In Daniel chapter one, Daniel was carried into the captivity of seventy years prophesied by Jeremiah, and continued until the first year of Cyrus.
ในบทที่หนึ่งของพระธรรมดาเนียล ดาเนียลถูกกวาดต้อนเข้าสู่การเป็นเชลยตามคำพยากรณ์ของเยเรมีย์ซึ่งกำหนดไว้เจ็ดสิบปี และดำรงอยู่จนถึงปีแรกแห่งรัชกาลไซรัส.
And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.
และดาเนียลยังคงอยู่จนถึงปีแรกแห่งรัชกาลกษัตริย์ไซรัส ดาเนียล 1:21
Thus, Daniel lived through the entire history of the seventy years of captivity, until the decree that allowed the return of ancient Israel to rebuild and restore Jerusalem.
ดังนั้น ดาเนียลจึงมีชีวิตอยู่ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ทั้งหมดของการเป็นเชลยเจ็ดสิบปี จนถึงพระราชกฤษฎีกาที่อนุญาตให้ชนชาติอิสราเอลในสมัยโบราณกลับไปสร้างและบูรณะกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่.
Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying. Ezra 1:1.
ในปีแรกแห่งรัชกาลไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย เพื่อพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งตรัสโดยปากของเยเรมีย์จะสำเร็จ พระยาห์เวห์ทรงเร้าใจไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย จนพระองค์ทรงมีพระราชโองการตลอดทั่วราชอาณาจักรของพระองค์ และทรงให้ประกาศนั้นเป็นลายลักษณ์อักษรด้วยว่า เอสรา 1:1
Daniel therefore is the symbol of the testing process of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and continues until the “decree,” which marks the call out of Babylon.
ดังนั้น ดาเนียลจึงเป็นสัญลักษณ์ของกระบวนการทดสอบของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ซึ่งเริ่มต้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 และดำเนินต่อไปจนถึง “พระราชกฤษฎีกา” ซึ่งเป็นเครื่องหมายแห่งการทรงเรียกให้ออกจากบาบิโลน.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.
และข้าพเจ้าได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่งจากสวรรค์กล่าวว่า ชนชาติของเราเอ๋ย จงออกมาจากนางเสีย เพื่อท่านจะไม่มีส่วนในบาปของนาง และเพื่อท่านจะไม่ได้รับภัยพิบัติทั้งหลายของนาง เพราะว่าบาปของนางได้กองสูงขึ้นถึงสวรรค์แล้ว และพระเจ้าได้ทรงระลึกถึงความชั่วช้าของนาง วิวรณ์ 18:4, 5
The seventy years of captivity is the testing and purification period of the one hundred and forty-four thousand. On September 11, 2001 the third Woe of Islam arrived. This is only recognized by those who accept the foundational truths of Adventism. The first Woe and the second Woe were both correctly identified as Islam by the pioneers. On both the 1843 and the 1850 pioneer charts, which Ellen White endorsed, and which are identified as a fulfillment of Habakkuk chapter two, Islam is identified as the fifth and sixth Trumpets. The last three Trumpets are Woe Trumpets.
ระยะเวลาการเป็นเชลยเจ็ดสิบปีคือช่วงเวลาแห่งการทดสอบและการชำระให้บริสุทธิ์ของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ความวิบัติประการที่สามของอิสลามได้มาถึงแล้ว สิ่งนี้จะเป็นที่รับรู้ได้เฉพาะโดยบรรดาผู้ที่ยอมรับความจริงพื้นฐานของแอ๊ดเวนติสม์เท่านั้น ความวิบัติประการที่หนึ่งและความวิบัติประการที่สองต่างก็ได้รับการระบุอย่างถูกต้องว่าเป็นอิสลามโดยผู้บุกเบิก ทั้งในแผนภูมิของผู้บุกเบิกปี 1843 และปี 1850 ซึ่งเอลเลน ไวท์ได้รับรอง และซึ่งถูกระบุว่าเป็นความสำเร็จของพระธรรมฮาบากุกบทที่สองนั้น อิสลามถูกระบุว่าเป็นแตรประการที่ห้าและประการที่หก แตรสามประการสุดท้ายคือแตรแห่งความวิบัติ
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
และข้าพเจ้าได้เห็น และได้ยินทูตสวรรค์องค์หนึ่งบินอยู่กลางท้องฟ้า ร้องด้วยเสียงอันดังว่า วิบัติ วิบัติ วิบัติ แก่บรรดาผู้ที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก เพราะเหตุเสียงแตรอื่น ๆ ของทูตสวรรค์ทั้งสามองค์ ซึ่งยังจะต้องเป่าต่อไปนั้น! วิวรณ์ 8:13
If there are three Woe Trumpets, and the first and second Woe Trumpets are Islam, it is pretty simple to recognize that the third Woe Trumpet is also Islam. An element of the symbol of Islam as Woe Trumpets, is their restraint, and then when they’re released. Sister White identifies the four winds of Revelation seven, as an “angry horse,” seeking to “break loose” and “bring death and destruction” in its wake.
หากมีแตรวิบัติสามประการ และแตรวิบัติที่หนึ่งและที่สองคืออิสลาม ก็ย่อมเห็นได้ค่อนข้างชัดเจนว่าแตรวิบัติที่สามก็คืออิสลามเช่นกัน องค์ประกอบหนึ่งของสัญลักษณ์ที่ใช้อิสลามเป็นแตรวิบัติคือการถูกยับยั้งไว้ แล้วต่อมาเมื่อพวกเขาถูกปล่อยออกมา ซิสเตอร์ไวท์ระบุว่าลมทั้งสี่ในวิวรณ์บทที่เจ็ด เป็นดัง “ม้าเกรี้ยวกราด” ที่พยายามจะ “หลุดพ้น” และ “นำความตายและความพินาศ” ติดตามมาภายหลังของมัน
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
“ทูตสวรรค์ทั้งหลายกำลังกักยึดลมทั้งสี่ไว้ ซึ่งทรงแสดงเป็นม้าอันดุร้ายตัวหนึ่งที่พยายามจะหลุดพ้นและพุ่งทะยานไปเหนือพื้นพิภพทั่วทั้งสิ้น นำความพินาศและความตายไปตามทางที่มันผ่าน”
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“เราจะนอนหลับอยู่ตรงขอบเขตของโลกนิรันดร์นั้นเองหรือ? เราจะเฉื่อยชา เย็นชา และไร้ชีวิตอยู่หรือ? โอ ขอให้เราได้มีพระวิญญาณและลมหายใจของพระเจ้าในคริสตจักรของเรา ทรงเป่าเข้าสู่ประชากรของพระองค์ เพื่อเขาทั้งหลายจะได้ลุกขึ้นยืนบนเท้าของตนและมีชีวิต เราจำเป็นต้องเห็นว่าทางนั้นคับแคบ และประตูก็แคบนัก แต่เมื่อเราผ่านประตูแคบนั้นเข้าไป ความกว้างใหญ่ของมันก็ไร้ขอบเขต” Manuscript Releases, volume 20, 217.
