The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.

สัปดาห์ที่พระคริสต์ทรงยืนยันพันธสัญญานั้น เป็นสัญลักษณ์แทนช่วงเวลาตั้งแต่การรับบัพติศมาของพระองค์ จนถึงเมื่อพระคริสต์ในสถานบริสุทธิ์แห่งสวรรค์ทรงลุกขึ้นยืนในคราวที่สเทเฟนถูกหินขว้างจนตาย

But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.

แต่ท่านซึ่งเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ได้เพ่งดูขึ้นไปยังสวรรค์ และได้เห็นพระสิริของพระเจ้า และพระเยซูทรงยืนอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า แล้วกล่าวว่า ดูเถิด ข้าพเจ้าเห็นสวรรค์เปิดออก และบุตรมนุษย์ทรงยืนอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า แล้วคนทั้งหลายก็ร้องเสียงดัง เอามือปิดหูของตน และกรูเข้ามาหาท่านพร้อมกัน แล้วลากท่านออกไปนอกเมืองและเอาหินขว้างท่านเสีย และพวกพยานก็วางเสื้อผ้าไว้ที่เท้าของชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อเซาโล และเขาทั้งหลายก็เอาหินขว้างสเทเฟน ขณะที่ท่านกำลังร้องทูลพระเจ้าและกล่าวว่า ข้าแต่องค์พระเยซูเจ้า ขอทรงรับจิตวิญญาณของข้าพระองค์เถิด แล้วท่านก็คุกเข่าลงร้องเสียงดังว่า ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขออย่าทรงถือโทษบาปนี้แก่พวกเขาเลย ครั้นกล่าวดังนี้แล้ว ท่านก็ล่วงหลับไป กิจการ 7:55–60

When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.

เมื่อสเทเฟนถูกขว้างด้วยก้อนหินจนถึงแก่ความตาย และมีคาเอลทรงลุกขึ้น ข่าวประเสริฐก็ไปถึงบรรดาคนต่างชาติ เพราะจนถึงเวลานั้น ข่าวประเสริฐยังถูกจำกัดไว้เฉพาะแก่พวกยิวเท่านั้น

“Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

“แล้วทูตสวรรค์กล่าวว่า ‘ท่านจะกระทำให้พันธสัญญามั่นคงแก่คนเป็นอันมากอยู่หนึ่งสัปดาห์ [เจ็ดปี]’ เป็นเวลาเจ็ดปีภายหลังจากที่พระผู้ช่วยให้รอดทรงเริ่มพันธกิจของพระองค์ ข่าวประเสริฐจะต้องประกาศแก่พวกยิวเป็นพิเศษ; สามปีครึ่งโดยพระคริสต์เอง; และภายหลังโดยเหล่าอัครทูต ‘และในท่ามกลางสัปดาห์นั้น ท่านจะกระทำให้เครื่องสัตวบูชาและเครื่องบูชาถวายยุติลง’ ดาเนียล 9:27. ในฤดูใบไม้ผลิแห่ง ค.ศ. 31 พระคริสต์ผู้ทรงเป็นเครื่องบูชาที่แท้จริงได้ทรงถูกถวายบนคาลวารี แล้วม่านพระวิหารก็ขาดออกเป็นสองท่อน แสดงให้เห็นว่าความศักดิ์สิทธิ์และความสำคัญของพิธีถวายเครื่องบูชาได้สิ้นไปแล้ว ถึงเวลาแล้วที่เครื่องสัตวบูชาและเครื่องบูชาถวายในโลกจะต้องยุติลง”

“The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

“หนึ่งสัปดาห์นั้น—เจ็ดปี—สิ้นสุดลงใน ค.ศ. 34 แล้วโดยการเอาหินขว้างสเทเฟน พวกยิวก็ได้ผนึกการปฏิเสธข่าวประเสริฐของตนไว้อย่างเด็ดขาดในที่สุด; เหล่าสาวกที่กระจัดกระจายไปเพราะการข่มเหง ‘ได้เที่ยวไปประกาศพระวจนะทั่วทุกแห่ง’ (กิจการ 8:4); และไม่นานหลังจากนั้น เซาโลผู้ข่มเหงก็กลับใจใหม่ และกลายเป็นเปาโล อัครทูตไปยังคนต่างชาติ” ผู้พึงปรารถนาแห่งปวงชน, 233.

In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.

ในปี ค.ศ. 34 สัปดาห์อันศักดิ์สิทธิ์ (สองพันห้าร้อยยี่สิบวัน) ได้สิ้นสุดลง และอิสราเอลในสมัยโบราณถูกหย่าขาดจากพระเจ้า ช่วงเวลาแห่งการทดลองของพวกเขาได้ปิดลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ณ จุดนั้น การลงทัณฑ์ตอบแทนอิสราเอลในสมัยโบราณเนื่องด้วยการปฏิเสธพันธสัญญา และเนื่องด้วยการตรึงพระบุตรของพระเจ้าไว้ที่กางเขน จึงตกอยู่ภายใต้การพิพากษาเชิงบริหารของพระเจ้า พระเจ้าทรงชะลอการทำลายกรุงเยรูซาเล็มออกไปด้วยพระเมตตาอันอดกลั้นยิ่งของพระองค์ จนถึงการล้อมและการทำลายระหว่าง ค.ศ. 66 ถึง ค.ศ. 70

The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.

