In the first seventeen verses of Isaiah forty the one hundred and forty-four thousand are prophetically located at the end of three and a half days, where they had been lying dead in the streets, while the world rejoiced. All the prophets agree with each other and the prophetic events they present always align with the other prophets, for God is not the author of confusion.
Дар ҳабдаҳ ояти аввали Ишаъё боби чиҳил, он яксаду чилу чор ҳазор нафар ба таври нубувватӣ дар поёни сеюним рӯз ҷой дода шудаанд, он ҷо ки онҳо дар кӯчаҳо мурда хобида буданд, дар ҳоле ки ҷаҳон шодмонӣ мекард. Ҳамаи анбиё бо якдигар мувофиқат доранд, ва воқеаҳои нубувватие, ки онҳо пешкаш мекунанд, ҳамеша бо дигар анбиё ҳамоҳанг меоянд, зеро Худо муаллифи ошуфтагӣ нест.
And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.
Ва рӯҳҳои анбиё тобеи анбиёянд. Зеро Худо муаллифи ошуфтагӣ нест, балки сулҳ аст, чунон ки дар ҳамаи калисоҳои муқаддасон. 1 Қӯринтиён 14:32, 33.
The Comforter, who Jesus promised to send in His absence, was placed into the very first words, of the very first verse, of the twenty-six chapters that make up Isaiah’s final prophetic narrative. “Comfort ye, comfort ye my people, saith your God.” The rule of first mention emphasizes that the following twenty-six chapters is to be understood in reference to the perfect and final fulfillment of the coming of the Comforter.
Тасаллибахше, ки Исо ваъда дод, ки дар айёми ҳузур надоштани Худ онро бифиристад, дар худи аввалин суханони аввалин ояти бисту шаш бобе ҷой дода шудааст, ки қиссаи охирини нубувватии Ишаъёро ташкил медиҳанд. «Тасаллӣ диҳед, тасаллӣ диҳед қавми Маро, мегӯяд Худои шумо». Қоидаи аввалин зикр таъкид менамояд, ки бисту шаш боби баъдӣ бояд дар иртибот ба иҷрошавии комил ва ниҳоии омадани Тасаллибахш фаҳмида шаванд.
And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever. . .. But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:16, 26.
Ва Ман аз Падар хоҳиш хоҳам кард, ва Ӯ ба шумо Тасаллидиҳандаи дигаре хоҳад дод, то ки Ӯ бо шумо то абад бимонад.... Аммо Тасаллидиҳанда, яъне Рӯҳулқудс, ки Падар Ӯро ба исми Ман хоҳад фиристод, Ӯ шуморо ба ҳама чиз таълим хоҳад дод ва ҳар он чиро, ки ба шумо гуфтаам, ба ёди шумо хоҳад овард. Юҳанно 14:16, 26.
The Midnight Cry of the Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.
Нидои нисфишабии таърихи миллеритӣ дар таърихи саду чилу чор ҳазор такрор мегардад.
“There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
«Ҷаҳоне ҳаст, ки дар шарорат, дар фиребу гумроҳӣ, дар худи сояи марг мехобад,—хуфта, хуфта. Кист, ки дарди ҷон мекашад, то онҳоро бедор созад? Кадом овоз метавонад ба онҳо бирасад? Зеҳни ман ба оянда бурда шуд, ба он вақт, ки ишора дода хоҳад шуд. “Инак, Домод меояд; берун оед, то Ӯро пешвоз гиред.” Аммо баъзеҳо барои ба даст овардани равғане, ки чароғҳои худро бо он пур кунанд, дер карда хоҳанд монд, ва хеле дер хоҳанд ёфт, ки хислате, ки бо равған ифода шудааст, интиқолпазир нест.» Review and Herald, February 11, 1896.
The question is asked, “what voice can” “awaken” those that are “asleep”? The “voice” that awakens them in Isaiah chapter forty, is the “voice” that “cries” in the “wilderness.”
Савол ба миён гузошта мешавад: «кадом овоз метавонад» онҳоеро, ки «хуфтаанд», «бедор» созад?» «Овозе», ки онҳоро дар боби чиҳилуми Ишаъё бедор месозад, ҳамон «овозест», ки дар «биёбон» «нидо» мекунад.
Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The “voice” of him that “crieth” in the wilderness. . .. Isaiah 40:2, 3.