The four angels who are restraining the four winds are restraining the “angry horse” of Bible prophecy that produces death and destruction. In Revelation chapter nine, where the first and second Woe Trumpet are identified, there is a king that is identified. He is identified in Revelation “nine-eleven”.
ทูตสวรรค์ทั้งสี่ผู้กำลังยับยั้งลมทั้งสี่นั้น กำลังกักยั้ง “ม้าที่ดุร้ายด้วยความโกรธ” แห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ ซึ่งก่อให้เกิดความตายและการทำลายล้าง ในพระธรรมวิวรณ์บทที่เก้า ซึ่งมีการระบุแตรแห่งวิบัติประการที่หนึ่งและประการที่สองนั้น มีการระบุกษัตริย์องค์หนึ่งไว้ พระองค์ทรงถูกระบุไว้ในพระธรรมวิวรณ์ “เก้า-สิบเอ็ด”
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. as being over them. Revelation 9:11.
และพวกมันมีกษัตริย์ปกครองอยู่เหนือมัน คือทูตสวรรค์แห่งเหวลึกไร้ก้นบึ้ง ซึ่งมีนามในภาษาฮีบรูว่า อับบัดโดน แต่ในภาษากรีกมีนามว่า อปอลลิโยน โดยเป็นผู้ปกครองอยู่เหนือพวกมัน วิวรณ์ 9:11
The name, and therefore the character of the king of Islam is Abaddon in the Hebrew and Apollyon in the Greek. In both the Old and New Testaments, represented by the Hebrew and the Greek, the character of Islam is found in the definition of the two names. In both words the definition is “death and destruction.” Sister White says the “angry horse” that the four angels are restraining while the one hundred and forty-four thousand are being sealed is seeking to break loose and bring “death and destruction” in its path.
พระนาม และด้วยเหตุนั้น ลักษณะนิสัยของกษัตริย์แห่งอิสลาม คือ อับบัดโดน ในภาษาฮีบรู และ อปอลลิโยน ในภาษากรีก ทั้งในพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ ซึ่งภาษาฮีบรูและภาษากรีกเป็นตัวแทน ลักษณะของอิสลามปรากฏอยู่ในคำจำกัดความของนามทั้งสองนั้น ในทั้งสองคำ ความหมายคือ “ความตายและความพินาศ” ซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่า “ม้าที่กำลังเดือดดาล” ซึ่งทูตสวรรค์ทั้งสี่กำลังยับยั้งไว้ขณะที่หนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนกำลังได้รับการผนึก กำลังพยายามจะหลุดออกไปและนำ “ความตายและความพินาศ” มาตามเส้นทางของมัน
The first reference in the Scriptures to Islam is Ishmael, the father of those who uphold the religion of Islam. In that first reference he is identified as a wild man, and the word translated as “wild” means “the wild Arabian ass”. The first prophetic reference to Islam, is a symbol of the horse family, and a horse is how the pioneers illustrated Islam of the first and second Woes on the two sacred charts. The four winds of Revelation chapter seven, are held in check, or “restrained”, until God seals His people. The sealing process of the one hundred and forty-four thousand is also the testing process and purification process.
การอ้างอิงถึงอิสลามครั้งแรกในพระคัมภีร์คืออิชมาเอล บิดาของบรรดาผู้ที่ยึดถือศาสนาอิสลาม ในการอ้างอิงครั้งแรกนั้น เขาถูกระบุว่าเป็นคนป่าเถื่อน และคำที่แปลว่า “ป่าเถื่อน” นั้นหมายถึง “ลาป่าอาหรับ” การอ้างอิงเชิงพยากรณ์ครั้งแรกถึงอิสลาม คือสัญลักษณ์ของตระกูลม้า และม้าก็คือสิ่งที่บรรดาผู้บุกเบิกใช้เป็นภาพประกอบแทนอิสลามแห่งวิบัติประการที่หนึ่งและประการที่สองบนแผนภูมิศักดิ์สิทธิ์สองฉบับ ลมทั้งสี่แห่งวิวรณ์บทที่เจ็ด ถูกยับยั้งไว้ หรือ “ถูกเหนี่ยวรั้งไว้” จนกว่าพระเจ้าจะทรงประทับตราเหนือประชากรของพระองค์ กระบวนการประทับตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนนั้น เป็นกระบวนการทดสอบและกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ด้วยเช่นกัน
All these prophetic illustrations are represented by Daniel’s captivity for seventy years, beginning with Jehoiakim, the symbol of the empowerment of the first message, until the “decree” that calls men and women out of Babylon. The restraining and then the releasing of Islam is a prophetic characteristic of Islam as a symbol of biblical prophecy.
ภาพประกอบเชิงพยากรณ์ทั้งหมดนี้ถูกแสดงไว้โดยการเป็นเชลยของดาเนียลตลอดเจ็ดสิบปี เริ่มต้นด้วยเยโฮยาคิม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการเสริมกำลังแก่ข่าวสารแรก จนถึง “กฤษฎีกา” ที่เรียกชายและหญิงให้ออกจากบาบิโลน การยับยั้งไว้แล้วต่อมาจึงปล่อยออกของอิสลาม เป็นลักษณะเชิงพยากรณ์ของอิสลามในฐานะสัญลักษณ์แห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์
When they are referred to as the “four winds”, they are held in check while God’s servants are sealed. At the beginning of the second Woe, in the time prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days that was fulfilled on August 11, 1840, four angels, representing Islam of the second Woe, were “loosed.” At the end of the prophecy, they were “restrained”.
