In previous articles we identified that the Millerites recognized that they were fulfilling the parable of the ten virgins, Habakkuk chapter two and Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one through twenty-eight. The verses in Ezekiel identify that when these three prophetic passages are perfectly fulfilled in the last days, “the effect of every vision” will be fulfilled. Sister White also addresses this phenomenon.
ในบทความก่อนหน้านี้ เราได้ชี้ให้เห็นว่าพวกมิลเลอไรต์ตระหนักว่าพวกเขากำลังทำให้คำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน พระธรรมฮาบากุกบทที่สอง และเอเสเคียลบทที่สิบสอง ข้อที่ยี่สิบเอ็ดถึงยี่สิบแปด สำเร็จเป็นจริง ข้อพระคัมภีร์ในพระธรรมเอเสเคียลระบุว่า เมื่อข้อความพยากรณ์ทั้งสามตอนนี้สำเร็จอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ในยุคสุดท้าย “ผลของทุกนิมิต” ก็จะสำเร็จด้วย ซิสเตอร์ไวท์ก็กล่าวถึงปรากฏการณ์นี้เช่นกัน
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.
“ในพระธรรมวิวรณ์ หนังสือทุกเล่มของพระคัมภีร์มาบรรจบกันและสิ้นสุดลง ณ ที่นี่ นี่คือส่วนเติมเต็มของพระธรรมดาเนียล เล่มหนึ่งเป็นคำพยากรณ์ อีกเล่มหนึ่งเป็นการสำแดง หนังสือที่ถูกผนึกไว้นั้นมิใช่พระธรรมวิวรณ์ แต่เป็นส่วนหนึ่งของคำพยากรณ์ในพระธรรมดาเนียลที่เกี่ยวข้องกับวาระสุดท้าย ทูตสวรรค์ได้บัญชาว่า ‘แต่ท่าน ดาเนียลเอ๋ย จงปิดถ้อยคำเหล่านี้ไว้ และผนึกหนังสือนั้นไว้ จนถึงวาระสุดท้าย’ ดาเนียล 12:4” กิจการของอัครทูต, 585
The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001 and ends when the door is closed upon the foolish virgins at the soon-coming Sunday law. In that period of history the effect of every vision represented in “all the books of the Bible meet and end.”
อุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนนั้นถูกทำให้เกิดซ้ำขึ้นอีกอย่างตรงตามตัวอักษรในเวลาแห่งการประทับตราของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 และสิ้นสุดลงเมื่อประตูถูกปิดต่อหน้าหญิงพรหมจารีโง่เขลา ณ กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้านี้ ในช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์นั้น ผลของทุกนิมิตซึ่งแสดงไว้ใน “หนังสือทุกเล่มของพระคัมภีร์บรรจบและสิ้นสุดลง” ได้ปรากฏขึ้น.
We have been building a platform of understanding in the previous article to set forth the external line of history that is represented in verse forty of Daniel eleven, which represents the political history of the earth beast’s Republican horn. That history runs parallel with the religious history of the earth beast’s true Protestant horn. We have identified a handful of prophetic lines which address the Republican horn of the earth beast, and are placing those lines upon the prophetic history that began at the time of the end in 1989.
ในบทความก่อนหน้า เราได้กำลังก่อรากฐานแห่งความเข้าใจไว้ เพื่อจะนำเสนอแนวประวัติศาสตร์ภายนอกที่ถูกแทนไว้ในข้อที่สี่สิบของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ซึ่งเป็นภาพแทนประวัติศาสตร์ทางการเมืองของเขาสาธารณรัฐของสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน ประวัติศาสตร์นั้นดำเนินขนานไปกับประวัติศาสตร์ทางศาสนาของเขาโปรเตสแตนต์แท้ของสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน เราได้ระบุแนวคำพยากรณ์จำนวนหนึ่งซึ่งกล่าวถึงเขาสาธารณรัฐของสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน และกำลังจัดวางแนวเหล่านั้นลงบนประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ซึ่งเริ่มต้นขึ้น ณ เวลาอวสานในปี 1989
The prophetic period of the earth beast that began in 1776, and concluded at the time of the end in 1798, is the line we intend to employ in an attempt to bring all of the lines which are now having their effect together. The period of 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it begins and ends with a legislative action, which is the speaking of a nation.
ช่วงเวลาเชิงพยากรณ์ของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินโลกซึ่งเริ่มต้นขึ้นในปี 1776 และสิ้นสุดลงในวาระปลายในปี 1798 เป็นเส้นเวลาที่เราตั้งใจจะใช้ในการพยายามรวบรวมเส้นเวลาทั้งปวงซึ่งบัดนี้กำลังส่งผลของตนอยู่ให้เข้ามารวมกัน ช่วงเวลาระหว่างปี 1776 ถึง 1798 มีลักษณะประทับแห่งอัลฟาและโอเมกา เพราะมันเริ่มต้นและสิ้นสุดลงด้วยการกระทำทางนิติบัญญัติ ซึ่งก็คือการกล่าวของชนชาติหนึ่ง
“The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.
“การกล่าวของประเทศชาตินั้นคือการกระทำของฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายตุลาการของประเทศนั้น” สงครามครั้งยิ่งใหญ่, 443.
A primary characteristic of the earth beast is its speaking. The Constitution of the United States was a divine document that opened the doors for religious and political freedom, and in so doing swallowed the “flood” of persecution that had been carried on for centuries by the kings of Europe and the Catholic church.
ลักษณะสำคัญประการหนึ่งของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินคือการที่มันพูด รัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกาเป็นเอกสารที่มาจากพระเจ้า ซึ่งเปิดประตูสู่เสรีภาพทางศาสนาและทางการเมือง และด้วยการนั้นเองได้กลืน “กระแสน้ำ” แห่งการข่มเหงที่กษัตริย์ทั้งหลายแห่งยุโรปและคริสตจักรคาทอลิกได้กระทำสืบเนื่องกันมาหลายศตวรรษ
And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:15, 16.
