The triple application of Elijah addresses the message, the messenger and the movement during the time period of God’s executive judgment, which begins at the Sunday law in the United States and continues until the close of probation. The executive judgment escalates from a period where God’s judgment is mixed with mercy unto the time when His judgments are poured out without mercy in the seven last plagues.
การประยุกต์ใช้เอลียาห์สามประการกล่าวถึงสาร ผู้ถือสาร และขบวนการ ในช่วงระยะเวลาแห่งการพิพากษาเชิงบริหารของพระเจ้า ซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อมีการออกกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา และดำเนินต่อไปจนถึงการสิ้นสุดแห่งเวลาการทดลอง พระราชกิจแห่งการพิพากษาเชิงบริหารนี้ทวีความรุนแรงขึ้นจากช่วงเวลาที่การพิพากษาของพระเจ้าผสมกับพระเมตตา ไปจนถึงเวลาที่การพิพากษาของพระองค์ถูกเทลงมาโดยปราศจากพระเมตตาในภัยพิบัติสุดท้ายทั้งเจ็ดประการ
The triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant addresses the message, the messenger and the movement during the closing period of God’s investigative judgment, that identifies the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That period ends at the soon-coming Sunday law in the United States, which is when God’s executive judgments begin.
การประยุกต์ใช้สามประการของผู้สื่อสารซึ่งเตรียมทางไว้สำหรับผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา ครอบคลุมสารข่าว ผู้สื่อสาร และขบวนการในช่วงปิดท้ายแห่งการพิพากษาไต่สวนของพระเจ้า ซึ่งระบุช่วงเวลาแห่งการประทับตราของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนนั้น ช่วงเวลาดังกล่าวสิ้นสุดลงเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาซึ่งจะมาถึงในไม่ช้าเริ่มมีผลใช้บังคับ ซึ่งเป็นเวลาที่การพิพากษาเพื่อการลงโทษของพระเจ้าเริ่มต้นขึ้น
John the Baptist prepared the way for Christ, the Messenger of the Covenant to confirm the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, verse twenty-seven. In so doing he also prepared the way for Christ to suddenly come to His temple and purify the sons of Levi, which He did at the beginning and ending of His ministry of three and a half years. The cleansing of the literal temple was the symbol of His work of cleansing the soul temple of those represented as the sons of Levi.
ยอห์นผู้ให้บัพติศมาได้เตรียมทางสำหรับพระคริสต์ พระผู้ทรงเป็นทูตแห่งพันธสัญญา เพื่อทรงยืนยันพันธสัญญานั้นให้สำเร็จตามการทรงเผยไว้ในดาเนียล บทที่เก้า ข้อที่ยี่สิบเจ็ด ในการนี้ ท่านยังได้เตรียมทางสำหรับพระคริสต์ที่จะเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน และทรงชำระบุตรทั้งหลายของเลวีให้บริสุทธิ์ ซึ่งพระองค์ได้ทรงกระทำทั้งเมื่อเริ่มต้นและเมื่อสิ้นสุดพันธกิจสามปีครึ่งของพระองค์ การชำระพระวิหารตามตัวอักษรนั้นเป็นสัญลักษณ์แห่งพระราชกิจของพระองค์ในการชำระพระวิหารแห่งจิตวิญญาณของผู้ที่ได้รับการแทนไว้โดยบุตรทั้งหลายของเลวี.
His literal work of cleansing the temple was a fulfillment of prophecy, and when He accomplished the work in John chapter two, verses thirteen through twenty-two, the Holy Spirit led the disciples to remember a passage from the Old Testament that was part of His work of purifying and purging the disciples in fulfillment of Malachi three.
พระราชกิจตามตัวอักษรของพระองค์ในการชำระพระวิหารให้บริสุทธิ์นั้นเป็นการสำเร็จตามคำพยากรณ์ และเมื่อพระองค์ทรงกระทำพระราชกิจนั้นในยอห์น บทที่ 2 ข้อ 13–22 พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้ทรงนำเหล่าสาวกให้ระลึกถึงข้อความตอนหนึ่งจากพันธสัญญาเดิม ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งแห่งพระราชกิจของพระองค์ในการชำระและล้างมลทินเหล่าสาวกให้บริสุทธิ์ เพื่อให้สำเร็จตามมาลาคี บทที่ 3
In the passage in John, Christ identified that when His body temple was destroyed, He would raise it up in three days. The interaction with the quibbling Jews added that the remodeling of the literal temple that had been carried out by Herod, and which had finished that very year, had taken forty-six years. Jesus was purifying His disciples through an example of one of the rules associated with the prophetic word that Jesus had enshrined within His Word, through the work of angels, the Holy Spirit and the prophets.
ในข้อพระคัมภีร์ตอนหนึ่งในพระธรรมยอห์น พระคริสต์ทรงระบุว่า เมื่อพระวิหารแห่งพระกายของพระองค์ถูกทำลายลง พระองค์จะทรงยกมันขึ้นในสามวัน การโต้ตอบกับพวกยิวที่ช่างโต้แย้งนั้นได้เสริมว่า การบูรณะพระวิหารตามตัวอักษรซึ่งเฮโรดได้ดำเนินการ และซึ่งแล้วเสร็จในปีนั้นเอง ได้ใช้เวลาสี่สิบหกปี พระเยซูกำลังทรงชำระบรรดาสาวกของพระองค์ผ่านแบบอย่างของกฎข้อหนึ่งซึ่งเกี่ยวข้องกับพระวจนะแห่งคำพยากรณ์ ที่พระเยซูได้ทรงประดิษฐานไว้ภายในพระวจนะของพระองค์ โดยผ่านการทรงงานของเหล่าทูตสวรรค์ พระวิญญาณบริสุทธิ์ และบรรดาผู้เผยพระวจนะ.
He provided the prophetic example that the literal represents the spiritual. He put in place the prophetic key of the number “forty-six,” as a symbol of the temple. “Forty-six” had been the amount of days Moses was on the mount receiving the instructions for the temple. “Forty-six,” is the number of chromosomes that make up the human temple. “Forty-six” is the number of years (1798 to 1844) that were accomplished in restoring the spiritual temple which had been trampled down by paganism and then papalism.
