». Selected Messages, book 2, 109.
We “must know” “the great and solemn events as we stand on the very threshold of their fulfillment.” The threshold identifies our need to understand the events in advance of their fulfilment.
Мо «бояд бидонем» «он рӯйдодҳои бузургу ҷиддиро, дар ҳоле ки мо бар худи остонаи иҷрои онҳо қарор дорем». Остона зарурати моро муайян месозад, ки рӯйдодҳоро пеш аз иҷро шуданашон дарк намоем.
“But the stern tracings of the prophetic pencil reveal a change in this peaceful scene. The beast with lamb-like horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ The spirit of persecution manifested by paganism and the papacy is again to be revealed. Prophecy declares that this power will say ‘to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast.’ [Revelation 13:14.] The image is made to the first or leopard-like beast, which is the one brought to view in the third angel’s message. By this first beast is represented the Roman Church, an ecclesiastical body clothed with civil power, having authority to punish all dissenters. The image to the beast represents another religious body clothed with similar power. The formation of this image is the work of that beast whose peaceful rise and mild professions render it so striking a symbol of the United States. Here is to be found an image of the papacy. When the churches of our land, uniting upon such points of faith as are held by them in common, shall influence the State to enforce their decrees and sustain their institutions, then will Protestant America have formed an image of the Roman hierarchy. Then the true church will be assailed by persecution, as were God’s ancient people. Almost every century furnishes examples of what bigotry and malice can do under a plea of serving God by protecting the rights of Church and State. Protestant churches that have followed in the steps of Rome by forming alliance with worldly powers have manifested a similar desire to restrict liberty of conscience. In the seventeenth century thousands of non-conformist ministers suffered under the rule of the Church of England. Persecution always follows religious favoritism on the part of secular governments.” Spirit of Prophecy, volume 4, 277.
«Аммо хатҳои ҷиддии қалами пешгӯӣ дигаргуншавии ин манзараи осоиштаро ошкор месозанд. Ҳайвони дорои шохҳои баррамонанд бо овози аждаҳо сухан мегӯяд ва “тамоми қудрати ҳайвони аввалро пеши ӯ ба амал меоварад.” Рӯҳи таъқиботе, ки аз ҷониби бутпарастӣ ва папагӣ зоҳир гардида буд, боз аз нав ошкор хоҳад шуд. Пешгӯӣ эълон мекунад, ки ин қудрат “ба сокинони замин мегӯяд, ки барои ҳайвон сурате бисозанд.” [Ваҳй 13:14.] Ин сурат барои ҳайвони аввал, ё ҳайвони палангмонанд, сохта мешавад, ки ҳамонест, ки дар паёми фариштаи сеюм ба назар оварда шудааст. Бо ин ҳайвони аввал Калисои Рум ифода ёфтааст, яъне як ниҳоди калисоӣ, ки бо қудрати шаҳрвандӣ либос пӯшидааст ва ихтиёр дорад ҳамаи мухолифонро ҷазо диҳад. Сурати ҳайвон як ниҳоди дигари динӣеро ифода мекунад, ки бо қудрати монанд ороста шудааст. Ташаккули ин сурат кори ҳамон ҳайвонест, ки бархостани осоишта ва изҳороти мулоимаш ӯро ба рамзи басо барҷастаи Иёлоти Муттаҳида табдил медиҳад. Дар ин ҷо сурати папагӣ пайдо мешавад. Вақте ки калисоҳои кишвари мо, бар он нуқтаҳои имоне ки миёни онҳо муштараканд муттаҳид шуда, давлатро водор созанд, ки қарорҳои онҳоро иҷро намояд ва муассисаҳои онҳоро дастгирӣ кунад, он гоҳ Амрикои протестантӣ сурати иерархияи римиро ба вуҷуд хоҳад овард. Он гоҳ калисои ҳақиқӣ ба таъқибот дучор хоҳад шуд, чунон ки қавми қадимаи Худо дучор шуда буданд. Қариб ҳар аср намунаҳое пешкаш мекунад, ки таассуб ва кина бо баҳонаи хизмати Худо кардан ба василаи ҳифзи ҳуқуқҳои Калисо ва Давлат чӣ метавонанд анҷом диҳанд. Калисоҳои протестантие, ки бо бастани иттиҳод бо қудратҳои дунявӣ дар пайи қадамҳои Рум рафтаанд, чунин майли маҳдуд сохтани озодии виҷдонро низ зоҳир кардаанд. Дар асри XVII ҳазорон ходими ғайримутобиқ зери ҳукмронии Калисои Англия азоб кашиданд. Таъқибот ҳамеша аз имтиёздиҳии динӣ аз ҷониби ҳукуматҳои дунявӣ пайравӣ мекунад». Рӯҳи пешгӯӣ, ҷилди 4, 277.
The formation of the image of the beast is accomplished first in the United States, and thereafter in the world.
Ташаккули сурати ҳайвон нахуст дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ба анҷом мерасад, ва баъд аз он дар тамоми ҷаҳон.
“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.
«Миллатҳои хориҷӣ намунаи Иёлоти Муттаҳидаро пайравӣ хоҳанд кард. Ҳарчанд вай пешсафӣ мекунад, вале ҳамон буҳрон бар халқи мо дар ҳамаи қисматҳои ҷаҳон хоҳад омад». Testimonies, ҷилди 6, 395.