ข้อพระคัมภีร์ในดาเนียลบทที่เก้า ซึ่งระบุสัปดาห์ที่พระคริสต์ทรงยืนยันพันธสัญญานั้น ยังระบุด้วยว่าโรมนอกศาสนา (เจ้าชายผู้ที่จะมา) จะทำลายเมืองและสถานนมัสการ แต่พระเจ้าในพระเมตตาอันทรงอดกลั้นของพระองค์ ได้ทรงให้เวลาแก่ชนชาติอิสราเอลในสมัยโบราณเพื่อจะได้ฟังข่าวประเสริฐและตัดสินใจ ดังที่บรรพบุรุษของพวกเขาได้กระทำมาแล้วในช่วงระยะเวลาเจ็ดปีแห่งพันธกิจของพระคริสต์และของเหล่าสาวกท่ามกลางพวกเขา

“For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.

“เป็นเวลาเกือบสี่สิบปีภายหลังจากที่พระคริสต์เองได้ทรงประกาศคำพิพากษาถึงความพินาศของกรุงเยรูซาเล็ม องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงชะลอการพิพากษาของพระองค์ที่มีต่อเมืองและชนชาตินั้นไว้ ความอดทนยาวนานของพระเจ้าที่ทรงมีต่อบรรดาผู้ปฏิเสธข่าวประเสริฐของพระองค์และผู้สังหารพระบุตรของพระองค์นั้นช่างน่าอัศจรรย์ยิ่ง คำอุปมาเรื่องต้นไม้ที่ไม่เกิดผลนั้นเป็นภาพแทนพระดำเนินของพระเจ้าที่มีต่อชนชาติยิว พระบัญชาได้ทรงออกไปแล้วว่า ‘จงโค่นมันเสีย เหตุใดจึงปล่อยให้มันทำให้ดินเสียประโยชน์ไป’ (ลูกา 13:7) แต่พระเมตตาแห่งสวรรค์ยังได้ทรงไว้ชีวิตมันต่อไปอีกเล็กน้อย ในหมู่ชาวยิวยังมีคนเป็นอันมากที่ไม่รู้ถึงพระลักษณะและพระราชกิจของพระคริสต์ และบุตรทั้งหลายก็ยังมิได้มีโอกาสหรือได้รับความสว่างซึ่งบิดามารดาของตนได้ดูหมิ่นปฏิเสธไปแล้ว โดยการประกาศของอัครทูตทั้งหลายและผู้ร่วมงานของพวกเขา พระเจ้าจะทรงให้ความสว่างส่องมาถึงพวกเขา พวกเขาจะได้รับอนุญาตให้เห็นว่าคำพยากรณ์ได้สำเร็จลงอย่างไร ไม่เพียงแต่ในการประสูติและพระชนมชีพของพระคริสต์เท่านั้น หากยังในความตายและการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์ด้วย บุตรทั้งหลายมิได้ถูกปรับโทษเพราะบาปของบิดามารดา แต่เมื่อพวกเขาได้รับรู้ความสว่างทั้งสิ้นที่ได้ประทานแก่บิดามารดาของตนแล้ว ยังปฏิเสธความสว่างเพิ่มเติมที่ประทานแก่ตนเอง พวกเขาก็ได้กลายเป็นผู้มีส่วนในบาปของบิดามารดา และทำให้ความชั่วช้าของตนครบบริบูรณ์”

“The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.

“ความอดกลั้นยาวนานของพระเจ้าที่มีต่อกรุงเยรูซาเล็ม ยิ่งเพียงแต่ทำให้พวกยิวมั่นคงยิ่งขึ้นในความดื้อรั้นที่ไม่ยอมกลับใจของตน ในความเกลียดชังและความโหดร้ายที่พวกเขามีต่อเหล่าสาวกของพระเยซูนั้น พวกเขาได้ปฏิเสธข้อเสนอแห่งพระเมตตาครั้งสุดท้าย แล้วพระเจ้าจึงทรงถอนการคุ้มครองของพระองค์ไปจากพวกเขา และทรงยกเลิกฤทธานุภาพที่ทรงยับยั้งซาตานและทูตของมันไว้ และชาตินั้นก็ถูกปล่อยให้อยู่ภายใต้การควบคุมของผู้นำที่ตนได้เลือกไว้ บุตรหลานของนางได้ดูหมิ่นพระคุณของพระคริสต์ ซึ่งคงจะทำให้พวกเขาสามารถปราบแรงกระตุ้นชั่วร้ายของตนได้ และบัดนี้สิ่งเหล่านั้นกลับกลายเป็นผู้พิชิต ซาตานได้ปลุกเร้าตัณหาอันดุเดือดที่สุดและต่ำทรามที่สุดของจิตวิญญาณ มนุษย์มิได้ใช้เหตุผล; พวกเขาเลยพ้นขอบเขตแห่งเหตุผลไปแล้ว—ถูกควบคุมด้วยแรงผลักดันและความเกรี้ยวกราดอันมืดบอด พวกเขากลายเป็นซาตานในความโหดเหี้ยมของตน ในครอบครัวและในชาติ ท่ามกลางชนชั้นสูงและชนชั้นต่ำ alike มีแต่ความหวาดระแวง ความริษยา ความเกลียดชัง การแก่งแย่ง การกบฏ และการฆาตกรรม ไม่มีความปลอดภัย ณ ที่ใดเลย มิตรสหายและเครือญาติต่างทรยศต่อกัน บิดามารดาฆ่าบุตรของตน และบุตรก็ฆ่าบิดามารดาของตน ผู้ปกครองของประชาชนไม่มีอำนาจแม้แต่จะปกครองตนเอง ตัณหาที่ไร้การควบคุมทำให้พวกเขากลายเป็นทรราช พวกยิวได้รับคำพยานเท็จไว้เพื่อปรักปรำพระบุตรผู้บริสุทธิ์ของพระเจ้า บัดนี้คำกล่าวหาอันเป็นเท็จกลับทำให้ชีวิตของพวกเขาเองไร้ความมั่นคง โดยการกระทำของตน พวกเขาได้กล่าวมานานแล้วว่า: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. บัดนี้ความปรารถนาของพวกเขาก็ได้รับการสนองแล้ว ความยำเกรงพระเจ้าไม่รบกวนพวกเขาอีกต่อไป ซาตานอยู่เป็นหัวหน้าของชาตินั้น และบรรดาเจ้าหน้าที่ฝ่ายบ้านเมืองและฝ่ายศาสนาที่สูงสุดต่างอยู่ใต้อำนาจครอบงำของมัน” The Great Controversy, 27, 28.

