Peter is at Panium (Caesarea Philippi), which is just six or eight days before the middle of the three times Peter, John and James went alone with Jesus. The first was the demonstration of His power at the resurrection of Jairus’ twelve-year-old daughter; the second was the demonstration of His glory at the Mount of Transfiguration; and the third was Gethsemane, the demonstration of His suffering. At Panium in chapter eleven Peter is aligned just before the cross of verse sixteen. The mount was the midpoint of the three exclusive trips of three disciples. At the mount the heavenly Father also spoke the second of three times; the Father spoke at the baptism, the mount and then just before the cross. Peter is twice at a midpoint of three specific events. He is also the midpoint of chapters eleven through twenty-two of Matthew.
Петрус дар Паниум (Қайсарияи Филиппус) аст, ки ин ҳамагӣ шаш ё ҳашт рӯз пеш аз сафари мобайнии он се сафарест, ки Петрус, Юҳанно ва Яъқуб танҳо ҳамроҳи Исо анҷом дода буданд. Мавриди аввал зуҳури қудрати Ӯ ҳангоми эҳёи духтари дувоздаҳсолаи Ёир буд; мавриди дуюм зуҳури ҷалоли Ӯ дар кӯҳи Табдили Симо буд; ва мавриди сеюм Ҷатсамонӣ, зуҳури ранҷу азоби Ӯ буд. Дар Паниум, дар боби ёздаҳум, Петрус бевосита пеш аз салиби ояти шонздаҳум ҷой гирифтааст. Кӯҳ нуқтаи миёнаи он се сафар буд, ки танҳо ин се шогирд дар онҳо ширкат доштанд. Дар кӯҳ Падари осмонӣ низ бори дуюм аз се бор сухан гуфт; Падар ҳангоми таъмид, дар кӯҳ ва сипас бевосита пеш аз салиб сухан гуфт. Петрус ду бор дар нуқтаи миёнаи се рӯйдоди мушаххас қарор дорад. Ӯ ҳамчунин нуқтаи миёнаи бобҳои ёздаҳум то бисту дуюми Инҷили Матто аст.
The Ass
Ассирия
The mount came before the triumphal entry, which began with the ass being loosed to carry the offering into Jerusalem, the way Abraham’s ass carried the wood for the offering on Moriah, the ancient site of the temple in Jerusalem. The feast of trumpets in the line of Leviticus twenty-three marks the loosing of the ass, so the experience of the Mount of Transfiguration preceded the triumphal entry, thus placing Peter in the history of the thirty days of Leviticus twenty-three aligned with the Pentecostal season. In those thirty days the temple (the middle test) is brought upon the candidates to be among the eighty valiant priests. In the testimony of King Uzziah’s rebellion in the holy place, the eighty priests are identified as valiant, thus suggesting there were priests who did not participate.
Воқеаи кӯҳ пеш аз вуруди тантанавӣ рух дод, ки он бо кушода шудани банди хар оғоз ёфт, то қурбониро ба Ерусалим барад, ҳамон тавре ки хари Иброҳим ҳезуми қурбониро ба Мӯриё, макони қадимии маъбади Ерусалим, бурда буд. Иди карнайҳо дар хатти боби бисту сеюми китоби Ибодат кушодани банди харро нишон медиҳад; бинобар ин, таҷрибаи кӯҳи Таҷаллӣ пеш аз вуруди тантанавӣ ба амал омад ва ҳамин тавр Петрусро дар таърихи сӣ рӯзи боби бисту сеюми китоби Ибодат, ки бо айёми Пантикост мутобиқат дорад, ҷой медиҳад. Дар он сӣ рӯз довталабони шомил шудан ба сафи ҳаштод коҳини далер бо маъбад (озмоиши мобайнӣ) рӯ ба рӯ карда мешаванд. Дар шаҳодат оид ба исёни шоҳ Уззиё дар ҷойи муқаддас, ҳаштод коҳин далер номида шудаанд ва ин ба он ишора мекунад, ки коҳиноне низ буданд, ки иштирок накарданд.
And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. 2 Chronicles 26:17, 18.
Ва паси ӯ Азариё — коҳин — даромад, ва бо ӯ ҳаштод коҳини Худованд, ки мардони далер буданд. Ва онҳо ба муқобили подшоҳ Уззиё истода, ба ӯ гуфтанд: «Эй Уззиё, сӯзонидани бухур барои Худованд аз они ту нест, балки аз они коҳинон, писарони Ҳорун аст, ки барои сӯзонидани бухур муқаддас гардидаанд; аз муқаддасгоҳ берун рав, зеро ки ту гуноҳ кардаӣ; ва ин барои иззати ту аз ҷониби Худованд Худо нахоҳад буд». 2 Вақоеънома 26:17, 18.
The valiant priests are those who follow the Lamb whithersoever He goes.
Коҳинони диловаранд онҳое, ки Барраро ба ҳар ҷое ки Ӯ меравад, пайравӣ мекунанд.
These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.
Инҳоянд онҳое ки бо занон нопок нашудаанд, зеро онҳо бокираанд. Инҳоянд онҳое ки ҳар ҷо Барра биравад, аз ақиби Ӯ мераванд. Инҳо аз миёни одамон харида шудаанд, чун навбари ҳосил барои Худо ва барои Барра. Ваҳй 14:4.
The Lion of the tribe of Judah leads His people into the Most Holy Place and has them gaze into the ark of the covenant and consider the High Priest who is there ministering in His final work of blotting out sin. Peter was resurrected on December 31, 2023, and then was confronted with the foundation test over the role of Rome in establishing the external vision of prophecy. Then the second test of the temple arrived for Peter, and it is there that the vision of the internal line is represented in the looking glass vision of Daniel chapter ten.
Шери сибти Яҳудо қавми Худро ба Қудси қудсҳо раҳнамоӣ мекунад ва онҳоро водор месозад, ки ба даруни сандуқи аҳд назар афкананд ва дар бораи Саркоҳине андеша кунанд, ки дар он ҷо дар кори ниҳоии Худ — маҳв кардани гуноҳ — хизмат мекунад. Петрус 31 декабри соли 2023 эҳё шуд ва сипас бо озмоиши бунёдӣ оид ба нақши Рум дар муқаррар намудани рӯъёи берунии нубувват рӯ ба рӯ гардид. Сипас барои Петрус озмоиши дуюми маъбад фаро расид ва маҳз дар ҳамин ҷо рӯъёи хатти дохилӣ дар рӯъёи оинавии боби даҳуми китоби Дониёл таҷассум меёбад.
Peter had denied his Lord on July 18, 2020, and he did so three times.
Петрус 18 июли соли 2020 Худованди худро инкор карда буд, ва ӯ ин корро се бор анҷом дод.
“Three times Peter had openly denied his Lord, and three times Jesus drew from him the assurance of his love and loyalty, pressing home that pointed question, like a barbed arrow to his wounded heart. Before the assembled disciples Jesus revealed the depth of Peter’s repentance, and showed how thoroughly humbled was the once boasting disciple.” The Desire of Ages, 812.
«Петрус се боре ошкоро Парвардигори худро инкор карда буд, ва Исо низ се бор аз ӯ эътирофи муҳаббат ва вафодориашро берун овард, он саволи бурроро, мисли тири нӯгтез, ба дили маҷрӯҳи ӯ амиқ фурӯ бурда. Дар назди шогирдони ҷамъомада Исо умқи тавбаи Петрусро ошкор сохт ва нишон дод, ки он шогирде, ки пештар лоф мезад, то чӣ андоза комилан фурӯтан гардида буд». Орзуи асрҳо, 812.
Peter represented two classes of worshippers.
Петрус ду синфи ибодаткунандагонро намояндагӣ мекард.