The Edict of Milan in 313 represents the starting of the formation, and also identifies the closed door for Seventh-day Adventists. Constantine of the west and Licinius of the east attached a treaty marriage to the Edict, when Constantine gave his half-sister Constantia to Licinius in the fourth treaty marriage represented in a prophetic line of the six treaty marriages within the prophetic history of Daniel eleven. The first two were associated with wars between the north and south, the next two were civil wars between east and west and the last two are symbolic marriages of the papal church power and state power.
Фармони Милан дар соли 313 оғози ташаккулро ифода мекунад, ва ҳамчунин дари баста барои Адвентистони рӯзи ҳафтумро муайян месозад. Константини ғарб ва Лициниуси шарқ ба ин Фармон никоҳи аҳдиро замима карданд, вақте ки Константин нимхоҳараш Константияро ба Лициниус дар чаҳорумин никоҳи аҳдӣ дод, ки дар хатти нубувватӣ яке аз шаш никоҳи аҳдӣ дар доираи таърихи нубувватии Дониёл ёздаҳ аст. Дуи аввал бо ҷангҳо миёни шимол ва ҷануб алоқаманд буданд, дуи баъдӣ ҷангҳои шаҳрвандӣ миёни шарқ ва ғарб буданд, ва дуи охирин никоҳҳои рамзии қудрати калисои папавӣ ва қудрати давлат мебошанд.
Antiochus II Theos set aside his wife Laodice I to marry the Ptolemaic princess Berenice (daughter of Ptolemy II) around 252 BC. The treaty marriages of the Seleucid Empire were accomplished between the king of the north and the king of the south, whereas; the treaty marriage of 313 was between the emperor of the east and the emperor of the west.
Антиохи II Теос ҳамсараш Лаодикаи I-ро канор гузошт, то тақрибан соли 252 то м. бо шоҳдухтари Птолемейӣ Береника (духтари Птолемейи II) издивоҷ намояд. Издивоҷҳои аҳдии Империяи Селевкиён миёни подшоҳи шимол ва подшоҳи ҷануб анҷом меёфтанд, дар ҳоле ки издивоҷи аҳдии соли 313 миёни императори шарқ ва императори ғарб буд.
The treaty marriage of Antiochus II Theos in 252 BC, represented the beginning of the Seleucid Empire that reached its conclusion as an empire in the history represented in verses ten through sixteen of Daniel eleven. In the final history of the Seleucid empire another treaty marriage was accomplished by Antiochus III the Great, when he gave his daughter Cleopatra I Syra, (the very first Cleopatra of prophetic history) to Ptolemy V in 193 BC. At the time Ptolemy V was about 16 and Cleopatra I Syra about 10 years old. Their marriage was a diplomatic settlement after the fifth Syrian war. The alpha treaty marriage between the king of the north and south in Daniel eleven had marked the end of the second Syrian war.
Аҳдномаи издивоҷи Антиохи II Теос дар соли 252 пеш аз милод оғози Империяи Селевкиёнро ифода мекард, ки анҷоми он ҳамчун як империя дар таърихи тасвиршуда дар оятҳои даҳ то шонздаҳи Дониёл ёздаҳ расид. Дар таърихи ниҳоии империяи Селевкиён аҳдномаи дигари издивоҷ аз ҷониби Антиохи III Бузург ба анҷом расонида шуд, вақте ки ӯ духтараш Клеопатраи I Сираро (нахустин Клеопатра дар таърихи нубувватӣ) ба Птолемейи V дар соли 193 пеш аз милод ба занӣ дод. Дар он вақт Птолемейи V тақрибан 16-сола ва Клеопатраи I Сира тақрибан 10-сола буд. Издивоҷи онҳо созиши дипломатӣ пас аз ҷанги панҷуми Сурия буд. Аҳдномаи издивоҷии алфа байни шоҳи шимол ва ҷануб дар Дониёл ёздаҳ анҷоми ҷанги дуюми Сурияро нишон дода буд.
The last Cleopatra of prophetic history interacted with both Julius Caesar and thereafter with Mark Antony. After the assassination of Julius Caesar in 44 BC the second Triumvirate was formed in 43 BC. Three men made up the triumvirate and after one of those three, Marcus Lepidus was forced out of the threefold union by Octavian, a power struggle between Mark Antony of the east and Octavian of the west ensued. At Brundisium, in 40 BC a treaty between the two eastern and western rivals was made. The treaty included the marriage between Octavian’s sister Octavia and Mark Antony. The treaty and accompanying marriage did not hold, and after Mark Antony became involved with Cleopatra, he divorced Octavia in 32 BC. At the battle of Actium in 31 BC, the empires of east and west were consolidated into one power, and Octavian thereafter became Augustus Caesar, the symbol of the height of Roman glory and power.
Клеопатраи охирини таърихи нубувватӣ ҳам бо Юлий Қайсар муомила дошт ва баъдан бо Марк Антоний. Пас аз қатли Юлий Қайсар дар соли 44 то милод, дар соли 43 то милод Триумвирати дуюм ташкил ёфт. Три мард ин триумвиратро ташкил медоданд, ва баъд аз он ки яке аз он се нафар, Маркус Лепидус, аз иттиҳоди сегона аз ҷониби Октавиан маҷбуран берун карда шуд, мубориза барои қудрат миёни Марк Антонийи шарқ ва Октавиани ғарб ба вуқӯъ пайваст. Дар Брундизиум, дар соли 40 то милод, миёни он ду рақиби шарқӣ ва ғарбӣ аҳднома баста шуд. Ин аҳднома никоҳи миёни Октавия, хоҳари Октавиан, ва Марк Антонийро низ дар бар мегирифт. Он аҳднома ва никоҳи ҳамроҳи он пойдор намонд, ва пас аз он ки Марк Антоний бо Клеопатра робита пайдо кард, ӯ дар соли 32 то милод аз Октавия ҷудо шуд. Дар ҷанги Актиум дар соли 31 то милод, империяҳои шарқ ва ғарб ба як қудрат муттаҳид карда шуданд, ва Октавиан баъдан Август Қайсар гардид, ки рамзи авҷи ҷалол ва қудрати Рум буд.