พระองค์ได้ทรงจัดเตรียมแบบอย่างเชิงพยากรณ์ว่า สิ่งตามตัวอักษรเป็นตัวแทนของสิ่งฝ่ายวิญญาณ พระองค์ได้ทรงวางกุญแจเชิงพยากรณ์ของจำนวน “สี่สิบหก” ไว้เป็นสัญลักษณ์ของพระวิหาร “สี่สิบหก” เป็นจำนวนวันที่โมเสสอยู่บนภูเขาเพื่อรับคำชี้แจงสำหรับพระวิหาร “สี่สิบหก” คือจำนวนโครโมโซมที่ประกอบกันเป็นพระวิหารมนุษย์ “สี่สิบหก” คือจำนวนปี (1798 ถึง 1844) ที่สำเร็จลงในการฟื้นฟูพระวิหารฝ่ายวิญญาณ ซึ่งได้ถูกเหยียบย่ำลงโดยลัทธินอกศาสนา แล้วต่อมาโดยอำนาจสันตะปาปา
The two temple cleansings include the symbolism that three days equals forty-six years. It includes the principle that the literal represents the spiritual. It represented both a fulfillment and a prediction of prophecy. The two cleansings represent a truth that is misunderstood by one class, and revealed unto another class.
การชำระพระวิหารทั้งสองครั้งประกอบด้วยสัญลักษณ์ที่ว่า สามวันเท่ากับสี่สิบหกปี ทั้งยังรวมถึงหลักการที่ว่าสิ่งตามตัวอักษรเป็นตัวแทนของสิ่งฝ่ายจิตวิญญาณ เหตุการณ์นั้นเป็นทั้งการสำเร็จตามคำพยากรณ์และเป็นคำพยากรณ์ล่วงหน้า การชำระทั้งสองครั้งเป็นภาพแทนของความจริงประการหนึ่งซึ่งชนชั้นหนึ่งเข้าใจผิด และทรงเปิดเผยแก่ชนอีกชั้นหนึ่ง
The two cleansings identify a period of time when God’s church has been corrupted to the point where it is “an adulterous generation of vipers,” who are seeking for a sign, when the sign is being directly explained to them, for the only sign to be given is the sign of the destruction of the temple that is raised up in three days.
การชำระให้สะอาดทั้งสองครั้งนั้นบ่งชี้ถึงช่วงระยะเวลาหนึ่ง เมื่อคริสตจักรของพระเจ้าได้ถูกทำให้เสื่อมทรามลงถึงขั้นที่เป็น “ชั่วอายุที่ล่วงประเวณีและเป็นเชื้อสายของงูร้าย” ผู้ซึ่งกำลังแสวงหาหมายสำคัญ ทั้งที่หมายสำคัญนั้นกำลังถูกอธิบายแก่พวกเขาโดยตรงอยู่แล้ว เพราะหมายสำคัญเดียวที่จะประทานให้ก็คือหมายสำคัญแห่งการทำลายพระวิหารซึ่งถูกตั้งขึ้นอีกภายในสามวัน।
O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. . . . Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:34, 38–40.
โอ ชั่วชาติงูร้ายเอ๋ย เมื่อพวกท่านเป็นคนชั่ว จะพูดสิ่งที่ดีได้อย่างไร? เพราะว่าปากพูดมาจากใจที่เปี่ยมล้น.... ขณะนั้น พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสีบางคนทูลตอบว่า “อาจารย์ พวกข้าพระองค์ใคร่จะเห็นหมายสำคัญจากท่าน” แต่พระองค์ตรัสตอบพวกเขาว่า “ชั่วอายุคนชั่วและล่วงประเวณีแสวงหาหมายสำคัญ และจะไม่โปรดให้หมายสำคัญใดแก่ชั่วอายุคนนั้นเลย เว้นแต่หมายสำคัญของโยนาห์ผู้เผยพระวจนะ เพราะว่าโยนาห์ได้อยู่ในท้องปลาวาฬสามวันสามคืนฉันใด บุตรมนุษย์ก็จะอยู่ในใจกลางแผ่นดินโลกสามวันสามคืนฉันนั้น” มัทธิว 12:34, 38–40
All these prophetic dynamics are represented in all three fulfillments of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple, as He did in John chapter two.
พลวัตเชิงพยากรณ์ทั้งสิ้นเหล่านี้ปรากฏเป็นภาพแทนอยู่ในการสำเร็จครบถ้วนทั้งสามประการของการที่ทูตแห่งพันธสัญญาเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน ดังที่พระองค์ได้ทรงกระทำในยอห์น บทที่ 2
And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.
เทศกาลปัสกาของพวกยิวใกล้เข้ามาแล้ว และพระเยซูเสด็จขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และทรงพบคนที่ขายวัว แกะ และนกพิราบอยู่ในพระวิหาร อีกทั้งพวกคนรับแลกเงินก็นั่งอยู่ที่นั่น และเมื่อพระองค์ทรงทำแส้ขึ้นจากเชือกเส้นเล็ก ๆ แล้ว พระองค์ทรงขับคนเหล่านั้นทั้งหมดออกไปจากพระวิหาร รวมทั้งฝูงแกะและฝูงวัวด้วย และทรงเทเงินของพวกคนรับแลกเงินกระจัดกระจายไป และทรงคว่ำโต๊ะของเขาเสีย และตรัสแก่คนที่ขายนกพิราบว่า “จงเอาสิ่งเหล่านี้ไปเสียจากที่นี่ อย่าทำให้พระนิเวศของพระบิดาของเราเป็นที่ค้าขาย” พวกสาวกของพระองค์จึงระลึกขึ้นได้ว่ามีคำเขียนไว้ว่า “ความร้อนรนเพื่อพระนิเวศของพระองค์เผาผลาญข้าพระองค์” ฝ่ายพวกยิวจึงทูลตอบพระองค์ว่า “พระองค์ทรงสำแดงหมายสำคัญอะไรแก่พวกเรา เพราะทรงกระทำสิ่งเหล่านี้” พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “จงทำลายพระวิหารนี้เสีย และในสามวันเราจะยกมันขึ้น” พวกยิวจึงกล่าวว่า “พระวิหารนี้ก่อสร้างมาสี่สิบหกปีแล้ว และท่านจะยกมันขึ้นในสามวันหรือ” แต่พระองค์ตรัสถึงพระวิหารแห่งพระกายของพระองค์ เพราะฉะนั้นเมื่อพระองค์ทรงเป็นขึ้นจากความตายแล้ว พวกสาวกของพระองค์จึงระลึกได้ว่าพระองค์ได้ตรัสเช่นนี้แก่เขา และเขาก็เชื่อพระคัมภีร์และพระวจนะซึ่งพระเยซูได้ตรัสไว้นั้น ยอห์น 2:13–22
The Messenger of the Covenant was to purify and also purge the sons of Levi as “silver” which represents God’s Word, and “gold,” which represents faith. The Messenger of the Covenant would purify His disciples by increasing their “faith” in His prophetic “word”. That prophetic word was designed to purify, but also to purge. His prophetic Word always represents a test, and it is through His prophetic Word that the sons of Levi’s are purged in the period when He suddenly comes to His temple.