และงูนั้นได้พ่นน้ำออกจากปากของมันดั่งแม่น้ำไหลหลากตามหลังหญิงนั้น เพื่อจะให้เธอถูกกระแสน้ำนั้นพัดพาไป และแผ่นดินได้ช่วยหญิงนั้นไว้ และแผ่นดินได้อ้าปากของมันกลืนน้ำหลากซึ่งพญานาคได้พ่นออกจากปากของมัน วิวรณ์ 12:15, 16
At the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy it will again speak, but then it will speak as a dragon, by enforcing the Sunday law.
เมื่อสิ้นสุดการครอบครองของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในฐานะอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ มันจะกล่าวอีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนั้นมันจะกล่าวอย่างพญานาค โดยการบังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.
และข้าพเจ้าเห็นสัตว์ร้ายอีกตัวหนึ่งขึ้นมาจากแผ่นดินโลก; และมันมีเขาสองเขาเหมือนลูกแกะ แต่พูดอย่างพญานาค วิวรณ์ 13:11
The earth beast began as the sixth kingdom in 1798, when the papacy was robbed of its strength.
สัตว์ร้ายจากแผ่นดินเริ่มต้นขึ้นในฐานะอาณาจักรที่หกในปี ค.ศ. 1798 เมื่อสันตะปาปาถูกปล้นชิงกำลังอำนาจของตนไป
“And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.
“และเมื่อสันตะสำนักซึ่งถูกพรากกำลังอำนาจของตนไป ถูกบังคับให้ยุติการข่มเหง ยอห์นก็ได้เห็นอำนาจใหม่หนึ่งผงาดขึ้นมา เพื่อสะท้อนเสียงของพญานาค และดำเนินงานอันโหดร้ายและหมิ่นประมาทพระเจ้าเช่นเดียวกันต่อไป อำนาจนี้ ซึ่งเป็นอำนาจสุดท้ายที่จะทำสงครามกับคริสตจักรและธรรมบัญญัติของพระเจ้า ได้รับการเป็นสัญลักษณ์โดยสัตว์ร้ายที่มีเขาเหมือนลูกแกะ” Signs of the Times, November 1, 1899.
In 1798, when the papacy received its deadly wound, the United States spoke, and as is always the case with Alpha and Omega, the speaking at the beginning prefigured the speaking at the end. The Alien and Sedition Acts were spoken into law in 1798, prefiguring the laws that are implemented at the end addressing illegal immigration, and the media.
ในปี 1798 เมื่อสันตะสำนักได้รับบาดแผลถึงตาย สหรัฐอเมริกาได้เปล่งเสียงออกมา และดังที่เป็นเช่นนั้นเสมอในเรื่องของอัลฟาและโอเมกา การเปล่งเสียงในปฐมกาลเป็นภาพล่วงหน้าของการเปล่งเสียงในวาระสุดท้าย พระราชบัญญัติคนต่างด้าวและการยุยงปลุกปั่น (Alien and Sedition Acts) ได้ถูกตราเป็นกฎหมายในปี 1798 เป็นภาพล่วงหน้าของกฎหมายต่าง ๆ ที่จะถูกบังคับใช้ในวาระสุดท้ายซึ่งมุ่งจัดการกับการเข้าเมืองโดยผิดกฎหมาย และสื่อมวลชน
The period we are considering from 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it identifies the “speaking” of the Declaration of Independence in the beginning, which typifies the Alien and Sedition Acts of 1798. In the middle of that period, you find the Constitution of the United States. The period provides a prophetic representation of the earth beast’s reign, for it begins speaking as a lamb, but the period ends with legislation representing a dragon. But as is often the case the beginning and ending of a thing align with opposites. The first waymark of the period is represented in the last waymark, and the middle waymark was the Constitution of the United States, which was ratified by THIRTEEN states. The Hebrew word “truth” was created by the first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet.
ช่วงเวลาที่เรากำลังพิจารณานี้ ตั้งแต่ปี 1776 ถึง 1798 มีตราประทับแห่งอัลฟาและโอเมกา เพราะมันชี้ให้เห็นถึงการ “กล่าว” ของคำประกาศอิสรภาพในตอนต้น ซึ่งเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของกฎหมาย Alien and Sedition Acts ปี 1798 ในช่วงกลางของระยะเวลานั้น ท่านจะพบรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา ช่วงเวลานี้ให้ภาพแทนเชิงพยากรณ์ของรัชสมัยแห่งสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน เพราะมันเริ่มกล่าวอย่างลูกแกะ แต่ช่วงเวลานั้นสิ้นสุดลงด้วยการออกกฎหมายซึ่งเป็นภาพแทนของมังกร แต่ดังที่มักเป็นอยู่เสมอ จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของสิ่งหนึ่งสิ่งใดสอดคล้องกับสิ่งตรงกันข้าม หมุดหมายแรกของช่วงเวลานี้ถูกแสดงซ้ำในหมุดหมายสุดท้าย และหมุดหมายกลางคือรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา ซึ่งได้รับการให้สัตยาบันโดย THIRTEEN รัฐ คำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “ความจริง” ถูกประกอบขึ้นจากอักษรตัวแรก ตามด้วยอักษรตัวที่สิบสาม แล้วตามด้วยอักษรตัวสุดท้ายของอักษรฮีบรู
The period we are now considering bears the signature of the First and the Last, who is the Truth. The period represents a period that leads to the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it therefore represents a period that leads to the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy. That period began at the time of the end in 1989. 1776 to 1798 is to be laid upon 1989 to the soon coming Sunday law when the earth beast speaks as a dragon, as represented by the Alien and Sedition Acts.
ช่วงเวลาที่เรากำลังพิจารณาอยู่นี้มีตราประทับแห่งพระองค์ผู้ทรงเป็นเบื้องต้นและเบื้องปลาย ผู้ทรงเป็นความจริง ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่นำไปสู่การเริ่มต้นแห่งการครอบครองของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในฐานะอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ และฉะนั้นจึงเป็นช่วงเวลาที่นำไปสู่จุดสิ้นสุดแห่งการครอบครองของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในฐานะอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ด้วย ช่วงเวลานั้นเริ่มต้นขึ้นในวาระแห่งอวสานในปี 1989 ค.ศ. 1776 ถึง 1798 จะต้องถูกวางทับลงบนปี 1989 ไปจนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า เมื่อสัตว์ร้ายจากแผ่นดินพูดเหมือนพญานาค ดังที่ถูกแสดงไว้โดย Alien and Sedition Acts.