“For each of the classes represented by the Pharisee and the publican there is a lesson in the history of the apostle Peter. In his early discipleship Peter thought himself strong. Like the Pharisee, in his own estimation he was ‘not as other men are.’ When Christ on the eve of His betrayal forewarned His disciples, ‘All ye shall be offended because of Me this night,’ Peter confidently declared, ‘Although all shall be offended, yet will not I.’ Mark 14:27, 29. Peter did not know his own danger. Self-confidence misled him. He thought himself able to withstand temptation; but in a few short hours the test came, and with cursing and swearing he denied his Lord.” Christ’s Object Lessons, 152.
«Барои ҳар яке аз он табақаҳое, ки дар шахси фарисӣ ва боҷгир муҷассам шудаанд, дар таърихи ҳавворӣ Петрус дарсе вуҷуд дорад. Дар айёми аввали шогирдӣ Петрус худро қавӣ мепиндошт. Монанди фарисӣ, ба арзёбии худ, ӯ «монанди дигар одамон» набуд. Вақте ки Масеҳ дар шаби пеш аз таслим шуданаш ба шогирдонаш пешакӣ огоҳӣ дод: «Ҳамаи шумо ин шаб ба сабаби Ман хоҳед лағжид», Петрус бо итминон изҳор намуд: «Агарчи ҳама ба васваса афтанд, ман ҳаргиз не». Марқӯс 14:27, 29. Петрус хатари худро намедонист. Худэътимодӣ ӯро ба иштибоҳ андохт. Ӯ худро қодир мешумурд, ки ба васваса муқовимат намояд; аммо пас аз чанд соати кӯтоҳ озмоиш фаро расид, ва ӯ бо лаънат кардану қасам хӯрдан Худованди худро инкор кард». Масалҳои Масеҳ, 152.
The publican went to his home justified.
Боҷгир сафед шуда, ба хонаи худ рафт.
“The Pharisee and the publican represent two great classes into which those who come to worship God are divided. Their first two representatives are found in the first two children that were born into the world.” Christ’s Object Lessons, 152.
«Фарисӣ ва боҷгир ду синфи бузургро ифода мекунанд, ки ҳамаи онҳое, ки барои ибодати Худо меоянд, ба онҳо ҷудо мешаванд. Нахустин ду намояндаи онҳо дар нахустин ду кӯдаке дида мешаванд, ки дар ҷаҳон таваллуд ёфтанд». Christ’s Object Lessons, 152.
Abel and the publican are a symbol of justification by faith.
Ҳобил ва боҷгир рамзи сафедшавӣ ба василаи имон мебошанд.
And the publican, standing afar off, would not lift up so much as his eyes unto heaven, but smote upon his breast, saying, God be merciful to me a sinner. I tell you, this man went down to his house justified rather than the other: for every one that exalteth himself shall be abased; and he that humbleth himself shall be exalted. Luke 18:13, 14.
Ва боҷгир, ки дур истода буд, ҳатто чашмонашро ба осмон бардоштан намехост, балки бар синаи худ мезад ва мегуфт: Худоё, бар ман, ки гуноҳкорам, раҳм намо. Ба шумо мегӯям, ки ин мард сафедшуда ба хонаи худ фуруд омад, на он дигар; зеро ҳар кӣ худро баланд мебардорад, паст карда хоҳад шуд; ва ҳар кӣ худро фурӯтан месозад, баланд бардошта хоҳад шуд. Луқо 18:13, 14.
The message of 1888 was accompanied by the descent of the angel of Revelation eighteen.
Паёми соли 1888 бо фуруд омадани фариштаи Ваҳй 18 ҳамроҳ буд.
“The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.
«Худованд бо марҳамати бузурги Худ паёми бисёр гаронбаҳоеро ба қавми Худ ба воситаи пирон Ваггонер ва Ҷоунс фиристод. Ин паём бояд Наҷотдиҳандаи боло бардошташударо, яъне қурбониро барои гуноҳҳои тамоми ҷаҳон, ба таври равшантар пеши назарии ҷаҳон меовард. Он сафедшавиро ба воситаи имон ба Замонатдиҳанда пешниҳод мекард; он мардумро даъват менамуд, то адолати Масеҳро бипазиранд, ки дар итоат ба ҳамаи аҳкоми Худо ошкор мегардад. Бисёре Исоро аз назар дур карда буданд. Онҳо ниёз доштанд, ки чашмонашон ба Шахсияти илоҳии Ӯ, ба шоистагиҳои Ӯ ва ба муҳаббати тағйирнопазири Ӯ нисбат ба хонаводаи башар равона карда шавад. Ҳама қудрат ба дасти Ӯ дода шудааст, то ба одамон атоҳои фаровон бибахшад ва атои бебаҳои адолати Худро ба омили нотавони инсонӣ эҳдо намояд. Ин аст паёмест, ки Худо амр фармудааст ба ҷаҳон дода шавад. Ин паёми фариштаи сеюм аст, ки бояд бо овози баланд эълон карда шавад ва бо рехтани Рӯҳи Ӯ ба андозаи бузург ҳамроҳ бошад». Testimonies to Ministers, 91.
The Laodicean Message
Паёми Лоадикия
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
«Паёме, ки ба мо тавассути А. Т. Ҷоунз ва Э. Ҷ. Ваггонер дода шудааст, паёми Худо ба калисои Лоадиқия аст; ва вой бар ҳоли ҳар касе ки худро эътироф мекунад, ки ба ҳақиқат имон дорад, вале ба дигарон шуоъҳои аз ҷониби Худо бахшидашударо инъикос намекунад». The 1888 Materials, 1053.
The Latter Rain Message
Паёми Борони Охирзамон
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
«Борони охир бояд бар қавми Худо биборад. Фариштаи неруманде бояд аз осмон фуруд ояд, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.
New York City and 9/11
Ню-Йорк ва 11 сентябр
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
«Акнун оё ин суханест, ки ман гуфта бошам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Инро ман ҳаргиз нагуфтаам. Ман гуфтаам, ҳангоме ки ба биноҳои бузурге, ки дар он ҷо қабат бар қабат боло мерафтанд, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рӯй хоҳанд дод, вақте ки Худованд бархезад, то заминро сахт ба ларза оварад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 иҷро хоҳанд шуд.” Тамоми боби ҳаждаҳуми Ваҳй ҳушдорест аз он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ман ба таври махсус дар бораи он чи бар Ню-Йорк хоҳад омад, нуре надорам, ҷуз ин ки медонам, ки рӯзе биноҳои бузурги он ҷо бо гардиш ва вожгунсозии қудрати Худо фурӯ хоҳанд афтид. Аз нуре, ки ба ман дода шудааст, медонам, ки ҳалокат дар ҷаҳон аст. Як калима аз ҷониби Худованд, як ламс аз қудрати тавонои Ӯ, ва ин сохтмонҳои азим фурӯ хоҳанд рехт. Манзараҳое рӯй хоҳанд дод, ки даҳшатнокии онҳоро мо тасаввур карда наметавонем.» Review and Herald, July 5, 1906.
Peter the publican represents a soul who is justified by faith, and justification by faith is the third angel’s message; it is the Laodicean message that arrived at 9/11, when the great buildings of New York came down and Revelation 18:1–3 was fulfilled. Then the latter rain began to sprinkle and the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. At the ending of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, the angel of Revelation eighteen descended as Michael the archangel and resurrected Peter by three tests. The first test began on December 31, 2023, and represented the foundational truth that Rome is the power in verse fourteen of Daniel eleven that establishes the vision. That vision is the chazon vision that represents the external line of prophecy, which Solomon says is life or death.