Prophetically the first treaty marriage of Daniel eleven was between the kings of the north and south in an attempt to end hostilities between the two combatants who were struggling to re-establish the empire of Alexander the Great. That first treaty marriage between the Seleucids and the Ptolemy’s of Egypt was the alpha treaty marriage of the Seleucid and Ptolemaic kingdoms, which typified the omega treaty marriage between the same two powers. In the last or omega treaty marriage, the very first or alpha Cleopatra of Egyptian history became the prophetic link to the last, or omega Cleopatra; whose relationship with Mark Antony became the point of reference for the divorce of Octavia and Mark Antony. The divorce marked the renewed hostilities between Mark Antony of the east and Octavian of the west which ended at the battle of Actium in 31 BC.
Аз нигоҳи пешгӯёна, нахустин издивоҷи аҳдии Дониёл ёздаҳ миёни подшоҳони шимол ва ҷануб буд, дар кӯшиши поён додан ба хусуматҳо миёни он ду ҷониби ҷангкунанда, ки барои аз нав барқарор сохтани империяи Искандари Мақдунӣ мубориза мебурданд. Он нахустин издивоҷи аҳдӣ миёни Селевкиён ва Птоломейҳои Миср издивоҷи аҳдии алфаи подшоҳиҳои Селевкӣ ва Птоломейӣ буд, ки издивоҷи аҳдии омегаро миёни ҳамон ду қудрат пешнамун сохт. Дар охирин, ё омега, издивоҷи аҳдӣ, маҳз нахустин, ё алфа, Клеопатраи таърихи Миср пайванди пешгӯёна ба охирин, ё омега, Клеопатра гардид; ки муносибати ӯ бо Марк Антоний ба нуқтаи истинод барои талоқи Октавия ва Марк Антоний табдил ёфт. Он талоқ аз сар гирифта шудани хусуматҳоро миёни Марк Антонийи шарқ ва Октавиани ғарб нишон дод, ки дар набарди Аксиум дар соли 31 то милод поён ёфт.
The treaty marriage of Brundisium in 40 BC was the alpha treaty marriage of the struggle between east and west, just as the treaty marriage of Laodice and Antiochus II Theo was the alpha of the struggle between north and south. The treaty marriage of 313 was the omega to the alpha treaty marriage of Mark Antony and Octavia, just as the treaty marriage between Ptolemy V and Cleopatra I Syra was the omega treaty marriage of the northern and southern kingdoms. The three treaty marriages that led to the omega treaty marriage of 313 all align, and provide three witnesses to the prophetic characteristics associated with the Edict of Milan. Together the four literal treaty marriages of east, west, north and south align with the two symbolic treaty marriages of the papacy.
Издивоҷи аҳдии Брундизий дар соли 40 то милод издивоҷи аҳдии алфаии мубориза миёни шарқ ва ғарб буд, ҳамон тавре ки издивоҷи аҳдии Лаодика ва Антиохуси II Тео алфаи мубориза миёни шимол ва ҷануб буд. Издивоҷи аҳдии соли 313 омегаи он издивоҷи аҳдии алфаии Марк Антоний ва Октавия буд, ҳамон тавре ки издивоҷи аҳдӣ миёни Птолемейи V ва Клеопатраи I Сира издивоҷи аҳдии омегаии подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубӣ буд. Се издивоҷи аҳдие, ки ба издивоҷи аҳдии омегаии соли 313 расиданд, ҳама бо ҳам мутобиқат доранд ва се шоҳидро ба хусусиятҳои нубувватие, ки бо Фармони Милан алоқаманданд, фароҳам меоранд. Дар якҷоягӣ, он чаҳор издивоҷи аҳдии айнӣ — шарқ, ғарб, шимол ва ҷануб — бо ду издивоҷи аҳдии рамзии папагӣ мутобиқат мекунанд.
In 496, Clovis the king of the Franks was married to Clotilda. Clotilda was a Burgundian princess, the daughter of King Chilperic II of Burgundy. After her father and mother were murdered in a family power struggle, she lived under the protection of her uncle before being given in marriage to Clovis I, king of the Franks, in 493. She was a Catholic, that is, she held the Nicene/orthodox faith of the Roman Church. This set her apart from many other Germanic royal families of the time, who were Arian Christians. Her mother Caretena had been Catholic, and Clotilda was raised in that faith. She is remembered for persistently urging Clovis to abandon paganism and accept Catholic baptism, and thereafter his conversion in 496 is one of the most important events in the early history of France and of Western so-called Christianity.