ผู้สื่อข่าวแห่งพันธสัญญาทรงชำระให้บริสุทธิ์ และทรงชำระล้างบุตรทั้งหลายของเลวีด้วย ดังเช่น “เงิน” ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนพระวจนะของพระเจ้า และ “ทองคำ” ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนความเชื่อ ผู้สื่อข่าวแห่งพันธสัญญาจะทรงชำระเหล่าสาวกของพระองค์ให้บริสุทธิ์ โดยทรงเพิ่มพูน “ความเชื่อ” ของพวกเขาใน “พระวจนะแห่งคำพยากรณ์” ของพระองค์ พระวจนะแห่งคำพยากรณ์นั้นถูกกำหนดไว้เพื่อชำระให้บริสุทธิ์ แต่ก็เพื่อชำระล้างด้วย พระวจนะแห่งคำพยากรณ์ของพระองค์เป็นบททดสอบอยู่เสมอ และก็โดยพระวจนะแห่งคำพยากรณ์ของพระองค์นี่เองที่บุตรทั้งหลายของเลวีได้รับการชำระล้างในช่วงเวลาที่พระองค์เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
“‘พลั่วฝัดอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์แล้ว และพระองค์จะทรงชำระลานนวดข้าวของพระองค์ให้หมดจด และจะทรงรวบรวมข้าวสาลีของพระองค์ไว้ในยุ้งฉาง’ มัทธิว 3:12 นี่เป็นครั้งหนึ่งแห่งการชำระให้บริสุทธิ์ โดยถ้อยคำแห่งความจริง แกลบกำลังถูกแยกออกจากข้าวสาลี เพราะพวกเขาทะนงตนและถือว่าตนชอบธรรมเกินกว่าจะยอมรับคำตักเตือน รักโลกมากเกินกว่าจะยอมรับชีวิตแห่งความถ่อมตน หลายคนจึงหันหนีจากพระเยซู หลายคนยังคงกำลังกระทำเช่นเดียวกันในทุกวันนี้ จิตวิญญาณทั้งหลายกำลังถูกทดสอบในวันนี้เช่นเดียวกับที่เหล่าสาวกเหล่านั้นถูกทดสอบในธรรมศาลาเมืองคาเปอรนาอุม เมื่อความจริงถูกนำมาประทับแก่จิตใจ พวกเขาก็เห็นว่าชีวิตของตนไม่สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า พวกเขาเห็นความจำเป็นแห่งการเปลี่ยนแปลงตนเองโดยสิ้นเชิง แต่พวกเขาไม่เต็มใจที่จะรับเอางานแห่งการปฏิเสธตนเองนั้นไว้ เพราะฉะนั้น เมื่อบาปของพวกเขาถูกเปิดเผย พวกเขาจึงโกรธเคือง พวกเขาจากไปด้วยความขุ่นเคืองใจ ดังเช่นเหล่าสาวกที่ละจากพระเยซูไป พลางบ่นว่า ‘ถ้อยคำนี้เป็นคำกล่าวที่หนักนัก ใครจะฟังได้?’” ผู้พึงปรารถนาแห่งปวงชน, 392.
Those “souls that were tested” in “the synagogue at Capernaum,” refused to understand that when Christ told them they must eat His flesh and drink His blood, that He was employing His literal body to convey a spiritual truth. It was the identical prophetic representation He made of the temple in John chapter two. When the principle that the literal precedes and represents the spiritual was recognized as “an hard saying” which they were unwilling to “hear,” they turned and walked with Him never again. That took place in John chapter six, verse sixty-six (666), which represents the soon-coming Sunday law, which was typified by October 22, 1844, which in turn was typified by the cross of Calvary.
“วิญญาณทั้งหลายที่ถูกทดสอบ” เหล่านั้นใน “ธรรมศาลาที่คาเปอรนาอุม” ปฏิเสธที่จะเข้าใจว่า เมื่อพระคริสต์ตรัสแก่พวกเขาว่าพวกเขาจำต้องกินเนื้อของพระองค์และดื่มพระโลหิตของพระองค์นั้น พระองค์กำลังทรงใช้พระกายตามตัวอักษรของพระองค์เพื่อสื่อความจริงฝ่ายจิตวิญญาณ นั่นเป็นการทรงสำแดงเชิงพยากรณ์อย่างเดียวกันกับที่พระองค์ได้ทรงกระทำเกี่ยวกับพระวิหารในยอห์นบทที่สอง เมื่อหลักการที่ว่าฝ่ายตามตัวอักษรมาก่อนและเป็นตัวแทนของฝ่ายจิตวิญญาณนั้น ถูกมองว่าเป็น “ถ้อยคำที่ยาก” ซึ่งพวกเขาไม่เต็มใจจะ “ฟัง” พวกเขาจึงหันกลับและไม่ดำเนินกับพระองค์อีกเลย เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นในยอห์นบทที่หก ข้อหกสิบหก (666) ซึ่งเป็นตัวแทนของกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า ซึ่งถูกจำลองไว้ล่วงหน้าโดยวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 และซึ่งในทางกลับกันก็ถูกจำลองไว้ล่วงหน้าโดยกางเขนแห่งคาลวารี.
