We have been considering triple applications of prophecy. We are doing this for the purpose of identifying that when the Lord unsealed the last six verses of Daniel eleven with the collapse of the Soviet Union at the “time of the end” in 1989, an “increase of knowledge” was produced that was to test that generation of God’s people.
เราได้กำลังพิจารณาการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์สามชั้นอยู่ เรากำลังกระทำเช่นนี้เพื่อชี้ให้เห็นว่า เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเปิดผนึกข้อพระคัมภีร์หกข้อสุดท้ายของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ณ “วาระสุดปลาย” ในปี 1989 พร้อมกับการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ก็ได้เกิด “ความรู้เพิ่มพูนขึ้น” ซึ่งมีไว้เพื่อทดสอบประชากรของพระเจ้าในชั่วอายุนั้น
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
และท่านกล่าวว่า “ดาเนียลเอ๋ย จงไปตามทางของเจ้าเถิด เพราะถ้อยคำเหล่านี้ถูกปิดไว้และผนึกไว้จนถึงวาระสุดท้าย คนเป็นอันมากจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ และทำให้ขาวสะอาด และถูกทดลอง; แต่คนอธรรมจะกระทำความอธรรมต่อไป และไม่มีคนอธรรมผู้ใดจะเข้าใจ; แต่บรรดาผู้มีปัญญาจะเข้าใจ” ดาเนียล 12:9, 10
Whenever a truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, Satan works to resist the message. The resistance offered against the truths revealed in those final verses of Daniel eleven forced a deeper study of the truths connected with the verses in order that a sanctified defense against the errors which were proposed to undermine the truths revealed would not stand. One of the principles that was brought to light in the midst of that debate, was the triple application of prophecy. It was initially recognized in connection with the necessity to be correct about what “the daily” in the book of Daniel represented (paganism), and the correct history associated with the “taking away of the daily” (508 AD).
เมื่อใดก็ตามที่ความจริงประการหนึ่งถูกเปิดผนึกโดยสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ ซาตานก็จะทำงานเพื่อต่อต้านข่าวสารนั้น การต่อต้านที่ยกขึ้นต่อสู้กับความจริงทั้งหลายซึ่งถูกเปิดเผยในข้อพระคัมภีร์สุดท้ายเหล่านั้นของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ได้บีบคั้นให้ต้องมีการศึกษาความจริงทั้งหลายที่เชื่อมโยงกับข้อพระคัมภีร์เหล่านั้นอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น เพื่อว่าการป้องกันที่ชำระให้บริสุทธิ์แล้วเพื่อต่อต้านความผิดทั้งหลายซึ่งถูกเสนอขึ้นมาเพื่อบ่อนทำลายความจริงที่ได้ทรงเปิดเผยนั้น จะสามารถยืนหยัดได้ หลักการประการหนึ่งที่ถูกนำให้กระจ่างท่ามกลางการโต้แย้งนั้น คือการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์สามชั้น หลักการนี้ได้รับการตระหนักในเบื้องต้นโดยสัมพันธ์กับความจำเป็นที่จะต้องถูกต้องเกี่ยวกับสิ่งที่ “เครื่องบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียลเป็นตัวแทน (ลัทธินอกศาสนา) และประวัติศาสตร์ที่ถูกต้องซึ่งสัมพันธ์กับ “การยกเลิกเครื่องบูชาประจำวัน” (ค.ศ. 508)
The recognition of three desolating powers as the framework of prophecy, paralleled the Millerite framework of prophecy being the first two desolating powers, and the Millerite identification of “the daily” as paganism provided a history consistent with the last six verses of Daniel eleven, as Sister White said it should. Thus, the resistance against the unsealed knowledge at the time of the end in 1989, produced greater light, as the knowledge was increased, and it also identified specific rules for the movement of the third angel, that paralleled the development of certain prophetic rules that had been assembled and employed in the movement of the first angel by William Miller.
การยอมรับอำนาจทั้งสามที่ก่อให้เกิดความรกร้างเป็นกรอบของคำพยากรณ์ ซึ่งขนานกับกรอบคำพยากรณ์ของพวกมิลเลอไรต์ที่ถือว่าอำนาจสองประการแรกเป็นอำนาจที่ก่อให้เกิดความรกร้าง และการที่พวกมิลเลอไรต์ระบุว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” คือศาสนานอกรีต ได้จัดเตรียมประวัติศาสตร์ที่สอดคล้องกับหกข้อสุดท้ายของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ดังที่ซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่าควรจะเป็น ฉะนั้น การต่อต้านต่อความรู้ที่ถูกเปิดผนึกแล้วในวาระสุดท้ายในปี 1989 จึงก่อให้เกิดความสว่างที่ยิ่งใหญ่กว่า เมื่อความรู้นั้นเพิ่มพูนขึ้น และยังได้ระบุกฎเฉพาะสำหรับความเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ซึ่งขนานกับการพัฒนาของกฎคำพยากรณ์บางประการที่วิลเลียม มิลเลอร์ได้รวบรวมและใช้ในความเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งด้วย.
We have considered the triple application of the three Rome’s, the three falls of Babylon, and the three Elijah’s and are now addressing the three messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant. We have identified a close overlap and parallel of the three Rome’s, with the three falls of Babylon, and also a close parallel to the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way. In the last days William Miller and Future for America both represent the third Elijah and also the third messenger who prepares the way. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel parallels the movement of the third angel.