It is worthwhile to place another prophetic truth into our study. That truth is an element of the “time of the end” as a symbol that is often overlooked. Laodicean Adventism may very well know that 1798 was the “time of the end,” but their understanding generally ends there, for they have no clue that every reform line parallels the other reform lines. Every reform line begins with the “time of the end.”
สมควรที่จะนำความจริงเชิงพยากรณ์อีกประการหนึ่งมาไว้ในการศึกษาของเรา ความจริงนั้นคือองค์ประกอบหนึ่งของ “วาระแห่งอวสาน” ในฐานะสัญลักษณ์ที่มักถูกมองข้าม แอดเวนติสม์แบบเลาดีเซียอาจทราบดีว่า ค.ศ. 1798 คือ “วาระแห่งอวสาน” แต่โดยทั่วไปความเข้าใจของพวกเขามักสิ้นสุดเพียงเท่านั้น เพราะพวกเขาไม่ตระหนักเลยว่าเส้นแห่งการปฏิรูปทุกเส้นขนานกันกับเส้นแห่งการปฏิรูปอื่น ๆ ทุกเส้นแห่งการปฏิรูปเริ่มต้นด้วย “วาระแห่งอวสาน”
Moses typified Christ, and Moses directly stated that fact, and Peter confirmed it in the book of Acts.
โมเสสเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของพระคริสต์ และโมเสสเองได้กล่าวข้อเท็จจริงนั้นไว้อย่างชัดเจน และเปโตรก็ได้ยืนยันไว้ในพระธรรมกิจการ.
The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto him ye shall hearken. Deuteronomy 18:15.
พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงตั้งผู้พยากรณ์ผู้หนึ่งขึ้นมาเพื่อท่าน จากท่ามกลางท่านเอง คือจากพี่น้องของท่าน ผู้เป็นเหมือนข้าพเจ้า ท่านทั้งหลายจงเชื่อฟังท่านผู้นั้น เฉลยธรรมบัญญัติ 18:15
Jesus was to be “like unto” Moses.
พระเยซูจะต้องเป็น “เหมือน” โมเสส.
And now, brethren, I wot that through ignorance ye did it, as did also your rulers. But those things, which God before had showed by the mouth of all his prophets, that Christ should suffer, he hath so fulfilled. Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:17–24.
และบัดนี้ พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าทราบว่า ที่ท่านทั้งหลายได้กระทำนั้น ก็เพราะความไม่รู้ ทั้งพวกผู้ครอบครองของท่านก็เช่นเดียวกัน แต่สิ่งทั้งปวงซึ่งพระเจ้าได้ทรงสำแดงไว้ล่วงหน้าโดยปากของศาสดาพยากรณ์ทั้งปวงของพระองค์ว่า พระคริสต์จะต้องทนทุกข์นั้น พระองค์ก็ได้ทรงให้สำเร็จแล้ว เหตุฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงกลับใจเสียใหม่และหันกลับมา เพื่อบาปของท่านจะได้ถูกลบล้างไป เมื่อเวลาซึ่งความชื่นบานจะมาจากพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และพระองค์จะได้ทรงส่งพระเยซูคริสต์ ผู้ซึ่งได้ทรงประกาศแก่ท่านทั้งหลายไว้ก่อนแล้วนั้นมา สวรรค์จะต้องรับพระองค์ไว้จนกว่าจะถึงเวลาฟื้นฟูสิ่งสารพัด ซึ่งพระเจ้าได้ตรัสไว้โดยปากของบรรดาศาสดาพยากรณ์บริสุทธิ์ของพระองค์ ตั้งแต่เริ่มสร้างโลก เพราะโมเสสได้กล่าวแก่บรรพบุรุษทั้งหลายอย่างแท้จริงว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่านจะทรงตั้งศาสดาพยากรณ์ผู้หนึ่งขึ้นมาจากท่ามกลางพี่น้องของท่านให้แก่ท่าน เหมือนอย่างข้าพเจ้า ท่านทั้งหลายจงฟังผู้นั้นในสารพัดสิ่งซึ่งท่านจะกล่าวแก่ท่าน และจะเป็นดังนี้ คือทุกชีวิตที่ไม่ยอมฟังศาสดาพยากรณ์ผู้นั้น ก็จะต้องถูกกำจัดออกจากท่ามกลางประชาชน’ และบรรดาศาสดาพยากรณ์ทั้งหลายด้วย ตั้งแต่ซามูเอลและผู้ที่สืบต่อมาภายหลัง ทุกคนที่ได้กล่าว ก็ได้พยากรณ์ถึงวันเหล่านี้เช่นเดียวกัน กิจการ 3:17–24
The time of the end in the history of Moses was his birth, and it typified the birth of Christ. At the births of both Christ and of Moses there was an increase of knowledge that would test that generation. The knowledge of both their births led both the dragon power of Egypt and of Rome to attempt to kill the promised ones of prophecy. The shepherds on the hills, the wise men from the east represent those who understood the increase of knowledge at the time of the end.
เวลาแห่งอวสานในประวัติศาสตร์ของโมเสสคือการกำเนิดของเขา และสิ่งนั้นเป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงการกำเนิดของพระคริสต์ ในการประสูติของทั้งพระคริสต์และโมเสส ได้มีความรู้ที่เพิ่มขึ้นซึ่งจะทดสอบชนรุ่นนั้น ความรู้เกี่ยวกับการกำเนิดของทั้งสองได้นำให้ทั้งอำนาจมังกรแห่งอียิปต์และแห่งโรมพยายามจะสังหารผู้ที่ทรงสัญญาไว้ในคำพยากรณ์ บรรดาผู้เลี้ยงแกะบนเนินเขาและพวกนักปราชญ์จากทิศตะวันออกเป็นตัวแทนของผู้ที่เข้าใจการเพิ่มขึ้นของความรู้ในเวลาแห่งอวสาน
What is commonly missed is that there are two waymarks in the time of the end. It was not only Moses that was born, but three years prior his brother Aaron was born. Six months before Christ was born his cousin John was born. 1798 is the most common recognition of the “time of the end,” and in 1798 the beast (the political apparatus) (the whore) had ridden upon through the Dark Ages was killed, and a year later the “woman” who had ridden that beast also died.