From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.
ตั้งแต่นั้นมา สาวกของพระองค์หลายคนก็ถอยกลับไป และไม่ดำเนินร่วมกับพระองค์อีกต่อไป ยอห์น 6:66
In John chapter two, the Holy Spirit had led the minds of the disciples to “remember” the prophecy describing God’s zeal, and the word “zealous” is the same word as “jealous” in both the Hebrew and Greek.
ในยอห์นบทที่สอง พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้ทรงนำความคิดของเหล่าสาวกให้ “ระลึกถึง” คำพยากรณ์ที่พรรณนาถึงความหวงแหนอันแรงกล้าของพระเจ้า และคำว่า “หวงแหนอย่างแรงกล้า” นั้นเป็นคำเดียวกับคำว่า “หึงหวง” ทั้งในภาษาฮีบรูและภาษากรีก
For the zeal of thine house hath eaten me up; and the reproaches of them that reproached thee are fallen upon me. Psalms 69:9.
ด้วยว่าความร้อนรนเพื่อพระนิเวศของพระองค์ได้เผาผลาญข้าพระองค์เสีย และคำติเตียนของบรรดาผู้ที่ติเตียนพระองค์ก็ตกอยู่แก่ข้าพระองค์ สดุดี 69:9
God’s zeal, which is His jealousy, represents the element of God’s character as a jealous God, whose jealousy is manifested in the third and fourth generation upon those that hate Him. In John chapter two, the Holy Spirit was putting in place that the purification accomplished by the Messenger of the Covenant occurs in the fourth and final generation, though there are always some of the third generation still standing when the cup of the final generation is filled. That generation is an adulterous generation of vipers.
ความเร่าร้อนของพระเจ้า ซึ่งก็คือความหึงหวงของพระองค์ เป็นภาพแทนองค์ประกอบแห่งพระลักษณะของพระเจ้าในฐานะพระเจ้าผู้ทรงหึงหวง ซึ่งความหึงหวงของพระองค์นั้นสำแดงออกต่อคนทั้งหลายที่เกลียดชังพระองค์ ไปถึงชั่วอายุที่สามและที่สี่ ในยอห์นบทที่สอง พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงกำลังวางไว้ให้เห็นว่า การชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งสำเร็จโดยผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญานั้นเกิดขึ้นในชั่วอายุที่สี่และสุดท้าย แม้ว่าโดยเสมอจะยังมีบางคนจากชั่วอายุที่สามคงอยู่เมื่อถ้วยแห่งชั่วอายุสุดท้ายนั้นเต็มแล้ว ชั่วอายุนั้นเป็นชั่วอายุที่เล่นชู้และเป็นเชื้อสายของงูพิษ។
Moses represented the fourth generation, and it was then that Moses, during forty-six days, received instruction on erecting the temple. In those days He received the law, which in the second commandment identifies that God’s jealousy is manifested in the third and fourth generations.
โมเสสเป็นตัวแทนของชนรุ่นที่สี่ และในเวลานั้นเองโมเสสได้ใช้เวลาสี่สิบหกวันรับคำสั่งสอนเกี่ยวกับการก่อสร้างพระวิหาร ในวันเหล่านั้นท่านได้รับพระราชบัญญัติ ซึ่งในพระบัญญัติข้อที่สองได้ระบุว่าความหวงแหนของพระเจ้าได้สำแดงออกในชนรุ่นที่สามและที่สี่
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.
และพระองค์ตรัสแก่อับรามว่า “จงรู้แน่ว่าเชื้อสายของเจ้าจะเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดินซึ่งมิใช่ของพวกเขา และพวกเขาจะปรนนิบัติชนชาตินั้น และชนชาตินั้นจะข่มเหงพวกเขาอยู่สี่ร้อยปี และชนชาติที่พวกเขาจะต้องปรนนิบัตินั้น เราจะพิพากษาด้วย และภายหลังพวกเขาจะออกมาพร้อมด้วยทรัพย์สมบัติมากมาย ส่วนเจ้า เจ้าจะไปหาบรรพบุรุษของเจ้าอย่างสันติ และจะถูกฝังเมื่อมีอายุมากอย่างดี แต่ในชั่วอายุที่สี่ พวกเขาจะกลับมาที่นี่อีก เพราะความชั่วช้าของชนอาโมไรต์ยังไม่เต็มขนาด” ปฐมกาล 15:13–16
In the final generation of ancient Israel, the temple of the Christian church, which Peter called a “spiritual house,” was erected. During that history God manifested His jealousy twice when in His zeal He cleansed the temple. In 1844 God had raised up the spiritual temple of the Millerites, and once again He had passed by the former chosen people. In that history the Messenger of the Covenant came suddenly on October 22, 1844.
ในชนชาติอิสราเอลยุคสุดท้ายนั้น พระวิหารแห่งคริสตจักรคริสเตียน ซึ่งเปโตรเรียกว่า “พระนิเวศฝ่ายวิญญาณ” ได้ถูกสถาปนาขึ้น ตลอดช่วงประวัติศาสตร์นั้น พระเจ้าทรงสำแดงความหวงแหนอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์สองครั้ง เมื่อด้วยความร้อนรนของพระองค์ พระองค์ทรงชำระพระวิหารให้สะอาด ในปี 1844 พระเจ้าได้ทรงยกพระวิหารฝ่ายวิญญาณของพวกมิลเลอไรต์ขึ้น และอีกครั้งหนึ่งพระองค์ได้ทรงผ่านพ้นชนชาติที่เคยทรงเลือกไว้ก่อนหน้านั้น ในประวัติศาสตร์นั้น ทูตแห่งพันธสัญญาได้เสด็จมาโดยฉับพลันในวันที่ 22 ตุลาคม 1844
His appearance had been prepared for through the ministry of William Miller. As the Protestants and Millerites approached October 22, 1844, two classes were tested. The Protestant’s test arrived at the time of the end at the arrival of the first angel in 1798. After the message that was to both “purify and purge” the sons of Levi was formalized in 1831, the testing of the Protestants began when the message of the first angel was empowered on August 11, 1840. On April 19, 1844, the Protestants failed the test, and became the daughters of Babylon.