เราได้พิจารณาการประยุกต์ใช้สามชั้นของโรมทั้งสาม การล่มสลายทั้งสามของบาบิโลน และเอลียาห์ทั้งสามแล้ว และบัดนี้กำลังกล่าวถึงผู้สื่อสารทั้งสามซึ่งเตรียมทางไว้สำหรับผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา เราได้ระบุถึงความทับซ้อนและความสอดคล้องกันอย่างใกล้ชิดระหว่างโรมทั้งสามกับการล่มสลายทั้งสามของบาบิโลน และยังมีความสอดคล้องอย่างใกล้ชิดกับเอลียาห์ทั้งสามและผู้สื่อสารทั้งสามผู้เตรียมทางไว้ด้วย ในยุคสุดท้าย ทั้งวิลเลียม มิลเลอร์และ Future for America ต่างเป็นภาพแทนของเอลียาห์องค์ที่สาม และยังเป็นผู้สื่อสารองค์ที่สามผู้เตรียมทางไว้ด้วย พระเยซูทรงใช้จุดเริ่มต้นของสิ่งหนึ่งเพื่อเป็นภาพประกอบจุดจบของสิ่งนั้นอยู่เสมอ และขบวนการของทูตสวรรค์องค์แรกก็สอดคล้องขนานกับขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่สามด้วย
“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.
“พระเจ้าได้ทรงประทานให้ข่าวสารแห่งวิวรณ์ 14 มีตำแหน่งของตนอยู่ในลำดับแห่งคำพยากรณ์ และงานของข่าวสารเหล่านั้นจะต้องไม่ยุติจนกว่าจะถึงการปิดฉากประวัติศาสตร์ของโลกนี้ ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สองยังคงเป็นความจริงสำหรับกาลเวลานี้ และจะต้องดำเนินไปควบคู่กับข่าวสารนี้ซึ่งติดตามมา ทูตสวรรค์องค์ที่สามประกาศคำเตือนของตนด้วยเสียงอันดัง ‘ภายหลังเหตุการณ์เหล่านี้’ ยอห์นกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งลงมาจากสวรรค์ มีฤทธิ์อำนาจยิ่งใหญ่ และแผ่นดินโลกก็สว่างไสวด้วยรัศมีของท่าน’ ในความสว่างไสวนี้ แสงสว่างของข่าวสารทั้งสามประการได้ถูกรวมเข้าไว้ด้วยกัน” The 1888 Materials, 803, 804.
The movement of the first and second angels, was led by William Miller. Sister White identifies Miller as the “chosen messenger.”
การเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สองนั้น มีวิลเลียม มิลเลอร์เป็นผู้นำ ซิสเตอร์ไวท์ระบุว่ามิลเลอร์เป็น “ผู้สื่อสารที่ทรงเลือกไว้”
“William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.
“วิลเลียม มิลเลอร์กำลังสั่นคลอนอาณาจักรของซาตาน และศัตรูเอกนั้นได้พยายามไม่เพียงแต่จะต้านทานผลของข่าวสารนั้นเท่านั้น หากยังจะทำลายตัวผู้ประกาศสารนั้นเองด้วย” Spirit of Prophecy, เล่ม 4, หน้า 219.
She also identifies that Miller had been typified by both Elijah and John the Baptist.
เธอยังระบุด้วยว่า มิลเลอร์ได้รับการเป็นแบบโดยทั้งเอลียาห์และยอห์นผู้ให้รับบัพติศมา
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.
“คนเป็นพัน ๆ ถูกนำให้รับเอาความจริงที่วิลเลียม มิลเลอร์ประกาศ และผู้รับใช้ของพระเจ้าก็ได้รับการทรงยกขึ้นมาในจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียาห์ เพื่อประกาศข่าวสารนั้น เช่นเดียวกับยอห์น ผู้ปูทางของพระเยซู ผู้ที่ประกาศข่าวสารอันเคร่งขรึมนี้รู้สึกว่าตนถูกบีบบังคับให้วางขวานไว้ที่รากของต้นไม้ และเรียกร้องมนุษย์ทั้งหลายให้ออกผลอันสมแก่การกลับใจ” Early Writings, 233.
John the Baptist, who according to Jesus was the second Elijah, was also the first messenger who was to prepare the way for the Messenger of the Covenant. It is therefore evident that the movement of the third angel will have a “chosen messenger.” That messenger will have been typified by Elijah, John the Baptist and William Miller. Together with Miller the two chosen messengers represent the beginning and the ending of the movement of the three angels of Revelation fourteen, and in doing so, together they represent both the third Elijah and also the third messenger who is to prepare the way for the Messenger of the Covenant.