Соли 496 Кловис, подшоҳи франкҳо, бо Клотилда издивоҷ карда буд. Клотилда маликаи бургундӣ, духтари шоҳ Хилперики II-и Бургундия буд. Пас аз он ки падар ва модараш дар ҷараёни муборизаи хонаводагӣ барои қудрат кушта шуданд, ӯ таҳти ҳимояи амакаш зиндагӣ кард, пеш аз он ки дар соли 493 ба никоҳи Кловиси I, подшоҳи франкҳо, дода шавад. Ӯ католик буд, яъне эътиқоди Никея/ортодоксии Калисои Румро нигоҳ медошт. Ин ӯро аз бисёр хонадонҳои подшоҳии дигари германӣ дар он замон, ки масеҳиёни ориёнӣ буданд, фарқ мекард. Модараш Каретена католик буд, ва Клотилда дар ҳамон эътиқод тарбия ёфта буд. Ӯро ба ёд меоранд, зеро пайваста Кловисро водор мекард, ки бутпарастиро тарк намояд ва таъмиди католикиро бипазирад; ва баъд аз он, навгароии ӯ дар соли 496 яке аз муҳимтарин рӯйдодҳо дар таърихи аввали Фаронса ва он чи ба истилоҳ масеҳияти ғарбӣ хонда мешавад, ба шумор меравад.
Clovis vowed that if he won the battle of Tolbiac he would convert to Clotilda’s Catholic faith and be baptized. The Alemanni king was killed, their army broke, and the Franks won. After the victory Clotilda arranged for Bishop Remigius of Reims to instruct Clovis, and he was baptized (traditionally on Christmas Day 496), along with several thousand of his warriors.
Кловис савганд ёд кард, ки агар ӯ дар ҷанги Толбиак пирӯз шавад, ба имони католикии Клотилда хоҳад гаравид ва таъмид хоҳад гирифт. Подшоҳи алеманнҳо кушта шуд, лашкари онҳо шикаст хӯрд, ва франкҳо ғолиб омаданд. Пас аз ин пирӯзӣ, Клотилда тадбир андешид, то усқуф Ремигийи Реймс ба Кловис таълим диҳад, ва ӯ таъмид гирифт (тибқи ривояти маъмул, дар Рӯзи Мавлуди Масеҳ, соли 496), ҳамроҳ бо чанд ҳазор аз ҷанговарони худ.
Clovis was the king of the Franks, which in modern terms is the king of France. He became the first of the kings of Europe who would ultimately surrender their pagan religion and turn to Catholicism. For this reason, Clovis is considered the “eldest son of the Catholic church,” and France is called, “the eldest daughter of the Catholic church.” In 1980, when pope John Paul II visited France he asked, “France, eldest daughter of the Church, are you faithful to your baptism?”
Кловис подшоҳи франкҳо буд, ки ба истилоҳи имрӯзӣ подшоҳи Фаронса аст. Ӯ нахустин подшоҳ аз миёни подшоҳони Аврупо гардид, ки дар ниҳоят дини бутпарастии худро тарк карда, ба католикият рӯй овард. Ба ҳамин сабаб, Кловис «писари калонии Калисои католикӣ» дониста мешавад, ва Фаронса «духтари калонии Калисои католикӣ» номида мешавад. Соли 1980, вақте ки Поп Иоанн Павели II ба Фаронса сафар кард, пурсид: «Эй Фаронса, духтари калонии Калисо, оё ба таъмиди худ вафодор ҳастӣ?»
Clovis' conversion to Nicene Catholicism identifies the start of a symbolic marriage procession that would lead to the symbolic treaty marriage of 538. The symbolic treaty marriage between Clovis and the whore who commits fornication with the kings of the earth was typified by the four previous treaty marriages in Daniel eleven. Clovis was the first European king to provide military and economic support for the Roman church and Clovis is therefore represented within the history in Daniel eleven.
Рӯ овардани Кловис ба католикизми никеягӣ оғози як роҳпаймоии рамзии ақди никоҳро муайян мекунад, ки ба ақди никоҳи рамзии аҳдии соли 538 мебурд. Ақди никоҳи рамзии аҳдӣ миёни Кловис ва он фоҳишае, ки бо подшоҳони замин зино мекунад, аз ҷониби чор ақди никоҳи аҳдии пешина дар Дониёл ёздаҳ пешнамоӣ шуда буд. Кловис нахустин подшоҳи Аврупо буд, ки барои калисои Рум пуштибонии ҳарбӣ ва иқтисодӣ фароҳам овард, ва бинобар ин Кловис дар дохили таърихи Дониёл ёздаҳ муаррифӣ шудааст.
And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.
Ва қувваҳо аз ҷониби ӯ бархоста, муқаддасгоҳи қудратро палид хоҳанд кард, ва қурбонии ҳамешагиро барҳам хоҳанд дод, ва макруҳи харобисозро барпо хоҳанд кард. Дониёл 11:31.
Clovis in 496 marks the beginning of the European political structures to “stand up” to aid the papacy as it rose to power. It marks the beginning of a symbolic marriage procession. The “arms” of the verse would also pollute the “sanctuary of strength,” which for both pagan and papal Rome is the city of Rome.
Кловиси соли 496 оғози сохторҳои сиёсии Аврупоро нишон медиҳад, ки барои ёрӣ расондан ба папагӣ, ҳангоми ба қудрат бархостани он, «бархезанд». Ин оғози як раҳпаймоии рамзии никоҳро нишон медиҳад. «Бозуҳо»-и ин оят ҳамчунин «маъбади қувват»-ро олуда месохтанд, ки ҳам барои Рими бутпараст ва ҳам барои Рими папагӣ шаҳри Рим аст.