การทรงปรากฏของพระองค์ได้ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าผ่านทางพันธกิจของวิลเลียม มิลเลอร์ เมื่อพวกโปรเตสแตนต์และมิลเลอไรต์เข้าใกล้วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 คนทั้งสองจำพวกได้ถูกทดสอบ การทดสอบของพวกโปรเตสแตนต์มาถึงในวาระแห่งอวสาน เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งมาถึงในปี ค.ศ. 1798 ภายหลังจากข่าวสารซึ่งมีไว้เพื่อทั้ง “ชำระและขัดเกลา” บรรดาบุตรแห่งเลวีได้ถูกกำหนดให้เป็นแบบแผนในปี ค.ศ. 1831 แล้ว การทดสอบของพวกโปรเตสแตนต์ก็เริ่มต้นขึ้น เมื่อข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งได้รับฤทธิ์อำนาจในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 ในวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1844 พวกโปรเตสแตนต์สอบตกในการทดสอบนั้น และกลายเป็นบุตรสาวทั้งหลายของบาบิโลน
The second angel then arrived and the Millerites faith was then tested, and a purification and purging was accomplished. When the message of the second angel was empowered at the Exeter camp meeting on August twelfth through the seventeenth, the testing of the Millerites’ separation of the wise and foolish Millerites was accomplished.
แล้วทูตสวรรค์องค์ที่สองก็มาถึง และความเชื่อของพวกมิลเลอไรต์ก็ถูกทดลอง แล้วการชำระให้บริสุทธิ์และการกวาดล้างก็ได้สำเร็จลุล่วง เมื่อข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองได้รับฤทธิ์อำนาจในการประชุมค่ายที่เอ็กซีเตอร์ระหว่างวันที่สิบสองถึงสิบเจ็ดสิงหาคม การทดลองซึ่งทำให้เกิดการแยกพวกมิลเลอไรต์ที่มีปัญญาออกจากพวกมิลเลอไรต์ที่โง่เขลาก็ได้สำเร็จลุล่วงลง។
The distinction between the wise and foolish was the oil, which was the prophetic message of the Midnight Cry. When the third angel arrived on October 22, 1844, the temple had been erected (in forty-six years). At that point the Messenger of the Covenant came suddenly to His temple.
ความแตกต่างระหว่างผู้มีปัญญากับผู้โง่เขลาคือน้ำมัน ซึ่งก็คือข่าวสารเชิงพยากรณ์แห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 พระวิหารก็ได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว (ในสี่สิบหกปี) ณ จุดนั้น องค์ผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาได้เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
“การเสด็จมาของพระคริสต์ในฐานะมหาปุโรหิตของเราเข้าสู่สถานที่บริสุทธิ์ที่สุด เพื่อการชำระสถานนมัสการ ดังที่ปรากฏไว้ในดาเนียล 8:14; การเสด็จมาของบุตรมนุษย์มายังผู้เจริญด้วยวันเวลา ดังที่นำเสนอไว้ในดาเนียล 7:13; และการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าสู่พระวิหารของพระองค์ ดังที่มาลาคีพยากรณ์ไว้ ล้วนเป็นคำพรรณนาถึงเหตุการณ์เดียวกัน; และเหตุการณ์นี้ยังได้รับการแสดงให้เห็นด้วยโดยการมาของเจ้าบ่าวสู่งานอภิเษกสมรส ซึ่งพระคริสต์ทรงพรรณนาไว้ในคำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ในมัทธิว 25” มหาศึกแห่งยุคสมัย, 426.
It was then that the Messenger of the Covenant began His work of purifying and purging the Millerite disciples, identified in Malachi chapter three, as the sons of Levi.
เมื่อนั้นเอง ทูตแห่งพันธสัญญาจึงทรงเริ่มพระราชกิจแห่งการชำระและการถลุงบรรดาสาวกมิลเลอไรต์ ผู้ซึ่งระบุไว้ในมาลาคีบทที่สามว่าเป็นบุตรทั้งหลายของเลวี.
“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.
“คนจำนวนมากซึ่งได้ออกไปพบเจ้าบ่าวภายใต้ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สอง ได้ปฏิเสธข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ซึ่งเป็นข่าวสารทดสอบสุดท้ายที่จะต้องประกาศแก่โลก และเมื่อมีการเปล่งเสียงเรียกครั้งสุดท้าย ก็จะมีผู้ยืนอยู่ในท่าทีเช่นเดียวกัน”
“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.
“ข้อกำหนดทุกประการของอุปมาเรื่องนี้ควรได้รับการศึกษาอย่างรอบคอบ เราถูกนำเสนอว่าเป็นทั้งพรหมจารีที่มีปัญญาหรือพรหมจารีที่โง่เขลา” Review and Herald, October 31, 1899.
When the first angels’ message was empowered on August 11, 1840, multitudes joined the Millerite movement. Then on April 19, 1844, a large class left the movement. On October 22, 1844, the traditional view is that there were about fifty souls that entered by faith into the Most Holy Place. Assuming the number is roughly fifty souls that initially followed the light of the third angel, what does it mean when we are informed “many” who had accepted the first and second angel’s messages, “refused the third, the last testing message”?
เมื่อข่าวสารของทูตสวรรค์องค์แรกได้รับการเสริมฤทธิ์ในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 ผู้คนเป็นอันมากได้เข้าร่วมขบวนการมิลเลอไรต์ ต่อมาในวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1844 คนกลุ่มใหญ่ได้ออกจากขบวนการนั้น และในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ความเข้าใจตามแนวถือกันมาเห็นว่า มีอยู่ประมาณห้าสิบชีวิตที่ได้เข้าสู่สถานบริสุทธิ์ที่สุดโดยความเชื่อ หากสมมติว่าจำนวนผู้ที่ติดตามความสว่างของทูตสวรรค์องค์ที่สามในระยะแรกมีประมาณห้าสิบชีวิต คำกล่าวที่ว่า “คนเป็นอันมาก” ซึ่งได้รับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สองแล้วนั้น “ปฏิเสธข่าวสารขององค์ที่สาม ซึ่งเป็นข่าวสารทดสอบสุดท้าย” จะมีความหมายอย่างไร?
The Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and opened the light of the sanctuary in heaven and the third angel’s message to the fifty that followed on into the experience of the third angel, but they were initially scattered. Their disappointment then was greater than the first disappointment, though we are informed by Sister White their disappointment was not as great as the disciples after the cross.
ทูตแห่งพันธสัญญาเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน และทรงเปิดเผยความสว่างแห่งสถานนมัสการในสวรรค์และข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามแก่คนห้าสิบคนซึ่งภายหลังได้ติดตามเข้าสู่ประสบการณ์ของทูตสวรรค์องค์ที่สาม แต่ในระยะแรกพวกเขากระจัดกระจายไป ความผิดหวังของพวกเขาในครั้งนั้นยิ่งใหญ่กว่าความผิดหวังครั้งแรก ถึงกระนั้น เราได้รับแจ้งจากซิสเตอร์ไวท์ว่าความผิดหวังของพวกเขามิได้ยิ่งใหญ่เท่ากับของเหล่าสาวกภายหลังเหตุการณ์กางเขน.
In both parallel histories, Christ opened His prophetic Word to the disappointed ones, and by 1850, Sister White states that she was shown that the Lord was then stretching forth His hand again to gather His people.
ในประวัติศาสตร์คู่ขนานทั้งสองนั้น พระคริสต์ทรงเปิดพระวจนะแห่งคำพยากรณ์ของพระองค์แก่ผู้ที่ผิดหวัง และภายในปี 1850 ซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่า นางได้รับการสำแดงว่า ในขณะนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงยื่นพระหัตถ์ของพระองค์ออกอีกครั้งหนึ่งเพื่อรวบรวมประชากรของพระองค์.
“September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.
“วันที่ 23 กันยายน [1850] องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าว่า พระองค์ได้ทรงเหยียดพระหัตถ์ของพระองค์ออกเป็นครั้งที่สองเพื่อจะทรงกู้ชนที่เหลืออยู่แห่งประชากรของพระองค์กลับคืนมา และความพยายามทั้งหลายจะต้องทวีขึ้นเป็นสองเท่าในช่วงเวลาแห่งการรวบรวมนี้ ในช่วงเวลาแห่งการกระจัดกระจาย อิสราเอลถูกตีและถูกฉีกทึ้ง; แต่บัดนี้ในช่วงเวลาแห่งการรวบรวม พระเจ้าจะทรงรักษาและพันบาดแผลให้ประชากรของพระองค์ ในช่วงเวลาแห่งการกระจัดกระจาย ความพยายามที่กระทำเพื่อเผยแพร่ความจริงนั้นมีผลเพียงเล็กน้อย สำเร็จเพียงน้อยนิดหรือแทบไม่สำเร็จเลย; แต่ในช่วงเวลาแห่งการรวบรวม เมื่อพระเจ้าได้ทรงลงพระหัตถ์เพื่อรวบรวมประชากรของพระองค์แล้ว ความพยายามทั้งหลายในการเผยแพร่ความจริงจะบังเกิดผลตามที่มุ่งหมายไว้ ทุกคนควรเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันและมีใจร้อนรนในงานนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นเรื่องน่าละอายที่ผู้ใดจะอ้างถึงช่วงเวลาแห่งการกระจัดกระจายเป็นแบบอย่างเพื่อใช้ปกครองเราทั้งหลายในเวลานี้แห่งการรวบรวม; เพราะถ้าพระเจ้าไม่ทรงกระทำเพื่อเราทั้งหลายในบัดนี้มากไปกว่าที่พระองค์ได้ทรงกระทำในครั้งนั้น อิสราเอลก็คงจะไม่มีวันถูกรวบรวม เป็นสิ่งจำเป็นเท่าเทียมกันที่ความจริงจะต้องได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ ดังเช่นที่ได้รับการเทศนา” Review and Herald, November 1, 1850.
At the cross the disciples had been scattered, and in that history, three days later He began to gather His scattered disciples. It was roughly three years after the end of 1844, that Christ began to gather His scattered flock. In that history He led His people to begin the publishing work and to publish the second of Habakkuk’s two tables, which was manufactured at the end of 1850, and then began to be offered for sale in the Review and Herald, in January of 1851.
ที่กางเขน เหล่าสาวกได้กระจัดกระจายไป และในประวัติศาสตร์นั้น สามวันต่อมา พระองค์ทรงเริ่มรวบรวมเหล่าสาวกที่กระจัดกระจายของพระองค์ อีกประมาณสามปีภายหลังสิ้นสุดปี ค.ศ. 1844 พระคริสต์ได้ทรงเริ่มรวบรวมฝูงแกะที่กระจัดกระจายของพระองค์ ในประวัติศาสตร์นั้น พระองค์ทรงนำชนชาติของพระองค์ให้เริ่มงานพิมพ์เผยแพร่ และให้ตีพิมพ์ตารางที่สองในบรรดาตารางสองตารางของฮาบากุก ซึ่งได้จัดทำขึ้นในตอนปลายปี ค.ศ. 1850 และต่อมาได้เริ่มนำออกจำหน่ายใน Review and Herald ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1851.
The 1843 chart had been the physical representation of the message that cleansed the temple that was erected in the history of the first and second angels’ messages. With the arrival of the third angel, God designed to finish His work and take His people home, but they rebelled as did ancient Israel, and both ancient and modern Israel were then assigned to wander in the wilderness. Had those Adventists who had initially accepted the light of the third angel followed on by faith, bearing the physical representation of their message which was the 1850 chart they could have ushered in the second coming of Jesus and gone home. But they were destined to repeat the history of Joshua and Caleb, and the ten unfaithful spies.