ยอห์นผู้ให้บัพติศมา ซึ่งตามพระดำรัสของพระเยซูทรงระบุว่าเป็นเอลียาห์องค์ที่สองนั้น เป็นผู้สื่อสารคนแรกด้วย ผู้ซึ่งจะต้องเตรียมทางไว้สำหรับผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่า การเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์องค์ที่สามย่อมจะมี “ผู้สื่อสารที่ทรงเลือกไว้” ผู้สื่อสารผู้นั้นได้มีเอลียาห์ ยอห์นผู้ให้บัพติศมา และวิลเลียม มิลเลอร์ เป็นแบบล่วงหน้า เมื่อรวมกับมิลเลอร์แล้ว ผู้สื่อสารที่ทรงเลือกไว้ทั้งสองนี้เป็นภาพแทนของจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของการเคลื่อนไหวแห่งทูตสวรรค์สามองค์ในวิวรณ์บทที่สิบสี่ และโดยการนั้น ทั้งสองร่วมกันจึงเป็นภาพแทนทั้งเอลียาห์องค์ที่สาม และผู้สื่อสารองค์ที่สามผู้ซึ่งจะต้องเตรียมทางไว้สำหรับผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาด้วย
To reject the message of either the beginning or ending chosen messenger is death, and the message of Future for America is based upon the prophetic application of “line upon line,” which is the methodology of the latter rain. Through the application of “line upon line” it is established that the Millerite movement typified the movement of Future for America. A waymark of the Millerite history is William Miller, the “chosen messenger.” To reject that waymark is to reject the message, so it is established by the beginning and ending of Adventism, that a rejection of the messenger is also a rejection of the message, for the message identifies a chosen messenger. Therefore, to reject the message is to reject the messenger and vise-versa. Without a dancer, there is no dance.
การปฏิเสธข่าวสารของผู้สื่อสารที่ทรงเลือกไว้ ไม่ว่าในตอนต้นหรือในตอนปลาย ย่อมเป็นความตาย และข่าวสารของ Future for America ตั้งอยู่บนการประยุกต์ใช้เชิงพยากรณ์ของ “line upon line” ซึ่งเป็นระเบียบวิธีของฝนชุกปลายฤดู โดยการประยุกต์ใช้ “line upon line” นั้น จึงเป็นที่ยืนยันว่าขบวนการมิลเลอไรต์เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของขบวนการ Future for America หมุดหมายหนึ่งในประวัติศาสตร์ของมิลเลอไรต์คือ William Miller ผู้เป็น “chosen messenger” การปฏิเสธหมุดหมายนั้นย่อมเป็นการปฏิเสธข่าวสาร ดังนั้น โดยตอนต้นและตอนปลายของแอ๊ดเวนติสม์จึงเป็นที่ยืนยันว่า การปฏิเสธผู้สื่อสารก็เป็นการปฏิเสธข่าวสารด้วยเช่นกัน เพราะข่าวสารนั้นชี้บ่งผู้สื่อสารที่ทรงเลือกไว้ เพราะฉะนั้น การปฏิเสธข่าวสารก็คือการปฏิเสธผู้สื่อสาร และในทางกลับกัน หากปราศจากนักเต้น ก็ไม่มีการเต้นรำ.
“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.
“ข้าพเจ้าได้รับการชี้ให้นึกย้อนกลับไปถึงการประกาศการเสด็จมาครั้งแรกของพระคริสต์ ยอห์นถูกส่งมาในจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียาห์ เพื่อเตรียมทางของพระเยซู บรรดาผู้ที่ปฏิเสธคำพยานของยอห์นก็มิได้รับประโยชน์จากคำสอนทั้งหลายของพระเยซู การต่อต้านของพวกเขาต่อข่าวสารที่พยากรณ์การเสด็จมาของพระองค์ ทำให้พวกเขาอยู่ในสภาพที่ไม่อาจรับหลักฐานอันหนักแน่นที่สุดได้โดยง่ายว่าพระองค์ทรงเป็นพระเมสสิยาห์ ซาตานชักนำผู้ที่ปฏิเสธข่าวสารของยอห์นให้ก้าวเลยไปอีก คือถึงกับปฏิเสธและตรึงพระคริสต์บนกางเขน ในการกระทำเช่นนี้ พวกเขาได้ทำให้ตนเองอยู่ในสภาพที่ไม่อาจรับพระพรในวันเพ็นเทคอสต์ ซึ่งคงจะได้สอนพวกเขาถึงทางเข้าสู่สถานนมัสการในสวรรค์ การที่ม่านในพระวิหารถูกฉีกขาดแสดงให้เห็นว่า เครื่องสัตวบูชากับพิธีบัญญัติของยิวจะไม่ได้รับการยอมรับอีกต่อไปแล้ว เครื่องบูชาอันยิ่งใหญ่ได้ถูกถวายแล้วและทรงรับไว้แล้ว และพระวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งเสด็จลงมาในวันเพ็นเทคอสต์ ได้นำความคิดของเหล่าสาวกจากสถานนมัสการฝ่ายโลกไปสู่สถานนมัสการในสวรรค์ ซึ่งพระเยซูได้เสด็จเข้าไปโดยพระโลหิตของพระองค์เอง เพื่อทรงประทานผลแห่งการลบมลทินบาปของพระองค์แก่เหล่าสาวกของพระองค์ แต่พวกยิวถูกทิ้งไว้ในความมืดมนอย่างสิ้นเชิง พวกเขาสูญเสียความสว่างทั้งสิ้นซึ่งพวกเขาอาจได้รับเกี่ยวกับแผนการแห่งความรอด และยังคงวางใจอยู่ในเครื่องสัตวบูชาและเครื่องถวายอันไร้ประโยชน์ของตน สถานนมัสการในสวรรค์ได้เข้ามาแทนที่สถานนมัสการฝ่ายโลกแล้ว ถึงกระนั้นพวกเขาก็มิได้มีความรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้น เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงไม่อาจได้รับประโยชน์จากการทรงเป็นคนกลางของพระคริสต์ในสถานบริสุทธิ์ได้”
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.