Петруси боҷгир тимсоли ҷонест, ки ба воситаи имон сафед карда мешавад, ва сафедшавӣ ба воситаи имон паёми фариштаи сеюм аст; ин ҳамон паёми Лаодикия аст, ки 11-уми сентябр, ҳангоме ки биноҳои азими Ню-Йорк фурӯ рехтанд ва Ваҳй 18:1–3 ба иҷро расид, омад. Он гоҳ борони охирин қатра-қатра боридан гирифт ва муҳргузории саду чилу чор ҳазор нафар оғоз ёфт. Дар поёни давраи муҳргузории саду чилу чор ҳазор нафар, фариштаи боби ҳаждаҳуми Ваҳй ҳамчун Микоили сарфаришта нозил шуд ва Петрусро ба воситаи се озмоиш эҳё кард. Озмоиши аввал 31-уми декабри соли 2023 оғоз ёфт ва тимсоли он ҳақиқати бунёдӣ буд, ки Рум ҳамон қудратест, ки дар ояти чордаҳуми боби ёздаҳуми Дониёл зикр шудааст ва руъёро устувор месозад. Он руъё руъёи хазон аст, ки хатти берунии нубувватро ифода мекунад ва ба гуфтаи Сулаймон, ҳаёт ё марг аст.
Where there is no [chazon] vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Ҳар ҷо ки [chazon] рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад; аммо касе ки шариатро риоя мекунад, хушо ба ҳоли ӯ. Масалҳо 29:18.
Peter’s second test is the temple test that requires entering the Most Holy Place by faith as Sister White illustrated in her first visions. There she saw the seventh-day Sabbath commandment glowing above the other nine commandments. That doctrine at the opening of the judgment represents the doctrine of the incarnation that glows above the other prophetic doctrines in the latter days, during the closing of the judgment. The incarnation of Christ the Divine, taking upon Himself fallen sinful flesh, though He knew no sin, is represented in a variety of illustrations. The most significant is the doctrine of the seven times. The doctrine of the seven times was the alpha of Miller’s prophetic discoveries, and it was the doctrine in 1856 that represented the omega doctrine of Millerite history where Millerite Philadelphian Adventism rebelled over seven years and became the Laodicean Seventh-day Adventist church in 1863.
Озмоиши дуюми Петрус озмоиши маъбад аст, ки тавассути имон ба Қудси қудсҳо ворид шуданро талаб мекунад, чунон ки хоҳар Уайт дар рӯъёҳои нахустини худ нишон дод. Дар он ҷо ӯ дид, ки амри риояи шанбе — рӯзи ҳафтум — аз нуҳ амри дигар бештар медурахшид. Ин таълимот дар оғози доварӣ ифодагари таълимоти таҷассум аст, ки дар айёми охир, ҳангоми ба анҷом расидани доварӣ, аз дигар таълимоти нубувватӣ бештар медурахшад. Таҷассуми Масеҳи илоҳӣ, ки ҷисми суқуткардаву гуноҳолудро бар Худ гирифт, ҳарчанд Ӯ гуноҳро намедонист, дар тасвирҳои гуногун ифода шудааст. Муҳимтарини онҳо таълимоти ҳафт замон аст. Таълимоти ҳафт замон алфаи кашфиёти нубувватии Миллер буд ва дар соли 1856 маҳз ҳамин таълимот ифодагари таълимоти омега дар таърихи миллерчиён буд, ки дар он адвентизми филаделфиявии миллерчиён дар тӯли ҳафт сол исён кард ва дар соли 1863 ба калисои лаодикиявии адвентистони рӯзи ҳафтум табдил ёфт.
The two sticks of Ezekiel thirty-seven represent the two 2,520-year judgments against the northern and southern kingdoms. The northern kingdom represents human flesh and the southern kingdom represents the mind that was designed to be united with the mind of Christ; thus, Divinity would be united with humanity. That is the doctrine of the incarnation in a simplified representation. The seven times was the alpha and omega of Millerite history and as it represents the incarnation it is also the omega of Seventh-day Adventist history in relation to the alpha Sabbath doctrine in 1844. One is a sign of the seventh-day Sabbath and the other is the sign of the seventh-year Sabbath.
Ду чӯби Ҳизқиёл сию ҳафт ду доварии 2,520-соларо бар зидди подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубӣ ифода мекунанд. Подшоҳии шимолӣ ҷисми инсониро ифода мекунад ва подшоҳии ҷанубӣ он зеҳнеро ифода мекунад, ки тарҳрезӣ шуда буд бо зеҳни Масеҳ муттаҳид гардад; ба ин тартиб, Илоҳият бо инсоният муттаҳид мешуд. Ин таълимоти таҷассум аст дар як ифодаи соддакардашуда. «Ҳафт замон» алфа ва омегаи таърихи миллерӣ буд, ва чунон ки он таҷассумро ифода мекунад, он ҳамчунин омегаи таърихи Адвентистони рӯзи ҳафтум аст дар робита бо таълимоти алфаи шанбе дар соли 1844. Яке аломати шанбеи рӯзи ҳафтум аст ва дигаре аломати шанбеи соли ҳафтум.
Peter’s name is changed at Panium, which was the second step for Abraham’s representation of the first covenant with a chosen people, and Peter becomes the representative of the last covenant with a chosen people at his second step. It is the second step in the line of chapters eleven through twenty-two, and it is the second of three times Peter, James and John went with Jesus away from the other disciples and the second of three times the heavenly Father spoke. Nero’s line ends at the midpoint between the battles of Raphia and Panium, for it aligns with the other two periods of 250 years that began in 457 BC and 1776. 457 BC ended in 207 BC and 1776 ends in 2026. Peter is at 207 BC, 2026, 313 and the temple test that precedes the third and litmus test of the loosing of the ass, which is represented as the feast of trumpets.
Номи Петрус дар Паниюм иваз карда мешавад, ки ин қадами дуюм барои намояндагии аҳди аввал бо қавми баргузида аз ҷониби Иброҳим буд, ва Петрус дар қадами дуюми худ намояндаи аҳди охирин бо қавми баргузида мегардад. Ин қадами дуюм дар хатти бобҳои ёздаҳ то бисту ду мебошад, ва он дувуми се маротиба аст, ки Петрус, Яъқуб ва Юҳанно бо Исо дур аз шогирдони дигар рафтанд, ва дувуми се маротиба аст, ки Падари осмонӣ сухан гуфт. Хатти Нерӯн дар нуқтаи миёнаи байни ҷангҳои Рафия ва Паниюм ба поён мерасад, зеро он бо ду давраи дигари 250-сола, ки дар 457 BC ва 1776 оғоз ёфтаанд, мутобиқат мекунад. 457 BC дар 207 BC анҷом ёфт ва 1776 дар 2026 ба анҷом мерасад. Петрус дар 207 BC, 2026, 313 ва озмоиши маъбад, ки пеш аз озмоиши сеюм ва ҳалкунанда дар бораи воз шудани хар аст, қарор дорад, ки он ҳамчун иди карнайҳо намояндагӣ мешавад.
Peter’s test is to follow Christ into the Most Holy Place, and his work is to correct and then proclaim the corrected message of the fireballs of Nashville. Peter’s message of the fireballs of Nashville is the message of Pentecost that was first presented in the upper room and thereafter in the temple. He presents his message identifying the fireballs of Nashville, and the fulfillment of the battle of Raphia, in conjunction with the battle of Panium, which becomes the battle of Actium at the Sunday law of verse sixteen. The Sunday law of verse sixteen is also the Sunday law of verse forty-one and of verse twenty-two. Those three verses also align with verse thirty-one where the papacy took control in 538 and passed a Sunday law at the third Council of Orleans. The verses that lead to verse thirty-one identify waymarks that led to the Sunday law of 538 and typify the history that precedes the soon coming Sunday law.