แผนภูมิปี 1843 เป็นภาพแทนทางกายภาพของข่าวสารซึ่งได้ชำระพระวิหาร และซึ่งถูกสถาปนาขึ้นในประวัติศาสตร์ของข่าวสารทูตองค์ที่หนึ่งและองค์ที่สอง เมื่อทูตองค์ที่สามมาถึง พระเจ้าทรงมีพระประสงค์ที่จะทรงกระทำพระราชกิจของพระองค์ให้สำเร็จและพาประชากรของพระองค์กลับบ้าน แต่พวกเขาได้กบฏดังเช่นอิสราเอลในสมัยโบราณ และทั้งอิสราเอลโบราณและอิสราเอลสมัยใหม่จึงถูกกำหนดให้พเนจรอยู่ในถิ่นทุรกันดาร หากแอดเวนติสต์เหล่านั้นที่ในเบื้องแรกได้รับความสว่างของทูตองค์ที่สามได้ดำเนินต่อไปโดยความเชื่อ โดยถือภาพแทนทางกายภาพแห่งข่าวสารของพวกเขาซึ่งก็คือแผนภูมิปี 1850 พวกเขาก็อาจได้นำการเสด็จมาครั้งที่สองของพระเยซูให้มาถึง และได้กลับบ้านไป แต่พวกเขาถูกกำหนดไว้ให้ทำประวัติศาสตร์ของโยชูวาและคาเลบ และของสายลับทั้งสิบผู้ไม่สัตย์ซ้ำอีกครั้งหนึ่ง
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
“หากชาวแอ๊ดเวนตีสภายหลังความผิดหวังครั้งใหญ่ในปี 1844 ได้ยึดมั่นในความเชื่อของตนและดำเนินต่อไปอย่างเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในพระญาณสอดส่องที่ทรงเปิดออกของพระเจ้า โดยรับสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามและประกาศสารนั้นแก่โลกด้วยฤทธิ์เดชแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ พวกเขาก็คงได้เห็นความรอดของพระเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าคงได้ทรงกระทำการอย่างทรงฤทธิ์ร่วมกับความพยายามของพวกเขา พระราชกิจคงได้เสร็จสิ้น และพระคริสต์คงได้เสด็จมาแล้วก่อนนี้เพื่อรับชนของพระองค์เข้าสู่บำเหน็จรางวัลของเขา แต่ในช่วงเวลาแห่งความสงสัยและความไม่แน่นอนซึ่งติดตามมาภายหลังความผิดหวังนั้น ผู้เชื่อในการเสด็จมาหลายคนได้ละทิ้งความเชื่อของตนไป.... ด้วยเหตุนี้พระราชกิจจึงถูกขัดขวาง และโลกก็ถูกปล่อยไว้ในความมืด หากชาวแอ๊ดเวนตีสทั้งมวลได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกันบนพระบัญญัติของพระเจ้าและความเชื่อของพระเยซู ประวัติของเราคงจะแตกต่างออกไปอย่างกว้างไกลเพียงใด!” Evangelism, 695.
John the Baptist and William Miller prepared the way for Christ to suddenly come and purify a people who would take the message of salvation under the power of the Holy Spirit to the entire world. The disciples of Christ accomplished their assignment, but the beginning of Adventism did not. By 1856 they had fallen into the condition of Laodicea, refused the advanced light of the “seven times,” and in 1863 began the process of escalating rebellion all the way through to the soon-coming Sunday law. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of the ten spies. At the end of the forty years of wilderness wandering ancient Israel was brought back to the same test, thus providing example of modern Israel being brought back to the beginning test.
ยอห์นผู้ให้บัพติศมาและวิลเลียม มิลเลอร์ได้เตรียมทางไว้เพื่อให้พระคริสต์เสด็จมาโดยฉับพลันและชำระชนชาติหนึ่งให้บริสุทธิ์ ผู้ซึ่งจะนำข่าวสารแห่งความรอดภายใต้อำนาจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ไปสู่ทั่วทั้งโลก บรรดาสาวกของพระคริสต์ได้ทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายสำเร็จ แต่การเริ่มต้นของแอ๊ดเวนติสม์มิได้เป็นเช่นนั้น ภายในปี 1856 พวกเขาได้ตกอยู่ในสภาพของเลาดีเซีย ปฏิเสธความสว่างที่ก้าวหน้ายิ่งขึ้นของ “seven times” และในปี 1863 ได้เริ่มกระบวนการแห่งการกบฏที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยไปจนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า การกบฏในปี 1863 ถูกทำให้เป็นแบบอย่างไว้โดยการกบฏของสายลับสิบคน เมื่อสิ้นสุดสี่สิบปีแห่งการพเนจรในถิ่นทุรกันดาร อิสราเอลโบราณได้ถูกนำกลับมาสู่การทดสอบเดิมอีกครั้ง ดังนั้นจึงเป็นแบบอย่างของอิสราเอลสมัยใหม่ที่ถูกนำกลับไปสู่การทดสอบในตอนเริ่มต้นอีกครั้งหนึ่ง
The rebellion of the ten spies at Kadesh, was repeated at Kadesh forty years later. The rebellion of the ten spies that brought about the forty years of wilderness wandering, that represents the rebellion of 1863, when modern Israel brought about their own wandering in the wilderness of Laodicea. At the end of the forty years ancient Israel was brought again to Kadesh, thus identifying that the test which purged Millerite Adventism at the rebellion of 1863, is to be repeated when the Messenger of the Covenant again suddenly comes to His temple again.
การกบฏของสายลับสิบคนที่คาเดช ได้ถูกกระทำซ้ำอีกที่คาเดชสี่สิบปีต่อมา การกบฏของสายลับสิบคนนั้นซึ่งก่อให้เกิดการพเนจรอยู่ในถิ่นทุรกันดารเป็นเวลาสี่สิบปี เป็นภาพแทนการกบฏในปี 1863 เมื่ออิสราเอลสมัยใหม่ได้นำการพเนจรของตนเองในถิ่นทุรกันดารแห่งเลาดีเซียมาสู่ตนเอง เมื่อสิ้นสุดสี่สิบปีนั้น อิสราเอลโบราณถูกนำกลับมายังคาเดชอีกครั้ง ดังนั้นจึงชี้ให้เห็นว่าการทดสอบซึ่งชำระลัทธิแอ๊ดเวนติสม์แบบมิลเลอไรต์ในการกบฏปี 1863 นั้น จะต้องถูกกระทำซ้ำอีกเมื่อทูตแห่งพันธสัญญาเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลันอีกครั้งหนึ่ง
We will continue this study in the next article.