“หลายคนมองดูวิถีทางของพวกยิวด้วยความสยดสยอง ในการที่พวกเขาปฏิเสธและตรึงพระคริสต์ไว้บนกางเขน; และเมื่อพวกเขาอ่านประวัติการถูกทารุณอย่างน่าอัปยศของพระองค์ พวกเขาคิดว่าตนรักพระองค์ และคงจะไม่ปฏิเสธพระองค์อย่างที่เปโตรได้ทำ หรือจะไม่ตรึงพระองค์อย่างที่พวกยิวได้ทำ. แต่พระเจ้า ผู้ทรงอ่านจิตใจของทุกคน ได้ทรงนำความรักที่พวกเขาอ้างว่ามีต่อพระเยซูนั้นมาสู่การทดสอบ. สวรรค์ทั้งปวงเฝ้าดูด้วยความสนใจอย่างลึกซึ้งต่อการต้อนรับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง. แต่หลายคนที่อ้างว่ารักพระเยซู และผู้ที่หลั่งน้ำตาเมื่ออ่านเรื่องราวของกางเขน กลับเยาะเย้ยข่าวประเสริฐเรื่องการเสด็จมาของพระองค์. แทนที่จะรับข่าวสารนั้นด้วยความยินดี พวกเขากลับประกาศว่ามันเป็นความลวง. พวกเขาเกลียดชังผู้ที่รักการทรงปรากฏของพระองค์ และขับไล่พวกเขาออกจากคริสตจักรทั้งหลาย. ผู้ที่ปฏิเสธข่าวสารฉบับแรกไม่อาจได้รับประโยชน์จากข่าวสารฉบับที่สอง; และพวกเขาก็มิได้รับประโยชน์จากเสียงร้องในเที่ยงคืนด้วย ซึ่งมีไว้เพื่อเตรียมพวกเขาให้เข้าไปพร้อมกับพระเยซูโดยความเชื่อเข้าสู่ห้องอภิสุทธิสถานแห่งสถานนมัสการในสวรรค์. และโดยการปฏิเสธข่าวสารสองฉบับก่อนนั้น พวกเขาได้ทำให้ความเข้าใจของตนมืดมนลงเสียจนไม่อาจมองเห็นแสงสว่างใด ๆ ในข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ซึ่งแสดงทางเข้าสู่ห้องอภิสุทธิสถาน. ข้าพเจ้าเห็นว่า เช่นเดียวกับที่พวกยิวได้ตรึงพระเยซูไว้บนกางเขน คริสตจักรทั้งหลายที่มีแต่ชื่อก็ได้ตรึงข่าวสารเหล่านี้ไว้เช่นกัน และเพราะฉะนั้นพวกเขาจึงไม่มีความรู้เรื่องทางเข้าสู่ห้องอภิสุทธิสถาน และไม่อาจได้รับประโยชน์จากการทรงวิงวอนของพระเยซู ณ ที่นั้น. เช่นเดียวกับพวกยิวที่ถวายเครื่องบูชาอันไร้ประโยชน์ของตน พวกเขาก็ถวายคำอธิษฐานอันไร้ประโยชน์ของตนขึ้นไปยังห้องซึ่งพระเยซูได้ทรงละไปแล้ว; และซาตานซึ่งยินดีต่อการล่อลวงนั้น ก็สวมลักษณะทางศาสนา และชักนำจิตใจของผู้ที่อ้างตนเป็นคริสเตียนเหล่านี้ให้ไปหาตัวมันเอง โดยกระทำการด้วยอำนาจของมัน หมายสำคัญของมัน และการอัศจรรย์เท็จ เพื่อผูกมัดพวกเขาไว้ในบ่วงของมัน.” Early Writings, 259–261.
Those “who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus,” and those “who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry.” The ministry of John preceded the baptism of Christ, who shortly thereafter cleansed the temple at the beginning of His ministry. Miller’s ministry prepared for Christ to purify the sons of Levi when He came suddenly on October 22, 1844. In either of those two witnesses, the rejection of the messenger who prepares the way, equates to death.
บรรดาผู้ที่ “ปฏิเสธคำพยานของยอห์น มิได้รับประโยชน์จากคำสั่งสอนของพระเยซู” และผู้ที่ “ปฏิเสธข่าวสารแรก ย่อมไม่อาจได้รับประโยชน์จากข่าวสารที่สอง; ทั้งมิได้รับประโยชน์จากเสียงร้องในเที่ยงคืนด้วย” พันธกิจของยอห์นมาก่อนพิธีบัพติศมาของพระคริสต์ ผู้ซึ่งไม่นานหลังจากนั้นได้ทรงชำระพระวิหารเมื่อเริ่มต้นพันธกิจของพระองค์ พันธกิจของมิลเลอร์ได้เตรียมทางสำหรับพระคริสต์ในการทรงชำระบุตรทั้งหลายของเลวี เมื่อพระองค์เสด็จมาอย่างฉับพลันในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ในพยานทั้งสองกรณีนั้น การปฏิเสธผู้สื่อสารซึ่งเตรียมทาง ย่อมเท่ากับความตาย
The purging and purification that was accomplished by Christ in His work as the Messenger of the Covenant was for the purpose of raising up a people to accomplish the work of carrying the message of salvation to the world. The work is accomplished in advance of the period of time representing when the executive judgment begins. The destruction of Jerusalem in the history of the disciples represents the executive judgment, and Adventism turned away from their responsibility to accomplish that work, but the Lord had tried to gather them together. He had led His people to publish the 1850 chart as the graphical representation of the message they could have carried to the world.