Бо Ерусалим суханони тасаллибахш бигӯед, ва ба вай нидо кунед, ки ҷанги ӯ ба анҷом расидааст, ки гуноҳи вай омурзида шудааст; зеро вай аз дасти Худованд барои ҳамаи гуноҳҳояш дучанд гирифтааст. «Овози» он касе ки дар биёбон «нидо мекунад».... Ишаъё 40:2, 3.
The message of the Midnight Cry is also the message of the latter rain.
Паёми нидои нимашаб низ паёми борони охир аст.
“You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.
«Шумо омадани Худовандро аз ҳад дур мепиндоред. Ман дидам, ки борони охирин [ҳамон қадар ногаҳон, ки] нидои нисфи шаб, ва бо қудрате даҳ баробар бештар меомад». Spalding and Magan, 5.
One of the many symbols found in the Word of God that represents the latter rain message, is the symbol that is recognized by a doubling of words or phrases. The doubling of words, or phrases is a symbol of the Midnight Cry, or latter rain message in the last days. The symbolism of the doubling of “comfort ye,” places the opening of Isaiah chapter forty in the tarrying time, when the message represented as the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is to be recognized and then proclaimed. At that time, Christ sends the Comforter to awaken the sleeping virgins, who are prophetically represented as sleeping, and in some prophetic passages as sleeping, the sleep of death. The first verse of Isaiah forty, is prophetically located three and a half symbolic days ‘after’ the disappointment of July 18, 2020, for that is when the Comforter is sent to awaken those that are asleep. Three and a half days is a symbol of a wilderness, and there is where the “voice” begins to “cry.”
Яке аз рамзҳои бисёре, ки дар Каломи Худо ёфт мешавад ва паёми борони охирро ифода мекунад, рамзест, ки бо дучандшавии калимаҳо ё ибораҳо шинохта мешавад. Дучандшавии калимаҳо ё ибораҳо рамзи Нидои Нимаишаб, ё паёми борони охир дар рӯзҳои охир аст. Рамзияти дучандшавии «тасаллӣ диҳед», кушодашавии боби чиҳилуми Ишаъёро дар замони таъхир ҷой медиҳад, вақте ки паёме, ки ҳамчун Нидои Нимаишаби масали даҳ бокира ифода шудааст, бояд шинохта шавад ва сипас эълон гардад. Дар он вақт, Масеҳ Тасаллибахшро мефиристад, то бокирагони хоболудро бедор созад, ки ба таври нубувватӣ ҳамчун хобидагон, ва дар баъзе порчаҳои нубувватӣ ҳамчун хобидагони хоби марг муаррифӣ шудаанд. Ояти аввали боби чиҳилуми Ишаъё, ба таври нубувватӣ сеюним рӯзи рамзӣ «пас аз» ноумедии 18 июли 2020 ҷойгир шудааст, зеро дар он вақт Тасаллибахш фиристода мешавад, то онҳоеро, ки дар хобанд, бедор намояд. Сеюним рӯз рамзи биёбон аст, ва он ҷо аст, ки «овоз» ба «фарёд кардан» оғоз мекунад.
Revelation eleven, Ezekiel thirty-seven, Matthew twenty-five, the history of the Millerites (along with the same waymarks of Millerite history that occur in every reform movement), combine to identify a ‘specific process’ of awakening the sleeping virgins. The process starts with the virgins going to sleep at the disappointment. The period of the tarrying time that began at the disappointment is ultimately recognized as the tarrying time. The last portion of the tarrying time is the development of the message of the Midnight Cry. When the message is established, it is then proclaimed until it reaches its climax, the judgment.
Ваҳйи ёздаҳум, Ҳизқиёл сиюҳафтум, Матто биступанҷум ва таърихи миллерчиён (ҳамроҳ бо ҳамон аломатҳои роҳии таърихи миллерчиён, ки дар ҳар як ҳаракати ислоҳотӣ зуҳур мекунанд) якҷо шуда, «раванди мушаххас»-и бедор намудани бокирагони хуфтаро муайян менамоянд. Ин раванд аз он оғоз меёбад, ки бокирагон ҳангоми ноумедӣ ба хоб мераванд. Давраи таъхир, ки аз он ноумедӣ оғоз ёфт, дар ниҳоят ҳамчун вақти таъхир шинохта мешавад. Қисми охирини вақти таъхир рушди паёми Нидои Нимашаб мебошад. Вақте ки паём устувор мегардад, он гоҳ эълон карда мешавад, то ба авҷи худ, яъне доварӣ, бирасад.
