The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.
ระยะเวลาเจ็ดปีแห่งคำเตือนตั้งแต่ ค.ศ. 63 จนถึงปี ค.ศ. 70 ซึ่งได้มีการประกาศโดยชายผู้หนึ่งที่เดิน “ขึ้นล่องไปตามถนนหนทางแห่งกรุงเยรูซาเล็ม ประกาศความวิบัติทั้งหลายที่จะมาถึงเมืองนั้น” นั้น ได้ถูกเป็นแบบอย่างไว้ล่วงหน้าโดยคำเตือนที่ประทานแก่กรุงเยรูซาเล็มเป็นเวลาสามปีครึ่ง กล่าวคือ ในช่วงแรกผ่านพันธกิจของพระคริสต์ และต่อมาอีกสามปีครึ่งผ่านพันธกิจของเหล่าสาวก บทความก่อนหน้านี้ได้ชี้ให้เห็นแล้วว่า การทำลายกรุงเยรูซาเล็มอาจเกิดขึ้นได้ตั้งแต่ที่กางเขน หรือในภายหลังเมื่อสเทเฟนถูกขว้างด้วยก้อนหิน แต่ความอดกลั้นไว้นานของพระเจ้าได้ทรงเลื่อนการพิพากษาของพระองค์เหนือเมืองและประชาชนนั้นออกไป
“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.
“และบนผู้ใดที่ศิลานั้นตกลงทับ ศิลานั้นจะบดผู้นั้นจนแหลกเป็นผุยผง” ไม่นานประชาชนผู้ปฏิเสธพระคริสต์ก็จะได้เห็นนครและชนชาติของตนถูกทำลาย สง่าราศีของเขาทั้งหลายจะถูกทำให้แตกสลาย และกระจัดกระจายไปดุจธุลีต่อหน้าลม และอะไรเล่าที่ทำลายพวกยิว? ก็คือศิลานั้นเอง ซึ่งหากพวกเขาได้ก่อสร้างลงบนศิลานั้น ศิลานั้นก็จะเป็นความมั่นคงปลอดภัยของพวกเขา เป็นความดีของพระเจ้าที่ถูกเหยียดหยาม เป็นความชอบธรรมที่ถูกปัดทิ้ง เป็นพระเมตตาที่ถูกดูแคลน มนุษย์ตั้งตนเป็นปฏิปักษ์ต่อพระเจ้า และทุกสิ่งซึ่งควรจะเป็นความรอดของพวกเขากลับกลายเป็นความพินาศของพวกเขา ทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้เพื่อชีวิตนั้น พวกเขากลับพบว่าเป็นไปเพื่อความตาย ในการที่พวกยิวตรึงพระคริสต์บนกางเขนนั้น มีความพินาศของกรุงเยรูซาเล็มรวมอยู่ด้วย โลหิตที่หลั่งลงบนคาลวารีเป็นน้ำหนักที่ถ่วงพวกเขาให้จมลงสู่ความพินาศ ทั้งสำหรับโลกนี้และโลกที่จะมาถึง และก็จะเป็นเช่นนั้นในวันยิ่งใหญ่วันสุดท้าย เมื่อการพิพากษาจะตกลงบนบรรดาผู้ปฏิเสธพระคุณของพระเจ้า พระคริสต์ ผู้ทรงเป็นศิลาสะดุดของพวกเขา จะทรงปรากฏแก่พวกเขาในเวลานั้นประหนึ่งภูเขาแห่งการล้างแค้น สง่าราศีแห่งพระพักตร์ของพระองค์ ซึ่งสำหรับคนชอบธรรมนั้นเป็นชีวิต จะเป็นเพลิงเผาผลาญสำหรับคนอธรรม เพราะความรักที่ถูกปฏิเสธ พระคุณที่ถูกเหยียดหยาม คนบาปจะถูกทำลาย।
“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.
“ด้วยอุปมาอุปไมยมากมายและคำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า พระเยซูทรงสำแดงให้เห็นว่าผลที่จะเกิดแก่พวกยิวจากการปฏิเสธพระบุตรของพระเจ้าคืออะไร ในถ้อยคำเหล่านี้ พระองค์ทรงตรัสแก่ทุกคนในทุกยุคสมัยที่ปฏิเสธจะรับพระองค์เป็นพระผู้ไถ่ของตน คำเตือนทุกประการล้วนมีไว้สำหรับพวกเขา พระวิหารที่ถูกลบหลู่ บุตรชายที่ไม่เชื่อฟัง ชาวสวนเช่าที่เทียมเท็จ และบรรดาผู้ก่อสร้างที่ดูหมิ่น ล้วนมีสิ่งที่สอดคล้องกันในประสบการณ์ของคนบาปทุกคน เว้นแต่เขาจะกลับใจ โทษทัณฑ์ซึ่งสิ่งเหล่านั้นได้บอกล่วงหน้าไว้ก็จะเป็นของเขา” The Desire of Ages, 600.