เมื่อสิ่งเหล่านั้นถูกกล่าวถึงว่าเป็น “ลมทั้งสี่” สิ่งเหล่านั้นก็ถูกยับยั้งไว้ในขณะที่บรรดาผู้รับใช้ของพระเจ้ากำลังได้รับการประทับตรา เมื่อเริ่มต้นวิบัติประการที่สอง ในคำพยากรณ์เรื่องเวลาซึ่งมีระยะสามร้อยเก้าสิบเอ็ดปีและสิบห้าวัน อันสำเร็จลงเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 ทูตสวรรค์สี่องค์ซึ่งเป็นตัวแทนของศาสนาอิสลามแห่งวิบัติประการที่สอง ได้ถูก “ปล่อย” เมื่อสิ้นสุดคำพยากรณ์นั้น พวกเขาก็ถูก “ยับยั้ง” ไว้
Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.
ตรัสกับทูตสวรรค์องค์ที่หกซึ่งมีแตรนั้นว่า “จงปล่อยทูตสวรรค์ทั้งสี่ที่ถูกผูกมัดไว้ ณ แม่น้ำใหญ่ยูเฟรติส” และทูตสวรรค์ทั้งสี่นั้นก็ถูกปล่อย ผู้ซึ่งได้เตรียมไว้แล้วสำหรับชั่วโมงหนึ่ง วันหนึ่ง เดือนหนึ่ง และปีหนึ่ง เพื่อจะฆ่ามนุษย์เสียหนึ่งในสามส่วน วิวรณ์ 9:14, 15
On September 11, 2001, the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand was empowered, when Islam of the third Woe was “loosed.” But it was immediately “restrained”. Sister White explains why this happened, but first we should remember that the purpose of Islam in its first biblical reference was to anger the nations, for Ishmael’s hand would be against every man, and every man’s hand would be against Islam.
เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ข่าวสารแรกในประวัติศาสตร์ของชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันได้รับการเสริมฤทธิ์อำนาจ เมื่ออิสลามแห่งวิบัติประการที่สามถูก “ปล่อยออกมา” แต่ในทันใดนั้นก็ถูก “ยับยั้งไว้” ซิสเตอร์ไวท์อธิบายว่าทำไมสิ่งนี้จึงเกิดขึ้น แต่ก่อนอื่นเราควรระลึกว่า วัตถุประสงค์ของอิสลามในการกล่าวถึงครั้งแรกในพระคัมภีร์คือเพื่อกระตุ้นบรรดาประชาชาติให้เกิดความโกรธ เพราะมือของอิชมาเอลจะต่อสู้กับมนุษย์ทุกคน และมือของมนุษย์ทุกคนจะต่อสู้อิสลาม
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
แล้วทูตสวรรค์ของพระยาห์เวห์กล่าวแก่นางว่า ดูเถิด เจ้ามีครรภ์ และจะคลอดบุตรชายคนหนึ่ง และจะเรียกนามของเขาว่า อิชมาเอล เพราะพระยาห์เวห์ทรงสดับความทุกข์ลำบากของเจ้า และเขาจะเป็นดังลาป่า มือของเขาจะต่อสู้คนทั้งปวง และมือของคนทั้งปวงจะต่อสู้เขา และเขาจะอาศัยอยู่ต่อหน้าพี่น้องทั้งสิ้นของเขา ปฐมกาล 16:11, 12
The purpose of Islam in Bible prophecy is to unite all nations against Islam, in advance of the United Nations turning their wrath upon Sabbath keepers. On September 11, 2001 everyone who understands 9/11 as marking the beginning of the repeat of the sequence of the Millerite events has become as “Daniel” when he was taken to Babylon for seventy years. Jehoiakim identifies the starting of that testing process, and Islam of the third Woe was then released, but immediately held in check, so God could seal His people.
จุดประสงค์ของอิสลามในคำพยากรณ์ของพระคัมภีร์คือเพื่อรวมบรรดาประชาชาติทั้งปวงให้เป็นหนึ่งเดียวกันเพื่อต่อต้านอิสลาม ล่วงหน้าก่อนที่สหประชาชาติจะระบายพระพิโรธของตนต่อผู้รักษาวันสะบาโต เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ทุกคนที่เข้าใจว่าเหตุการณ์ 9/11 เป็นเครื่องหมายแห่งการเริ่มต้นของการซ้ำรอยของลำดับเหตุการณ์แบบมิลเลอไรต์ ก็ได้กลายเป็นดัง “ดาเนียล” เมื่อท่านถูกกวาดไปยังบาบิโลนเป็นเวลาเจ็ดสิบปี เยโฮยาคิมบ่งชี้ถึงการเริ่มต้นของกระบวนการแห่งการทดสอบนั้น และอิสลามแห่งวิบัติประการที่สามก็ถูกปล่อยออกมาแล้วในเวลานั้น แต่ก็ถูกยับยั้งไว้ในทันที เพื่อว่าพระเจ้าจะทรงประทับตราประชากรของพระองค์ได้
“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
“นิมิตนี้ได้ประทานในปี ค.ศ. 1847 เมื่อยังมีพี่น้องแอ๊ดเวนตีสต์เพียงไม่กี่คนที่ถือรักษาวันสะบาโต และในบรรดาคนเหล่านั้นก็มีเพียงไม่กี่คนที่เห็นว่าการถือรักษานั้นมีความสำคัญเพียงพอที่จะขีดเส้นแบ่งระหว่างประชากรของพระเจ้ากับผู้ไม่เชื่อ บัดนี้กำลังเริ่มเห็นความสำเร็จเป็นจริงของนิมิตนั้น ‘การเริ่มต้นของเวลาแห่งความทุกข์ลำบาก’ ที่กล่าวถึง ณ ที่นี้ มิได้หมายถึงเวลาที่ภัยพิบัติจะเริ่มถูกเทออก แต่หมายถึงช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนที่ภัยพิบัติเหล่านั้นจะถูกเทออก ขณะที่พระคริสต์ยังทรงอยู่ในสถานนมัสการสวรรค์ ในเวลานั้น ขณะที่พระราชกิจแห่งความรอดกำลังจะสิ้นสุดลง ความทุกข์ลำบากจะกำลังมาถึงโลก และบรรดาประชาชาติจะโกรธเคือง แต่ยังถูกยับยั้งไว้เพื่อมิให้ขัดขวางงานของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ในเวลานั้น ‘ฝนชุกปลายฤดู’ หรือการชโลมให้สดชื่นจากเบื้องพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า จะมาเพื่อประทานฤทธิ์เดชแก่เสียงอันดังของทูตสวรรค์องค์ที่สาม และเตรียมวิสุทธิชนให้ยืนหยัดได้ในช่วงเวลาที่ภัยพิบัติทั้งเจ็ดประการสุดท้ายจะถูกเทออก” Early Writings, 85.