As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.

ในฐานะผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา พระคริสต์ได้ทรงปฏิบัติพระราชกิจแก่พวกยิวแต่เพียงผู้เดียวก่อน ในปี ค.ศ. 34 เมื่อสเทเฟนถูกหินขว้าง ข่าวประเสริฐจึงได้ไปถึงชนต่างชาติ และเวลาสำหรับการพิพากษาเชิงบริหารของพระเจ้าก็มาถึง แม้กระนั้น พระเจ้าในพระเมตตาของพระองค์ได้ทรงเลื่อนห้วงเวลานั้นออกไปประมาณสี่สิบปี

As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.

ในฐานะทูตแห่งพันธสัญญา ตามการสำเร็จสมดังคำพยากรณ์ในมาลาคีบทที่สาม พระคริสต์ได้ทรงชำระพระวิหารสองครั้ง พระองค์ทรงกระทำเช่นนั้นในช่วงเวลาที่ทรงแยกไว้เป็นพิเศษสำหรับชนแห่งพันธสัญญาซึ่งในขณะนั้นกำลังถูกทรงเมินผ่านไปและหย่าขาดจากพระองค์ และสำหรับบรรดาผู้ซึ่งต่อมาจะกลายเป็นชนชาติที่ทรงเลือกสรรใหม่ ครั้นเมื่อช่วงเวลานั้นสิ้นสุดลง เวลาของการพิพากษาเชิงบริหารของพระเจ้าก็เริ่มต้นขึ้น ยอห์นผู้ให้รับบัพติศมาเป็นทูตผู้เตรียมทางไว้สำหรับพระราชกิจของพระคริสต์ในการสถาปนาชนชาติที่ทรงเลือกสรรใหม่ ซึ่งพระองค์จะทรงเข้าทำพันธสัญญาด้วย

The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.

การชำระพระวิหารทั้งสองครั้งนั้นเป็นบทเรียนเชิงวัตถุที่ชี้ให้เห็นพระราชกิจของพระคริสต์ในการชำระพระวิหารแห่งจิตวิญญาณ เมื่อผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญามาถึงโดยฉับพลันในมาลาคีบทที่สาม พระองค์ทรงชำระให้บริสุทธิ์ และทรงชำระล้างบุตรทั้งหลายของเลวีด้วย เพื่อให้เกิดเครื่องบูชาดังเช่นในกาลก่อน.

But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.

แต่ผู้ใดเล่าจะทนอยู่ได้ในวันแห่งการเสด็จมาของพระองค์? และผู้ใดจะยืนหยัดอยู่ได้เมื่อพระองค์ทรงปรากฏ? เพราะพระองค์ทรงเป็นดุจไฟของผู้ถลุง และดุจสบู่ของคนซักฟอก และพระองค์จะประทับนั่งดุจผู้ถลุงและผู้ชำระเงินให้บริสุทธิ์ และพระองค์จะทรงชำระบุตรทั้งหลายของเลวี และถลุงเขาดุจทองคำและเงิน เพื่อให้เขาทั้งหลายจะได้นำเครื่องบูชาอันชอบธรรมมาถวายแด่พระยาห์เวห์ แล้วเครื่องบูชาของยูดาห์และเยรูซาเล็มจะเป็นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์ ดังเช่นในกาลก่อน และดังเช่นในปีเดือนครั้งก่อน ๆ มาลาคี 3:2–3

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.

มาลาคี บทที่สาม และการชำระพระวิหารทั้งสองครั้งเป็นภาพแทนความเชื่อของบรรดาบุตรชายแห่งเลวีที่ถูกทำให้ถึงความสมบูรณ์โดยผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา ความเชื่อของบรรดาบุตรชายแห่งเลวีที่ถึงความสมบูรณ์นั้นปรากฏเป็นภาพแทนโดยการชำระทองคำให้บริสุทธิ์

“There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.