การชำระล้างและการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งพระคริสต์ได้ทรงกระทำสำเร็จในการงานของพระองค์ในฐานะผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา ก็เพื่อจะทรงยกชนชาติหนึ่งขึ้นมาให้สำเร็จงานแห่งการนำข่าวสารแห่งความรอดไปสู่โลก การงานนี้ได้สำเร็จลุล่วงก่อนช่วงเวลาซึ่งเป็นภาพแทนของเวลาที่การพิพากษาเชิงบังคับคดีเริ่มต้นขึ้น การทำลายกรุงเยรูซาเล็มในประวัติศาสตร์ของเหล่าสาวกเป็นภาพแทนของการพิพากษาเชิงบังคับคดี และคริสตจักรแอ๊ดเวนตีสได้หันเหไปจากความรับผิดชอบของตนที่จะทำให้งานนั้นสำเร็จ แต่พระเจ้าได้ทรงพยายามรวบรวมพวกเขาไว้ด้วยกัน พระองค์ได้ทรงนำประชากรของพระองค์ให้จัดพิมพ์แผนภูมิปี 1850 ให้เป็นภาพแสดงของข่าวสารที่พวกเขาอาจนำไปสู่โลกได้
“It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.
“มิใช่น้ำพระทัยของพระเจ้าที่อิสราเอลจะต้องพเนจรอยู่ในถิ่นทุรกันดารถึงสี่สิบปี พระองค์ทรงประสงค์จะทรงนำพวกเขาเข้าสู่แผ่นดินคานาอันโดยตรง และทรงสถาปนาพวกเขาไว้ ณ ที่นั่น ให้เป็นชนชาติบริสุทธิ์และเป็นสุข แต่ ‘เขาทั้งหลายไม่สามารถเข้าไปได้ เพราะความไม่เชื่อ’ ฮีบรู 3:19 เพราะการถอยกลับและการละทิ้งความเชื่อของพวกเขา เขาทั้งหลายจึงพินาศในถิ่นทุรกันดาร และมีผู้อื่นได้รับการตั้งขึ้นให้เข้าไปในแผ่นดินแห่งพระสัญญา ในทำนองเดียวกัน ก็มิใช่น้ำพระทัยของพระเจ้าที่การเสด็จมาของพระคริสต์จะต้องล่าช้าอยู่นานเช่นนี้ และที่ประชากรของพระองค์จะต้องคงอยู่หลายปีในโลกแห่งบาปและความทุกข์โศกนี้ แต่ความไม่เชื่อได้แยกพวกเขาออกจากพระเจ้า เมื่อพวกเขาปฏิเสธที่จะกระทำพระราชกิจซึ่งพระองค์ได้ทรงกำหนดไว้แก่พวกเขา จึงมีผู้อื่นได้รับการตั้งขึ้นให้ประกาศข่าวสารนั้น ด้วยพระเมตตาต่อโลก พระเยซูทรงชะลอการเสด็จมาของพระองค์ เพื่อคนบาปจะมีโอกาสได้ยินคำเตือน และพบที่ลี้ภัยในพระองค์ก่อนที่พระพิโรธของพระเจ้าจะถูกเทลงมา” สงครามครั้งยิ่งใหญ่, 458.
Had Adventism only held fast their faith, “their work would have been completed.”
หากอัดเวนต์นิยมได้ยึดมั่นในความเชื่อของตนเท่านั้น “งานของพวกเขาก็คงได้เสร็จสิ้นลงแล้ว”
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
“หากบรรดาแอ๊ดเวนติสต์ ภายหลังความผิดหวังครั้งใหญ่ในปี 1844 ได้ยึดมั่นในความเชื่อของตนและดำเนินต่อไปอย่างเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันตามการทรงนำแห่งพระญาณสอดส่องของพระเจ้า โดยรับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม และประกาศข่าวสารนั้นแก่โลกด้วยฤทธิ์อำนาจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ พวกเขาก็คงได้เห็นความรอดของพระเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าคงได้ทรงกระทำกิจอย่างทรงฤทธิ์ร่วมกับความพยายามของพวกเขา พระราชกิจคงได้สำเร็จสิ้น และพระคริสต์คงได้เสด็จมาแล้วก่อนนี้เพื่อรับประชากรของพระองค์ไปสู่บำเหน็จรางวัลของพวกเขา แต่ในช่วงเวลาแห่งความสงสัยและความไม่แน่นอนที่ติดตามมาภายหลังความผิดหวังนั้น ผู้เชื่อในเรื่องการเสด็จมาหลายคนได้ละทิ้งความเชื่อของตนไป.... ด้วยเหตุนี้ พระราชกิจจึงถูกขัดขวาง และโลกก็ถูกปล่อยไว้ในความมืด หากคณะแอ๊ดเวนติสต์ทั้งหมดได้รวมเป็นหนึ่งอยู่บนพระบัญญัติของพระเจ้าและความเชื่อของพระเยซู ประวัติศาสตร์ของเราก็คงจะแตกต่างออกไปอย่างกว้างไกลเพียงใด!” Evangelism, 695.