The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.
ช่วงเวลาเจ็ดปีซึ่งบุรุษผู้นั้นได้เป็นพยานแก่เยรูซาเล็ม ถูกแบ่ง ณ การล้อมครั้งแรกออกเป็นสองช่วงที่เท่ากัน ช่วงละหนึ่งพันสองร้อยหกสิบวัน เจ็ดปีนั้นเป็นภาพแทนการทำลายเยรูซาเล็ม และเจ็ดปีแห่งพันธกิจของพระคริสต์และของเหล่าสาวกเป็นภาพแทนจุดเริ่มต้นของการทำลายเยรูซาเล็ม และพระเยซูทรงยกจุดเริ่มต้นขึ้นเป็นภาพประกอบของจุดจบอยู่เสมอ เจ็ดปีนั้นยังมีแบบอย่างไว้โดย “เจ็ดกาล” ที่มีต่ออาณาจักรฝ่ายเหนือ ซึ่งถูกแบ่งออกเป็นสองช่วงที่เท่ากัน ช่วงละหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปี
When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”
เมื่อโรมสมัยใหม่ทำซ้ำประวัติศาสตร์ของโรมนอกศาสนาและโรมสันตะปาปาในการเหยียบย่ำเยรูซาเล็มทั้งตามตัวอักษรและฝ่ายจิตวิญญาณ และเมื่อโรมสมัยใหม่ทำซ้ำประวัติศาสตร์ทั้งสองของสองช่วงเวลาแห่งคำเตือนที่ชายผู้หนึ่งได้ประกาศไว้ตั้งแต่ปี 63 จนถึงปี 70 และเมื่อโรมสมัยใหม่ทำซ้ำประวัติศาสตร์ที่เป็นภาพแทนโดยช่วงเวลาทั้งสองซึ่งพระคริสต์และเหล่าสาวกได้เข้าออกเยรูซาเล็มอยู่เป็นเวลาสามปีครึ่ง จะปรากฏให้เห็นสองช่วงเวลาอันจำเพาะ แม้ว่าในยุคสุดท้ายนี้ “เวลาไม่มีอีกต่อไป”
The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.
ช่วงหลังสุดในสองช่วงเวลานั้นคือสี่สิบสองเดือนเชิงสัญลักษณ์ ซึ่งโรมสมัยใหม่ดำเนินการข่มเหงผู้สัตย์ซื่อครั้งสุดท้ายของนาง เมื่อบาดแผลถึงตายของนางได้รับการรักษาให้หาย ณ กฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า สี่สิบสองเดือนเชิงสัญลักษณ์นั้นเป็นช่วงที่สองในบรรดาสองช่วงเวลา และเป็นช่วงเวลาแห่งการพิพากษาเชิงบริหารของโรมสมัยใหม่ ก่อนหน้าช่วงเวลานั้นคือการพิพากษาไต่สวนของผู้มีชีวิตในลาวดิเซียนแอ๊ดเวนติสม์
The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.
ชายผู้ซึ่งเสนอคำเตือนแก่เยรูซาเล็มตามตัวอักษรนั้น ได้เสียชีวิตลงในระหว่างการล้อมของทิตัส เขามิได้ตายในคราวการทำลาย แต่ตายในระหว่างการล้อมซึ่งเกิดขึ้นก่อนการทำลาย เพราะไม่มีคริสเตียนแม้แต่คนเดียวเสียชีวิตในการทำลายกรุงเยรูซาเล็มนั้น
“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.