สิ่งที่มักถูกมองข้ามกันโดยทั่วไปก็คือ ในวาระปลายมีหมุดหมายอยู่สองประการ มิใช่เพียงโมเสสเท่านั้นที่ถือกำเนิด แต่ก่อนหน้านั้นสามปี อาโรนน้องชายของท่านได้ถือกำเนิดแล้ว หกเดือนก่อนที่พระคริสต์จะทรงบังเกิด ยอห์นผู้เป็นญาติของพระองค์ได้ถือกำเนิดแล้ว ค.ศ. 1798 เป็นปีที่ได้รับการยอมรับกันโดยทั่วไปมากที่สุดว่าเป็น “วาระปลาย” และในปี 1798 สัตว์ร้ายนั้น (กลไกทางการเมือง) ซึ่งหญิงแพศยาขี่อยู่ตลอดยุคมืดได้ถูกสังหาร และอีกหนึ่งปีต่อมา “หญิง” ผู้ซึ่งได้ขี่สัตว์ร้ายนั้นก็ตายด้วยเช่นกัน
In 1989 there were two presidents. Reagan ruled until the inauguration in 1989, and then Bush the first began his reign. The end of the twelve hundred and sixty years had been typified by the seventy years of captivity in Babylon, and when General Cyrus, the nephew of Darius, executed Belshazzar on the night of the feast, Darius was the actual king. Darius and Cyrus represent the two waymarks of that time of the end.
ในปี 1989 มีประธานาธิบดีสองคน เรแกนปกครองอยู่จนถึงพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่งในปี 1989 แล้วบุชผู้พ่อจึงเริ่มครองอำนาจของตน การสิ้นสุดของหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปีได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างไว้โดยเจ็ดสิบปีแห่งการเป็นเชลยในบาบิโลน และเมื่อแม่ทัพไซรัส หลานของดาริอัส ประหารเบลชัสซาร์ในคืนงานเลี้ยงนั้น ดาริอัสทรงเป็นกษัตริย์ที่แท้จริง ดาริอัสและไซรัสเป็นภาพแทนของหมุดหมายทั้งสองแห่งช่วงเวลาสิ้นสุดนั้น
The prophetic relationship between Moses and Aaron, John and Jesus, Darius and Cyrus, the papacy and the pope and Reagan and Bush are all sources of prophetic light when studied with the correct methodology. What we would point to here is that John, Jesus’ cousin, was the voice in the wilderness, which had been typified by Moses’ brother Aaron, who travelled into the wilderness to meet Moses, in order to be his voice.
ความสัมพันธ์เชิงพยากรณ์ระหว่างโมเสสกับอาโรน ยอห์นกับพระเยซู ดาริอัสกับไซรัส สันตะสำนักกับพระสันตะปาปา และเรแกนกับบุช ล้วนเป็นแหล่งแห่งแสงสว่างเชิงพยากรณ์เมื่อได้รับการศึกษาด้วยวิธีวิทยาที่ถูกต้อง สิ่งที่เราจะชี้ให้เห็น ณ ที่นี้คือ ยอห์น ผู้เป็นญาติของพระเยซู คือเสียงในถิ่นทุรกันดาร ซึ่งได้ถูกทำให้เป็นแบบล่วงหน้าไว้แล้วโดยอาโรน พี่ชายของโมเสส ผู้เดินทางเข้าไปในถิ่นทุรกันดารเพื่อพบโมเสส เพื่อจะเป็นเสียงให้แก่เขา
In the thirty-year period preceding Christ’s anointing, and for the thirty years preceding the antichrist, there is a waymark identifying a “voice.” For Christ it was the voice of John crying in the wilderness. In 533 Justinian made a decree identifying the antichrist as the corrector of heretics and the head of the church. Justinian’s decree was the “voice” that prepared for the Sunday law “decree” at the Council of Orleans in 538.
ในช่วงเวลาสามสิบปีก่อนการเจิมของพระคริสต์ และในช่วงสามสิบปีก่อนหน้าปฏิปักษ์พระคริสต์ มีหมายสำคัญประการหนึ่งที่ระบุถึง “เสียง” สำหรับพระคริสต์นั้น คือเสียงของยอห์นผู้ร้องอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ในปี 533 จัสติเนียนได้ทรงประกาศกฤษฎีกาฉบับหนึ่งซึ่งระบุปฏิปักษ์พระคริสต์ว่าเป็นผู้แก้ไขพวกนอกรีตและเป็นประมุขของคริสตจักร กฤษฎีกาของจัสติเนียนเป็น “เสียง” ที่เตรียมไว้สำหรับ “กฤษฎีกา” ว่าด้วยกฎหมายวันอาทิตย์ ณ สภาแห่งออร์เลอ็องในปี 538
General Cyrus’ army was the voice identifying that Darius’ conquering of Babylon was imminent.
กองทัพของนายพลไซรัสเป็นเสียงที่บ่งชี้ว่าการพิชิตบาบิโลนของดาริอัสใกล้จะมาถึงแล้ว
“The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity. Through Isaiah the word had been spoken:
“การมาถึงของกองทัพของไซรัสที่หน้ากำแพงเมืองบาบิโลน เป็นหมายสำคัญแก่พวกยิวว่าการช่วยกู้พวกเขาให้พ้นจากการเป็นเชลยกำลังใกล้เข้ามาแล้ว กว่าศตวรรษหนึ่งก่อนการประสูติของไซรัส พระวิญญาณแห่งการดลใจได้ทรงเอ่ยถึงเขาโดยชื่อ และได้ทรงให้มีการบันทึกไว้ถึงพระราชกิจที่แท้จริงซึ่งเขาจะกระทำในการเข้ายึดนครบาบิโลนโดยไม่ทันรู้ตัว และในการเตรียมทางเพื่อการปลดปล่อยบรรดาลูกหลานแห่งการเป็นเชลย โดยทางอิสยาห์ พระวจนะได้ตรัสไว้ว่า:”
“‘Thus saith the Lord to His anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; … to open before him the two-leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: and I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel.’ Isaiah 45:1–3.” Prophets and Kings, 551.
“‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แก่ผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้ คือแก่ไซรัส ผู้ซึ่งเราได้จับมือขวาของเขาไว้ เพื่อจะปราบประชาชาติทั้งหลายไว้ต่อหน้าเขา; … เพื่อจะเปิดประตูทั้งสองบานไว้ต่อหน้าเขา และประตูทั้งหลายนั้นจะไม่ปิด; เราจะไปข้างหน้าเจ้า และกระทำให้ที่คดเคี้ยวทั้งหลายตรงราบ: เราจะทุบทำลายประตูทองสัมฤทธิ์ให้เป็นชิ้น ๆ และตัดดาลเหล็กให้ขาดออก: และเราจะให้ทรัพย์สมบัติแห่งความมืดแก่เจ้า และทรัพย์อันซ่อนเร้นแห่งที่ลี้ลับทั้งหลาย เพื่อเจ้าจะได้รู้ว่า เราคือพระยาห์เวห์ ผู้เรียกเจ้าตามนามของเจ้า คือพระเจ้าแห่งอิสราเอล’ อิสยาห์ 45:1–3” Prophets and Kings, 551.
When it is recognized that it is two witnesses or two waymarks by which a prophetic “time of the end,” is established, it can also be recognized that one of the two waymarks represents an identification, announcement or warning of the approaching history. Aaron, John, Cyrus, and Justinian represent a waymark that precedes the time of the end. The time of the end in 1798 is the end of the period represented from 1776 through to 1798. The waymark in the middle of that history is the voice crying in the wilderness for the approaching history. That history began with a publication rejecting the dictatorial rule of either a king or pope, and it ended with a publication representing the character of a dictator. The publication in the middle represented the “warning” of the coming history, and the warning was that the Constitution of the United States would be overturned at the end of the history.
เมื่อเป็นที่ยอมรับว่า สิ่งซึ่งสถาปนา “วาระแห่งอวสาน” เชิงพยากรณ์นั้นคือพยานสองคนหรือหมุดหมายสองประการ ก็ย่อมเป็นที่ยอมรับได้ด้วยว่า หมุดหมายหนึ่งในสองนั้นเป็นภาพแทนของการระบุ การประกาศ หรือการเตือนถึงประวัติศาสตร์ที่กำลังใกล้เข้ามา อาโรน ยอห์น ไซรัส และจัสติเนียน เป็นตัวแทนของหมุดหมายที่มาก่อนวาระแห่งอวสาน วาระแห่งอวสานในปี 1798 คือจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาที่แสดงไว้ตั้งแต่ปี 1776 จนถึงปี 1798 หมุดหมายที่อยู่กลางประวัติศาสตร์นั้นคือเสียงร้องในถิ่นทุรกันดารเพื่อประกาศถึงประวัติศาสตร์ที่กำลังมาถึง ประวัติศาสตร์นั้นเริ่มต้นด้วยสิ่งตีพิมพ์ฉบับหนึ่งซึ่งปฏิเสธการปกครองแบบเผด็จการของทั้งกษัตริย์หรือสันตะปาปา และสิ้นสุดลงด้วยสิ่งตีพิมพ์ฉบับหนึ่งซึ่งเป็นภาพแทนของลักษณะนิสัยของผู้เผด็จการ สิ่งตีพิมพ์ในช่วงกลางนั้นเป็นภาพแทนของ “คำเตือน” เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ที่กำลังจะมาถึง และคำเตือนนั้นก็คือว่า รัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกาจะถูกล้มล้างเมื่อประวัติศาสตร์นั้นสิ้นสุดลง
That line of history began to be repeated in 1989, and it ends at the Sunday law when the warning from the wilderness two hundred years earlier in 1789 is rejected. 1989 was the time of the end at the end of verse forty, and it aligns with the time of the end in 1798. 1989 aligns with 1776, and the Sunday law represents 1798. In the middle of the history where the effect of every vision is accomplished, the history that began on September 11, 2001, and continues until the warning of 1789, is fulfilled and the Constitution is overturned. There must be a waymark in the middle, for God never changes. That waymark would represent a warning for the prophetic history that begins at the soon-coming Sunday law.
แนวประวัติศาสตร์นั้นเริ่มถูกทำซ้ำอีกครั้งในปี 1989 และสิ้นสุดลงที่กฎหมายวันอาทิตย์ เมื่อคำเตือนจากถิ่นทุรกันดารเมื่อสองร้อยปีก่อนในปี 1789 ถูกปฏิเสธ ปี 1989 คือวาระสิ้นสุดในตอนท้ายของข้อที่สี่สิบ และสอดคล้องกับวาระสิ้นสุดในปี 1798 ปี 1989 สอดคล้องกับปี 1776 และกฎหมายวันอาทิตย์เป็นตัวแทนของปี 1798 ในท่ามกลางประวัติศาสตร์ที่ผลของนิมิตทุกประการสำเร็จลุล่วง ประวัติศาสตร์ที่เริ่มต้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2001 และดำเนินต่อไปจนถึงคำเตือนของปี 1789 ก็สำเร็จลุล่วง และรัฐธรรมนูญถูกโค่นล้ม จะต้องมีหมุดหมายอยู่ตรงกลาง เพราะพระเจ้าไม่เคยเปลี่ยนแปลง หมุดหมายนั้นจะเป็นตัวแทนของคำเตือนสำหรับประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ที่เริ่มต้น ณ กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้า
1989 marks the time of the end in verse forty that leads to the Sunday law in verse forty-one. The warning message that arrived after the time of the end, but before the Sunday law was September 11, 2001. It warns that at the conclusion of that period of history, the third Woe that arrived on September 11, 2001, and was immediately restrained, would strike again as an unexpected surprise, and thousands of cities would be destroyed. When that destruction arrives Satan would begin his marvelous work, and that work begins at the soon coming Sunday law.