Санҷиши Петрус ин аст, ки Масеҳро то ба Қудси ақдас пайравӣ намояд, ва кори ӯ ин аст, ки паёми ислоҳшударо дар бораи тӯбҳои оташини Нашвилл аввал ислоҳ карда, сипас эълон намояд. Паёми Петрус дар бораи тӯбҳои оташини Нашвилл ҳамон паёми Пантикост аст, ки нахуст дар болохона пешниҳод гардид ва баъд аз он дар маъбад. Ӯ паёми худро бо муайян сохтани тӯбҳои оташини Нашвилл ва иҷрои ҷанги Рафия, дар иртибот бо ҷанги Паниум, ки дар қонуни якшанбеи ояти шонздаҳум ба ҷанги Аксиум мубаддал мегардад, пешниҳод мекунад. Қонуни якшанбеи ояти шонздаҳум ҳамчунин ҳамон қонуни якшанбеи ояти чилу якум ва ояти бисту дуюм аст. Ин се оят ҳамчунин бо ояти сию якум мувофиқат доранд, ки дар он папагӣ дар соли 538 ҳокимиятро ба даст гирифт ва дар Шӯрои сеюми Орлеан қонуни якшанберо қабул кард. Оятҳое, ки ба ояти сию якум мебаранд, нишонаҳои роҳро муайян месозанд, ки ба қонуни якшанбеи соли 538 оварда расонданд ва таърихеро, ки пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда қарор дорад, тимсол месозанд.
For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:30, 31.
Зеро ки киштиҳои Киттим бар зидди ӯ хоҳанд омад; бинобар ин ӯ андӯҳгин шуда, бармегардад ва бар аҳди муқаддас хашм хоҳад гирифт; ва чунин хоҳад кард: ӯ ҳатто баргашта, бо онҳое ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд, ҳамдаст хоҳад шуд. Ва лашкарҳо ба ҷониби ӯ хоҳанд истод, ва онҳо қудсгоҳи қувватро палид хоҳанд кард, ва қурбонии доимиро аз миён хоҳанд бурд, ва он макрӯҳаеро, ки харобӣ меоварад, барпо хоҳанд кард. Дониёл 11:30, 31.
The “ships of Chittim” represented the Vandals, who are also represented as the second trumpet in Revelation chapter eight. The progressive demise of Rome began in 330, when Constantine divided the kingdom into east and west. He thereafter divided it up to his three sons. The Roman Empire that had been invincible from the battle of Actium was then divided into two parts, then three parts, then the first four trumpets of Revelation eight represented the onslaught of enemies that brought western Rome to a conclusion in 476. Eastern Rome at Constantinople continued until the end of the fifth and beginning of the sixth trumpets, which are also the first and second woes. The time prophecy of one hundred and fifty years of the first woe ended on the date that the time prophecy of the second woe began.
«Киштиҳои Киттим» вандалҳоро ифода менамуданд, ки онҳо ҳамчунин ҳамчун карнаи дуюм дар боби ҳаштуми Ваҳй ифода шудаанд. Таназзули тадриҷии Рум дар соли 330 оғоз ёфт, вақте ки Константин подшоҳиро ба шарқ ва ғарб ҷудо кард. Баъд аз он вай онро миёни се писараш тақсим намуд. Империяи Рум, ки аз замони ҷанги Актиум мағлубнопазир буд, он гоҳ ба ду қисм, сипас ба се қисм ҷудо гардид, ва баъдан чор карнаи аввали Ваҳй 8 ҳуҷуми душманонеро ифода карданд, ки Руми ғарбиро дар соли 476 ба анҷом расониданд. Руми шарқӣ дар Константинопол то анҷоми карнаи панҷум ва оғози карнаи шашум, ки ҳамчунин войи аввал ва дуюм мебошанд, идома ёфт. Нубуввати замонии яксаду панҷоҳсолаи войи аввал дар ҳамон таърихе ба поён расид, ки нубуввати замонии войи дуюм оғоз ёфт.
Babylon fell in one night. Maybe you would argue that Cyrus first had to divert the river and that took a period of time, but the fall of Babylon was in one night, whereas the fall of Rome covered 1,123 years. Those years contained specific prophetic waymarks that describe the progressive demise of Imperial Rome, and Imperial pagan Rome typifies the United States in its work of placing the papacy upon the throne as the fifth kingdom of Bible prophecy in 538. The papacy is placed upon the throne at the Sunday law of verse sixteen of Daniel eleven. The waymarks that typify the work of the United States are represented in the waymarks of pagan Rome’s progressive demise.
Бобил дар як шаб суқут кард. Шояд шумо чунин далел оред, ки Куруш аввал бояд маҷрои дарёро дигар мекард ва ин муддате вақт талаб мекард, аммо суқути Бобил дар як шаб рӯй дод, ҳол он ки суқути Рум 1 123 сол тӯл кашид. Он солҳо нишонаҳои мушаххаси марҳалавии пешгӯиро дар бар мегирифтанд, ки заволи тадриҷии Руми императориро тавсиф мекунанд, ва Руми императории бутпараст дар кори бар тахт нишонидани ҳокимияти папа ҳамчун салтанати панҷуми пешгӯии Китоби Муқаддас дар соли 538 тимсоли Иёлоти Муттаҳида мебошад. Ҳокимияти папа ҳангоми ҷорӣ шудани қонуни якшанбе, ки дар ояти шонздаҳуми боби ёздаҳуми китоби Дониёл зикр шудааст, бар тахт нишонда мешавад. Нишонаҳои марҳалавие, ки тимсоли кори Иёлоти Муттаҳида мебошанд, дар нишонаҳои марҳалавии заволи тадриҷии Руми бутпараст инъикос ёфтаанд.
The ships of Chittim represented a financial disaster for Rome, for the navy of the Vandals brought havoc to the shipping lanes of the Mediterranean. In the latter days, Islam is portrayed as a financial disaster for the kings of the earth. The Vandals and their ships were the second trumpet power and the three woes are Islamic trumpet powers. The first was Arabia, the second Turkey and the third is worldwide.
Киштиҳои Киттим барои Рум рамзи фоҷиаи молиявӣ буданд, зеро нерӯи баҳрии вандалҳо ба роҳҳои киштиронии баҳри Миёназамин харобӣ овард. Дар айёми охир Ислом ҳамчун фоҷиаи молиявӣ барои подшоҳони замин тасвир шудааст. Вандалҳо ва киштиҳои онҳо қудрати карнаи дуюм буданд, ва се вой қудратҳои карнаии исломӣ мебошанд. Якум Арабистон буд, дуюм Туркия, ва сеюм умумиҷаҳонӣ аст.
Ships are a symbol of economic power, and in the Scriptures the ships of Tarshish are the premier symbols of economic power. Those ships are sunk by an angry east wind in the midst of the seas, and in the Scriptures Islam is the children of the east. When Islam is noted in the prophetic sequence of events it produces an economic crisis. Islam is represented with Balaam as an ass, which is the Hebrew word that is translated as “wild man” in the first introduction of Ishmael in the Scriptures. Ishmael is the father of Islam at the prophetic level, not denying Abraham as Ishmael’s father, but Ishmael’s twelve tribes become known as the children of the east in the Scriptures.
Киштиҳо рамзи қудрати иқтисодӣ мебошанд, ва дар Навиштаҳо киштиҳои Таршиш барҷастатарин рамзҳои қудрати иқтисодӣ ҳастанд. Он киштиҳо бо боди шарқии хашмгин дар миёни баҳрҳо ғарқ карда мешаванд, ва дар Навиштаҳо Ислом фарзандони шарқ аст. Вақте ки Ислом дар пайдарҳамии нубувватии рӯйдодҳо зикр мешавад, он буҳрони иқтисодӣ ба вуҷуд меоварад. Ислом бо Билъом ҳамчун хар муаррифӣ мешавад, ки ин ҳамон калимаи ибронӣ аст, ки дар нахустин муаррифии Исмоил дар Навиштаҳо ба «марди ваҳшӣ» тарҷума шудааст. Исмоил дар сатҳи нубувватӣ падари Ислом аст, бе он ки Иброҳим ҳамчун падари Исмоил инкор карда шавад, балки дувоздаҳ қабилаи Исмоил дар Навиштаҳо ҳамчун фарзандони шарқ шинохта мешаванд.