“จำเป็นอย่างยิ่งที่ทุกคนผู้มีอิทธิพลใด ๆ ในสถานพยาบาลจะต้องสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า ต้องถ่อมตนลง ต้องเปิดใจรับอิทธิพลอันล้ำค่าของพระวิญญาณของพระคริสต์ ทองคำที่ผ่านการลองด้วยไฟเป็นสัญลักษณ์ของความรักและความเชื่อ หลายคนเกือบจะปราศจากความรักโดยสิ้นเชิง การพึ่งตนเองทำให้ตาของเขามืดบอดต่อความจำเป็นอันใหญ่หลวงของตน มีความจำเป็นอย่างแน่แท้ที่จะต้องกลับใจมาหาพระเจ้าทุกวัน และมีประสบการณ์ใหม่ที่ลึกซึ้งและเกิดขึ้นทุกวันในชีวิตฝ่ายศาสนา” Testimonies, volume 4, 558.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.

มาลาคีบทที่สาม และการชำระพระวิหารทั้งสองครั้งเป็นภาพแทนของความบริบูรณ์แห่งความเข้าใจเกี่ยวกับการเพิ่มพูนของความรู้ภายในพวกคนมีปัญญา ผู้ซึ่งเป็นบุตรทั้งหลายของเลวี ซึ่งสัมฤทธิ์ผลโดยผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา ความบริบูรณ์ของบุตรทั้งหลายของเลวีเป็นภาพแทนโดยการชำระเงินให้บริสุทธิ์

The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.

พระวจนะของพระยาห์เวห์เป็นพระวจนะอันบริสุทธิ์ ดุจเงินที่หลอมในเตาหลอมดิน ชำระให้บริสุทธิ์เจ็ดครั้ง สดุดี 12:6

The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.

ผู้ส่งข่าวแห่งพันธสัญญาทรงต้องชำระบรรดาบุตรของเลวีให้บริสุทธิ์ดังเงินและทอง พระวจนะของพระเจ้าคือสิ่งที่ชำระให้บริสุทธิ์ เพราะการได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ก็คือการได้รับการทำให้ชอบธรรมและการทรงชำระให้บริสุทธิ์.

Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

ขอทรงชำระเขาทั้งหลายให้บริสุทธิ์ด้วยความจริงของพระองค์ พระวจนะของพระองค์เป็นความจริง ยอห์น 17:17

John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.

ยอห์นผู้ให้บัพติศมาเป็นผู้สื่อสารที่เตรียมทางสำหรับผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา ในการสำเร็จเป็นครั้งแรกของพระธรรมมาลาคีบทที่สาม และสารของท่านในเรื่องนั้นมีลักษณะเป็นสี่ประการ งานของท่านรวมถึงการชี้ให้เห็นถึงพระราชกิจแห่งการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาจะทรงกระทำให้สำเร็จ และว่าพระราชกิจแห่งการชำระให้บริสุทธิ์ที่ทรงกระทำนั้น ได้รับการพรรณนาว่าเป็นการกวาดลานนวดข้าว ท่านชี้ให้เห็นว่าชนชาติที่ทรงเลือกไว้แต่ก่อนนั้นกำลังอยู่ในกระบวนการถูกทรงข้ามไป ท่านยังได้นำเสนอข่าวสารแห่งเลาดีเซียแก่ประชากรของพระเจ้า ด้วยเหตุนี้จึงสำแดงบาปของพวกเขาและบาปของบรรพบุรุษของพวกเขาแก่เขาทั้งหลาย ท่านวางความเป็นจริงทั้งปวงเหล่านี้ไว้ในบริบทของ “พระพิโรธที่จะมาถึง” งานของผู้สื่อสารผู้เตรียมทางนั้น เป็นภาพแทนของงานโดยผู้หนึ่งซึ่งไม่เคยได้รับการศึกษาในระบบการศึกษาของชนชาติที่กำลังถูกทรงข้ามไปนั้นเลย

“In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).

“ในยอห์นผู้ให้บัพติศมา องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงยกผู้สื่อสารคนหนึ่งขึ้นเพื่อตระเตรียมทางขององค์พระผู้เป็นเจ้าไว้สำหรับพระองค์เอง เขาจะต้องเป็นพยานต่อโลกอย่างไม่หวั่นไหว โดยการตักเตือนและประณามบาป ลูกา เมื่อประกาศถึงพันธกิจและงานของเขา กล่าวว่า ‘และเขาจะไปข้างหน้าพระองค์ด้วยจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชอย่างเอลียาห์ เพื่อจะให้จิตใจของบิดาหันกลับมาหาลูกทั้งหลาย และให้ผู้ที่ไม่เชื่อฟังหันมาสู่สติปัญญาของคนชอบธรรม เพื่อจัดเตรียมชนชาติหนึ่งไว้ให้พร้อมสำหรับองค์พระผู้เป็นเจ้า’ (ลูกา 1:17)”

“Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).