ปี 1989 เป็นจุดหมายถึงวาระอวสานในข้อที่สี่สิบ ซึ่งนำไปสู่กฎหมายวันอาทิตย์ในข้อที่สี่สิบเอ็ด ข่าวสารแห่งคำเตือนที่มาถึงภายหลังวาระอวสาน แต่ก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ คือวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ข่าวสารนั้นเตือนว่า เมื่อถึงบทสรุปของช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์นั้น วิโยคประการที่สามซึ่งมาถึงในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 และถูกยับยั้งไว้โดยพลัน จะจู่โจมอีกครั้งอย่างไม่คาดคิด และเมืองหลายพันเมืองจะถูกทำลาย เมื่อความพินาศนั้นมาถึง ซาตานจะเริ่มต้นกิจการอันน่าอัศจรรย์ของมัน และกิจการนั้นเริ่มต้นขึ้น ณ กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า
“O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’
“โอ หากประชากรของพระเจ้ามีความสำนึกถึงความพินาศที่กำลังจะมาถึงของนครนับพัน ซึ่งบัดนี้แทบจะถูกมอบให้แก่การนมัสการรูปเคารพแล้ว! แต่หลายคนในบรรดาผู้ที่ควรประกาศความจริงกลับกำลังกล่าวโทษและพิพากษาลงโทษพี่น้องของตน เมื่อฤทธิ์อำนาจแห่งการทรงเปลี่ยนใจเลื่อมใสของพระเจ้ามาสู่จิตใจทั้งหลาย จะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเด่นชัด มนุษย์จะไม่มีใจโน้มเอียงที่จะวิพากษ์วิจารณ์และรื้อทำลายอีกต่อไป เขาทั้งหลายจะไม่ยืนอยู่ในตำแหน่งที่ขัดขวางแสงสว่างไม่ให้ส่องไปยังโลก การวิพากษ์วิจารณ์และการกล่าวโทษของเขาจะยุติลง กำลังอำนาจของศัตรูกำลังระดมพลเพื่อการสงคราม ความขัดแย้งอันหนักหน่วงอยู่เบื้องหน้าเรา จงรวมกันให้แน่นแฟ้น พี่น้องชายหญิงของข้าพเจ้า จงรวมกันให้แน่นแฟ้น จงผูกพันไว้กับพระคริสต์ ‘อย่ากล่าวว่า การสมคบกัน… และอย่ากลัวสิ่งที่เขาทั้งหลายกลัว หรือครั่นคร้ามเลย จงยกพระยาห์เวห์จอมโยธาไว้เป็นองค์บริสุทธิ์ และให้พระองค์ทรงเป็นความยำเกรงของท่าน และให้พระองค์ทรงเป็นความครั่นคร้ามของท่าน และพระองค์จะทรงเป็นสถานบริสุทธิ์ แต่จะทรงเป็นหินสะดุดและศิลาที่ทำให้ล้มลงแก่ทั้งสองวงศ์วานของอิสราเอล เป็นบ่วงและเป็นกับดักแก่ชาวเยรูซาเล็ม และในหมู่พวกเขาจะมีหลายคนสะดุดและล้มลง และแตกหัก และติดบ่วง และถูกจับไป’”
“The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.
“โลกเป็นโรงละคร บรรดานักแสดงซึ่งเป็นผู้อาศัยอยู่ในโลกนี้ กำลังเตรียมพร้อมเพื่อแสดงบทบาทของตนในละครยิ่งใหญ่เรื่องสุดท้าย พระเจ้าถูกมองข้ามไป ในหมู่มวลมนุษยชาติทั้งหลายไม่มีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เว้นแต่เมื่อมนุษย์รวมตัวกันเป็นพันธมิตรเพื่อให้บรรลุจุดมุ่งหมายอันเห็นแก่ตัวของตน พระเจ้าทรงทอดพระเนตรอยู่ พระประสงค์ของพระองค์เกี่ยวกับผู้ที่เป็นไพร่ฟ้าขบถของพระองค์จะสำเร็จครบถ้วน โลกนี้มิได้ถูกมอบไว้ในมือของมนุษย์ แม้ว่าพระเจ้าจะทรงอนุญาตให้องค์ประกอบแห่งความสับสนและความไร้ระเบียบมีอำนาจอยู่ชั่วระยะหนึ่งก็ตาม อำนาจหนึ่งจากเบื้องล่างกำลังทำงานเพื่อก่อให้เกิดฉากยิ่งใหญ่เรื่องสุดท้ายในละครนั้น—ซาตานมาปรากฏเป็นพระคริสต์ และกระทำการด้วยการล่อลวงแห่งความอธรรมทุกประการท่ามกลางผู้ที่กำลังผูกมัดตนเข้าด้วยกันในสมาคมลับ ผู้ที่ยอมจำนนต่อความคลั่งไคล้ในการรวมตัวเป็นพันธมิตรกำลังทำตามแผนการของศัตรู เหตุย่อมนำมาซึ่งผล”
“Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.
“การละเมิดแทบจะถึงขีดจำกัดอยู่แล้ว ความสับสนอลหม่านปกคลุมทั่วโลก และความสยดสยองครั้งใหญ่กำลังจะมาถึงมนุษย์ในไม่ช้า วาระอวสานใกล้เข้ามามากแล้ว เราผู้รู้จักความจริงควรเตรียมตัวสำหรับสิ่งที่กำลังจะประดังมาสู่โลกในไม่ช้าอย่างเหนือความคาดหมายอันท่วมท้น” Review and Herald, September 10, 1903.
The warning that was typified by the introduction of the Constitution in 1789, is the warning of the third angel, which returns to the second Kadesh, when the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. That warning is the warning of the first voice of Revelation chapter eighteen, and not only did the great buildings of New York City come down at that time, but the very essence of the Constitution was changed. The Constitution was written and based upon English law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is innocent, until proven guilty.” The Constitution was written for the purpose of rejecting what is known as Roman law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is guilty, until proven innocent.”