In the latter days Balaam, symbol of the United States as a false prophet, strikes his ass three times, representing three strikes of Islam. 9/11 was the first of those strikes and marked the arrival of the sealing angel, who ascends from the east during the rough east winds of strife. The second strike of Islam is twofold, for the second step marks a doubling. On October 7, 2023, Islam unexpectedly struck literal Israel, and when Nashville, Tennessee, is unexpectedly struck by Islam, spiritual Israel will have been struck. In the story of Balaam, the second waymark came between two vineyards and the two vineyards of the Lord of Hosts were ancient literal Israel and the United States, modern spiritual Israel. Balaam’s third waymark was when the ass spoke; and the symbol of speaking that marks the end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand that began at 9/11 is the Sunday law, when the United States speaks as a dragon. The great earthquake of Revelation eleven is that Sunday law, where the third woe cometh quickly, where the United States, the ass and Zechariah speak.
Дар айёми охир Билъом, ки рамзи Иёлоти Муттаҳида ҳамчун пайғамбари дурӯғин аст, хари худро се бор мезанад, ки ин рамзи се зарбаи ислом аст. 11 сентябр нахустини ин зарбаҳо буд ва омадани фариштаи муҳргузорро нишон дод, ки ҳангоми вазидани бодҳои тунди шарқии низоъ аз шарқ боло меояд. Зарбаи дуюми ислом ду бахш дорад, зеро қадами дуюм нишонаи дучандшавӣ аст. 7 октябри соли 2023 ислом ногаҳон ба Исроили ҷисмонӣ зарба зад ва ҳангоме ки шаҳри Нашвилл дар иёлати Теннесси ногаҳон ҳадафи зарбаи ислом қарор гирад, Исроили рӯҳонӣ зарба хӯрда хоҳад буд. Дар қиссаи Билъом нишонаи дуюми роҳ дар миёни ду токзор падид омад ва он ду токзори Худованди лашкарҳо Исроили ҷисмонии қадим ва Иёлоти Муттаҳида — Исроили рӯҳонии муосир — буданд. Нишонаи сеюми роҳи Билъом ҳамон лаҳзае буд, ки хар ба сухан омад; ва рамзи сухан гуфтан, ки анҷоми давраи аз 11 сентябр оғозшудаи муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор нафарро нишон медиҳад, қонуни рӯзи якшанбе аст, ки ҳангоми он Иёлоти Муттаҳида ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд. Заминларзаи бузурги боби ёздаҳуми китоби Ваҳй ҳамон қонуни рӯзи якшанбе аст, ки ҳангоми он мусибати сеюм ба зудӣ фаро мерасад ва ҳангоми он Иёлоти Муттаҳида, хар ва Закарё сухан мегӯянд.
The father of John the Baptist was of the eighth of twenty-four courses of priests set up by David to serve in the temple. Zechariah the priest was struck dumb due to disbelief until the birth of his son John and is a symbol of the number eight (a symbol of the priesthood). At the Sunday law the final generation of priests, represented by John the Baptist, will speak as represented by his father Zechariah. Christ identified John as Elijah, and Elijah’s latter-day message is represented by a father and child relationship, as were Zechariah and John. John was typified by Jeremiah who had been told that if he would return, he would be God’s mouth.
Падари Яҳёи Таъмиддиҳанда ба гурӯҳи ҳаштум аз бисту чор гурӯҳи навбатдори коҳинон мансуб буд, ки Довуд онҳоро барои хизмат дар маъбад муқаррар карда буд. Закариёи коҳин аз сабаби беимониаш то замони таваллуди писараш Яҳё гунг гардонида шуд ва рамзи адади ҳашт (рамзи коҳинӣ) аст. Дар замони қонуни якшанбе насли охирини коҳинон, ки Яҳёи Таъмиддиҳанда тимсоли он аст, чунон ки дар симои падараш Закариё рамзан нишон дода шудааст, сухан хоҳад гуфт. Масеҳ Яҳёро ҳамчун Илёс муаррифӣ кард ва паёми охирзамонии Илёс дар муносибати падару фарзанд, мисли муносибати Закариё ва Яҳё, рамзан таҷассум меёбад. Ирмиё тимсоли пешакии Яҳё буд ва ба ӯ гуфта шуда буд, ки агар бозгардад, даҳони Худо хоҳад буд.
Jeremiah was lamenting the first disappointment of July 18, 2020 and if he returned, he would become God’s mouth at the Sunday law, when he presented the prophetic message of Habakkuk, which had tarried, but was to “speak” at the end. Jeremiah, and therefore John, and therefore Peter was to speak the message of Habakkuk at the point that the ass of Islam speaks, and when the United States speaks as a dragon.
Ирмиё аз нахустин ноумедии 18 июли соли 2020 нола мекард, ва агар ӯ бозмегашт, ҳангоми қонуни якшанбе, вақте ки паёми нубувватии Ҳабаққуқро, ки таъхир карда буд, вале мебоист дар анҷом «сухан гӯяд», пешкаш менамуд, даҳони Худо мегардид. Ирмиё, ва бинобар ин Юҳанно, ва бинобар ин Петрус, мебоист паёми Ҳабаққуқро дар ҳамон нуқтае баён мекард, ки хари Ислом сухан мегӯяд, ва ҳангоме ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд.
Peter at Caesarea Philippi, which is Panium, is in a period of time that preceded the waymark of the “mount” that was to be followed by the triumphal entry which led to the cross, or the Sunday law. The period of time is represented by the battle of Panium, which ends in victory for the pope and his proxy power of the United States. Panium is the third of three proxy wars, the first of which concluded at the wall of Berlin in 1989, and the last or third proxy war concludes at the tearing down of the “wall” of separation of church and state. 1989 marked the climax of a proxy war called the “cold war” that had begun at the end of the second World War, and Panium represents a cold war that ends at the third World War as represented by the battle of Actium. In the middle of the first and third waymarks of three proxy wars is the literal war in the Ukraine, represented by the battle of Raphia in verses eleven and twelve.
Петрус дар Қайсарияи Филиппус, ки ҳамон Паниум аст, дар давраи пеш аз нишонаи сарироҳии «кӯҳ» қарор дорад; аз пайи ин нишона мебоист вуруди тантанавӣ сурат мегирифт, ки ба салиб, ё худ қонуни рӯзи якшанбе, оварда расонд. Ин давраро муҳорибаи Паниум ифода мекунад, ки бо пирӯзии папаи Рум ва қудрати ниёбатии ӯ, яъне Иёлоти Муттаҳида, анҷом меёбад. Паниум сеюмин ҷанг аз се ҷанги ниёбатӣ аст, ки нахустини онҳо соли 1989 дар назди девори Берлин ба поён расид ва охирин ё сеюмин ҷанги ниёбатӣ бо вайрон кардани «девор»-и ҷудокунандаи калисо аз давлат анҷом меёбад. Соли 1989 нуқтаи авҷи ҷанги ниёбатие бо номи «ҷанги сард» буд, ки дар поёни Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ оғоз ёфта буд, ва Паниум ҷанги сардро ифода мекунад, ки ҳангоми Ҷанги сеюми ҷаҳонӣ, ки рамзи он муҳорибаи Актиум аст, ба поён мерасад. Дар миёни нишонаҳои сарироҳии якум ва сеюми се ҷанги ниёбатӣ ҷанги воқеӣ дар Украина қарор дорад, ки онро муҳорибаи Рафия дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ ифода мекунад.