“เป็นเวลาถึงเจ็ดปี ชายผู้หนึ่งยังคงเดินขึ้นลงตามถนนต่าง ๆ ในกรุงเยรูซาเล็ม ประกาศวิบัติที่จะมาถึงเมืองนั้น ทั้งกลางวันและกลางคืนเขาขับบทคร่ำครวญอันโหยหวนว่า ‘เสียงจากทิศตะวันออก! เสียงจากทิศตะวันตก! เสียงจากลมทั้งสี่! เสียงกล่าวโทษเยรูซาเล็มและพระวิหาร! เสียงกล่าวโทษเจ้าบ่าวและเจ้าสาว! เสียงกล่าวโทษประชาชนทั้งปวง!’—Ibid. บุคคลประหลาดผู้นี้ถูกจองจำและถูกเฆี่ยนตี แต่ไม่มีคำบ่นพร่ำใดหลุดออกจากริมฝีปากของเขา ต่อคำสบประมาทและการทารุณ เขาตอบเพียงว่า ‘วิบัติ วิบัติแก่เยรูซาเล็ม!’ ‘วิบัติ วิบัติแก่ชาวเมืองนั้น!’ เสียงร้องเตือนของเขามิได้หยุดลง จนกระทั่งเขาถูกสังหารในการล้อมเมืองซึ่งเขาได้พยากรณ์ไว้” The Great Controversy, 29, 30.
The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.
ชายผู้นั้นตายในระหว่างการล้อมเมือง แต่ไม่ได้ตายในคราวการทำลายครั้งสุดท้าย และการทำลายครั้งสุดท้ายนั้นเป็นภาพแทนของการสิ้นสุดแห่งระยะเวลาแห่งพระคุณและภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้าย ฉะนั้น ชายผู้นี้จึงเป็นสัญลักษณ์ของข่าวสารที่เรียกให้ออกจากกรุงเยรูซาเล็มในการล้อมครั้งแรก ครั้นแล้วคริสเตียนทั้งหลายก็ได้หลบหนีไป และในช่วงสามปีครึ่งแรก ชายผู้นี้เป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มหนึ่งที่ไม่ตายในกรุงเยรูซาเล็ม และในช่วงสามปีครึ่งหลัง เขาเป็นสัญลักษณ์ของคริสเตียนกลุ่มสุดท้ายที่จะตายก่อนการสิ้นสุดแห่งระยะเวลาแห่งพระคุณ ในช่วงแรก เขากำลังระบุถึงคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน และในช่วงสามปีครึ่งที่สอง เขาเป็นภาพแทนของมหาชนเป็นอันมากที่ตายในช่วงที่สองนั้น
The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.
ข่าวสารของชายผู้นั้นได้ถูกบันทึกไว้โดยนักประวัติศาสตร์ และถูกถ่ายทอดผ่านเสียงทั้งหก เมื่อในที่สุดเขาถูกจองจำ ข่าวสารลำดับที่เจ็ดและเป็นข่าวสารสุดท้ายของเขาคือ “วิบัติ, วิบัติ” แก่กรุงเยรูซาเล็มและชาวเมืองของมัน “เสียง” แรกที่ถูกบันทึกไว้คือ “เสียงจากทิศตะวันออก” และข่าวสารสุดท้ายของเขาคือ “วิบัติ” องค์ประกอบแรกของข่าวสารของเขาและองค์ประกอบสุดท้ายของข่าวสารของเขา คือสัญลักษณ์ตามพระคัมภีร์ที่แทนศาสนาอิสลาม เพราะอิสลามคือบุตรทั้งหลายแห่ง “ทิศตะวันออก” ในพระคัมภีร์ และพวกเขาถูกแทนโดย “ลมตะวันออก” การกล่าวคำว่า “วิบัติ” ซ้ำสองครั้งในข่าวสารสุดท้ายของเขาสะท้อนถึงอวสานของบาบิโลนยุคใหม่ เมื่อบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกร้องออกมาสามครั้งว่า “วิบัติ, วิบัติ นครยิ่งใหญ่นั้น” คำภาษากรีกที่แปลว่า “วิบัติ” ในพระธรรมวิวรณ์บทที่สิบแปดทั้งสามข้อ ได้รับการแปลว่า “วิบัติ” ในบทที่แปด ข้อสิบสาม
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
แล้วข้าพเจ้าได้เห็น และได้ยินทูตสวรรค์องค์หนึ่งบินอยู่กลางท้องฟ้า ร้องประกาศด้วยเสียงอันดังว่า วิบัติ วิบัติ วิบัติแก่บรรดาผู้อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก เนื่องด้วยเสียงแตรอื่น ๆ ของทูตสวรรค์ทั้งสามองค์ ซึ่งยังจะเป่าอยู่นั้น! วิวรณ์ 8:13
The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.