In the Spring of 1844, the Messenger of the Covenant purified the movement of the Millerites, and then in the Fall brought the message of the third angel. Miller, his message and the movement he represented, had fulfilled the parable of the ten virgins. At the Exeter, NH camp meeting the message of the Midnight Cry arrived and in two short months it was demonstrated which of the virgins had the oil. The two classes were manifested, and the third angel arrived with a message in his hand that was to be eaten, but the wise virgins “yielded their faith” in “the period of doubt and uncertainty.”
ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1844 ทูตแห่งพันธสัญญาได้ชำระขบวนการของพวกมิลเลอไรต์ให้บริสุทธิ์ และต่อมาในฤดูใบไม้ร่วงได้นำข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามมา มิลเลอร์ ข่าวสารของเขา และขบวนการที่เขาเป็นตัวแทน ได้ทำให้คำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนนั้นสำเร็จครบถ้วน ที่การประชุมค่าย ณ เอ็กซีเตอร์ มลรัฐนิวแฮมป์เชียร์ ข่าวสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนได้มาถึง และภายในเวลาเพียงสองเดือนสั้น ๆ ก็ได้ปรากฏให้เห็นว่าหญิงพรหมจารีคนใดมีน้ำมัน คนทั้งสองจำพวกได้ถูกสำแดงออกมา และทูตสวรรค์องค์ที่สามก็มาถึงพร้อมกับข่าวสารในมือของเขาซึ่งจะต้องกินเข้าไป แต่หญิงพรหมจารีที่มีปัญญาได้ “สละความเชื่อของตน” ใน “ช่วงเวลาแห่งความสงสัยและความไม่แน่นอน”
The “period of doubt and uncertainty” had been represented by the disciples at His death, but on the third day He began to open the message of His resurrection to His disciples, and they did not “yield their faith.” The period of doubt and uncertainty for the wise virgins of the movement of the first and second angels’ messages continued for roughly three years, at which point the Lord revealed to Sister White that He had stretched forth His hand to again gather the remnant of His people. He led His people to begin their publishing work and to produce Habakkuk’s second table, but “many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness.”
“ช่วงเวลาแห่งความสงสัยและความไม่แน่นอน” ได้รับการเป็นตัวแทนโดยเหล่าสาวกในขณะสิ้นพระชนม์ของพระองค์ แต่ในวันที่สาม พระองค์ทรงเริ่มเปิดเผยข่าวสารเรื่องการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์แก่เหล่าสาวก และพวกเขามิได้ “ละทิ้งความเชื่อของตน” ช่วงเวลาแห่งความสงสัยและความไม่แน่นอนสำหรับหญิงพรหมจารีผู้มีปัญญาแห่งขบวนการข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สอง ดำเนินต่อไปราวสามปี เมื่อถึงจุดนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงสำแดงแก่ซิสเตอร์ไวท์ว่า พระองค์ได้ทรงเหยียดพระหัตถ์ของพระองค์ออกไป เพื่อรวบรวมผู้ที่เหลืออยู่แห่งประชากรของพระองค์อีกครั้งหนึ่ง พระองค์ทรงนำประชากรของพระองค์ให้เริ่มงานพิมพ์เผยแพร่ของตน และให้จัดทำตารางที่สองของฮาบากุก แต่ “ผู้เชื่อในการเสด็จมาหลายคนได้ละทิ้งความเชื่อของตน.... ดังนั้นงานจึงถูกขัดขวาง และโลกก็ถูกปล่อยให้อยู่ในความมืด”
In 1849, William Miller, the chosen messenger of the first and second angels’ message was laid to rest. Had the wise virgins of October 22, 1844 “held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God,” the Lord would have raised up another messenger in the spirit and power of Elijah. Instead “the coming of Christ” was “delayed and His people” “in like manner” to ancient Israel would “remain” “many years in this world of sin and sorrow.”
ในปี ค.ศ. 1849 วิลเลียม มิลเลอร์ ผู้สื่อสารซึ่งทรงเลือกไว้สำหรับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สอง ได้ถูกวางลงสู่การพักผ่อน หากหญิงพรหมจารีที่มีปัญญาในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 “ยึดมั่นในความเชื่อของตนและดำเนินต่อไปร่วมกันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในพระญาณสอดส่องที่ทรงเปิดเผยของพระเจ้า” องค์พระผู้เป็นเจ้าก็คงจะทรงยกผู้สื่อสารอีกผู้หนึ่งขึ้นมาในจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียาห์ แต่กลับ “การเสด็จมาของพระคริสต์” ได้ “ล่าช้าออกไป และประชากรของพระองค์” ก็จะ “ในทำนองเดียวกัน” กับอิสราเอลโบราณ “คงอยู่” “อีกหลายปีในโลกแห่งบาปและความโศกเศร้านี้”
One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, the Lord raised up the chosen messenger of the third angel. His work was both to prepare the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come into His temple and to enter into a covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand, during the closing scenes of the investigative judgment, but also to present a message that confronts the threefold union of Ahab, Jezebel and her prophets in the period of the Executive Judgment, which begins at the soon-coming Sunday law.