Two Sanctuary's
Ду Қудсгоҳ
There are two different Hebrew words in the book of Daniel that are translated as “sanctuary.” The Hebrew words ‘miqdash’ and ‘qodesh’ are both translated as “sanctuary,” but qodesh can only represent a holy entity, whereas miqdash can represent either a holy or unholy sanctuary—as determined by context.
Дар китоби Дониёл ду вожаи гуногуни ибронӣ мавҷуд аст, ки ба «қудсгоҳ» тарҷума шудаанд. Вожаҳои ибронии «miqdash» ва «qodesh» ҳар ду ба «қудсгоҳ» тарҷума мешаванд, аммо «qodesh» танҳо метавонад як мавҷуди муқаддасро ифода кунад, дар ҳоле ки «miqdash» вобаста ба матн метавонад ҳам қудсгоҳи муқаддас ва ҳам қудсгоҳи номуқаддасро ифода намояд.
The “sanctuary of strength” in verse thirty-one is ‘miqdash’ and represents the sanctuary of Rome’s strength, which for both pagan and papal Rome was the city of Rome. From the battle of Actium, when Octavian united the empire, pagan Rome was invincible for three hundred and sixty years (a time) in fulfilment of verse twenty-four of Daniel eleven.
«Мақдаси қувват» дар ояти сию як «miqdash» аст ва маъбади қуввати Румро ифода мекунад, ки барои ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папавӣ шаҳри Рум буд. Аз ҷанги Актиум, ҳангоме ки Октавиан империяро муттаҳид сохт, Руми бутпараст дар тӯли сесаду шаст сол (як замон) шикастнопазир буд, дар иҷрои ояти бисту чоруми Дониёл ёздаҳ.
He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.
Вай ба фаровонтарин ҷойҳои вилоят ба осоиштагӣ дохил хоҳад шуд; ва он чиро ба ҷо хоҳад овард, ки падаронаш ва падарони падаронаш накарда буданд; ғанимат, тороҷ ва сарватро миёни онҳо пароканда хоҳад кард; балки бар зидди қалъаҳои мустаҳкам тадбирҳои худро хоҳад андешид, то замоне. Дониёл 11:24.
When pagan Rome ruled from the city of Rome it was invincible, but when Constantine moved the capital to Constantinople in 330, the “time” of verse twenty-four was fulfilled. When the last of the three horns (the Goths) of Daniel seven were driven out of the city, papal Rome prophetically took the throne as the fifth kingdom of Bible prophecy in 538. The Goths had besieged Rome, but ultimately retreated as Belsarius, general for Justinian secured the city. The Roman church then ruled supremely for twelve hundred and sixty years until Napoleon had the pope removed and put in exile in 1798.
Вақте ки Руми бутпараст аз шаҳри Рим ҳукмронӣ мекард, он мағлубнашаванда буд; аммо вақте ки Константин дар соли 330 пойтахтро ба Константинопол кӯчонид, «вақт»-и ояти бисту чаҳорум иҷро гардид. Вақте ки охирини он се шохи Дониёл ҳафтум (готҳо) аз шаҳр ронда шуданд, Руми папавӣ ба таври нубувватӣ дар соли 538 ҳамчун подшоҳии панҷуми пешгӯии Китоби Муқаддас тахтро соҳиб гашт. Готҳо Римро муҳосира карда буданд, вале дар ниҳоят ақибнишинӣ карданд, зеро Белсарий, сарлашкари Юстиниён, шаҳрро таъмин намуд. Пас аз он калисои Рум дар тӯли як ҳазору дусаду шаст сол ба таври мутлақ ҳукмронӣ кард, то он ки Наполеон дар соли 1798 фармон дод, ки папа аз мақом барканор ва ба табъид фиристода шавад.
Rome, “the sanctuary of strength” was “polluted,” (polluted, meaning ‘wounded or dissolved’), through the “arms” from the ongoing warfare against the city, represented primarily by the first four trumpets of Revelation chapter eight.
Рим, «мақдиси қувват» «наҷис гардонида шуд» (наҷис гардонида шуд, яъне «маҷрӯҳ ё барҳам дода шуд»), ба воситаи «қувваҳо» аз ҷанги давомдор бар зидди шаҳр, ки пеш аз ҳама ба василаи чор карнаи аввали боби ҳаштуми Ваҳй тасвир шудааст.
The history that ensued from 496 onward would see the city of Rome polluted as it changed from the power and glory of the Roman empire unto the power and glory of the Roman Catholic empire. Those arms would take away the religion of paganism, represented by the word “daily” in the passage, as they accepted the religion of Nicene Catholicism.
Таърихе, ки аз соли 496 ба баъд идома ёфт, шоҳиди он мегардид, ки шаҳри Рум палид шуд, зеро он аз қудрат ва ҷалоли империяи Рум ба қудрат ва ҷалоли империяи католикии Рум табдил меёфт. Он дастҳо дини бутпарастиро, ки дар ин порча бо калимаи «рӯзона» ифода шудааст, аз миён мебурданд, зеро дини католикии Ниқеягиро пазируфтанд.