Daniel’s seventy years began on September 11, 2001 when Islam was released and angered the nations by suddenly and unexpectedly striking the earth beast of Revelation thirteen. Islam was then restrained, so the work of the third angel can be finished. The work of the third angel is the sealing of God’s people, and when that work began on September 11, 2001 the Latter Rain began to “sprinkle”. Daniel chapter one is illustrating the testing process of the one hundred and forty-four thousand, beginning on September 11, 2001, and continuing until the second “voice” of Revelation eighteen calls God’s other flock out of Babylon. Daniel therefore represents a people who are now in spiritual captivity, until the very conclusion of the testing process. The conclusion of the testing period in Daniel chapter one is identified as the “end of the days.”
เจ็ดสิบปีของดาเนียลเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 เมื่ออิสลามถูกปล่อยออกมาและทำให้ประชาชาติทั้งหลายกริ้วด้วยการโจมตีสัตว์ร้ายแห่งแผ่นดินโลกในวิวรณ์บทที่สิบสามอย่างฉับพลันและไม่คาดคิด จากนั้นอิสลามก็ถูกยับยั้งไว้ เพื่อให้งานของทูตสวรรค์องค์ที่สามสำเร็จลุล่วง งานของทูตสวรรค์องค์ที่สามคือการประทับตราประชากรของพระเจ้า และเมื่อการงานนั้นเริ่มขึ้นในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ฝนปลายฤดูก็เริ่ม “โปรยปราย” ดาเนียลบทที่หนึ่งกำลังแสดงให้เห็นกระบวนการทดสอบของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน โดยเริ่มต้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 และดำเนินต่อไปจนกระทั่ง “สุรเสียง” ที่สองแห่งวิวรณ์บทที่สิบแปดเรียกฝูงแกะอื่นของพระเจ้าให้ออกมาจากบาบิโลน ฉะนั้น ดาเนียลจึงเป็นภาพแทนของประชากรกลุ่มหนึ่งซึ่งบัดนี้อยู่ในการเป็นเชลยฝ่ายจิตวิญญาณ จนกว่าจะถึงบทอวสานของกระบวนการทดสอบอย่างสิ้นเชิง ตอนจบของช่วงเวลาแห่งการทดสอบในดาเนียลบทที่หนึ่งนั้นถูกระบุว่าเป็น “ปลายวาระแห่งวันทั้งหลาย”
Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.
ครั้นถึงสิ้นกำหนดวันทั้งหลายที่กษัตริย์ได้ตรัสให้พวกเขาถูกนำเข้ามา หัวหน้าขันทีจึงนำพวกเขาเข้าไปเฝ้าเนบูคัดเนสซาร์ และกษัตริย์ทรงสนทนากับพวกเขา และในบรรดาพวกเขาทั้งหมดนั้น ไม่พบผู้ใดเสมอเหมือนดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และอาซาริยาห์ ฉะนั้นพวกเขาจึงได้ยืนอยู่ต่อพระพักตร์กษัตริย์ และในบรรดาทุกเรื่องแห่งสติปัญญาและความเข้าใจซึ่งกษัตริย์ได้ทรงไต่ถามพวกเขานั้น พระองค์ทรงพบว่าพวกเขาดีกว่าหมอดูและโหรทั้งปวงที่อยู่ทั่วราชอาณาจักรของพระองค์ถึงสิบเท่า ดาเนียล 1:18–20
The third test, which represents a prophetic litmus test for Daniel and the three worthies, was when they were judged by Nebuchadnezzar, and found to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.” The third test is represented by judgment, and the judgment occurred at “the end of the days.” In the book of Daniel, the “end of the days,” is where Daniel stands in his lot.
การทดสอบประการที่สาม ซึ่งเป็นตัวแทนของบทพิสูจน์เชิงพยากรณ์สำหรับดาเนียลและสหายผู้ประเสริฐทั้งสาม คือเมื่อพวกเขาถูกเนบูคัดเนสซาร์ทรงพิพากษา และทรงพบว่าพวกเขา “ดีกว่านักเวทมนตร์และโหรทั้งปวงที่อยู่ในราชอาณาจักรทั้งหมดของพระองค์ถึงสิบเท่า” การทดสอบประการที่สามนี้เป็นภาพแทนของการพิพากษา และการพิพากษานั้นเกิดขึ้น ณ “วาระสุดปลายแห่งวันทั้งหลาย” ในพระธรรมดาเนียล “วาระสุดปลายแห่งวันทั้งหลาย” คือที่ซึ่งดาเนียลยืนอยู่ในส่วนของตน。
“‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’
“‘คนเป็นอันมากจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ และทำให้ขาวสะอาด และถูกทดลอง; แต่คนอธรรมจะกระทำความอธรรมต่อไป: และไม่มีผู้ใดในพวกคนอธรรมจะเข้าใจ; แต่บรรดาผู้มีปัญญาจะเข้าใจ…. ความสุขมีแก่ผู้นั้นที่คอยอยู่ และมาถึงหนึ่งพันสามร้อยสามสิบห้าวัน แต่เจ้าจงไปตามทางของเจ้าเถิด (ดาเนียล) จนกว่าจะถึงวาระสุดปลาย: เพราะเจ้าจะได้พักผ่อน และจะยืนอยู่ในส่วนของเจ้า ณ วาระสุดท้ายแห่งบรรดาวันทั้งหลาย’”
“The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.
“ถึงเวลาแล้วที่ดาเนียลจะยืนอยู่ในส่วนของตน ถึงเวลาแล้วที่แสงสว่างซึ่งได้ประทานแก่เขาจะออกไปสู่โลกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หากบรรดาผู้ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงกระทำเพื่อเขาอย่างมากมายจะดำเนินอยู่ในแสงสว่าง ความรู้ของเขาเกี่ยวกับพระคริสต์และคำพยากรณ์ทั้งหลายที่เกี่ยวข้องกับพระองค์จะเพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก เมื่อพวกเขาเข้าใกล้จุดสิ้นสุดของประวัติศาสตร์โลกนี้” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.