“มีพวกฟาริสีและพวกสะดูสีจำนวนมากมารับบัพติศมาของยอห์น และเมื่อท่านกล่าวแก่คนเหล่านี้ ท่านว่า ‘โอ ชาติงูร้าย ใครได้เตือนพวกท่านให้หนีจากพระพิโรธที่จะมานั้น? เหตุฉะนั้นจงเกิดผลอันสมกับการกลับใจเสียใหม่ และอย่าคิดกล่าวในใจของตนว่า เรามีอับราฮัมเป็นบิดา เพราะเราบอกท่านทั้งหลายว่า พระเจ้าทรงสามารถให้บุตรทั้งหลายเกิดขึ้นแก่อับราฮัมจากก้อนหินเหล่านี้ได้ บัดนี้ขวานได้จ่ออยู่ที่รากของต้นไม้แล้ว ฉะนั้นต้นไม้ทุกต้นที่ไม่เกิดผลดีก็จะถูกโค่นลงและโยนเข้าในไฟ เราให้บัพติศมาพวกท่านด้วยน้ำ สำแดงถึงการกลับใจจริงอยู่ แต่พระองค์ผู้เสด็จมาภายหลังเราทรงฤทธานุภาพยิ่งกว่าเรา ซึ่งแม้แต่จะถือรองเท้าของพระองค์เราก็ไม่สมควร พระองค์จะทรงให้บัพติศมาพวกท่านด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และด้วยไฟ พระหัตถ์ของพระองค์ถือพลั่วฝัดอยู่ และพระองค์จะทรงชำระลานนวดข้าวของพระองค์ให้หมดจดโดยทั่วถึง และจะรวบรวมข้าวสาลีของพระองค์ไว้ในยุ้งฉาง แต่แกลบนั้นพระองค์จะทรงเผาด้วยไฟที่ไม่มีวันดับ’ (มัทธิว 3:7–12)”

“The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.

“เสียงของยอห์นถูกเปล่งขึ้นดุจเสียงแตร พันธกิจของเขาคือ ‘จงสำแดงการล่วงละเมิดของเขาแก่ประชากรของเรา และบาปของเขาแก่พงศ์พันธุ์ของยาโคบ’ (อิสยาห์ 58:1) เขามิได้รับการศึกษาจากมนุษย์แต่อย่างใด พระเจ้าและธรรมชาติเป็นครูของเขา แต่จำเป็นต้องมีผู้หนึ่งเพื่อเตรียมทางไว้เบื้องพระพักตร์พระคริสต์ ผู้ซึ่งกล้าพอที่จะเปล่งเสียงของตนให้ได้ยินดุจบรรดาผู้เผยพระวจนะในสมัยโบราณ เรียกประชาชาติที่เสื่อมทรามให้กลับใจ” Selected Messages, book 2, 147, 148.

William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.

วิลเลียม มิลเลอร์เป็นผู้สื่อสารคนที่สองซึ่งได้เตรียมทางไว้สำหรับผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา และบุคคลกับงานของมิลเลอร์นั้นได้ถูกเป็นแบบล่วงหน้าไว้โดยยอห์นผู้ให้บัพติศมา

“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

“คนนับพันถูกชักนำให้ยอมรับความจริงที่วิลเลียม มิลเลอร์ประกาศ และผู้รับใช้ของพระเจ้าก็ได้รับการทรงตั้งขึ้นในจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียาห์เพื่อประกาศข่าวสารนั้น เช่นเดียวกับยอห์น ผู้ทรงเป็นผู้เบิกทางของพระเยซู บรรดาผู้ที่ประกาศข่าวสารอันเคร่งขรึมนี้รู้สึกว่าตนจำต้องวางขวานไว้ที่โคนต้นไม้ และเรียกร้องให้มนุษย์ทั้งหลายนำผลซึ่งสมแก่การกลับใจมาถวาย” Early Writings, 233.

The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.

พวกยิวที่ชอบโต้เถียงในสมัยของพระคริสต์ถูกชักนำให้ไว้วางใจในข่าวสารอันเท็จเกี่ยวกับพระเมสสิยาห์ “เมสสิยาห์” เป็นคำภาษาฮีบรูของคำภาษากรีกว่า “คริสต์” ซึ่งหมายความว่า “ผู้ที่ได้รับการเจิม”

The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.

พระวจนะซึ่งพระเจ้าทรงส่งมายังบุตรหลานแห่งอิสราเอล ประกาศสันติสุขโดยทางพระเยซูคริสต์ (พระองค์ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของคนทั้งปวง) พระวจนะนั้นแหละที่ท่านทั้งหลายรู้แล้ว ซึ่งได้ประกาศไปทั่วแคว้นยูเดีย และเริ่มต้นจากกาลิลี ภายหลังบัพติศมาซึ่งยอห์นได้ประกาศนั้น คือเรื่องที่ว่าพระเจ้าได้ทรงเจิมพระเยซูชาวนาซาเร็ธด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และฤทธานุภาพอย่างไร พระองค์ได้เสด็จไปกระทำคุณประโยชน์ และทรงรักษาบรรดาคนที่ถูกมารข่มเหงให้หาย เพราะว่าพระเจ้าทรงสถิตกับพระองค์ กิจการ 10:36–38

Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.