Panium is a cold war that leads to the third World War as represented by the cold war that ended at the time of the end in 1989, and that had begun at the end of the second World War. In the waymarks represented by verse ten and 1989, verses eleven and twelve and the Ukrainian War that began in 2014, and verses thirteen through fifteen and the current cold war between MAGA-ism and globalism, there were three presidents that marked alliances between the papacy and the United States.
Паниум ҷанги сардест, ки ба Ҷанги сеюми ҷаҳонӣ оварда мерасонад ва тимсоли он ҷанги сардест, ки дар замони охир, соли 1989, ба поён расид ва дар поёни Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ оғоз ёфта буд. Дар он нишонаҳои роҳ, ки бо ояти даҳум ва соли 1989, оятҳои ёздаҳуму дувоздаҳум ва ҷанги Украина, ки соли 2014 оғоз ёфт, инчунин оятҳои сездаҳум то понздаҳум ва ҷанги сарди кунунии байни MAGA-гароӣ ва глобализм ифода шудаанд, се президент буданд, ки нишонаи иттиҳодҳои байни ниҳоди папа ва Иёлоти Муттаҳида ба шумор мерафтанд.
Ronald Reagan was in a secret alliance with Pope John Paul II, a conservative pope in terms of the satanic Fatima prophecies, and is connected with the prophetic history of verse ten. Obama’s presidency aligns with the history of the battle of Raphia in verses eleven and twelve. In his presidency there were two symbolic popes, for the second waymark identifies a doubling. At the third waymark of verses thirteen to fifteen, the pope is the first pope from the United States. We initially assumed Pope Leo was a conservative pope as typified by John Paul II, but when applied under the prophetic application of a triple application, the third waymark possesses the characteristics of the first two fulfillments, so Leo is the conservative John Paul II and he is the former head of the Office of the Inquisition, Benedict XVI, who resigned for the woke pope Francis during Obama’s term.
Роналд Рейган бо попи Рум Иоанн Павели II, ки аз нигоҳи пешгӯиҳои шайтонии Фотима попи муҳофизакор буд, иттиҳоди махфӣ дошт ва бо таърихи нубувватии ояти даҳум иртибот дорад. Давраи раёсати ҷумҳурии Обама бо таърихи ҷанги Рафия дар оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум мутобиқат мекунад. Дар давраи раёсати ҷумҳурии ӯ ду попи рамзии Рум вуҷуд доштанд, зеро нишонаи дуюми роҳ ба дучандшавӣ ишора мекунад. Дар нишонаи сеюми роҳ, ки ба оятҳои сездаҳум то понздаҳум тааллуқ дорад, попи Рум нахустин поп аз Иёлоти Муттаҳида аст. Мо дар аввал гумон мекардем, ки попи Рум Лев попи муҳофизакорест, ки намунаи онро Иоанн Павели II таҷассум мекард, аммо ҳангоми татбиқ дар доираи татбиқи нубувватӣ ба шеваи татбиқи сегона, нишонаи сеюми роҳ хусусиятҳои ду таҳаққуқи нахустинро дорад, бинобар ин, Лев ҳамон Иоанн Павели II-и муҳофизакор аст ва ӯ ҳамчунин роҳбари собиқи Идораи инквизитсия — Бенедикти XVI аст, ки дар давраи раёсати ҷумҳурии Обама ба хотири Франсиск, попи Руми пайрави ҷараёни воук, аз мақомаш истеъфо дод.
The first proxy war is represented by one verse, the second by two and the third by three verses. The cold war that ended in 1989 began at the end of the second World War, and the third World War represented by the battle of Actium begins at the end of the cold war that is represented by the battle of Panium. The three world wars, as with the three proxy wars, are governed by the principles associated with a triple application of prophecy. The end of the second World War began a cold war that ended with the eighth president from Roosevelt in 1945, who was Reagan. Reagan at the time of the end in 1989 began a series of eight presidents leading to Trump (who is of the seven). The cold war of Trump began in 2015, when he announced his candidacy for president and stirred up the globalists, in fulfillment of Daniel eleven verse two. That cold war ends at the Sunday law, which is the battle of Actium, the third obstacle of Rome before she rules supremely.
Ҷанги якуми ниёбатӣ бо як оят, ҷанги дуюм бо ду оят ва ҷанги сеюм бо се оят ифода ёфтааст. Ҷанги сарде, ки соли 1989 ба поён расид, дар поёни Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ оғоз ёфт ва Ҷанги сеюми ҷаҳонӣ, ки муҳорибаи Актиум рамзи он аст, дар поёни ҷанги сарде оғоз меёбад, ки муҳорибаи Паниум рамзи он аст. Се ҷанги ҷаҳонӣ низ, монанди се ҷанги ниёбатӣ, тобеи принсипҳое мебошанд, ки бо татбиқи сегонаи пешгӯӣ алоқаманданд. Поёни Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ оғози ҷанги сарде гардид, ки дар давраи ҳаштумин президент, аз Рузвелт дар соли 1945 сар карда, яъне Рейган, ба поён расид. Рейган дар замони охир, соли 1989, силсилаи ҳашт президентро оғоз бахшид, ки ба Трамп (ки аз ҷумлаи он ҳафт аст) мерасад. Ҷанги сарди Трамп соли 2015 оғоз ёфт, вақте ки ӯ номзадии худро ба мақоми президентӣ эълон кард ва глобалистҳоро барангехт, ки ин иҷрошавии пешгӯии Дониёл, боби ёздаҳ, ояти ду буд. Он ҷанги сард бо қонуни рӯзи якшанбе ба поён мерасад, ки ҳамон муҳорибаи Актиум, яъне монеаи сеюм дар роҳи Рум пеш аз ҳукмронии мутлақи он аст.
Roosevelt began eight presidents to Reagan which began eight presidents to Trump. Roosevelt marks the second World War, dying on April 12th of 1945, and then Truman was president when the European war ended on May 8th, and the Pacific war ended on September 2nd. The European war was largely a land battle and the Pacific war was a sea battle, just as Panium represents a land battle and Actium represents a sea battle. The first illustrates the last, and the sequence of eight presidents is established upon the witness of Daniel eleven, verses two and three, and also upon the enigma of the eighth being of the seven. In the first two Continental Congresses at the beginning of the history of the earth beast of Revelation thirteen, there were seven terms of presidents. In that history George Washington was appointed as Commander in Chief. As the first official president, Washington’s appointment in the Second Continental Congress symbolizes Washington in the very beginning as the eighth of seven presidents.
Бо Рузвелт силсилаи ҳашт президент то Рейган оғоз ёфт ва бо Рейган силсилаи ҳашт президент то Трамп оғоз ёфт. Рузвелт давраи Ҷанги дуюми ҷаҳонро нишон медиҳад; ӯ 12 апрели соли 1945 вафот кард ва баъдан, ҳангоме ки ҷанг дар Аврупо 8 май ва ҷанг дар Уқёнуси Ором 2 сентябр ба анҷом расид, Трумэн президент буд. Ҷанг дар Аврупо асосан набард дар хушкӣ буд ва ҷанг дар Уқёнуси Ором набард дар баҳр буд, ҳамон тавре ки Паниум рамзи набард дар хушкӣ ва Актиум рамзи набард дар баҳр аст. Аввал охирро тасвир мекунад ва силсилаи ҳашт президент бар шаҳодати боби ёздаҳуми китоби Дониёл, оятҳои дуюм ва сеюм, инчунин бар муаммои он ки ҳаштум аз ҷумлаи он ҳафт аст, асос ёфтааст. Дар ду Конгресси қитъавии аввал, дар оғози таърихи ҳайвони ваҳшии аз замин баромадаи боби сездаҳуми китоби Ваҳй, ҳафт давраи президентӣ вуҷуд дошт. Дар он давраи таърихӣ Ҷорҷ Вашингтон ба мақоми сарфармондеҳи олӣ таъйин шуд. Таъйини Вашингтон дар Конгресси дуюми қитъавӣ ӯро, ки нахустин президенти расмӣ буд, аз ҳамон ибтидо ба таври рамзӣ ҳамчун ҳаштумини ҳафт президент нишон медиҳад.