Sister White identifies the “end of the days” in association with the purification process of verse ten of Daniel chapter twelve. She often employs verse ten, with verse thirteen’s, “end of the days.”
ซิสเตอร์ไวต์ระบุว่า “อวสานแห่งวันทั้งหลาย” มีความเกี่ยวเนื่องกับกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ในข้อสิบของดาเนียลบทที่สิบสอง เธอมักใช้ข้อสิบควบคู่กับข้อความในข้อสิบสามที่ว่า “อวสานแห่งวันทั้งหลาย”
“‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’
“‘คนเป็นอันมากจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ และทำให้ขาวสะอาด และถูกทดลอง; แต่คนอธรรมจะประพฤติอธรรมต่อไป: และไม่มีผู้ใดในพวกคนอธรรมจะเข้าใจ; แต่บรรดาผู้มีปัญญาจะเข้าใจ…. ความสุขมีแก่ผู้ที่คอยอยู่ และมาถึงหนึ่งพันสามร้อยสามสิบห้าวัน แต่เจ้าจงไปตามทางของเจ้าเถิด (ดาเนียล) จนถึงวาระสุดท้าย: เพราะเจ้าจะได้พัก และจะยืนอยู่ในส่วนของเจ้า ณ ปลายแห่งวันทั้งหลาย’”
“Daniel is today standing in his lot, and we are to give him place to speak to the people. Our message is to go forth as a lamp that burneth. ‘At that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars forever and ever.’
“ทุกวันนี้ดาเนียลกำลังยืนอยู่ในส่วนของตน และเราจะต้องให้ที่แก่เขาเพื่อกล่าวแก่ประชาชน ข่าวสารของเราจะต้องออกไปดุจประทีปที่ลุกไหม้อยู่ ‘และในเวลานั้นมีคาเอล เจ้าชายองค์ใหญ่ผู้ยืนหยัดเพื่อลูกหลานแห่งชนชาติของท่าน จะลุกขึ้น และจะมีเวลายากลำบากอย่างที่ไม่เคยมีมาตั้งแต่มีประชาชาติจนถึงเวลานั้น แต่ในเวลานั้นชนชาติของท่านจะได้รับการช่วยให้พ้น คือทุกคนที่พบว่ามีชื่อเขียนไว้ในหนังสือ และบรรดาผู้ที่หลับอยู่ในผงคลีแห่งแผ่นดินโลกจะตื่นขึ้น หลายคนจะได้ชีวิตนิรันดร์ และหลายคนจะได้รับความอัปยศและความดูหมิ่นเป็นนิตย์ และบรรดาผู้มีปัญญาจะส่องแสงดังความสุกใสของพื้นฟ้า และบรรดาผู้ที่นำคนเป็นอันมากให้เข้าสู่ความชอบธรรมจะเป็นดังดวงดาวสืบไปเป็นนิตย์’”
“These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling. It is too late to engage with Satan in his work of blinding eyes. It is too late to give heed to seducing spirits and doctrines of devils.
“ถ้อยคำเหล่านี้นำเสนองานซึ่งเราจะต้องกระทำในวาระสุดท้ายเหล่านี้ เรามิได้ตื่นตัวแม้เพียงครึ่งเดียว เราไม่มีฤทธิ์เดชซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งต่อการกระทำงานที่จำต้องกระทำนั้น เราต้องเข้าสู่ชีวิต เข้าสู่ความเป็นหนึ่งเดียว บัดนี้ ในขณะนี้เอง เราจะต้องยืนอยู่ในฐานะที่การกลับใจและการอภัยจะเป็นลักษณะเด่นอันชัดเจนของงานของเรา จะต้องไม่มีการทะเลาะวิวาทอีกต่อไป สายเกินไปแล้วที่จะเข้าไปมีส่วนกับซาตานในงานของมันที่ทำให้ดวงตาทั้งหลายมืดบอด สายเกินไปแล้วที่จะเอาใจใส่ต่อวิญญาณล่อลวงและคำสอนของพวกผีร้าย”
“I am instructed to say that when the Holy Spirit gives tongue and utterance, we shall see a work done similar to that done on the day of Pentecost. The representatives of Christ will work intelligently. There will not be found one man here and another there seeking to tear down and destroy.
“ข้าพเจ้าได้รับคำสั่งให้กล่าวว่า เมื่อพระวิญญาณบริสุทธิ์ประทานลิ้นและถ้อยคำ เราจะได้เห็นงานที่กระทำขึ้นคล้ายกับงานที่ได้กระทำในวันเพ็นเทคอสต์ บรรดาผู้แทนของพระคริสต์จะปฏิบัติงานอย่างมีสติปัญญา จะไม่พบว่ามีคนหนึ่งอยู่ที่นี่และอีกคนหนึ่งอยู่ที่นั่น พยายามรื้อทำลายและทำลายล้าง”
“‘Before the decree bring forth, before the day pass as the chaff, before the fierce anger of the Lord come upon you, before the day of the Lord’s anger come upon you, seek ye the Lord, all ye meek of the earth, which have wrought His judgment; seek righteousness, seek meekness: it may be ye shall be hid in the day of the Lord’s anger.’” Australian Union Conference Record, March 11, 1907.
“‘ก่อนที่พระราชกฤษฎีกานั้นจะเกิดผล ก่อนที่วันนั้นจะผ่านไปดุจแกลบ ก่อนที่ความกริ้วอันรุนแรงขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะมาถึงท่าน ก่อนที่วันแห่งพระพิโรธขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะมาถึงท่าน จงแสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านทั้งหลายผู้สุภาพอ่อนน้อมแห่งแผ่นดินโลก ผู้ได้กระทำตามคำพิพากษาของพระองค์แล้ว จงแสวงหาความชอบธรรม จงแสวงหาความสุภาพอ่อนน้อม: บางทีท่านทั้งหลายอาจจะได้รับการซ่อนไว้ในวันแห่งพระพิโรธขององค์พระผู้เป็นเจ้า’” Australian Union Conference Record, March 11, 1907.
The sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented by the seventy years of Daniel’s captivity in Babylon, is represented in Daniel chapter twelve, and verse ten. The verse possesses the signature of “truth” for it identifies the three-steps that are the characteristics of the Hebrew word “truth.” Many shall be purified, made white and then tried. Daniel and the three worthies were purified by the fear of God in chapter one, for they determined not to eat the Babylonian diet. They then demonstrated a countenance that was made fairer and fatter than those who ate the Babylonian food. Their countenance was the righteousness of Christ which is the white garments. They then were tried when they went into the judgment of Nebuchadnezzar, at the end of the days.
การประทับตราของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ซึ่งมีการเป็นตัวแทนโดยเจ็ดสิบปีแห่งการเป็นเชลยของดาเนียลในบาบิโลนนั้น ได้รับการแสดงไว้ในดาเนียล บทที่ 12 ข้อ 10 ข้อนี้มีเครื่องหมายรับรองของ “ความจริง” เพราะได้ระบุขั้นตอนสามประการซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของคำภาษาฮีบรูว่า “ความจริง” คือ คนเป็นอันมากจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ ถูกทำให้ขาว แล้วจึงถูกทดลอง ดาเนียลและสหายผู้ประเสริฐทั้งสามได้รับการชำระให้บริสุทธิ์โดยความยำเกรงพระเจ้าในบทที่หนึ่ง เพราะพวกเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่รับประทานอาหารของบาบิโลน แล้วต่อมาพวกเขาก็สำแดงสีหน้าที่งดงามและสมบูรณ์กว่าบรรดาผู้ที่รับประทานอาหารของบาบิโลน สีหน้าของพวกเขาคือความชอบธรรมของพระคริสต์ ซึ่งเป็นอาภรณ์สีขาว แล้วภายหลังพวกเขาจึงถูกทดลอง เมื่อพวกเขาเข้าไปสู่การพิพากษาของเนบูคัดเนสซาร์ เมื่อสิ้นสุดกำหนดวันทั้งหลาย
At “the end of the days,” when Daniel stands “in his lot”, “knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased” for God’s people. Nebuchadnezzar noted that in “all matters of wisdom and understanding,” Daniel and the three worthies were “found” to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.”
ณ “ปลายยุค” เมื่อดาเนียลยืนอยู่ “ในส่วนของตน” แล้ว “ความรู้เกี่ยวกับพระคริสต์และคำพยากรณ์ที่สัมพันธ์กับพระองค์จะทวีขึ้นอย่างมาก” สำหรับประชากรของพระเจ้า เนบูคัดเนสซาร์ได้สังเกตว่าใน “บรรดาเรื่องทั้งปวงแห่งสติปัญญาและความเข้าใจ” ดาเนียลและสหายผู้ทรงคุณธรรมทั้งสาม “ถูกพบว่า” “ดีกว่าเป็นสิบเท่าเหนือกว่าพวกโหราจารย์และคนทรงทั้งสิ้นที่อยู่ทั่วอาณาจักรของพระองค์”
Daniel chapter one is illustrating the experience of the one hundred and forty-four thousand, who go through a three-step testing process. Commenting on that process, Sister White says, “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling.”
ดาเนียลบทที่หนึ่งกำลังแสดงให้เห็นประสบการณ์ของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ผู้ซึ่งผ่านกระบวนการทดสอบสามขั้นตอน เมื่อแสดงข้อคิดเห็นเกี่ยวกับกระบวนการนั้น ซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่า “ถ้อยคำเหล่านี้นำเสนองานที่เราจะต้องกระทำในวาระสุดท้ายนี้ เรามิได้ตื่นตัวแม้เพียงครึ่งเดียว เรายังไม่มีฤทธิ์เดชซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งต่อการกระทำงานที่จำต้องกระทำ เราจะต้องเข้าสู่ชีวิต เข้าสู่ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน บัดนี้ เวลานี้เอง เราจะต้องยืนอยู่ในฐานะแห่งนั้นซึ่งการกลับใจและการทรงอภัยจะเป็นลักษณะเด่นชัดของงานของเรา จะต้องไม่มีการโต้เถียงกัน”
The testing process that leads to the “end of the days,” leads to the resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven. The work we are to do now is to accept the message of September 11, 2001 and wake up, as represented by the dead dry bones. “We must come to life, come into union.” When we do this, the striking features of our work will be our “repentance and pardon.” The striking feature of our work is represented by Daniel in chapter nine, when he prays the Leviticus twenty-six prayer, asking for forgiveness of his sins, and the sins of his fathers, while also acknowledging that he had been walking contrary to God ever since the disappointment that marked the beginning of the tarrying time on July 18, 2020. He must also acknowledge that God had been walking contrary to him during that same period. Daniel represents those that have gone through a captivity of “seventy years”, ever since July 18, 2020.
กระบวนการแห่งการทดสอบซึ่งนำไปสู่ “ปลายแห่งวันทั้งหลาย” นั้น นำไปสู่การเป็นขึ้นจากตายของพยานทั้งสองในพระธรรมวิวรณ์ บทที่สิบเอ็ด งานที่เราจะต้องกระทำในเวลานี้คือยอมรับข่าวสารของวันที่ 11 กันยายน 2001 และตื่นขึ้น ดังที่แสดงไว้โดยกระดูกแห้งที่ตายแล้ว “เราจะต้องกลับมีชีวิต เข้าสู่ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน” เมื่อเรากระทำเช่นนี้ ลักษณะอันเด่นชัดของงานของเราจะเป็น “การกลับใจใหม่และการอภัย” ลักษณะอันเด่นชัดของงานของเรานั้นแสดงไว้โดยดาเนียลในบทที่เก้า เมื่อท่านอธิษฐานคำอธิษฐานแห่งเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก ทูลขอการอภัยบาปของท่านเอง และบาปของบรรพบุรุษของท่าน ขณะเดียวกันก็ยอมรับว่าท่านได้ดำเนินในทางที่ขัดขืนต่อพระเจ้านับตั้งแต่ความผิดหวังซึ่งเป็นเครื่องหมายแห่งการเริ่มต้นของช่วงเวลาแห่งการล่าช้าเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2020 ท่านจะต้องยอมรับด้วยว่าพระเจ้าได้ทรงดำเนินในทางที่ขัดขืนต่อท่านตลอดช่วงเวลาเดียวกันนั้น ดาเนียลเป็นตัวแทนของผู้ที่ได้ผ่านการเป็นเชลยเป็นเวลา “เจ็ดสิบปี” นับตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม 2020 เป็นต้นมา
The seventy years is a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The book of Chronicles informs us that the seventy years was the period that the land would “enjoy” the sabbaths which she was not allowed to enjoy due to ancient Israel’s rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five.