การประกาศของชายผู้นั้นว่า “วิบัติ, วิบัติ” เป็นตัวแทนของการประยุกต์ใช้สามชั้นของวิบัติทั้งสาม เพราะองค์ประกอบของวิบัติประการแรก เมื่อผสานเข้ากับองค์ประกอบของวิบัติประการที่สองแบบ “บรรทัดซ้อนบรรทัด” ก็ชี้บ่งองค์ประกอบของวิบัติประการที่สาม เช่นเดียวกับที่ถ้อยคำ “อนิจจา, อนิจจา” ทั้งสามครั้งของบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกในบทที่สิบแปดเป็นตัวแทนของวิบัติประการที่สาม อันเป็นสิ่งที่ถูกสถาปนาไว้แล้วโดยวิบัติประการที่หนึ่งและประการที่สอง การเริ่มต้นและการสิ้นสุดแห่งสารของชายผู้นั้นเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของสารของศาสนาอิสลามแห่งวิบัติประการที่สาม.
The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.
ถ้อยแถลงแรกแห่งข่าวสารของเขาคือเสียงหนึ่งจาก “ทิศตะวันออก” และ “ทิศตะวันออก” เป็นสัญลักษณ์ของศาสนาอิสลาม แต่ขณะเดียวกันก็เป็นการระบุตัวตนของทูตสวรรค์ผู้ประทับตราซึ่งขึ้นมาจากทิศตะวันออกด้วย
And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.
ภายหลังสิ่งเหล่านี้ ข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์สี่องค์ยืนอยู่ที่มุมทั้งสี่ของแผ่นดินโลก กักลมทั้งสี่ของโลกไว้ เพื่อมิให้ลมพัดบนแผ่นดินโลก หรือบนทะเล หรือบนต้นไม้ใด ๆ และข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งขึ้นมาจากทิศตะวันออก ถือดวงตราแห่งพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ และท่านร้องด้วยเสียงดังแก่ทูตสวรรค์ทั้งสี่องค์ ผู้ซึ่งได้รับมอบอำนาจให้ทำอันตรายแก่แผ่นดินโลกและทะเลนั้นว่า “อย่าทำอันตรายแก่แผ่นดินโลก หรือทะเล หรือต้นไม้ทั้งหลาย จนกว่าเราจะได้ประทับตราบนหน้าผากของบรรดาผู้รับใช้แห่งพระเจ้าของเราแล้ว” และข้าพเจ้าได้ยินจำนวนของผู้ที่ได้รับการประทับตรานั้น คือหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน จากทุกเผ่าของบุตรทั้งหลายแห่งอิสราเอล วิวรณ์ 7:1–4
In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.
ในเรื่องราวของเอลียาห์บนภูเขาคารเมล เมื่อท่านมองไปยังทะเลและเห็นเมฆก้อนหนึ่ง ท่านกำลังมองไปทางทิศตะวันตก เพราะภูเขาคารเมลตั้งอยู่ใกล้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.
ต่อมาครั้นถึงครั้งที่เจ็ด เขาก็กล่าวว่า ดูเถิด มีเมฆก้อนเล็กก้อนหนึ่งลอยขึ้นมาจากทะเล มีขนาดเท่าฝ่ามือมนุษย์ และท่านกล่าวว่า จงขึ้นไปทูลอาหับว่า จงเตรียมรถศึกของท่านและลงไปเสีย เกลือกว่าฝนจะขัดขวางท่าน 1 พงศ์กษัตริย์ 18:44
Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.
เอลียาห์น่าจะกำลังหันหน้าไปทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นทิศทางของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ในลูกาบทที่สิบสอง พระคริสต์ตรัสถึงข่าวสารของพระองค์ว่าเป็นข่าวสารแห่งการแบ่งแยก
Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.