At the battle of Vouillé, Clovis defeated the Arian Visigoths under Alaric II and took Aquitaine. In the aftermath of the victory, in 508, the Eastern emperor Anastasius I (in Constantinople) honored Clovis for his victory over the Visigoths. Gregory of Tours says that Anastasius sent Clovis' official papers making him consul. At Tours, in Saint Martin’s church, Clovis put on a purple tunic and cloak, set a diadem on his head, rode out, and scattered gold and silver to the crowd. Gregory says that from that day he was hailed as consul and recognized by the Roman emperor that Clovis was a legitimate Christian king in the west. He was rewarded for breaking the Arian Visigoths, whom Constantinople also opposed. 508 is the year the emperor in the East publicly honored the Catholic Frankish king—church, victory, and Roman legitimacy in one scene. 508 is the year the Frankish Catholic kingdom stood as the dominant Catholic power in Gaul after breaking Arian Visigoth’s rule. Clovis is the first major barbarian king to fight for Nicene Catholicism against Arian kingdoms, and thus the prototype of the French role as “eldest daughter of the Church.” Clovis represents the period of 496 unto 508 and is the alpha symbol of the symbolic marriage treaty. The thirty years from 508 unto 538 are represented by Justinian who is the omega symbol of the procession.
Дар ҷанги Вуйе, Хлодвиг вестготҳои арианиро таҳти роҳбарии Аларихи II шикаст дода, Аквитанияро тасарруф кард. Пас аз ин пирӯзӣ, дар соли 508, императори Шарқ Анастасийи I (дар Константинопол) Хлодвигро барои пирӯзии ӯ бар вестготҳо сарфароз гардонид. Григорийи Тур мегӯяд, ки Анастасий ҳуҷҷатҳои расмиро ба Хлодвиг фиристод, ки ӯро консул таъйин мекарданд. Дар Тур, дар калисои муқаддас Мартин, Хлодвиг либоси арғувонии дарунӣ ва ҷомаи болопӯш ба бар кард, диадемаро бар сари худ гузошт, савор шуда берун омад ва ба анбӯҳи мардум тилло ва нуқра пошид. Григорий мегӯяд, ки аз ҳамон рӯз ӯро консул нидо мекарданд ва императори Рум эътироф намуд, ки Хлодвиг дар Ғарб подшоҳи машрӯи масеҳӣ аст. Ӯ барои дарҳам шикастани вестготҳои арианӣ, ки Константинопол низ ба онҳо мухолиф буд, мукофот ёфт. Соли 508 ҳамон солест, ки император дар Шарқ ошкоро подшоҳи католикии франкҳоро гиромӣ дошт — калисо, пирӯзӣ ва машрӯияти румӣ дар як саҳна. Соли 508 ҳамон солест, ки салтанати католикии франкҳо пас аз дарҳам шикастани ҳукмронии вестготҳои арианӣ ҳамчун қудрати бартаридоштаи католикӣ дар Ғол барпо истод. Хлодвиг нахустин подшоҳи бузурги барбарист, ки ба хотири католикизми Никей бар зидди салтанатҳои арианӣ ҷангид, ва аз ин рӯ намунаи аввалини нақши Фаронса ҳамчун «духтари калонсоли Калисо» мебошад. Хлодвиг давраи аз 496 то 508-ро намояндагӣ мекунад ва рамзи алфавии аҳдномаи издивоҷи рамзист. Сӣ соли аз 508 то 538-ро Юстиниан намояндагӣ мекунад, ки ӯ рамзи омегавии ҷараён мебошад.
In 538, the “arms” placed the papal power on the throne of the earth for 1260 years. It was then that the symbolic treaty marriage was consummated at the conclusion of the marriage procession that had begun in 496. In 1798, the treaty marriage that had begun between the pope of Rome and Clovis of France, was disannulled when Napoleon of France divorced the papal power by having his general take the pope captive.
Дар соли 538, «дастҳо» қудрати папаро барои 1260 сол бар тахти замин нишонданд. Маҳз дар ҳамон вақт никоҳи рамзии аҳдномаӣ дар анҷоми ҷараёни арӯсии никоҳ, ки дар соли 496 оғоз ёфта буд, ба камол расид. Дар соли 1798, никоҳи аҳдномаие, ки миёни папаи Рум ва Хлодвиги Фаронса оғоз ёфта буд, ботил гардонида шуд, вақте ки Наполеони Фаронса бо он ки генерали худро водошт папаро асир бигирад, аз қудрати папа талоқ гирифт.
The alpha symbolic papal treaty marriage, which had begun its marriage procession in 496, was consummated at the Sunday law in 538, and it was thereafter disannulled in 1798, just as was every other treaty marriage of Daniel eleven. Revelation adds to the papal marital relationship between the kings of Europe and popes of Catholicism, for the dragon of Revelation twelve is both Satan and pagan Rome’s kings.
Алифбои рамзии аҳдномаи издивоҷи папавӣ, ки роҳпаймоии издивоҷии худро дар соли 496 оғоз карда буд, дар қонуни якшанбе дар соли 538 ба анҷом расид, ва баъдан дар соли 1798 бекор карда шуд, ҳамон тавре ки ҳар як издивоҷи аҳдномавии дигари Дониёл ёздаҳ. Ваҳй ба муносибати издивоҷии папавӣ миёни подшоҳони Аврупо ва попҳои католикӣ чизи иловагӣ меафзояд, зеро аждаҳои Ваҳйи дувоздаҳ ҳам Шайтон аст ва ҳам подшоҳони Руми бутпараст.
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
«Пас, ҳангоме ки аждаҳо, пеш аз ҳама, Шайтонро ифода мекунад, дар маънои дуюмдараҷа он рамзи Руми бутпараст аст». «Муборизаи Бузург», 439.