เจ็ดสิบปีนั้นเป็นสัญลักษณ์ของ “เจ็ดเท่า” ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก หนังสือพงศาวดารบอกเราว่าเจ็ดสิบปีนั้นเป็นช่วงเวลาที่แผ่นดินจะ “ชื่นชม” บรรดาสะบาโตซึ่งแผ่นดินมิได้รับอนุญาตให้ชื่นชม เนื่องด้วยการกบฏของอิสราเอลโบราณต่อพันธสัญญาแห่งเลวีนิติ บทที่ยี่สิบห้า
To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:21.
เพื่อให้พระวจนะของพระเยโฮวาห์ทางปากของเยเรมีย์สำเร็จ จนกว่าแผ่นดินจะได้เพลิดเพลินกับบรรดาสะบาโตของตน เพราะตลอดเวลาที่แผ่นดินรกร้างอยู่นั้น แผ่นดินก็ได้ถือสะบาโต เพื่อให้ครบเจ็ดสิบปี 2 พงศาวดาร 36:21
As a symbol of a prophetic “wilderness,” the “three and a half days” that the two witnesses of Revelation eleven were dead in the street after July 18, 2020 is a symbol of the “seventy years”, and also a symbol of the “seven times”. At the “end of the days,” is a symbol of the end of the prophetic days that were sealed up in the book of Daniel.
ในฐานะที่เป็นสัญลักษณ์ของ “ถิ่นทุรกันดาร” เชิงพยากรณ์ “สามวันครึ่ง” ที่พยานทั้งสองในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ดนอนตายอยู่บนถนนภายหลังวันที่ 18 กรกฎาคม 2020 เป็นสัญลักษณ์ของ “เจ็ดสิบปี” และยังเป็นสัญลักษณ์ของ “เจ็ดวาระ” อีกด้วย “ณ ปลายวันทั้งหลาย” เป็นสัญลักษณ์ของจุดสิ้นสุดแห่งวันเชิงพยากรณ์ที่ถูกผนึกไว้ในพระธรรมดาเนียล.
In 1798, the book of Daniel was unsealed and Daniel stood in his lot, ready to fulfill his purpose.
ในปี ค.ศ. 1798 พระธรรมดาเนียลได้ถูกเปิดผนึก และดาเนียลก็ยืนอยู่ในส่วนที่ได้รับกำหนดของตน พร้อมที่จะทำให้วัตถุประสงค์ของตนสำเร็จลุล่วง
“When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.
“เมื่อพระเจ้าทรงมอบหมายงานพิเศษให้มนุษย์ผู้หนึ่งกระทำ เขาจะต้องยืนอยู่ในส่วนและตำแหน่งของตนดังเช่นที่ดาเนียลได้กระทำ พร้อมที่จะตอบสนองต่อการทรงเรียกของพระเจ้า พร้อมที่จะทำให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จ” Manuscript Releases, เล่ม 6, 108.
On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter eight, and verse fourteen, the book of Daniel once again stood in its lot. 1798, and 1844, are the conclusion of the first and second indignations, and therefore mark the end of “seven times.” The “end of the days” in the book of Daniel is a symbol of the conclusion of a captivity that is represented by the “seven times.” In Daniel chapter four, Nebuchadnezzar lived as a beast while “seven times” passed over him. At “the end of the days,” his kingdom and reason was restored to him.
เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ในการสำเร็จตามดาเนียล บทที่ 8 ข้อ 14 พระธรรมดาเนียลก็ได้ยืนอยู่ในสภาพที่กำหนดไว้อีกครั้งหนึ่ง ค.ศ. 1798 และ ค.ศ. 1844 คือบทสรุปของความพิโรธครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สอง และฉะนั้นจึงเป็นเครื่องหมายถึงจุดสิ้นสุดของ “เจ็ดกาล” “ปลายแห่งวันทั้งหลาย” ในพระธรรมดาเนียลเป็นสัญลักษณ์ของจุดสิ้นสุดแห่งการเป็นเชลย ซึ่งถูกแทนไว้ด้วย “เจ็ดกาล” ในดาเนียล บทที่ 4 เนบูคัดเนสซาร์ดำรงชีวิตดุจสัตว์เดียรัจฉานในระหว่างที่ “เจ็ดกาล” ผ่านพ้นเหนือท่านไป เมื่อถึง “ปลายแห่งวันทั้งหลาย” ราชอาณาจักรและสติสัมปชัญญะของท่านก็ได้รับการฟื้นคืนแก่ท่าน.
And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Daniel 4:34–36.
และเมื่อสิ้นสุดวันทั้งหลาย ข้าพเจ้า เนบูคัดเนสซาร์ ได้เงยตาขึ้นสู่ฟ้าสวรรค์ และสติปัญญาของข้าพเจ้าก็กลับคืนมาสู่ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าได้ถวายพระพรแด่พระผู้สูงสุด และสรรเสริญกับถวายเกียรติแด่พระองค์ผู้ทรงพระชนม์อยู่เป็นนิตย์ ผู้ทรงมีอำนาจปกครองอันเป็นอำนาจปกครองนิรันดร์ และราชอาณาจักรของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วอายุสมัย และชาวพิภพทั้งสิ้นก็ถูกนับว่าไม่มีค่าอันใดเลย และพระองค์ทรงกระทำตามพระประสงค์ของพระองค์ท่ามกลางพลโยธาแห่งสวรรค์ และท่ามกลางชาวพิภพทั้งหลาย และไม่มีผู้ใดยับยั้งพระหัตถ์ของพระองค์ได้ หรือทูลถามพระองค์ว่า พระองค์ทรงกระทำสิ่งใด? ในเวลาเดียวกันนั้น เหตุผลของข้าพเจ้าก็กลับคืนมาสู่ข้าพเจ้า และเพื่อสง่าราศีแห่งราชอาณาจักรของข้าพเจ้า เกียรติยศและความโอ่อ่าของข้าพเจ้าก็กลับคืนมาสู่ข้าพเจ้า และบรรดาที่ปรึกษาและขุนนางของข้าพเจ้าก็มาแสวงหาข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็ได้รับการสถาปนาไว้ในราชอาณาจักรของข้าพเจ้า และความยิ่งใหญ่แห่งพระบรมเดชานุภาพอันเลิศก็ได้เพิ่มพูนแก่ข้าพเจ้า ดาเนียล 4:34–36
The end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is represented as the “end of the days,” and therefore represents the symbolic conclusion of the “seventy years” and also of the “seven times.” At that time, “repentance and pardon” will be the features that represent the work of those who were previously dead in the street that runs through the valley of dead dry bones.