The messenger represented as the “voice” in Isaiah, asked what the message was that was to be proclaimed. He was told in symbolic language to present the message of Islam. The prophetic message of Islam cannot be separated from the soon-coming Sunday law, for Islam is a trumpet power, and the seven trumpets of Revelation represent God’s judgment upon the powers who pass Sunday laws. Those powers were pagan Rome in 321, a symbol of the dragon; papal Rome in 538, a symbol of the beast; and the soon coming Sunday law in the United States, a symbol of the false prophet.
Пайғамбар Ишаъёда ҳамчун «овоз» тасвирёфта пурсид, ки паёме, ки бояд эълон карда шавад, чӣ буд. Ба ӯ бо забони рамзӣ гуфта шуд, ки паёми Исломро пешкаш намояд. Паёми пайғамбаронаи Исломро аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ҷудо кардан мумкин нест, зеро Ислом қувваи карнай аст, ва ҳафт карнайи Ваҳй доварии Худоро бар қувваҳое намояндагӣ мекунанд, ки қонунҳои якшанберо ҷорӣ менамоянд. Он қувваҳо Руми бутпараст дар соли 321 буданд, ки рамзи аждаҳо аст; Руми папавӣ дар соли 538, ки рамзи ҳайвон аст; ва қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда дар Иёлоти Муттаҳида, ки рамзи пайғамбари козиб аст.
In connection with the identification of what the message that the “voice” who had been crying in the wilderness was to proclaim, was the promise that God’s word never fails. The ‘promise and assurance’ that God’s word never fails, is located in the identical prophetic setting that in Habakkuk chapter two, and verse three, is expressed as “at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” The message of Islam will never fail, it will surely come. The last verse of Isaiah chapter forty, addresses those that wait for the vision in Habakkuk.
Вобаста ба муайян сохтани он чи ки паёме буд, ки «овоз»-е, ки дар биёбон нидо мекард, бояд онро эълон менамуд, ваъдае қарор дошт, ки каломи Худо ҳаргиз ботил намешавад. Ин «ваъда ва яқин» ки каломи Худо ҳаргиз ботил намешавад, дар ҳамон манзараи айнан яксони нубувватӣ ҷой гирифтааст, ки дар Ҳабаққуқ боби ду, ояти се, чунин баён шудааст: «дар охир он сухан хоҳад гуфт, ва дурӯғ нахоҳад буд: агарчи таъхир кунад, мунтазири он бош; зеро ки ҳатман хоҳад омад, таъхир нахоҳад кард». Паёми Ислом ҳаргиз ботил нахоҳад шуд; он ҳатман хоҳад омад. Охирин ояти Ишаъё боби чиҳил, ба касоне муроҷиат мекунад, ки мунтазири он рӯъё дар Ҳабаққуқ ҳастанд.
But they that wait upon the Lord shall renew their strength; they shall mount up with wings as eagles; they shall run, and not be weary; and they shall walk, and not faint. Isaiah 40:31.
Аммо онҳое ки ба Худованд умед мебанданд, қуввати худро аз нав хоҳанд ёфт; онҳо мисли уқобон бо болҳо боло хоҳанд шуд; онҳо хоҳанд давид, ва хаста нахоҳанд шуд; ва онҳо хоҳанд рафт, ва беҳол нахоҳанд гашт. Ишаъё 40:31.
The “hidden history” of the seven thunders, that is now being unsealed, identifies three waymarks that begin and end with a disappointment. In that symbolic history, there are three waymarks, separated by two periods of time. A disappointment begins the tarrying time. The tarrying time leads to the corrected message and prediction of the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry begins a period of proclaiming the message of the Midnight Cry, that leads to a second disappointment, that is represented as judgment. Those three steps, separated by two periods of time, represent the Alpha and Omega, as created in the Hebrew word “truth.”