The first president was the eighth of the first seven presidents, and the last president is the eighth that is of the seven. The priest Zechariah speaks at the birth of John, when the ass speaks, and when the earth beast speaks. This is where the vision of Habakkuk speaks as well. The birth of John, typifying the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law, is the last generation of Zechariah the priest. Zechariah was in the eighth of twenty-four courses of priests. At the Sunday law Zechariah (the priests) speak, when Islam (the ass) speaks and the United States speaks as a dragon. At that waymark the papal deadly wound is healed and she becomes the eighth that is of the seven. Trump is also the eighth that is of the seven, and it is he that forms the image of the beast that is finalized at the Sunday law. The priesthood of the one hundred and forty-four thousand then become God’s mouth, and speak the message in the loud cry of the third angel. That priesthood is the eighth church that is of the seven.
Президенти аввал ҳаштум аз ҳафт президенти аввал буд ва президенти охирин ҳаштумест, ки аз он ҳафт аст. Закарёи коҳин ҳангоми таваллуди Яҳё, вақте ки хар сухан мегӯяд ва вақте ки ҳайвони ваҳшии заминӣ сухан мегӯяд, сухан мегӯяд. Рӯъёи Ҳабаққуқ низ дар ҳамин ҷо сухан мегӯяд. Таваллуди Яҳё, ки тимсоли парчами саду чилу чор ҳазор нафар ҳангоми ҷорӣ шудани қонуни рӯзи якшанбе аст, насли охирини Закарёи коҳин мебошад. Закарё ба дастаи ҳаштум аз бисту чор дастаи навбатдори коҳинон тааллуқ дошт. Ҳангоми ҷорӣ шудани қонуни рӯзи якшанбе Закарё (коҳинон) сухан мегӯянд, вақте ки ислом (хар) сухан мегӯяд ва Иёлоти Муттаҳида чун аждаҳо сухан мегӯяд. Дар он нишонаи роҳ захми марговари ҳокимияти папа шифо меёбад ва ӯ ҳаштумест, ки аз он ҳафт аст. Трамп низ ҳаштумест, ки аз он ҳафт аст ва маҳз ӯ сурати ҳайвони ваҳширо ташаккул медиҳад, ки ташаккули он ҳангоми ҷорӣ шудани қонуни рӯзи якшанбе ба анҷом мерасад. Он гоҳ каҳонати саду чилу чор ҳазор нафар даҳони Худо мегардад ва паёмро бо фарёди баланди фариштаи сеюм эълон мекунад. Он каҳонат калисои ҳаштумест, ки аз он ҳафт аст.
Roosevelt begins eight presidents that lead to the time of the end in 1989, and he marks the transition from the second World War unto the cold war that ends in 1989. President Truman followed Roosevelt and reigned when the earth and sea battles that made up the second World War ended. As president, Truman reigned when the United Nations began on October 24, 1945. The relation of Roosevelt and Truman is established by the year 1945. Both were presidents in that year, and in that year the twofold war that was the second World War ended, and the United Nations was formed, and the cold war began.
Рузвелт силсилаи ҳашт президентеро оғоз мекунад, ки ба замони охир дар соли 1989 оварда мерасонанд, ва ӯ гузаришро аз Ҷанги дуюми ҷаҳон ба ҷанги сард, ки дар соли 1989 ба охир мерасад, нишон медиҳад. Президент Трумэн ҷойгузини Рузвелт шуд ва ҳангоми ба охир расидани набардҳои заминӣ ва баҳрӣ, ки Ҷанги дуюми ҷаҳонро ташкил медоданд, ҳукмронӣ мекард. Трумэн ба ҳайси президент ҳангоме ҳукмронӣ мекард, ки Созмони Милали Муттаҳид 24 октябри соли 1945 таъсис ёфт. Робитаи Рузвелт ва Трумэн бо соли 1945 муайян мегардад. Ҳар ду дар он сол президент буданд ва дар ҳамон сол ҷанги дуқисматае, ки Ҷанги дуюми ҷаҳон буд, ба охир расид, Созмони Милали Муттаҳид таъсис ёфт ва ҷанги сард оғоз шуд.
In 1989, there also were two presidents, as with 1945: Ronald Reagan and George Bush the first. Reagan ended the cold war and George Bush the first announced that he was first and foremost a globalist when he addressed the “forty-fifth” UN General Assembly on October 1, 1990, where he spoke about building a “new world order.” In the speech he stated, “It is in our hands to leave these dark machines behind, in the Dark Ages where they belong, and to press forward to cap a historic movement towards a new world order and a long era of peace.”
Соли 1989 низ, мисли соли 1945, ду президент буданд: Роналд Рейган ва Ҷорҷ Буши якум. Рейган ба ҷанги сард хотима дод ва Ҷорҷ Буши якум 1 октябри соли 1990 ҳангоми суханронӣ дар «чилупанҷумин» иҷлосияи Маҷмаи Умумии СММ, ки дар он аз бунёди «низоми нави ҷаҳонӣ» сухан гуфт, эълон кард, ки ӯ пеш аз ҳама глобалист аст. Ӯ дар он суханронӣ изҳор дошт: «Дар ихтиёри мост, ки ин мошинҳои зулмониро дар Асрҳои зулмат, ки ҷояшон ҳамон ҷост, пушти сар гузорем ва ба пеш равем, то ба раванди таърихии ҳаракат ба сӯи низоми нави ҷаҳонӣ ва даврони тӯлонии сулҳ ҳусни анҷом бахшем».
In this speech, Bush linked the concept to post-Cold War cooperation, the Gulf Crisis (Iraq’s invasion of Kuwait), strengthening the UN, and a new partnership of nations based on the rule of law. Bush the first popularized the phrase “new world order” a few weeks earlier in a September 11, 1990, address to a joint session of Congress.
Дар ин суханронӣ, Буш ин мафҳумро ба ҳамкории пас аз Ҷанги сард, буҳрони Халиҷ (таҷовузи Ироқ ба Кувайт), таҳкими Созмони Милали Муттаҳид ва шарикии нави миллатҳо, ки бар пояи ҳукмронии қонун бунёд ёфтааст, пайванд дод. Буши нахустин ибораи «тартиботи нави ҷаҳонӣ»-ро чанд ҳафта пештар, дар муроҷиати 11 сентябри соли 1990 ба ҷаласаи муштараки Конгресс, маъмул гардонд.
Notice the fact that Bush placed his UN speech in a context where he identified the recent cold war ending in terms of the “Dark Ages.” The Dark Ages ended at the time of the end in 1798, and Bush was at the time of the end of 1989. Notice that at his first coining of the phrase “new world order,” Islam was angering the nations, and the speech was given on 9/11. Roosevelt to Carter was eight presidents, and from Reagan to Trump was eight presidents. Trump is the last president and he was typified by the first president, who was the eighth of the first seven presidents.
Аҳамият диҳед ба он воқеият, ки Буш суханронии худро дар СММ дар чунин заминае ҷой дод, ки дар он анҷоми ҷанги сардии ахирро бо истилоҳи «Асрҳои торикӣ» муайян кард. Асрҳои торикӣ дар вақти охир, яъне дар соли 1798, ба анҷом расиданд, ва Буш дар вақти охири соли 1989 қарор дошт. Аҳамият диҳед, ки ҳангоми нахустин ба кор бурдани ибораи «тартиботи нави ҷаҳонӣ» аз ҷониби ӯ, Ислом халқҳоро ба ғазаб меовард, ва ин суханронӣ дар 9/11 ироа гардид. Аз Рузвелт то Картер ҳашт президент буданд, ва аз Рейган то Трамп ҳашт президент буданд. Трамп охирин президент аст ва ӯ ба василаи президенти аввал, ки ҳаштумини ҳафт президенти аввал буд, намунавӣ нишон дода шуда буд.