วาระสิ้นสุดแห่งเวลาแห่งการประทับตราของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันนั้น ถูกแสดงไว้ว่าเป็น “ปลายแห่งวันทั้งหลาย” และฉะนั้นจึงเป็นภาพแทนของข้อยุติเชิงสัญลักษณ์ของ “เจ็ดสิบปี” และของ “เจ็ดกาลเวลา” ด้วย ในเวลานั้น “การกลับใจและการอภัย” จะเป็นลักษณะเด่นที่เป็นตัวแทนของงานของบรรดาผู้ซึ่งก่อนหน้านั้นเคยตายอยู่บนถนนที่ทอดผ่านหุบเขาแห่งกระดูกแห้งที่ตายแล้ว.
The visible feature of the work of repentance of the one hundred and forty-four thousand is represented in Ezekiel chapter nine, as “sighing and crying.” When God’s people confess and put away their personal sins, when they acknowledge that they have repeated the same sins of their fathers, when they set aside their pride of opinion and admit that they have been walking contrary to God, and also that He has been walking contrary to them since the tarrying time arrived on July 18, 2020, they will then be found to have “ten times” more prophetic power than all the other professed wise men in the kingdom.
ลักษณะที่ปรากฏให้เห็นได้ของงานแห่งการกลับใจของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันนั้น ได้ถูกพรรณนาไว้ในเอเสเคียลบทที่เก้าว่าเป็นการ “ถอนหายใจและร้องไห้” เมื่อประชากรของพระเจ้าสารภาพและละทิ้งบาปส่วนตัวของตน เมื่อพวกเขายอมรับว่าตนได้ทำบาปเดิมซ้ำรอยบรรพบุรุษของตน เมื่อพวกเขาวางทิ้งความเย่อหยิ่งในความคิดเห็นของตนและยอมรับว่าพวกเขาได้ดำเนินสวนทางกับพระเจ้า และอีกทั้งว่าพระองค์ก็ได้ดำเนินสวนทางกับพวกเขานับตั้งแต่เวลาการคอยค้างมาถึงเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2020 แล้ว เมื่อนั้นพวกเขาจะปรากฏว่าได้มีอำนาจฝ่ายคำพยากรณ์มากกว่า “สิบเท่า” เหนือกว่าบรรดาผู้ที่อ้างตนว่าเป็นคนมีปัญญาคนอื่นทั้งหมดในอาณาจักรนั้น.
The sealing process began with the loosing and then the restraining of Islam. That process ends as it began, when Islam is once again released. It is released at the end of the days of the sealing time, which for Daniel was the decree of Cyrus that called men out of Babylon. It is there, at the end of the days of purification, at the judgment of the Sunday law “decree” in the United States, that the faithful will be found to possess “ten times more” prophetic power.
กระบวนการแห่งการประทับตราเริ่มต้นด้วยการปลดปล่อยอิสลาม และต่อมาด้วยการยับยั้งอิสลาม กระบวนการนั้นสิ้นสุดลงเช่นเดียวกับที่มันเริ่มต้น คือเมื่ออิสลามถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง มันถูกปล่อยออกมาในตอนสิ้นสุดแห่งวันเวลาของช่วงเวลาแห่งการประทับตรา ซึ่งสำหรับดาเนียลแล้ว คือพระราชกฤษฎีกาของไซรัสที่ทรงเรียกผู้คนให้ออกมาจากบาบิโลน ณ ที่นั้นเอง คือในตอนสิ้นสุดแห่งวันทั้งหลายของการชำระให้บริสุทธิ์ ในการพิพากษาเกี่ยวกับ “กฤษฎีกา” กฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา บรรดาผู้สัตย์ซื่อจะถูกพบว่ามีฤทธานุภาพเชิงพยากรณ์ “มากกว่าสิบเท่า”
“You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.
“ท่านทั้งหลายกำลังมองว่าการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้ายังอยู่อีกไกลเกินไป ข้าพเจ้าเห็นว่าฝนชุกปลายฤดูนั้นกำลังจะมาถึง [อย่างฉับพลันดังเช่น] เสียงร้องในเวลาเที่ยงคืน และด้วยฤทธิ์เดชทวีขึ้นสิบเท่า” Spalding and Magan, 5.
We will begin the consideration of Daniel chapter two in the next article.
เราจะเริ่มการพิจารณาดาเนียลบทที่สองในบทความถัดไป
“This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.
“นี่คือเสียงร้องในเที่ยงคืน ซึ่งจะต้องประทานฤทธิ์เดชแก่ข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สอง เหล่าทูตสวรรค์ถูกส่งมาจากสวรรค์เพื่อปลุกเร้าวิสุทธิชนผู้ท้อถอย และเตรียมพวกเขาให้พร้อมสำหรับงานยิ่งใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้า คนที่มีความสามารถที่สุดมิใช่คนแรกที่ได้รับข่าวนี้ ทูตสวรรค์ถูกส่งไปหาผู้ที่ถ่อมใจและอุทิศตน และเร่งเร้าพวกเขาให้เปล่งเสียงร้องว่า ‘ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว; ท่านทั้งหลายจงออกไปต้อนรับท่านเถิด!’ บรรดาผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ประกาศเสียงร้องนั้นก็รีบเร่ง และด้วยฤทธิ์เดชแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์จึงประกาศข่าวนั้นออกไป และปลุกเร้าพี่น้องผู้ท้อถอยของตน งานนี้มิได้ตั้งอยู่บนสติปัญญาและความรู้ของมนุษย์ แต่ตั้งอยู่บนฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า และวิสุทธิชนของพระองค์ผู้ได้ยินเสียงร้องนั้นก็ไม่อาจขัดขืนได้ ผู้ที่มีจิตวิญญาณมากที่สุดได้รับข่าวนี้ก่อน และบรรดาผู้ที่เคยเป็นผู้นำในงานนั้นมาก่อนกลับเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ได้รับและช่วยเสริมเสียงร้องให้กึกก้องขึ้นว่า ‘ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว; ท่านทั้งหลายจงออกไปต้อนรับท่านเถิด!’” Early Writings, 238.