ท่านทั้งหลายคิดหรือว่า เรามาเพื่อให้นำสันติสุขมาสู่แผ่นดินโลก? เราบอกท่านทั้งหลายว่า หาใช่ไม่ แต่กลับนำการแตกแยกมาเสียมากกว่า เพราะตั้งแต่นี้ไป คนห้าคนในเรือนหนึ่งจะถูกแบ่งแยกกัน สามคนต่อสู้กับสองคน และสองคนต่อสู้กับสามคน บิดาจะแตกแยกกับบุตรชาย และบุตรชายกับบิดา มารดากับบุตรสาว และบุตรสาวกับมารดา แม่ผัวกับลูกสะใภ้ และลูกสะใภ้กับแม่ผัว และพระองค์ตรัสแก่ประชาชนด้วยว่า เมื่อท่านทั้งหลายเห็นเมฆก่อตัวขึ้นทางทิศตะวันตก ท่านก็พูดทันทีว่า ฝนจะตก และก็เป็นเช่นนั้น และเมื่อท่านทั้งหลายเห็นลมใต้พัดมา ท่านก็พูดว่า อากาศจะร้อน และก็เป็นไปตามนั้น คนหน้าซื่อใจคดเอ๋ย ท่านทั้งหลายรู้จักพินิจลักษณะของฟ้าและแผ่นดิน แต่เหตุไฉนท่านจึงไม่รู้จักพินิจเวลานี้? ลูกา 12:51–56.
The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”
ข่าวสารของทูตผู้สื่อสารถึงกรุงเยรูซาเล็มมีลายพระหัตถ์ของอัลฟาและโอเมกา เพราะผู้ทรงเป็นเบื้องต้นและเบื้องปลายทรงชี้บ่งอิสลามแห่งวิบัติประการที่สาม และด้วยพระสุรเสียงจาก “ทิศตะวันออก” พระองค์ทรงชี้บ่งข่าวสารของอิสลามว่าเป็นข่าวสารแห่งการประทับตราผนึกไปพร้อมกัน “เสียงที่สอง” จาก “ทิศตะวันตก” ชี้บ่งฝนปลายฤดู ซึ่งเป็นฝนสุดท้าย และบรรดาผู้พยากรณ์ทั้งปวงต่างกำลังกล่าวถึงวาระสุดท้าย ข่าวสารจาก “ทิศตะวันตก” เป็นสัญลักษณ์ของข่าวสารแห่งฝนปลายฤดู ซึ่งก่อให้เกิดผู้นมัสการสองจำพวก จำพวกหนึ่งไม่อาจจำแนกข่าวสารแห่งฝนปลายฤดูได้ เพราะพวกเขา “ไม่หยั่งรู้กาลสมัยนี้”
The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.
องค์ประกอบถัดไปของข่าวสารของผู้สื่อสารคือเสียงแห่ง “ลมทั้งสี่” ซึ่งเป็นทั้งข่าวสารแห่งการประทับตรา และข่าวสารของม้าอันเกรี้ยวกราดแห่งอิสลาม ดังที่แสดงไว้โดยวิบัติประการที่สาม องค์ประกอบถัดไปมุ่งต่อต้านกรุงเยรูซาเล็มและพระวิหาร จึงชี้ให้เห็นถึงข่าวสารของผู้เผยพระวจนะทั้งปวง ซึ่งระบุถึงชนชั้นหนึ่งของผู้คนที่กำลังถูกละเลยผ่านไป เพราะพวกเขาได้ตั้งความอ้างสิทธิ์ในความรอดของตนไว้ มิใช่ในพระคริสต์ แต่ในพระวิหารและมรดกของตนในฐานะชนชาติที่พระเจ้าทรงเลือกสรร พวกเขาคือบรรดาผู้ตลอดประวัติศาสตร์อันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งถูกพรรณนาว่าประกาศว่า “พระวิหารของพระยาห์เวห์ พระวิหารของพระยาห์เวห์คือพวกเรา” ข่าวสารที่ต่อต้านกรุงเยรูซาเล็มและพระวิหารนั้น คือข่าวสารถึงชาวเลาดีเซีย
“There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.
“ไม่จำเป็นต้องประหลาดใจเลยที่คริสตจักรมิได้ถูกทำให้มีชีวิตโดยฤทธิ์อำนาจแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ ชายและหญิงทั้งหลายกำลังละทิ้งคำสั่งสอนที่พระคริสต์ได้ประทานไว้ ความโกรธและความโลภกำลังได้รับชัยชนะ พระวิหารแห่งจิตวิญญาณเต็มไปด้วยความชั่วร้าย ไม่มีที่สำหรับพระคริสต์ มนุษย์ทั้งหลายดำเนินตามวิถีอันวิปริตของตนเอง พวกเขาไม่ยอมสดับถ้อยคำของพระผู้ช่วยให้รอด พวกเขาปล่อยตนเองให้อยู่ในกำมือของตนเอง ปฏิเสธคำตำหนิและคำตักเตือน จนกระทั่งคันประทีปถูกย้ายออกจากที่ของมัน และความหยั่งรู้ฝ่ายวิญญาณก็ถูกรบกวนด้วยความคิดของมนุษย์ แม้จะบกพร่องในการรับใช้ พวกเขาก็ยังแก้ตัวให้ตนเอง โดยกล่าวว่า ‘พระวิหารของพระยาห์เวห์ พระวิหารของพระยาห์เวห์คือพวกเรา’ พวกเขาละทิ้งธรรมบัญญัติของพระเจ้าเพื่อติดตามแสงสว่างแห่งจินตนาการของตนเอง” Review and Herald, April 8, 1902.