In Revelation John informs us of three things the kings (the dragon) gave to the sea beast of Catholicism.
Дар Ваҳй Юҳанно моро аз се чизе огоҳ месозад, ки подшоҳон (аждаҳо) ба ҳайвони баҳрии католикӣ додаанд.
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.
Ва он ҳайвоне ки дидам, монанди паланг буд; ва пойҳояш мисли пойҳои хирс, ва даҳонаш мисли даҳони шер буд; ва аждаҳо қуввати худ ва тахти худ ва ихтиёри азимеро ба вай дод. Ваҳй 13:2.
In 496, the kings of Europe began providing the papal beast their “power” as represented by their military might and economic support. They had moved the capital of their empire to Constantinople in 330, leaving the city of Rome as the “seat” of the papal authority. The “arms” thereafter identified the papal church as the head of all churches in 533 with the decree of Justinian. The decree included the use of their military might to persecute those who the papacy identified as heretics, thus placing their civil “authority” into the hands of the popes.
Дар соли 496 подшоҳони Аврупо ба ҳайвони папагӣ «қудрати» худро, чунон ки бо нерӯи ҳарбии худ ва пуштибонии иқтисодии худ ифода меёфт, доданро оғоз карданд. Онҳо дар соли 330 пойтахти империяи худро ба Константинопол кӯчонида буданд ва шаҳри Румро ҳамчун «тахтгоҳи» ҳокимияти папагӣ боқӣ гузоштанд. «Қӯшунҳо» баъдан, бо фармони Юстиниан дар соли 533, калисои папагиро ҳамчун сари ҳамаи калисоҳо муайян карданд. Ин фармон ҳамчунин истифодаи нерӯи ҳарбии онҳоро барои таъқиби онҳое дар бар мегирифт, ки папагӣ онҳоро бидъаткор мешуморид; ба ин тартиб, «ҳокимияти» шаҳрвандии худро ба дасти попҳо месупурданд.
The alpha treaty marriage between the papacy and the kings of Europe began with Clovis in 496. By 508, paganism, the legal religion of the realm was set aside for the religion of Nicene Catholicism. In 533, Justinian identified the papacy as the head of all churches, and surrendered the legal authority of their respective thrones unto the papal power.
Издивоҷи аҳди алфа миёни папагӣ ва подшоҳони Аврупо бо Кловис дар соли 496 оғоз ёфт. То соли 508, бутпарастӣ, ки дини қонунии он салтанат буд, ба фоидаи дини католикияти Никоия канор гузошта шуд. Дар соли 533, Юстиниан папагиро ҳамчун сардори ҳамаи калисоҳо муайян кард ва ҳокимияти қонунии тахтҳои дахлдори онҳоро ба қудрати папагӣ вогузошт.
The Alpha and Omega Seat
Тахти Алфа ва Омега
In 330, the city of Rome was left in the hands of the Roman church where she would be seated until she is destroyed in the lake of fire at Christ’s second coming. In 538, she was officially seated again upon the papal throne, thus identifying the history of 330 unto 538 as a prophetic period that begins with an alpha seat and ends with an omega seat. The period represents the ending of the fourth kingdom of Bible prophecy (Pergamos) as a progressive demise beginning in 330 and ending in 538 with the arrival of Thyatira. Both western and eastern Rome continued the slow dissolution beyond 538, but the period began with giving the seat, representing the city of Rome to the papacy in 330, until the seat became not simply a throne over the city, but over the kingdom represented by the city in 538.
Соли 330 шаҳри Рум ба дасти калисои румӣ вогузор карда шуд, ки дар он ҷо вай то вақте хоҳад нишаст, ки дар кӯли оташ ҳангоми омадани дуюми Масеҳ нобуд гардад. Соли 538 вай расман бори дигар бар тахти папагӣ нишонда шуд; ба ин тартиб таърихи аз 330 то 538 ҳамчун як давраи нубувватӣ муайян мегардад, ки бо як нишастгоҳи алфа оғоз ёфта, бо як нишастгоҳи омега анҷом меёбад. Ин давра анҷоми салтанати чоруми нубуввати Китоби Муқаддасро (Пергамус) ҳамчун заволи тадриҷӣ ифода мекунад, ки аз соли 330 оғоз ёфта, соли 538 бо фаро расидани Тиатира анҷом меёбад. Ҳам Руми ғарбӣ ва ҳам Руми шарқӣ баъд аз соли 538 низ ба пошхӯрии сусти худ идома доданд, аммо ин давра аз додани нишастгоҳ — яъне шаҳри Рум — ба папагӣ дар соли 330 оғоз гардид, то он ки ин нишастгоҳ дар соли 538 на танҳо тахте бар шаҳр, балки бар салтанате гардад, ки шаҳр онро намояндагӣ мекард.
330 to 538 is a specific prophetic period that defines the ‘eight’ waymarks of the papacy’s empowerment. Those eight steps are repeated in the healing of the papacy’s deadly wound at the soon-coming Sunday law.
330 то 538 як давраи мушаххаси нубувватӣ аст, ки ҳашт аломати роҳи қудратёбии папаро муайян мекунад. Он ҳашт қадам дар шифо ёфтани захми марговари папагӣ дар қонуни якшанбеи ба зудӣ омаданӣ такрор мешаванд.