เราจะดำเนินการศึกษานี้ต่อไปในบทความถัดไป
“In the conquest of Gilead and Bashan there were many who recalled the events which nearly forty years before had, in Kadesh, doomed Israel to the long desert wandering. They saw that the report of the spies concerning the Promised Land was in many respects correct. The cities were walled and very great, and were inhabited by giants, in comparison with whom the Hebrews were mere pygmies. But they could now see that the fatal mistake of their fathers had been in distrusting the power of God. This alone had prevented them from at once entering the goodly land.
“ในการพิชิตกิเลอาดและบาชาน มีคนเป็นอันมากที่ระลึกถึงเหตุการณ์ซึ่งเมื่อเกือบสี่สิบปีก่อน ณ คาเดช ได้ทำให้อิสราเอลถูกกำหนดให้ต้องพเนจรอยู่ในถิ่นทุรกันดารเป็นเวลายาวนาน พวกเขาเห็นว่า รายงานของบรรดาผู้สอดแนมเกี่ยวกับแผ่นดินแห่งพระสัญญานั้น ในหลายประการเป็นความจริง เมืองทั้งหลายมีป้อมกำแพงล้อมรอบและใหญ่โตยิ่งนัก และมีพวกคนยักษ์อาศัยอยู่ ซึ่งเมื่อเทียบกันแล้ว พวกฮีบรูเป็นเพียงคนแคระเท่านั้น แต่บัดนี้พวกเขามองเห็นได้ว่า ความผิดพลาดอันร้ายแรงของบรรพบุรุษของตนอยู่ที่การไม่ไว้วางใจในฤทธานุภาพของพระเจ้า และสิ่งนี้เพียงประการเดียวเองที่ได้ขัดขวางพวกเขามิให้เข้าไปในแผ่นดินอันดีงามนั้นในทันที”
“When they were at the first preparing to enter Canaan, the undertaking was attended with far less difficulty than now. God had promised His people that if they would obey His voice He would go before them and fight for them; and He would also send hornets to drive out the inhabitants of the land. The fears of the nations had not been generally aroused, and little preparation had been made to oppose their progress. But when the Lord now bade Israel go forward, they must advance against alert and powerful foes, and must contend with large and well-trained armies that had been preparing to resist their approach.
“เมื่อในครั้งแรกพวกเขากำลังเตรียมจะเข้าไปในคานาอันนั้น ภารกิจดังกล่าวมีความยากลำบากน้อยกว่าบัดนี้มาก พระเจ้าได้ทรงสัญญาแก่ประชากรของพระองค์ว่า หากพวกเขาเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์ พระองค์จะเสด็จนำหน้าพวกเขาและทรงต่อสู้เพื่อพวกเขา อีกทั้งพระองค์จะทรงส่งฝูงแตนไปขับไล่ชาวเมืองในแผ่นดินนั้นด้วย ความหวาดกลัวของบรรดาประชาชาติยังมิได้ถูกปลุกเร้าขึ้นโดยทั่วไป และยังมีการเตรียมการเพียงเล็กน้อยเพื่อต่อต้านความก้าวหน้าของพวกเขา แต่บัดนี้เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชาให้อิสราเอลก้าวไปข้างหน้า พวกเขาจะต้องรุดหน้าเข้าเผชิญกับศัตรูที่ตื่นตัวและทรงกำลัง และจะต้องต่อสู้กับกองทัพขนาดใหญ่ที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ซึ่งได้เตรียมพร้อมที่จะต่อต้านการเข้ามาของพวกเขา”
“In their contest with Og and Sihon the people were brought to the same test beneath which their fathers had so signally failed. But the trial was now far more severe than when God had commanded Israel to go forward. The difficulties in their way had greatly increased since they refused to advance when bidden to do so in the name of the Lord. It is thus that God still tests His people. And if they fail to endure the trial, He brings them again to the same point, and the second time the trial will come closer, and be more severe than the preceding. This is continued until they bear the test, or, if they are still rebellious, God withdraws His light from them and leaves them in darkness.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.
“ในการต่อสู้กับโอกและสิหอน ประชากรถูกนำมาสู่บททดสอบเดียวกันกับที่บรรพบุรุษของพวกเขาได้ล้มเหลวอย่างเด่นชัดภายใต้บททดสอบนั้น แต่บัดนี้การทดลองรุนแรงยิ่งกว่าครั้งที่พระเจ้าทรงบัญชาให้อิสราเอลก้าวไปข้างหน้า อุปสรรคทั้งหลายในหนทางของพวกเขาได้ทวีมากขึ้นอย่างยิ่งนับตั้งแต่เวลาที่พวกเขาปฏิเสธจะก้าวออกไปเมื่อได้รับพระบัญชาให้กระทำเช่นนั้นในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้ายังคงทรงทดสอบประชากรของพระองค์เช่นนี้เสมอ และหากพวกเขาไม่อาจอดทนต่อการทดลองนั้นได้ พระองค์ก็จะทรงนำพวกเขากลับมายังจุดเดิมนั้นอีก และในครั้งที่สอง การทดลองจะประชิดตัวมากขึ้น และรุนแรงกว่าครั้งก่อน กระบวนการนี้จะดำเนินต่อไปจนกว่าพวกเขาจะผ่านบททดสอบนั้นได้ หรือหากพวกเขายังคงกบฏอยู่ พระเจ้าก็จะทรงถอนความสว่างของพระองค์ไปจากพวกเขา และทรงปล่อยให้พวกเขาอยู่ในความมืด” บรรพชนและผู้เผยพระวจนะ, 436, 437.