The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.
จากนั้น ผู้สื่อสารได้เปล่งเสียงแห่งสารคำเตือนของตนขึ้นต่อบรรดาเจ้าบ่าวและเจ้าสาว เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของวิธีการแบบ “บรรทัดซ้อนบรรทัด” เพราะเส้นแห่งคำพยากรณ์ในยุคสุดท้ายจะเป็นเช่นเดียวกับเส้นแห่งคำพยากรณ์ในสมัยของโนอาห์ เมื่อผู้คนกำลังยกบุตรธิดาให้แต่งงานกันอยู่ในห้วงเวลาเดียวกับที่กระแสน้ำแห่งการทำลายล้างกำลังจะท่วมท้นความทะเยอทะยานและแผนการฝ่ายโลกของพวกเขา
“The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.
“พระคัมภีร์ประกาศว่า ในยุคสุดท้าย มนุษย์จะหมกมุ่นอยู่กับการแสวงหาฝ่ายโลก กับความเพลิดเพลินและการแสวงหาทรัพย์สินเงินทอง พวกเขาจะมืดบอดต่อความจริงฝ่ายนิรันดร์ พระคริสต์ตรัสว่า ‘ดังเช่นสมัยของโนอาห์เป็นมาแล้ว การเสด็จมาของบุตรมนุษย์ก็จะเป็นเช่นนั้นด้วย เพราะว่าในสมัยก่อนน้ำท่วมโลกนั้น มนุษย์กำลังกินและดื่ม กำลังมีสามีภรรยาและยกลูกสาวให้สามี จนถึงวันที่โนอาห์เข้าไปในนาวา และหาได้รู้ไม่ จนน้ำท่วมโลกมาถึงและพัดพาพวกเขาไปสิ้นทั้งหมด การเสด็จมาของบุตรมนุษย์ก็จะเป็นเช่นนั้นด้วย’ มัทธิว 24:37–39”
“So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.
“ทุกวันนี้ก็เป็นเช่นนั้น มนุษย์กำลังเร่งรีบพุ่งไปในการไล่ล่าหาผลกำไรและการปล่อยใจตามความเห็นแก่ตัว ราวกับว่าไม่มีพระเจ้า ไม่มีสวรรค์ และไม่มีชีวิตภายหน้า ในสมัยของโนอาห์ คำเตือนเรื่องน้ำท่วมโลกได้ถูกส่งมาเพื่อทำให้มนุษย์สะดุ้งตื่นจากความชั่วร้ายของตนและเรียกเขาให้กลับใจฉันใด ข่าวสารเรื่องการเสด็จมาในไม่ช้าของพระคริสต์ก็ถูกกำหนดไว้เพื่อปลุกมนุษย์ให้ตื่นจากความหมกมุ่นอยู่กับสิ่งฝ่ายโลกฉันนั้น ข่าวสารนั้นมีจุดมุ่งหมายเพื่อปลุกเขาให้ตระหนักถึงความจริงอันเป็นนิรันดร์ เพื่อเขาจะได้เอาใจใส่ต่อคำเชิญมายังโต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้า”
“The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.
“คำเชื้อเชิญแห่งพระกิตติคุณจะต้องประกาศแก่ชาวโลกทั้งสิ้น—‘แก่ทุกประชาชาติ ทุกเผ่าพันธุ์ ทุกภาษา และทุกชนชาติ’ วิวรณ์ 14:6 ข่าวสารสุดท้ายแห่งคำเตือนและพระเมตตาจะต้องส่องสว่างแก่ทั่วทั้งแผ่นดินโลกด้วยสง่าราศีของมัน ข่าวสารนั้นจะต้องเข้าถึงมนุษย์ทุกชั้นวรรณะ ทั้งคนมั่งมีและคนยากจน ทั้งผู้สูงศักดิ์และผู้น้อย ‘จงออกไปตามถนนใหญ่และตามรั้วสวน’ พระคริสต์ตรัสว่า ‘และจงเร่งเร้าเขาทั้งหลายให้เข้ามา เพื่อเรือนของเราจะเต็ม’” อุทาหรณ์ของพระคริสต์, 228
The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.