«Таърихи махфӣ»-и ҳафт раъд, ки ҳоло мӯҳраш кушода мешавад, се аломати роҳро муайян мекунад, ки бо ноумедӣ оғоз ёфта, бо ноумедӣ анҷом меёбанд. Дар он таърихи рамзӣ, се аломати роҳ ҳастанд, ки бо ду фосилаи вақт аз ҳам ҷудо шудаанд. Ноумедӣ замони дарангро оғоз мекунад. Замони даранг ба паёми ислоҳшуда ва пешгӯии Нидои Нисфишаб мебарад. Паёми Нидои Нисфишаб давраи эълон кардани паёми Нидои Нисфишабро оғоз мекунад, ки ба ноумедии дувум мебарад, ва он ҳамчун доварӣ ифода шудааст. Ин се қадам, ки бо ду фосилаи вақт аз ҳам ҷудо шудаанд, Алфа ва Омегаро намояндагӣ мекунанд, чунон ки дар калимаи ибронии «ҳақиқат» офарида шудааст.
In Ezekiel thirty-seven, Ezekiel also represents the “voice” of Isaiah forty. The voice in Isaiah forty asks, “What shall I cry?” The “voice” in Ezekiel thirty-seven, verse seven, then “prophesied as” he “was commanded.”
Дар Ҳизқиёл боби сию ҳафт, Ҳизқиёл ҳамчунин «овоз»-и Ишаъё чиҳилро намояндагӣ мекунад. Овоз дар Ишаъё чиҳил мепурсад: «Чӣ нидо кунам?» Пас «овоз» дар Ҳизқиёл боби сию ҳафт, ояти ҳафт, «тавре ки» ба ӯ «амр шуда буд», «пайғамбарӣ кард».
So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.
Пас ман, чунон ки амр шуда будам, нубувват кардам; ва ҳангоме ки нубувват мекардам, овозе баромад, ва инак, ларзише падид омад, ва устухонҳо ба ҳам омаданд, ҳар устухон ба устухони худ. Ва чун нигаристам, инак, пайҳо ва гӯшт бар онҳо падид омад, ва пӯст онҳоро аз боло пӯшонид; аммо дар онҳо нафасе набуд. Ҳизқиёл 37:7, 8.
Ezekiel’s first prophecy brought the bones and flesh together, but they were not yet alive. “So,” Ezekiel “prophesied as he” was “commanded” a second time. The second prophecy brought the bodies to life. The two prophecies are typified by the creation of Adam.
Аввалин пешгӯии Ҳизқиёл устухонҳо ва гӯштро ба ҳам овард, вале онҳо ҳанӯз зинда набуданд. «Пас», Ҳизқиёл «ончунон ки ба ӯ» бори дуюм «амр дода шуда буд, пешгӯӣ кард». Пешгӯии дуюм ҷисмҳоро ба ҳаёт овард. Ин ду пешгӯӣ дар офариниши Одам тимсол ёфтаанд.
And the Lord God formed man of the dust of the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul. Genesis 2:7.
Ва Худованд Худо одамро аз хоки замин бисиришт, ва ба димоғаш нафаси ҳаёт дамид; ва одам ҷони зинда гардид. Ҳастӣ 2:7.
The two-step process of bringing the dead dry bones to life is first mentioned in the creation of Adam, thus emphasizing that God’s prophetic Word is also His creative power. God first “formed” Adam, and Ezekiel’s first prophecy brought the bones and bodies together, then God “breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul.”
Раванди дуқадамаи зинда гардондани устухонҳои хушки мурда нахустин бор дар офариниши Одам зикр мешавад; ба ин васила таъкид мегардад, ки Каломи нубувватии Худо ҳамчунин қуввати офаринандаи Ӯст. Худо аввал Одамро «биёфарид», ва нубуввати аввали Ҳизқиёл устухонҳо ва ҷисмҳоро ба ҳам овард, сипас Худо «ба бинии вай нафаси ҳаёт дамид; ва одам ҷони зинда гардид».
Ezekiel’s second prophecy was directed “unto the wind,” not unto the bones, for he was told to “say to the wind,” “Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live.” Ezekiel’s second prophecy, which brings the dead bodies to life as a mighty army, was directed, not at the dead bodies, but at the wind. It was a command to the wind to breathe upon the bodies. The first time the word “breath” is mentioned in God’s Word is the creation of Adam, and it is there defined as the breath of life, and what brings life into the dead bodies, comes from the four winds.