ทั้งคำว่า “เมสสิยาห์” และ “พระคริสต์” ต่างก็หมายถึง “ผู้ทรงได้รับการเจิม” พระคริสต์ทรงได้รับการเจิมเมื่อครั้งทรงรับบัพติศมา ดังนั้นในทางเทคนิคแล้ว พระองค์ยังมิได้ทรงเป็นเมสสิยาห์หรือพระคริสต์จนกว่าจะถึงการรับบัพติศมาของพระองค์ การรับบัพติศมาของพระองค์สอดคล้องเชิงพยากรณ์กับการเสด็จลงมาของทูตสวรรค์ในพระธรรมวิวรณ์ บทที่ 10 ซึ่งได้เสด็จลงมาเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 และยังสอดคล้องกับการเสด็จลงมาของทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ในพระธรรมวิวรณ์ บทที่ 18 ซึ่งได้เสด็จลงมาเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 หมุดหมายเชิงพยากรณ์ทั้งสามประการนี้ชี้ชัดถึงการสำแดงของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในฝนชุกปลายฤดู

The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.

ชาวยิวที่ชอบโต้เถียงยึดถือความเข้าใจผิด คือข่าวสารคำพยากรณ์เทียมที่ว่า พระเมสสิยาห์จะทรงสถาปนาอาณาจักรฝ่ายโลกอย่างแท้จริงบนแผ่นดินโลก ซึ่งชนชาติอิสราเอลจะเป็นผู้ปกครองโลก นั่นเป็นข่าวสารเทียมที่สัญญาว่า “สันติสุขและความรุ่งเรือง”

William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.

ข่าวสารของวิลเลียม มิลเลอร์มีองค์ประกอบสำคัญอยู่สองประการ ประการแรก คือการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์เรื่องเวลา ซึ่งชี้ให้เห็นถึงการชำระสถานนมัสการให้บริสุทธิ์ และประการที่สอง คือการปฏิเสธการตีความแบบคาทอลิกเกี่ยวกับสหัสวรรษพันปี ซึ่งบรรดาโปรเตสแตนต์มีแนวโน้มจะเชื่อถือ ทัศนะอันเป็นเท็จเกี่ยวกับสหัสวรรษนี้ ซึ่งกำหนดให้เป็นช่วงเวลาพันปีแห่งสันติสุขและความรุ่งเรืองนั้น ได้ถูกนำเสนอไว้แล้วโดยทัศนะอันเป็นเท็จเกี่ยวกับอาณาจักรของพระเมสสิยาห์ซึ่งพวกยิวผู้ชอบโต้แย้งยึดถืออยู่

Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.

พยานทั้งสองนั้นชี้ให้เห็นข่าวสารฝนปลายฤดูเทียมเท็จซึ่งสัญญาเรื่อง “สันติภาพและความรุ่งเรือง” ในความสำเร็จครบถ้วนครั้งที่สามและครั้งสุดท้ายของประวัติศาสตร์แห่งผู้สื่อสารซึ่งเตรียมทางสำหรับพระผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาให้เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน ข่าวสารฝนปลายฤดูเทียมเท็จนั้นถูกระบุว่าเป็นข่าวสารแห่ง “สันติภาพและความปลอดภัย” ตรงกันข้ามกับข่าวสารของยอห์นผู้ให้บัพติศมา ผู้ซึ่งประกาศว่า “ต้นไม้ทุกต้นที่ไม่เกิดผลดีก็ต้องถูกตัดทิ้ง และโยนเข้าในไฟ” เมื่อ “พระพิโรธที่จะมาถึงนั้น” มาถึง อีกทั้งยังได้รับการสำแดงไว้โดยการที่มิลเลอร์ระบุว่าจะไม่มีสันติสุขหนึ่งพันปีดังที่คาทอลิกนิยมสอน เพราะเมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จกลับมา พระองค์จะทรงทำลายแผ่นดินโลกด้วยความสว่างแห่งการเสด็จมาของพระองค์.

And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.

และแก่ท่านทั้งหลายผู้กำลังทุกข์ลำบากนั้น จงพักสงบร่วมกับเรา เมื่อองค์พระเยซูเจ้าจะทรงสำแดงจากสวรรค์พร้อมด้วยเหล่าทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ของพระองค์ ท่ามกลางเปลวเพลิง เพื่อทรงลงโทษบรรดาผู้ที่ไม่รู้จักพระเจ้า และผู้ที่ไม่เชื่อฟังข่าวประเสริฐแห่งองค์พระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา คนเหล่านั้นจะได้รับโทษเป็นความพินาศนิรันดร์ ให้พ้นจากพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และจากพระสิริแห่งพระอานุภาพของพระองค์ 2 เธสะโลนิกา 1:7–9

The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.

ทูตสององค์แรกซึ่งได้เตรียมทางสำหรับพระผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาให้เสด็จเข้ามาทำพันธสัญญากับชนชาติที่ทรงเลือกสรรใหม่ แสดงให้เห็นว่า ข่าวสารแห่งฝนปลายฤดูอันเป็นเท็จเรื่อง “สันติภาพและความปลอดภัย” ซึ่งถูกกำหนดรูปขึ้นในยุคชนรุ่นที่สามของแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซีย ได้ถูกซาตานออกแบบไว้เพื่อขัดขวางมิให้แอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซียในยุคชนรุ่นที่สี่ตระหนักถึงบทบาทของอิสลาม ดังที่ถูกแทนภาพไว้ในวิบัติประการที่สาม

In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.

ในกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งได้กระทำขึ้นเพื่อบรรดาผู้ที่บุตรทั้งหลายของเลวีเป็นตัวแทนนั้น พระองค์ผู้เสด็จมาภายหลังยอห์นผู้ให้บัพติศมาทรงต้องกวาดลานนวดของพระองค์ให้ทั่วถึงและ “ชำระ” ให้สะอาด ด้วยพลั่วฝัดที่อยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ งานนั้นสำเร็จลุล่วงโดยพระวจนะของพระองค์

“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

“‘พลั่วฝัดอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์แล้ว และพระองค์จะทรงชำระลานนวดของพระองค์ให้หมดจดทั่วถ้วน และจะทรงรวบรวมข้าวสาลีของพระองค์ไว้ในยุ้งฉาง’ มัทธิว 3:12 นี่เป็นครั้งหนึ่งแห่งการชำระ โดยถ้อยคำแห่งความจริง แกลบกำลังถูกแยกออกจากข้าวสาลี เพราะพวกเขาหยิ่งผยองและถือว่าตนชอบธรรมเกินกว่าจะรับคำตักเตือน และรักโลกมากเกินกว่าจะยอมรับชีวิตแห่งความถ่อมตน หลายคนจึงหันหนีจากพระเยซู หลายคนยังคงทำเช่นเดียวกันนี้อยู่ในทุกวันนี้ จิตวิญญาณทั้งหลายกำลังถูกทดสอบในวันนี้ เช่นเดียวกับที่เหล่าสาวกเหล่านั้นถูกทดสอบในธรรมศาลาแห่งคาเปอรนาอุม เมื่อความจริงถูกนำมาแตะต้องจิตใจ พวกเขาก็เห็นว่าชีวิตของตนไม่สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า พวกเขาเห็นความจำเป็นที่จะต้องมีการเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงภายในตนเอง แต่พวกเขาไม่เต็มใจที่จะรับเอางานแห่งการปฏิเสธตนเองนั้นขึ้นทำ เพราะฉะนั้น เมื่อบาปของพวกเขาถูกเปิดเผย พวกเขาจึงโกรธเคือง พวกเขาจากไปด้วยความขุ่นเคือง เช่นเดียวกับที่เหล่าสาวกละจากพระเยซูไป พลางบ่นว่า ‘คำนี้ก็ยาก ใครจะฟังได้?’” The Desire of Ages, 392.

The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.

ข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดูคือ “การโต้แย้ง” ในพระธรรมฮาบากุกบทที่สอง และเป็นถ้อยคำแห่งความจริงซึ่งแยกแกลบออกจากข้าวสาลี การแยกนั้นคือการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งกระทำสำเร็จโดยผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา ในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ ข่าวสารแห่งพระธรรมดาเนียลบทที่แปด ข้อสิบสี่ ได้ก่อให้เกิดการชำระให้บริสุทธิ์เมื่อข่าวสารนั้นล้มเหลวในครั้งแรก และนำมาซึ่งช่วงเวลาการล่าช้าตามพระธรรมฮาบากุกบทที่สอง และคำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนในพระธรรมมัทธิวบทที่ยี่สิบห้า เมื่อข่าวสารแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืนสำเร็จสัมฤทธิ์ในที่สุดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ก็ได้ก่อให้เกิดการชำระให้บริสุทธิ์ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นอีก แล้วในเวลานั้นเอง ผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาก็มาถึงโดยฉับพลันและเริ่มต้นการชำระและการทำให้บริสุทธิ์ครั้งสุดท้าย ขบวนการซึ่งได้ผ่านการทำให้บริสุทธิ์และการชำระสองครั้งแรกจากทั้งหมดสามครั้งแล้วนั้น ได้ล้มเหลวในครั้งที่สาม และถูกส่งเข้าสู่ถิ่นทุรกันดารของเลาดีเซียในปี ค.ศ. 1863.

In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.

ในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ โปรเตสแตนต์ทั้งหลายได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ก่อนโดยพระวจนะแห่งความจริง ต่อมาขบวนการของทูตสวรรค์องค์แรกก็ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์เมื่อสารแห่งการทดสอบประการที่สามมาถึง แต่บรรดาผู้ซึ่งเป็นผู้ก่อสร้างพระวิหารของขบวนการมิลเลอไรต์ตลอดระยะเวลาสี่สิบหกปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1798 ถึง ค.ศ. 1844 กลับสอบตกในการทดสอบประการที่สามซึ่งมาถึงเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 แม้ว่าพวกเขาจะได้ทำให้คำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนสำเร็จอย่างครบถ้วนก็ตาม

“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

“หลายคนซึ่งได้ออกไปต้อนรับเจ้าบ่าวภายใต้ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สอง ได้ปฏิเสธข่าวสารขององค์ที่สาม ซึ่งเป็นข่าวสารสุดท้ายแห่งการทดลองที่จะต้องประกาศแก่โลก และท่าทีอันคล้ายคลึงกันนี้จะถูกยึดถือเมื่อมีการประกาศเสียงเรียกครั้งสุดท้าย”

“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

“รายละเอียดทุกประการของคำอุปมานี้ควรได้รับการศึกษาอย่างรอบคอบ เราถูกพรรณนาไว้ว่าเป็นทั้งหญิงพรหมจารีที่มีปัญญา หรือหญิงพรหมจารีที่โง่เขลา” Review and Herald, October 31, 1899.