องค์ประกอบสุดท้ายของคำเตือนได้รับการเน้นย้ำไว้ในข้อความก่อนหน้านี้ ข่าวสารซึ่งแสดงเป็นเสียงที่ประกาศต่อ “ชนทั้งปวง” นั้น คือข่าวประเสริฐนิรันดร์ ซึ่งชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดของข่าวประเสริฐเพื่อจะได้รับความรอด ข้อกำหนดประการแรกของข่าวประเสริฐนิรันดร์คือการยำเกรงพระเจ้า และความยำเกรงนั้นตั้งอยู่บนความจริงที่ว่า เป็นบาปของเราที่ทำให้พระคริสต์ พระบุตรแห่งพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ ถูกตรึงไว้บนกางเขน
Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”
ทุกองค์ประกอบของผู้สื่อสารไปยังกรุงเยรูซาเล็มตลอดระยะเวลาการปฏิบัติพันธกิจเจ็ดปีของเขา เป็นตัวแทนของข่าวประเสริฐนิรันดร์ ซึ่งเป็นข่าวประเสริฐเดียวกันกับที่ได้ถูกนำเสนอในช่วงเจ็ดปีที่พระคริสต์ทรงยืนยันพันธสัญญากับคนเป็นอันมาก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 27 ถึงปี ค.ศ. 34 อีกทั้งยังเป็นข่าวประเสริฐนิรันดร์ที่ได้รับการประกาศในช่วงสุดท้ายสองระยะของยุคสุดท้าย และมีความเฉพาะเจาะจงต่อข่าวสารแห่งฝนปลายฤดู โดยเป็นข่าวสารแห่งอิสลามของวิบัติประการที่สาม ข่าวสารนั้นชี้ให้เห็นถึงการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน การแยกข้าวสาลีออกจากข้าวละมาน สภาพแบบเลาดีเซียของข้าวละมาน และการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์สามชั้นในฐานะสัญลักษณ์ของระเบียบวิธีแห่งฝนปลายฤดู ซึ่งคือ “บรรทัดซ้อนบรรทัด”
The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.
ข่าวสารแห่งเจ็ดปีในประวัติศาสตร์นั้น ได้ถูกกำหนดไว้ในเชิงพยากรณ์ภายใน “วันแห่งการแก้แค้น” ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการกล่าวถึงข่าวสารและพระราชกิจของพระคริสต์เป็นครั้งแรกที่สุด และข่าวสารกับพระราชกิจของพระองค์จะต้องถูกทำซ้ำอีกในยุคสุดท้ายโดยชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน แล้วพวกเขาจะระบุข่าวสารของตนภายในบริบทเชิงพยากรณ์ของ “วันแห่งการแก้แค้นของพระเจ้า” มีแบบฉบับในพระคัมภีร์อยู่สองประการเกี่ยวกับ “การแก้แค้น” ของพระเจ้า ซึ่งปรากฏเป็นตัวแทนอยู่ในพระวจนะของพระองค์ คือการแก้แค้นของพระองค์ต่อประชากรของพระองค์ และการแก้แค้นของพระองค์ต่อบรรดาศัตรูของพระองค์
The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.
“เจ็ดเวลา” ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก แสดงให้เห็นการแก้แค้นของพระเจ้าต่อประชากรที่กบฏของพระองค์ และการแก้แค้นนั้นรวมถึงการเหยียบย่ำสถานนมัสการและพลโยธาทั้งตามตัวอักษรและในทางฝ่ายวิญญาณ ภายในสัญลักษณ์แห่งการเหยียบย่ำสถานนมัสการและพลโยธานั้น สัญลักษณ์แห่งการแก้แค้นของพระเจ้าต่อบรรดาศัตรูของพระองค์ก็ได้รับการสำแดงไว้ด้วย ในวาระสุดท้าย การแก้แค้นของพระเจ้าต่อประชากรของพระองค์ได้รับการสำแดงเป็นการคายแอ๊ดเวนตีสต์แบบเลาดีเซียออกไป ณ กฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า ที่หมุดหมายแห่งเวลานั้น การแก้แค้นของพระองค์ต่อบาบิโลนสมัยใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นด้วย
The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.