Нубуввати дуюми Ҳизқиёл «ба сӯи бод» равона шуда буд, на ба сӯи устухонҳо, зеро ба ӯ гуфта шуда буд, ки «ба бод бигӯй»: «Эй нафас, аз чор бод биё ва бар ин кушташудагон бивоз, то зинда шаванд». Нубуввати дуюми Ҳизқиёл, ки ҷасадҳои мурдаро ҳамчун лашкари азиме ба ҳаёт меоварад, на ба сӯи ҷасадҳои мурда, балки ба сӯи бод равона шуда буд. Ин амре ба бод буд, то бар он ҷасадҳо бивозад. Бори нахуст, ки вожаи «нафас» дар Каломи Худо зикр мешавад, дар офариниши Одам аст, ва дар он ҷо он ҳамчун нафаси ҳаёт муайян гардидааст; ва он чи ба ҷасадҳои мурда ҳаёт меоварад, аз чор бод меояд.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки ҳамчун аспи хашмгине тасвир шудааст, ки мехоҳад озод шавад ва бар рӯи тамоми замин бо шитоб тохта гузарад, дар роҳи худ ҳалокат ва марг оварад.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«Оё мо дар худи остонаи олами абадӣ хоб меравем? Оё мо карахт ва сард ва мурда бошем? Эй кош, дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо ба қавми Ӯ дамида мешуд, то ки онҳо бар поҳои худ биистанд ва зинда гарданд». Manuscript Releases, ҷилди 20, 217.
The two questions here are shall we sleep, and shall we be dead?…two terms for the same prophetic condition. The message of the four winds that are being restrained by angels, is the message that causes the breath of God to enter the dead and causes them to stand up and live. The message of the four winds is the message of the angry horse of Islam. The message of the four winds in the book of Revelation, is the sealing message. The sealing message of Revelation seven, verse one through three, is the message that identifies that the four winds are restrained, until the servants of God are sealed.
Ин ҷо ду савол матраҳ аст: оё мо хоҳем хобид, ва оё мо мурда хоҳем буд? …ду истилоҳ барои як ҳолати ҳамон пешгӯёна. Паёми чор бод, ки аз ҷониби фариштагон нигоҳ дошта мешаванд, ҳамон паёмест, ки боиси он мегардад, ки нафаси Худо ба мурдагон дохил шавад ва онҳоро бархезонад, то зинда шаванд. Паёми чор бод паёми аспи хашмгини Ислом аст. Паёми чор бод дар китоби Ваҳй ҳамон паёми мӯҳргузорист. Паёми мӯҳргузории Ваҳй 7:1–3 ҳамон паёмест, ки муайян месозад, ки чор бод нигоҳ дошта шудаанд, то даме ки бандагони Худо мӯҳр карда шаванд.
And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.
Ва баъд аз ин чизҳо дидам чор фаришта бар чор гӯшаи замин истода буданд ва чор бодҳои заминро нигоҳ медоштанд, то ки бод бар замин, на бар баҳр, ва на бар ҳеҷ дарахте навазад. Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз ҷониби шарқ боло меомад ва мӯҳри Худои зиндаро дошт; ва ӯ бо овози баланд ба он чор фаришта нидо кард, ки ба онҳо дода шуда буд ба замин ва баҳр зарар расонанд, ва гуфт: «Ба замин, на ба баҳр, ва на ба дарахтон зарар нарасонед, то даме ки мо бандагони Худои худро бар пешониҳои онҳо мӯҳр намоем». Ваҳй 7:1–3.
Ezekiel’s second prophecy was directed to the wind, and the life that the wind delivered unto the bodies came from the message of the four winds. In verses eight through ten, in Ezekiel thirty-seven the words that appear either as “wind” or “breath” is the same Hebrew word in each occurrence. God breathed into Adam, the breath of life, and in Ezekiel the breath of life is the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that comes from the four winds. That message delivers God’s creative power to the bodies that have been brought together in the valley of death, by the first message. The message of the four winds is the message of Islam bringing judgment upon the United States for the Sunday law. It is the message of the Midnight Cry.
Пешгӯии дуюми Ҳизқиёл ба бод равона шуда буд, ва ҳаёте ки бод ба он ҷисмҳо расонид, аз паёми чор бод бармеомад. Дар оятҳои ҳашт то даҳ, дар боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл, вожаест, ки ҳар ҷо ё ба сурати «бод» ё «нафас» омадааст, ва дар ҳар маврид ҳамон як вожаи ибронӣ мебошад. Худо ба Одам нафаси ҳаёт дамид, ва дар Ҳизқиёл нафаси ҳаёт паёми мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, ки аз чор бод меояд. Он паём қудрати офаринандаи Худоро ба он ҷисмҳое мерасонад, ки ба василаи паёми аввал дар водии мамот ба ҳам оварда шудаанд. Паёми чор бод паёми Ислом аст, ки ба сабаби қонуни якшанбе бар Иёлоти Муттаҳида доварӣ меоварад. Ин паёми Нидои Нимашаб аст.