หนึ่งร้อยยี่สิบหกปีหลังจากการกบฏแห่งปี ค.ศ. 1863 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงยกผู้สื่อสารที่ทรงเลือกของทูตสวรรค์องค์ที่สามขึ้นมา งานของเขามีทั้งเพื่อเตรียมทางสำหรับผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาให้เสด็จมาอย่างฉับพลันยังพระวิหารของพระองค์ และเพื่อเข้าสู่ความสัมพันธ์แห่งพันธสัญญากับหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ในระหว่างฉากสุดท้ายของการพิพากษาไต่สวน แต่ยังเพื่อประกาศข่าวสารที่เผชิญหน้ากับการรวมตัวสามประการของอาหับ เยเซเบล และบรรดาผู้พยากรณ์ของนาง ในช่วงเวลาแห่งการพิพากษาบริหาร ซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงนั้นมาถึง.
The third messenger who prepares the way represents a work, a message, a messenger, and a movement during the closing scenes of the Investigative Judgment. The third Elijah represents a work, a message, a messenger and a movement during the closing scenes of the Executive Judgment. The message of the messenger who prepares the way, and the message of Elijah, is the message of the third of the three Woes of Revelation chapters eight through eleven.
ผู้สื่อข่าวองค์ที่สามผู้ตระเตรียมทางนั้น เป็นตัวแทนของงาน ข่าวสาร ผู้สื่อข่าว และขบวนการหนึ่งในระหว่างฉากปิดท้ายของการพิพากษาไต่สวน เอลียาห์องค์ที่สามเป็นตัวแทนของงาน ข่าวสาร ผู้สื่อข่าว และขบวนการหนึ่งในระหว่างฉากปิดท้ายของการพิพากษาบังคับโทษ ข่าวสารของผู้สื่อข่าวผู้ตระเตรียมทาง และข่าวสารของเอลียาห์ คือข่าวสารแห่งวิบัติประการที่สามในบรรดาวิบัติทั้งสามแห่งพระธรรมวิวรณ์ บทที่แปดถึงบทที่สิบเอ็ด
In the history represented by the messenger who prepares the way, the message of the third Woe, represents the Trumpet which calls Laodicean Adventism to “buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.” It is the message of God’s love that shows God’s people their transgressions, for “As many as” He loves, He “rebukes and chastens.” It is the message of Christ’s righteousness that calls men to accept His character, which is manifested in the time period when the Messenger of the Covenant is accomplishing the work of cleansing the soul temple, and therefore He calls those whom He loves to manifest His character and be “zealous therefore, and repent,” for He is “at the” dispensation “door,” that represents the close of probation, where He “will spue” Laodicean Adventism “out of” His “mouth.” That dispensational “door” is the door that He “openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth.”
ในประวัติศาสตร์ที่เป็นภาพแทนโดยผู้สื่อสารซึ่งเตรียมทางนั้น ข่าวสารของวิบัติประการที่สาม เป็นภาพแทนของแตรซึ่งร้องเรียกแอ๊ดเวนติสม์แห่งเลาดีเซียให้ “ซื้อน้ำทองคำจากเรา ซึ่งผ่านการลองในไฟแล้ว เพื่อเจ้าจะได้มั่งมี และเสื้อผ้าขาวเพื่อเจ้าจะได้สวมใส่ และความอับอายแห่งความเปลือยกายของเจ้าจะไม่ปรากฏ และจงทาตาของเจ้าด้วยยาทาตาเพื่อเจ้าจะได้มองเห็น” ข่าวสารนี้เป็นข่าวสารแห่งความรักของพระเจ้า ซึ่งทรงสำแดงแก่ชนชาติของพระองค์ถึงการละเมิดของพวกเขา เพราะว่า “เรารักผู้ใด เราก็ตักเตือนและเฆี่ยนสอนผู้นั้น” ข่าวสารนี้เป็นข่าวสารแห่งความชอบธรรมของพระคริสต์ ซึ่งเรียกมนุษย์ให้ยอมรับพระลักษณะของพระองค์ อันเป็นที่ประจักษ์ในช่วงเวลาเมื่อผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญากำลังทรงกระทำพระราชกิจชำระพระวิหารแห่งจิตวิญญาณให้สะอาด และฉะนั้นพระองค์จึงทรงเรียกผู้ที่พระองค์ทรงรักให้สำแดงพระลักษณะของพระองค์ และให้ “มีใจร้อนรน และกลับใจใหม่เสีย” เพราะพระองค์ทรง “อยู่ที่” “ประตู” แห่งยุคการทรงบริหารนั้น ซึ่งเป็นภาพแทนของการสิ้นสุดเวลาการทดลอง ที่ซึ่งพระองค์ “จะคาย” แอ๊ดเวนติสม์แห่งเลาดีเซีย “ออกจาก” “พระโอษฐ์” ของพระองค์ ประตูแห่งยุคการทรงบริหารนั้นคือประตูที่พระองค์ “ทรงเปิดและไม่มีผู้ใดปิดได้ และทรงปิดและไม่มีผู้ใดเปิดได้”
There is a seeming contradiction that is resolved by the application of “line upon Line,” but many may not even recognize the seeming contradiction. When resolved it adds clarity to the transition from the Investigative to the Executive Judgment which takes place at the soon coming Sunday law. It is resolved by accepting that Pentecost typifies the soon coming Sunday law in the United States. In order to finalize our consideration of the third messenger who prepares the way as a symbol in the Investigative Judgment, in contrast with the third Elijah being a symbol of the Executive Judgment, we will address this seeming contradiction.