การพิพากษาเชิงสืบสวนของผู้มีชีวิตซึ่งมีต่อแอดเวนติสม์แบบเลาดีเซีย อันตามมาด้วยการพิพากษาเชิงบังคับโทษที่มีต่อหญิงแพศยาแห่งเมืองไทระ และต่อสัตว์ร้ายที่นางขี่อยู่และครอบครองปกครองอยู่นั้น คือประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ของวาระสุดท้าย ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ผลแห่งนิมิตทุกประการสำเร็จครบถ้วน นิมิตทุกบทจะต้องนำมาประยุกต์ใช้กับสองช่วงเวลาเชิงพยากรณ์นั้น เพราะระเบียบวิธีของฝนปลายฤดูคือการประยุกต์ใช้เส้นพยากรณ์ทับซ้อนกับเส้นพยากรณ์ ในตอนต้นของประวัติศาสตร์ทั้งสองนั้น พระเยซูทรงชี้ให้เห็น “หมายสำคัญ” ประการหนึ่ง ซึ่งพิสูจน์ว่าผู้ที่มีชีวิตอยู่ ณ จุดนั้นอยู่ในคนรุ่นสุดท้ายแห่งประวัติศาสตร์ของโลก.
The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.
ช่วงแรกเริ่มขึ้นเมื่อการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ภายในหมุดหมายแห่งกาลเวลานั้นเอง “หมายสำคัญ” ที่พระคริสต์ทรงระบุไว้ในลูกาบทที่ยี่สิบเอ็ดได้ถูกวางไว้
We will continue this study in the next article.
เราจะศึกษาต่อในบทความถัดไป
“Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].
“บัดนี้ พี่น้องทั้งหลาย พระเจ้าทรงประสงค์ให้เรายืนอยู่ในตำแหน่งของเราร่วมกับชายผู้ถือโคมไฟนั้น; เราต้องการยืนอยู่ในตำแหน่งที่มีความสว่าง และที่ซึ่งพระเจ้าได้ทรงให้เสียงแตรมีสำเนียงที่แน่นอน เราต้องการให้เสียงแตรมีสำเนียงที่แน่นอน เราได้อยู่ท่ามกลางความฉงนสนเท่ห์ และเราได้อยู่ในความสงสัย และคริสตจักรก็พร้อมที่จะตาย แต่บัดนี้ ณ ที่นี้เราอ่านว่า: ‘ภายหลังเหตุการณ์เหล่านี้ ข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งลงมาจากสวรรค์ มีฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ และแผ่นดินโลกก็สว่างไสวด้วยรัศมีของท่าน และท่านได้ร้องประกาศด้วยเสียงอันดังว่า บาบิโลนมหานครนั้นล่มจมแล้ว ล่มจมแล้ว และได้กลายเป็นที่สิงสถิตของพวกมาร และเป็นที่คุมขังของวิญญาณโสโครกทุกชนิด และเป็นกรงของนกทุกชนิดที่โสโครกและน่าชัง’ [Revelation 18:1, 2].”
“Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.
“เอาละทีนี้ เราจะรู้สิ่งใดเกี่ยวกับข่าวสารนั้นได้อย่างไร หากเราไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะจำแนกแสงสว่างจากสวรรค์ได้เลยเมื่อมันมาถึงเรา? และเราก็พร้อมจะรับเอาการล่อลวงอันมืดมนที่สุดทันทีที่มันมาถึงเราจากใครบางคนที่เห็นพ้องกับเรา ทั้งที่เราไม่มีหลักฐานแม้แต่น้อยเลยว่าพระวิญญาณของพระเจ้าได้ทรงใช้เขามา พระคริสต์ตรัสว่า ‘เราได้มาในพระนามแห่งพระบิดาของเรา แต่ท่านทั้งหลายไม่รับเรา’ [ดู ยอห์น 5:43] บัดนี้ นั่นแหละคือกิจการที่ได้ดำเนินอยู่ที่นี่นับตั้งแต่การประชุมที่มินนีแอโพลิส เพราะพระเจ้าทรงส่งข่าวสารมาในพระนามของพระองค์ ซึ่งไม่สอดคล้องกับแนวคิดของพวกท่าน ฉะนั้น [พวกท่านจึงสรุปว่า] มันย่อมไม่อาจเป็นข่าวสารจากพระเจ้าได้” Sermons and Talks, volume 1, 142.