The hidden history of the seven thunders begins with a disappointment, which begins the tarrying time. In Revelation eleven when the two prophets were slain on July 18, 2020, the tarrying time began. Ezekiel was among the dead when the Lord asked Ezekiel if the two witnesses that are dead in the street could live.
Таърихи ниҳонии ҳафт раъд бо як ноумедӣ оғоз меёбад, ки замони таъхирро оғоз мекунад. Дар Ваҳй боби ёздаҳ, вақте ки он ду набӣ 18 июли соли 2020 кушта шуданд, замони таъхир оғоз ёфт. Ҳизқиёл дар миёни мурдагон буд, вақте ки Худованд аз Ҳизқиёл пурсид, ки оё он ду шоҳиде, ки дар кӯча мурдаанд, метавонанд зинда шаванд.
The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Ezekiel 37:1–3.
Ва дасти Худованд бар ман буд, ва маро бо Рӯҳи Худованд берун бурда, дар миёни водие, ки пур аз устухонҳо буд, фуруд овард. Ва маро гирдогирди онҳо гузаронид; ва инак, дар рӯйи водӣ онҳо бисёр зиёд буданд; ва инак, хеле хушк буданд. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, оё ин устухонҳо зинда шуда метавонанд?» Ва ман ҷавоб додам: «Эй Худованди Худо, Ту медонӣ». Ҳизқиёл 37:1–3.
In verse seven, when Ezekiel delivers the first of the two prophecies the message was simply, “O ye dry bones, hear the word of the Lord.” John, in the Revelation records, “blessed are those who hear the words of the prophecy of this book.” Ezekiel represents the dead dry bones who are blessed, as those who hear Ezekiel’s command to hear the Word of the Lord, and His Word is Truth. In chapter two of Ezekiel, the experience of those who hear God’s word is described.
Дар ояти ҳафтум, вақте ки Ҳизқиёл аввалин аз он ду нубувватро мерасонад, паём фақат ин буд: «Эй устухонҳои хушкида, каломи Худовандро бишнавед». Юҳанно дар Ваҳй менависад: «Хушо ба ҳоли онҳое ки суханони нубуввати ин китобро мешунаванд». Ҳизқиёл он устухонҳои хушки мурдаро намояндагӣ мекунад, ки мубораканд, яъне онҳое ки амри Ҳизқиёлро барои шунидани Каломи Худованд мешунаванд, ва Каломи Ӯ Ҳақ аст. Дар боби дуюми Ҳизқиёл, таҷрибаи онҳое ки каломи Худоро мешунаванд, тавсиф шудааст.
And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.
Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, бар пойҳои худ биист, ва Ман бо ту сухан хоҳам гуфт». Ва ҳангоме ки Ӯ ба ман сухан мегуфт, рӯҳ ба ман даромад ва маро бар пойҳоям барпо намуд, то он Касеро, ки бо ман сухан мегуфт, бишнавам. Ҳизқиёл 2:1, 2.
In Revelation eleven, when the dead bodies hear the Word of the Lord, the Comforter enters into them and they stand on their feet. It is the Comforter that sets them on their feet.
Дар Ваҳй, боби ёздаҳ, вақте ки ҷасадҳои мурда Каломи Худовандро мешунаванд, Тасаллибахш ба онҳо дохил мешавад ва онҳо бар пойҳои худ меистанд. Ин Тасаллибахш аст, ки онҳоро бар пойҳои худ қарор медиҳад.
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.
Ва баъд аз се рӯзю ним Рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси азиме бар онҳое афтод, ки онҳоро медиданд. Ваҳй 11:11.
The standing up of the dead is step number one, in a two-step process that raises them out of their graves to become the ensign that is lifted up at the judgment of the Sunday law. When they stand in chapter eleven, “great fear” comes upon those that see them.