คำเตือนซึ่งได้ถูกแสดงเป็นแบบอย่างไว้โดยการประกาศใช้รัฐธรรมนูญในปี 1789 นั้น คือคำเตือนของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ซึ่งย้อนกลับไปยังคาเดชครั้งที่สอง เมื่อการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเริ่มต้นขึ้น คำเตือนนั้นคือคำเตือนแห่งเสียงแรกในวิวรณ์ บทที่สิบแปด และในเวลานั้นไม่เพียงแต่อาคารใหญ่โตของนครนิวยอร์กได้พังทลายลงเท่านั้น แต่แก่นแท้แท้จริงของรัฐธรรมนูญก็ได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปด้วย รัฐธรรมนูญนั้นได้ถูกเขียนขึ้นและตั้งอยู่บนพื้นฐานของกฎหมายอังกฤษ ซึ่งปรัชญาพื้นฐานของกฎหมายดังกล่าวสามารถนิยามได้โดยสรุปว่า “บุคคลย่อมเป็นผู้บริสุทธิ์ จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่ามีความผิด” รัฐธรรมนูญได้ถูกเขียนขึ้นเพื่อปฏิเสธสิ่งที่เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นกฎหมายโรมัน ซึ่งปรัชญาพื้นฐานของกฎหมายนั้นสามารถนิยามได้โดยสรุปว่า “บุคคลย่อมมีความผิด จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าเป็นผู้บริสุทธิ์”
The warning from the wilderness in 1789, represented by the Constitution, represents the warning of September 11, 2001, and not only did the burning buildings mark that history with a literal fulfillment, but the passage (speaking) of the Patriot Act also represented the warning.
คำเตือนจากถิ่นทุรกันดารในปี 1789 ซึ่งรัฐธรรมนูญเป็นภาพแทน เป็นภาพแทนของคำเตือนเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2001 และไม่เพียงแต่อาคารที่ลุกไหม้จะประทับประวัติศาสตร์นั้นไว้ด้วยความสำเร็จตามตัวอักษรเท่านั้น แต่การผ่าน (การกล่าวถึง) กฎหมาย Patriot Act ก็เป็นภาพแทนของคำเตือนนั้นด้วย
The Patriot Act (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) was introduced in the United States Congress shortly after the terrorist attacks on September 11, 2001. The bill was introduced in the House of Representatives on October 23, 2001, and in the Senate on October 24, 2001. It was signed into law by President George W. Bush on October 26, 2001. The Patriot Act aimed to enhance the government’s ability to investigate and prevent acts of terrorism and expand surveillance and law enforcement powers, and it rejected the basic and fundamental principle of English law that identifies that a man is innocent, until proven guilty. It is still used today by the elite within the government to circumvent due process of law, privacy and fair trials.
พระราชบัญญัติแพทริออต (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) ได้ถูกเสนอเข้าสู่สภาคองเกรสแห่งสหรัฐอเมริกาไม่นานหลังจากการโจมตีของผู้ก่อการร้ายเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ร่างกฎหมายดังกล่าวได้ถูกเสนอในสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2001 และในวุฒิสภาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 2001 จากนั้นประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช ได้ลงนามให้มีผลบังคับใช้เป็นกฎหมายเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2001 พระราชบัญญัติแพทริออตมีจุดมุ่งหมายเพื่อเสริมเพิ่มขีดความสามารถของรัฐบาลในการสืบสวนและป้องกันการก่อการร้าย และเพื่อขยายอำนาจด้านการสอดส่องเฝ้าระวังและการบังคับใช้กฎหมาย อีกทั้งยังปฏิเสธหลักการพื้นฐานและสำคัญแห่งกฎหมายอังกฤษที่วินิจฉัยว่าบุคคลย่อมเป็นผู้บริสุทธิ์จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่ามีความผิด ทุกวันนี้ กฎหมายฉบับนี้ยังคงถูกใช้โดยชนชั้นนำภายในรัฐบาลเพื่อหลีกเลี่ยงกระบวนการอันชอบด้วยกฎหมาย สิทธิความเป็นส่วนตัว และการพิจารณาคดีอย่างเป็นธรรม
We will continue this study in our next article.
เราจะดำเนินการศึกษานี้ต่อไปในบทความถัดไปของเรา
“What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scripture, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.
“สภาพของเราในเวลาอันน่าสะพรึงกลัวและเคร่งขรึมนี้เป็นเช่นไร? อนิจจา ความเย่อหยิ่งใดกำลังครอบงำอยู่ในคริสตจักร ความหน้าซื่อใจคดใด ความหลอกลวงใด ความรักในการแต่งกาย ความเหลวไหลและความบันเทิงใด ความปรารถนาใดที่จะได้เป็นใหญ่! บาปทั้งปวงเหล่านี้ได้ทำให้จิตใจมัวหมอง จนสิ่งทั้งหลายอันเป็นนิรันดร์มิได้ถูกรับรู้ เราจะไม่ค้นพระคัมภีร์หรือ เพื่อเราจะได้รู้ว่าเราอยู่ ณ จุดใดในประวัติศาสตร์ของโลกนี้? เราจะไม่ทำตนให้มีความเข้าใจเกี่ยวกับพระราชกิจที่กำลังกระทำเพื่อเราในเวลานี้ และเกี่ยวกับฐานะที่เราในฐานะคนบาปควรดำรงอยู่ ขณะที่พระราชกิจแห่งการลบมลทินบาปนี้กำลังก้าวหน้าไปหรือ? หากเรายังใส่ใจต่อความรอดแห่งจิตวิญญาณของเราอยู่บ้าง เราจะต้องเปลี่ยนแปลงอย่างเด็ดเดี่ยว เราจะต้องแสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยการกลับใจที่แท้จริง; เราจะต้องสารภาพบาปของเราด้วยความชอกช้ำอย่างลึกซึ้งในจิตวิญญาณ เพื่อบาปเหล่านั้นจะได้ถูกลบออก”
“We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?