มีความขัดแย้งที่ดูประหนึ่งมีอยู่ ซึ่งได้รับการคลี่คลายโดยการประยุกต์ใช้หลัก “บรรทัดซ้อนบรรทัด” แต่หลายคนอาจไม่ตระหนักด้วยซ้ำถึงความขัดแย้งที่ดูประหนึ่งมีอยู่นั้น เมื่อความขัดแย้งดังกล่าวได้รับการคลี่คลายแล้ว ก็จะเพิ่มความกระจ่างแก่การเปลี่ยนผ่านจากการพิพากษาเชิงสืบสวนไปสู่การพิพากษาเชิงบริหาร ซึ่งจะเกิดขึ้นในกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้าของสหรัฐอเมริกา ความขัดแย้งนี้ได้รับการคลี่คลายโดยการยอมรับว่าเทศกาลเพ็นเทคอสต์เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้าของสหรัฐอเมริกา เพื่อให้การพิจารณาของเราเกี่ยวกับผู้สื่อสารคนที่สาม ผู้เตรียมทางในฐานะสัญลักษณ์ในการพิพากษาเชิงสืบสวน บรรลุความครบถ้วน โดยเปรียบเทียบกับเอลียาห์คนที่สามซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการพิพากษาเชิงบริหาร เราจะกล่าวถึงความขัดแย้งที่ดูประหนึ่งมีอยู่นี้
We will continue this study in the next article.
เราจะศึกษาต่อในบทความถัดไป។
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.
“ทูตสวรรค์ผู้เข้าร่วมในการประกาศข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม จะทำให้ทั่วพิภพสว่างไสวด้วยพระสิริของท่าน ณ ที่นี้ได้มีการพยากรณ์ถึงงานหนึ่งซึ่งมีขอบเขตครอบคลุมทั่วโลกและมีฤทธานุภาพอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน ขบวนการการเสด็จมาของพระคริสต์ในช่วงปี 1840–44 เป็นการสำแดงอันรุ่งโรจน์แห่งฤทธานุภาพของพระเจ้า ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งได้ถูกประกาศไปยังสถานีมิชชันนารีทุกแห่งทั่วโลก และในบางประเทศได้เกิดความตื่นตัวทางศาสนาอย่างยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาในแผ่นดินใด ๆ นับตั้งแต่ยุคการปฏิรูปในคริสต์ศตวรรษที่สิบหก แต่สิ่งเหล่านี้จะถูกเหนือกว่าด้วยขบวนการอันทรงพลังภายใต้คำเตือนสุดท้ายของทูตสวรรค์องค์ที่สาม”
“The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.
“งานนั้นจะมีลักษณะคล้ายคลึงกับเหตุการณ์ในวันเพ็นเทคอสต์ ดังที่ได้ทรงประทาน ‘ฝนต้นฤดู’ คือการหลั่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ในระยะแรกเริ่มของข่าวประเสริฐ เพื่อให้เมล็ดพันธุ์อันล้ำค่าได้งอกขึ้นฉันใด ก็จะทรงประทาน ‘ฝนปลายฤดู’ ในวาระสุดท้าย เพื่อให้การเก็บเกี่ยวสุกงอมฉันนั้น ‘แล้วเราจะรู้จัก ถ้าเราติดตามที่จะรู้จักพระยาห์เวห์ การเสด็จออกของพระองค์แน่นอนดุจรุ่งอรุณ และพระองค์จะเสด็จมาหาเราดั่งฝน ดั่งฝนปลายฤดูและฝนต้นฤดูที่ตกลงมายังแผ่นดิน’ โฮเชยา 6:3 ‘บุตรทั้งหลายแห่งศิโยนเอ๋ย จงยินดีเถิด และเปรมปรีดิ์ในพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน เพราะพระองค์ได้ประทานฝนต้นฤดูแก่ท่านตามสมควร และพระองค์จะทรงบันดาลให้ฝนตกลงมาเพื่อท่าน คือฝนต้นฤดูและฝนปลายฤดู’ โยเอล 2:23 ‘ในวาระสุดท้าย พระเจ้าตรัสว่า เราจะเทพระวิญญาณของเราลงเหนือมนุษย์ทั้งปวง’ ‘และจะเป็นว่า ผู้ใดก็ตามที่ร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้นั้นจะรอด’ กิจการ 2:17, 21.”
“The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.
“พระราชกิจอันยิ่งใหญ่ของข่าวประเสริฐจะต้องไม่สิ้นสุดลงด้วยการสำแดงฤทธิ์เดชของพระเจ้าน้อยกว่าที่ได้เป็นลักษณะเด่นในยามเริ่มต้นของมัน คำพยากรณ์ทั้งหลายซึ่งได้สำเร็จแล้วในการเทพระพรแห่งฝนต้นฤดูเมื่อข่าวประเสริฐเริ่มต้นขึ้นนั้น จะต้องสำเร็จอีกครั้งหนึ่งในการเทพระพรแห่งฝนปลายฤดูเมื่อมันใกล้สิ้นสุด นี่แหละคือ ‘เวลาของการชโลมให้สดชื่น’ ซึ่งอัครทูตเปโตรได้มองไปข้างหน้าถึงเมื่อท่านกล่าวว่า ‘เหตุฉะนั้นท่านทั้งหลายจงกลับใจใหม่และหันมาหาพระเจ้า เพื่อว่าบาปของท่านจะได้ถูกลบล้างไป เพื่อเวลาของการชโลมให้สดชื่นจะมาจากพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และพระองค์จะทรงใช้พระเยซูมา’ กิจการ 3:19, 20” มหาสงคราม, 611.