Бархостани мурдагон қадами якум аст дар як раванди дуқадамӣ, ки онҳоро аз қабрҳояшон бармеангезад, то он нишоне гарданд, ки ҳангоми доварии қонуни якшанбе боло бардошта мешавад. Вақте ки онҳо дар боби ёздаҳум бармехезанд, «тарси бузург» бар онҳое меояд, ки онҳоро мебинанд.
And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:9.
Ва аз тарс ба қалъаи худ хоҳад гузашт, ва амиронаш аз парчам ба ҳарос хоҳанд афтод, мегӯяд Худованд, ки оташи Ӯ дар Сион аст, ва танӯри Ӯ дар Ерусалим. Ишаъё 31:9.
The Midnight Cry message of Millerite history was the second part of the second angel’s message. The second angel’s message produced a separation of the Millerites from the churches that were then identified as the daughters of Babylon, and the faithful were called out to come and stand with the Millerites. A ‘body’ of believers was formed by that message, and then the second step was the message of the Midnight Cry that joined and added power to the second message. The Millerites then became a mighty army that took the message like a tidal wave across the land. That two-step process is the two voices of Revelation eighteen, and it is the identical process of the resurrection of the dead dry bones in Ezekiel who were slain in the street of Revelation eleven.
Паёми Фарёди нисфи шаби таърихи Миллерӣ қисми дуюми паёми фариштаи дуюм буд. Паёми фариштаи дуюм ҷудоии Миллериёнро аз калисоҳо ба вуҷуд овард, ки дар он вақт ҳамчун духтарони Бобил шинохта шуда буданд, ва содиқон даъват карда шуданд, ки берун оянд ва бо Миллериён биистанд. Бо он паём як «бадан»-и имондорон ташкил ёфт, ва сипас қадами дуюм паёми Фарёди нисфи шаб буд, ки ба паёми дуюм пайваст ва ба он қувват бахшид. Он гоҳ Миллериён ба лашкари азиме табдил ёфтанд, ки паёмро мисли мавҷи азими хурӯшанда дар саросари замин бурданд. Ин раванди дуқадамӣ ҳамон ду овози Ваҳй боби ҳаждаҳ аст, ва он айни ҳамон раванди эҳёи устухонҳои хушки мурда дар Ҳизқиёл мебошад, ки дар кӯчаи Ваҳй боби ёздаҳ кушта шуда буданд.
“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 195, 196.
«Фариштагон фиристода шуданд, то ба он фариштаи қавие, ки аз осмон нозил шуда буд, мадад расонанд, ва ман овозҳоеро шунидам, ки гӯё дар ҳама ҷо танин меандохтанд: Аз вай берун оед, эй қавми Ман, мабодо дар гуноҳҳои вай шарик гардед, ва мабодо аз балоҳои вай баҳра баред; зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст. Ин паём гӯё изофае ба паёми сеюм буд ва ба он пайваст, чунон ки нидои нисфи шаб дар соли 1844 ба паёми фариштаи дуюм пайваста буд». Spiritual Gifts, volume 1, 195, 196.
The first waymark in the hidden history of the seven thunders, is the disappointment which begins the tarrying time. The tarrying time is a period of time that is represented as three and a half days, which is a symbol of the wilderness. At the end of the forty years of wandering in the wilderness, Joshua led a mighty army into the Promised Land. At the end of the three and a half days, Ezekiel is taken to the valley of death, and is told to command the dead bodies to “hear the word of the Lord.” Ezekiel is a “voice” crying in the wilderness. The command to hear the Word of the Lord brings the body parts together, but they are not yet alive, they are not yet an army, they are not yet sealed. The “word of the Lord” which is spoken by Ezekiel in chapter two, identifies that when the Comforter arrives, God’s people stand, while they simultaneously hear the Word of the Lord. Christ promised He would send the Comforter, three and a half days after they were murdered in the street.