The time of the end in 1798 identifies the deadly wound of the papacy, and the papacy was the power that reigned over the kings of Europe during the Dark Ages. In Revelation seventeen that relationship is portrayed as a whore that is riding upon and reigning over a beast. In 1798 the support of European kings was removed and the beast was dead. In 1799 the pope died in exile. 1798 and 1799 represent the time of the end in its fullest sense, just as the time of the end in the time of Christ is marked by the birth of John the Baptist and then six months later the birth of Christ. Bush’s remarks of 1990 represent Bush as the second of two presidents that mark the time of the end, and mark the movement towards globalism, which is the dragon power. Bush’s symbolism marks a step towards the Sunday law when the United States ends as the sixth kingdom of Bible prophecy by speaking as a dragon. At the Sunday law the United States becomes the voice of the United Nations. In that very context Islam is angering the nations, and 9/11 is marked. On September 11, 1990, when Bush the first spoke about his globalist agenda to the Congress, he was typifying when Islam would again anger the nations at 9/11 in 2001, but then the president would be Bush the last.
Замони охир дар соли 1798 захми марговари ҳокимияти папаро нишон медиҳад, ва ҳокимияти папа он қудрате буд, ки дар Асрҳои торик бар подшоҳони Аврупо ҳукм меронд. Дар боби ҳабдаҳуми китоби Ваҳй ин робита дар симои фоҳишае тасвир шудааст, ки бар ҳайвони ваҳшӣ савор аст ва бар он ҳукм меронад. Дар соли 1798 дастгирии подшоҳони Аврупо қатъ гардид ва ҳайвони ваҳшӣ мурда буд. Дар соли 1799 папа дар бадарға вафот кард. Солҳои 1798 ва 1799 замони охирро ба маънои комилтарини он ифода мекунанд, ҳамон тавре ки замони охир дар аҳди Масеҳ бо таваллуди Яҳёи Таъмиддиҳанда ва сипас, пас аз шаш моҳ, бо таваллуди Масеҳ муайян мегардад. Суханони Буш дар соли 1990 ӯро ҳамчун дуюмин аз ду президенте, ки замони охирро нишон медиҳанд, муаррифӣ мекунанд ва ҳаракат ба сӯи ҷаҳонгароиро, ки ҳамон қудрати аждаҳост, нишон медиҳанд. Маънои рамзии Буш қадамеро ба сӯи қонуни якшанбе нишон медиҳад, ки ҳангоми ҷорӣ шудани он Иёлоти Муттаҳида бо сухан гуфтан чун аждаҳо дигар шашумин салтанати пешгӯии Китоби Муқаддас намемонад. Ҳангоми ҷорӣ шудани қонуни якшанбе Иёлоти Муттаҳида садои Созмони Милали Муттаҳид мегардад. Маҳз дар ҳамин замина ислом халқҳоро ба хашм меоварад ва ба 11 сентябр ишора мешавад. 11 сентябри соли 1990, вақте ки Буши аввал дар назди Конгресс дар бораи барномаи ҷаҳонгароёнаи худ сухан мегуфт, ӯ тимсоли пешакии он замоне буд, ки ислом бори дигар дар 11 сентябри соли 2001 халқҳоро ба хашм меовард, аммо он вақт Буши охирин президент мебуд.
Roosevelt, the first of eight presidents, marked the end of the second World War in 1945, and was followed by the next president ushering in the United Nations. Reagan, the first of eight presidents, marked the end of the cold war in 1989, and was followed by the next president promoting the United Nations. The last president of eight presidents will end a cold war that started when he announced his intent to run in 2015, and begin the third World War. He will transition the sixth kingdom of Bible prophecy into the head of the seventh kingdom of Bible prophecy (the UN), and then agree to give that kingdom to the beast at the Sunday law.
Рузвелт, нахустин аз ҳашт президент, дар соли 1945 нишонгари поёни Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ гардид ва пас аз ӯ президенти навбатӣ омад, ки ба таъсиси Созмони Милали Муттаҳид роҳ кушод. Рейган, нахустин аз ҳашт президент, дар соли 1989 нишонгари поёни Ҷанги сард гардид ва пас аз ӯ президенти навбатӣ омад, ки ба пешбурди Созмони Милали Муттаҳид пардохт. Охирин аз ҳашт президент ба ҷанги сарде, ки соли 2015, ҳангоме ки ӯ нияти худро барои номзад шудан ба мақоми президентӣ эълон кард, оғоз ёфт, хотима хоҳад дод ва Ҷанги сеюми ҷаҳониро оғоз хоҳад кард. Ӯ салтанати шашуми дар Китоби Муқаддас пешгӯишударо ба сари салтанати ҳафтуми дар Китоби Муқаддас пешгӯишуда (СММ) табдил хоҳад дод ва сипас розӣ хоҳад шуд, ки ҳангоми ҷорӣ шудани қонуни якшанбе он салтанатро ба ҳайвони ваҳшӣ бисупорад.
Just as the second World War was made up of a ground and a sea war, the last president will have a cold war, represented by the land battle of Panium that leads to the sea battle of Actium. At the Sunday law the cold war that began with Trump stirring up the globalists in 2015 changes to the third World War as represented by the land and sea battles of World War II. At the end of World War II the next step was the globalism of the United Nations, just as was the case at the end of the cold war with Reagan and Bush. First the United States ends at the Sunday law; then Bush’s “new world order” introduces the seventh kingdom, which immediately agrees to give its authority to the eighth kingdom.
Ҳамон гуна ки Ҷанги дуюми ҷаҳон аз ҷанги хушкӣ ва ҷанги баҳрӣ иборат буд, президенти охирин низ ҷанги сард хоҳад дошт, ки тимсоли он муҳорибаи хушкии Паниум аст ва ин муҳориба ба муҳорибаи баҳрии Актиум меанҷомад. Бо ҷорӣ шудани қонуни рӯзи якшанбе, ҷанги сард, ки соли 2015 бо ба шӯр овардани глобалистҳо аз ҷониби Трамп оғоз ёфта буд, ба Ҷанги сеюми ҷаҳон табдил меёбад, ки муҳорибаҳои хушкӣ ва баҳрии Ҷанги дуюми ҷаҳон тимсоли он мебошанд. Дар поёни Ҷанги дуюми ҷаҳон қадами навбатӣ глобализми Созмони Милали Муттаҳид буд, чунон ки дар поёни ҷанги сард дар давраи Рейган ва Буш низ чунин шуд. Аввал, бо ҷорӣ шудани қонуни рӯзи якшанбе Иёлоти Муттаҳида аз байн меравад; сипас «тартиботи нави ҷаҳонӣ»-и Буш салтанати ҳафтумро ба миён меорад, ки он фавран розӣ мешавад ҳокимияти худро ба салтанати ҳаштум диҳад.
Bush the first and Bush the last are tied together by the first’s announcement of the “new world order” to Congress at 9/11 and the last’s Patriot Act of 2001. Both waymarks are placed within the context of Islam angering the nations.
Буши аввал ва Буши охир бо эълони аввалин дар бораи «тартиботи нави ҷаҳонӣ» ба Конгресс дар 9/11 ва бо Санади «Патриот»-и охирин аз соли 2001 ба ҳам пайваст шудаанд. Ҳар ду ин нишона дар чорчӯби он ҷой дода шудаанд, ки Ислом халқҳоро ба хашм меоварад.
We will continue these things in the next article.
Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.