“เราต้องไม่คงอยู่บนแผ่นดินที่ถูกมนต์สะกดนั้นอีกต่อไป เรากำลังเข้าใกล้จุดสิ้นสุดแห่งเวลาทดลองของเราอย่างรวดเร็ว ให้ทุกดวงจิตไต่ถามว่า ข้าพเจ้ายืนอยู่ต่อพระพักตร์พระเจ้าอย่างไร? เราไม่รู้ว่าอีกไม่นานเพียงใดชื่อของเราอาจถูกเอ่ยขึ้นโดยพระโอษฐ์ของพระคริสต์ และคดีของเราอาจถูกตัดสินลงในที่สุด โอ การตัดสินเหล่านี้จะเป็นเช่นไรหนอ? เราจะถูกนับรวมกับคนชอบธรรมหรือ หรือเราจะถูกนับอยู่ในพวกคนชั่วร้าย?”
“Let the church arise, and repent of her back-slidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands his servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins.’ The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death. The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.
“จงให้คริสตจักรลุกขึ้น และกลับใจจากการถอยหลังของตนต่อพระพักตร์พระเจ้า จงให้ผู้ยามตื่นขึ้น และเป่าแตรให้มีเสียงอันชัดเจน นี่เป็นคำเตือนที่แน่นอนซึ่งเราจะต้องประกาศ พระเจ้าทรงบัญชาผู้รับใช้ของพระองค์ว่า ‘จงร้องสุดเสียง อย่ายั้งไว้ จงเปล่งเสียงของเจ้าให้ดุจเสียงแตร และประกาศแก่ชนชาติของเราถึงการล่วงละเมิดของเขาทั้งหลาย และแก่เชื้อสายของยาโคบถึงบาปของเขาทั้งหลาย’ จะต้องทำให้ประชาชนสนใจให้ได้ มิฉะนั้นความพยายามทั้งสิ้นย่อมไร้ประโยชน์ ถึงแม้ทูตสวรรค์องค์หนึ่งจากสวรรค์จะลงมาและพูดกับเขาทั้งหลาย ถ้อยคำของทูตนั้นก็จะไม่ก่อประโยชน์ยิ่งไปกว่าประหนึ่งว่าเขากำลังพูดอยู่กับหูอันเย็นชาของความตาย คริสตจักรจะต้องปลุกตนเองให้ลุกขึ้นกระทำการ พระวิญญาณของพระเจ้าไม่มีวันเสด็จมาได้จนกว่านางจะเตรียมทางไว้ ควรมีการตรวจค้นจิตใจอย่างจริงจัง ควรมีการอธิษฐานร่วมกันอย่างแน่วแน่และไม่ย่อท้อ และโดยความเชื่อให้ยึดถือพระสัญญาของพระเจ้า ควรมีไม่ใช่การนุ่งห่มกายด้วยผ้ากระสอบดังเช่นในสมัยโบราณ แต่เป็นการถ่อมวิญญาณลงอย่างลึกซึ้ง เราไม่มีเหตุผลแม้แต่น้อยสำหรับการชื่นชมตนเองและการยกตนขึ้น เราควรถ่อมตนลงภายใต้พระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระเจ้า พระองค์จะทรงสำแดงพระองค์เพื่อทรงปลอบประโลมและทรงอวยพระพรแก่บรรดาผู้แสวงหาอย่างแท้จริง”
“The work is before us; will we engage in it? We must work fast, we must go steadily forward. We must be preparing for the great day of the Lord. We have no time to lose, no time to be engaged in selfish purposes. The world is to be warned. What are we doing as individuals to bring the light before others? God has left to every man his work; everyone has a part to act, and we cannot neglect this work except at the peril of our souls.
“งานนั้นอยู่ต่อหน้าเราแล้ว; เราจะเข้าร่วมในงานนั้นหรือไม่? เราต้องทำงานอย่างรวดเร็ว เราต้องก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงสม่ำเสมอ เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับวันยิ่งใหญ่ขององค์พระผู้เป็นเจ้า เราไม่มีเวลาจะสูญเสียไป ไม่มีเวลาจะหมกมุ่นอยู่กับจุดประสงค์อันเห็นแก่ตัว โลกจะต้องได้รับการเตือน เรากำลังทำอะไรอยู่ในฐานะปัจเจกบุคคลเพื่อนำความสว่างไปไว้ต่อหน้าผู้อื่น? พระเจ้าได้ทรงมอบงานของตนไว้แก่ทุกคน; ทุกคนมีส่วนที่ต้องปฏิบัติ และเราจะละเลยงานนี้ไม่ได้ เว้นแต่จะต้องเผชิญกับอันตรายต่อจิตวิญญาณของเราเอง”
“O my brethren, will you grieve the Holy Spirit, and cause it to depart? Will you shut out the blessed Saviour, because you are unprepared for his presence? Will you leave souls to perish without the knowledge of the truth, because you love your ease too well to bear the burden that Jesus bore for you? Let us awake out of sleep. ‘Be sober, be vigilant; because your adversary the Devil, as a roaring lion, walketh about, seeking whom he may devour.’” Review and Herald, March 22, 1887.
“โอ พี่น้องทั้งหลายของข้าพเจ้า ท่านจะทำให้พระวิญญาณบริสุทธิ์โทมนัส และเป็นเหตุให้พระองค์จากไปหรือ? ท่านจะปิดกั้นพระผู้ช่วยให้รอดผู้ทรงพระพร เพราะท่านยังไม่พร้อมสำหรับการสถิตอยู่ของพระองค์หรือ? ท่านจะปล่อยให้จิตวิญญาณทั้งหลายพินาศไปโดยปราศจากความรู้แห่งความจริง เพราะท่านรักความสะดวกสบายของตนเกินกว่าจะยอมแบกภาระที่พระเยซูทรงแบกเพื่อท่านหรือ? ให้เราตื่นขึ้นจากการหลับเถิด ‘ท่านทั้งหลายจงสำรวมใจ จงเฝ้าระวัง ด้วยว่าปฏิปักษ์ของท่านคือมาร ดุจดังสิงห์คำราม เที่ยวไปมาแสวงหาคนที่มันจะกัดกินได้’” Review and Herald, March 22, 1887.