Нахустин нишонаи роҳ дар таърихи ниҳонии ҳафт раъд — ноумедист, ки вақти таъхирро оғоз мекунад. Вақти таъхир давраест, ки ҳамчун сею ним рӯз тасвир шудааст, ва ин рамзи биёбон аст. Дар анҷоми чиҳил соли саргардонӣ дар биёбон, Еҳушаъ лашкари азимеро ба Замини Мавъуд бурд. Дар анҷоми сею ним рӯз, Ҳизқиёл ба водии марг бурда мешавад ва ба ӯ гуфта мешавад, ки ба ҷасадҳои мурда амр кунад: «каломи Худовандро бишнавед». Ҳизқиёл «овозе» аст, ки дар биёбон нидо мекунад. Амри шунидани Каломи Худованд андомҳои баданро ба ҳам меоварад, аммо онҳо ҳанӯз зинда нестанд, ҳанӯз лашкар нестанд, ҳанӯз мӯҳр нашудаанд. «Каломи Худованд», ки аз ҷониби Ҳизқиёл дар боби дуюм гуфта мешавад, муайян месозад, ки ҳангоме ки Тасаллобахш фаро мерасад, қавми Худо бар по меистанд, дар ҳоле ки ҳамзамон Каломи Худовандро мешунаванд. Масеҳ ваъда дода буд, ки сею ним рӯз пас аз он ки онҳоро дар кӯча куштанд, Тасаллобахшро хоҳад фиристод.
Once standing, the bodies ‘who are not yet alive,’ are going to be given a second prophecy. The “voice that crieth in the wilderness” in Isaiah, asks what the prophecy is that he is to cry? The “message” that both Ezekiel, and the “voice” in Isaiah forty are commanded to present, is the message of Islam. When that prophecy is delivered, “Adam” comes to life as a mighty army. The living two witnesses then proclaim the message of Islam’s judgment upon the United States, because of the passage of the soon-coming Sunday law. The judgment of the Sunday law is the third waymark of the hidden history of the seven thunders. When it is fulfilled, the army is lifted up as an ensign to heaven, and is represented in Revelation fourteen.
Пас аз он ки онҳо ба по мехезанд, ба баданҳое, ки «ҳанӯз зинда нестанд», нубуввати дувум дода хоҳад шуд. «Овозе, ки дар биёбон нидо мекунад» дар Ишаъё мепурсад, ки он нубуввате, ки ӯ бояд нидо кунад, чист? «Паёме», ки ҳам ба Ҳизқиёл ва ҳам ба «овоз» дар Ишаъёи чиҳил амр шудааст, ки пешкаш намоянд, паёми Ислом аст. Ҳангоме ки он нубувват расонида мешавад, «Одам» ҳамчун лашкари азим ба ҳаёт меояд. Он гоҳ ду шоҳиди зинда паёми доварии Ислом бар Иёлоти Муттаҳидаро эълон мекунанд, ба сабаби гузаштани қонуни якшанбеи наздикоянда. Доварии қонуни якшанбе нишонаи сеюми таърихи ниҳонии ҳафт раъд аст. Вақте ки он ба иҷро мерасад, лашкар ҳамчун парчаме ба сӯи осмон барафрошта мешавад ва дар Ваҳй боби чордаҳум тасвир меёбад.
“I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Selected Messages, book 2, 387.
«Ман дар паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм таҷриба доштаам. Фариштагон чунин тасвир шудаанд, ки дар миёни осмон парвоз карда, ба ҷаҳон паёми огоҳӣ эълон менамоянд ва ба мардумоне, ки дар рӯзҳои охири таърихи ин замин зиндагӣ мекунанд, бевосита дахл доранд. Ҳеҷ кас овози ин фариштагонро намешунавад, зеро онҳо рамзе ҳастанд барои муаррифии қавми Худо, ки дар ҳамоҳангӣ бо коиноти осмон амал мекунанд. Мардон ва занон, ки бо Рӯҳи Худо мунаввар гардидаанд ва ба воситаи ростӣ муқаддас шудаанд, ин се паёмро ба тартиби худ эълон менамоянд». Selected Messages, book 2, 387.
The ensign that is lifted up is the third angel that is flying in the midst of heaven, warning mankind against accepting the mark of the beast. The mighty army continues to present that message to the world, until Michael stands up and human probation closes.
Нишоне, ки барафрошта мешавад, фариштаи сеюм аст, ки дар миёни осмон парвоз намуда, инсониятро аз пазируфтани тамғаи ҳайвон ҳушдор медиҳад. Лашкари азим он паёмро ба ҷаҳон ҳамчунон мерасонад, то он даме ки Микоил бархезад ва муҳлати имтиҳони инсон ба поён расад.
We will continue these thoughts in the next article.
Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Matthew 25:6.
Ва дар нисфи шаб нидое баланд шуд: Инак, домод меояд; ба пешвози ӯ берун оед. Матто 25:6.