The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.

ประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 นั้นเป็นความล้มเหลว และสิ้นสุดลงด้วยการกบฏในปี ค.ศ. 1863 ภายในปี ค.ศ. 1850 ซิสเตอร์ไวท์ได้เขียนข่าวสารต่อไปนี้ไว้:

“The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

“องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประทานภาพนิมิตแก่ข้าพเจ้า เมื่อวันที่ 26 มกราคม ซึ่งข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง ข้าพเจ้าเห็นว่าบางคนในประชากรของพระเจ้านั้นโง่เขลาและซบเซา และตื่นอยู่เพียงครึ่งเดียว ทั้งยังไม่ตระหนักถึงกาลเวลาที่เรากำลังดำเนินชีวิตอยู่นี้ และว่า ‘ชาย’ ผู้ถือ ‘แปรงปัดฝุ่น’ ได้เข้ามาแล้ว และบางคนกำลังตกอยู่ในอันตรายที่จะถูกกวาดไป ข้าพเจ้าได้ทูลวิงวอนพระเยซูให้ทรงช่วยพวกเขา ให้ทรงไว้ชีวิตพวกเขาอีกสักหน่อย และให้พวกเขามองเห็นอันตรายอันน่าสะพรึงกลัวของตน เพื่อพวกเขาจะได้เตรียมพร้อมก่อนที่จะสายเกินไปตลอดกาล ทูตสวรรค์กล่าวว่า ‘ความพินาศกำลังมาเหมือนลมหมุนอันทรงฤทธิ์’ ข้าพเจ้าได้วิงวอนทูตสวรรค์ให้มีเมตตาและช่วยบรรดาผู้ที่รักโลกนี้ ผู้ที่ผูกพันอยู่กับทรัพย์สมบัติของตน และไม่เต็มใจจะตัดขาดจากสิ่งเหล่านั้น และสละสิ่งเหล่านั้นเพื่อเร่งบรรดาผู้สื่อสารให้ออกเดินทางไปเลี้ยงดูแกะที่หิวโหย ซึ่งกำลังพินาศเพราะขาดอาหารฝ่ายจิตวิญญาณ”

“As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.

“เมื่อข้าพเจ้ามองเห็นจิตวิญญาณอันน่าสงสารกำลังพินาศเพราะขาดแคลนความจริงสำหรับกาลปัจจุบัน และบางคนที่อ้างว่าตนเชื่อความจริงนั้นกลับปล่อยให้พวกเขาพินาศไป โดยกักเก็บปัจจัยอันจำเป็นสำหรับการดำเนินพระราชกิจของพระเจ้าไว้ ภาพนั้นเจ็บปวดเกินจะทนได้ และข้าพเจ้าจึงวิงวอนทูตสวรรค์ให้เอาภาพนั้นไปจากข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเห็นว่า เมื่อพระราชกิจของพระเจ้าทรงเรียกร้องทรัพย์สมบัติบางส่วนของพวกเขา เช่นเดียวกับชายหนุ่มผู้มาหาพระเยซู [Matthew 19:16–22.] พวกเขาก็จากไปด้วยความโศกเศร้า; และในไม่ช้านี้ ภัยพิบัติอันท่วมท้นจะผ่านเข้ามาและกวาดเอาทรัพย์สมบัติของพวกเขาไปจนสิ้น แล้วก็จะสายเกินไปที่จะสละทรัพย์ฝ่ายโลก และสะสมทรัพย์สมบัติไว้ในสวรรค์” Review and Herald, April 1, 1850.

In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.

ในปี 1850 ชายผู้ถือแปรงปัดฝุ่นได้มาถึงแล้ว เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ทูตแห่งพันธสัญญาได้เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน และพระองค์ทรงเริ่มพระราชกิจแห่งการชำระล้างและทำให้บุตรทั้งหลายของเลวีบริสุทธิ์

We will continue this study in the next article.

เราจะศึกษาต่อในบทความถัดไป

“Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.

“ในทุกวันนี้ จิตวิญญาณทั้งหลายกำลังถูกทดสอบและทดลอง และหลายคนกำลังก้าวผ่านบนหนทางเดียวกันกับที่ผู้ซึ่งละทิ้งพระคริสต์ได้เคยเหยียบย่ำมาแล้ว เมื่อถูกทดสอบด้วยพระวจนะ พวกเขาก็ปฏิเสธพระอาจารย์ผู้ทรงเป็นพระเจ้า เมื่อถูกตักเตือนเพราะชีวิตของพวกเขาไม่สอดคล้องกับความจริงและความชอบธรรม พวกเขาก็หันหลังให้พระผู้ช่วยให้รอด และการตัดสินใจของพวกเขา เช่นเดียวกับของเหล่าสาวกที่เกิดความขุ่นเคืองนั้น ก็ไม่เคยกลับคืนอีกเลย พวกเขาไม่ดำเนินกับพระคริสต์อีกต่อไป ดังนั้นถ้อยคำเหล่านี้จึงสำเร็จว่า ‘พลั่วฝัดอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์แล้ว และพระองค์จะทรงชำระลานนวดของพระองค์ให้หมดจด และจะทรงรวบรวมข้าวสาลีของพระองค์ไว้ในยุ้งฉาง’” Signs of the Times, May 15, 1901.