The first of the eight steps was the giving of the city of Rome to the papal power, and the eighth step was the giving of the city as the throne of the fifth kingdom of Bible prophecy. This identifies 538 as the seat, and as ‘the eighth step, that is of the previous seven steps.’ The first step was the giving of the seat and the eighth step was the giving of the seat; thus, the first step in 330 is the alpha and 538 is the omega. Two seats, three horns removed, the daily taken away, Clovis’ conversion and Justinian’s decree equal eight total steps that identify the marriage procession, and ultimately the marriage.
Аввалини ҳашт қадам супурдани шаҳри Рум ба қудрати папагӣ буд, ва қадами ҳаштум супурдани он шаҳр ҳамчун тахти салтанати панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас буд. Ин 538-ро ҳамчун мақар муайян мекунад, ва ҳамчун «қадами ҳаштум, яъне аз ҳафт қадами пешин». Қадами аввал супурдани мақар буд ва қадами ҳаштум низ супурдани мақар буд; бинобар ин, қадами аввал дар соли 330 алфа аст ва 538 омега. Ду мақар, се шох бардошта шуданд, қурбонии доимӣ бардошта шуд, табдили динии Хлодвиг ва фармони Юстиниан, дар маҷмӯъ, ба ҳашт қадам баробар мешаванд, ки сайри ақди никоҳро муайян мекунанд ва, дар ниҳоят, худи ақди никоҳро.
In 1798, France, the power who had represented the ten European kings, who placed the papacy on the throne in 538, removed the papacy from that very throne. The alpha treaty marriage represented in the history of 538 unto 1798 typifies the omega treaty marriage of the papal power with the ten kings of Revelation seventeen. The marriage procession from 496 unto 538 typifies eight steps that align with the last eight presidents of the United States. Clovis and France are symbols of the ten European kings. They represent the United States who will become the premier king of Revelation seventeen’s ten kings at the soon-coming Sunday law.
Дар соли 1798 Фаронса, он қудрате, ки даҳ подшоҳи Аврупоро намояндагӣ мекард ва дар соли 538 папаро бар тахт нишонда буд, худи ҳамон папаро аз ҳамон тахт фуровард. Издивоҷи аҳдии алфа, ки дар таърихи аз соли 538 то 1798 тасвир ёфтааст, издивоҷи аҳдии омегаи қудрати папавиро бо даҳ подшоҳи Ваҳй боби ҳабдаҳ намунасозӣ мекунад. Раванди издивоҷ аз соли 496 то 538 ҳашт қадамро намунасозӣ мекунад, ки бо ҳашт президенти охирини Иёлоти Муттаҳидаи Амрико мутобиқат доранд. Хлодвиг ва Фаронса рамзҳои даҳ подшоҳи Аврупо мебошанд. Онҳо Иёлоти Муттаҳидаро намояндагӣ мекунанд, ки дар қонуни якшанбеи наздикшаванда подшоҳи бартари даҳ подшоҳи Ваҳй боби ҳабдаҳ хоҳад шуд.
The five previous treaty marriages of Daniel eleven align with the sixth and final treaty marriage of the latter days. The alpha and omega treaty marriages of north and south identify the bride from the south as the alpha and the omega is a bride from the north. In the treaty marriages of pagan Rome, the alpha bride from the east was given to the west, and the omega of 313 was a bride from the west. Those four marriages are prophetically linked together by Cleopatra the first and Cleopatra the last. The symbolic treaty marriage of papal Rome represented the groom as the premier king of a prophetic confederacy of ten kings joining with their bride—the scarlet woman of Rome. The divorce was carried out by the premier king of the ten kings in 1798.
Панҷ никоҳи аҳдии пешинаи боби ёздаҳуми Дониёл бо никоҳи аҳдии шашум ва ниҳоии рӯзҳои охир мувофиқат мекунанд. Никоҳҳои аҳдии алфа ва омегаи шимол ва ҷануб арӯсро аз ҷануб ҳамчун алфа муайян мекунанд, ва омега арӯсе аз шимол аст. Дар никоҳҳои аҳдии Рими бутпараст, арӯси алфа аз шарқ ба ғарб дода шуд, ва омегаи соли 313 арӯсе аз ғарб буд. Он чор никоҳ ба таври нубувватӣ ба воситаи Клеопатраи аввал ва Клеопатраи охир бо ҳам пайваст шудаанд. Никоҳи аҳдии рамзии Рими папавӣ домодро ҳамчун подшоҳи пешвои як конфедератсияи нубувватии даҳ подшоҳ муаррифӣ мекард, ки бо арӯси худ — зани арғувонии Рим — муттаҳид мешаванд. Талоқро подшоҳи пешвои он даҳ подшоҳ дар соли 1798 анҷом дод.
The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.
Аҳди никоҳи соли 313 никоҳи аҳдии ниҳоии қудрати папагӣ бо Иёлоти Муттаҳида — подшоҳи аввалини даҳ подшоҳи Ваҳй боби ҳабдаҳ —ро ифода мекунад; қудрате бо ду шох, ки бо қудрати дӯшохаи Фаронса намуна оварда шудааст. Таърихе, ки бо Кловис дар соли 496 оғоз ёфт ва дар ниҳоят ба фармони Юстиниан дар соли 533 ва ба тахтнишинии папагӣ дар соли 538 оварда расонд, таърихи аз соли 1989 то қонуни якшанбе мебошад.
We will continue these things in the next article.
Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.