In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.
ในดาเนียลบทที่แปด ดาเนียลได้รับนิมิตเกี่ยวกับราชอาณาจักรต่าง ๆ ตามคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ และหลังจากนั้นท่านได้ยินบทสนทนาในสวรรค์ซึ่งแสดงออกมาในรูปของคำถามและคำตอบ
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
แล้วข้าพเจ้าได้ยินผู้บริสุทธิ์องค์หนึ่งกำลังพูดอยู่ และผู้บริสุทธิ์อีกองค์หนึ่งได้กล่าวแก่ผู้บริสุทธิ์องค์นั้นผู้ซึ่งกำลังพูดอยู่ว่า นิมิตเรื่องเครื่องบูชาเผาทุกวัน และการละเมิดอันก่อให้เกิดความรกร้าง ซึ่งมอบทั้งสถานนมัสการและพลโยธาให้ถูกเหยียบย่ำอยู่นั้น จะอยู่นานเท่าใด? และท่านได้กล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า จนครบสองพันสามร้อยวัน แล้วสถานนมัสการนั้นจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ Daniel 8:13, 14.
The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”
ข้อแรกถึงข้อสิบสองเป็นนิมิต และข้อสิบสามกับข้อสิบสี่ระบุนิมิตอีกประการหนึ่ง เช่นเดียวกับในดาเนียลบทที่แปดซึ่งมีคำภาษาฮีบรูสองคำที่แตกต่างกัน แต่ทั้งสองคำต่างก็แปลว่า “take away” และมีคำภาษาฮีบรูสองคำที่แตกต่างกัน แต่ทั้งสองคำต่างก็แปลว่า “sanctuary” ฉันใด ในดาเนียลบทที่แปดก็ยังมีคำภาษาฮีบรูสองคำที่แตกต่างกัน ซึ่งทั้งสองคำต่างก็แปลว่า “vision” ฉันนั้น
When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.
เมื่อกล่าวถึงคำสองคำที่แปลว่า “take away” นั้น นักเทววิทยาแห่งอัดเวนติสม์โต้แย้งว่าคำทั้งสองควรเข้าใจว่าหมายถึง “remove” เหมือนกันทั้งหมด เมื่อกล่าวถึงคำสองคำที่แปลว่า “sanctuary” นั้น นักเทววิทยาแห่งอัดเวนติสม์โต้แย้งว่าคำทั้งสองควรเข้าใจว่าหมายถึง “สถานนมัสการของพระเจ้า” ทั้งคู่ และเมื่อกล่าวถึงคำสองคำที่แปลว่า “vision” นั้น นักเทววิทยาแห่งอัดเวนติสม์ก็เช่นกัน มองข้ามความแตกต่างระหว่างคำทั้งสองอีกครั้งหนึ่ง ความแตกต่างนี้สำคัญต่อดาเนียลมากถึงขนาดที่เขาจงใจใช้คำภาษาฮีบรูสองคำที่แตกต่างกันอย่างมาก ดังนั้นเราจึงควรจำแนกและธำรงรักษาความแตกต่างนั้นไว้ คำว่า “vision” ในข้อสิบสาม คือคำภาษาฮีบรูว่า “chazon” และมีความหมายว่า ความฝัน การสำแดง หรือพระวจนะเผยพระวจนะ—นิมิต.
The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.
คำว่า “vision” ปรากฏสิบครั้งในดาเนียลบทที่แปด แต่เป็นคำภาษาฮีบรูอยู่สองคำที่แตกต่างกัน “Chazon” ซึ่งพบในข้อสิบสาม ยังปรากฏในข้อหนึ่ง แล้วก็สองครั้งในข้อสอง แน่นอนในข้อสิบสาม และหนึ่งครั้งในข้อสิบห้า สิบเจ็ด และยี่สิบหก จากสิบครั้งที่คำว่า “vision” ปรากฏในดาเนียลบทที่แปดนั้น เจ็ดครั้งเป็นคำว่า “chazon” ซึ่งมีความหมายอย่างเรียบง่ายว่า “นิมิต”
The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?
อีกสามครั้งที่คำว่า “นิมิต” ปรากฏในดาเนียลบทที่แปด คำนั้นคือคำภาษาฮีบรูว่า “mareh” ซึ่งมีความหมายว่า ภาพที่เห็น; หรือรูปลักษณ์ที่ปรากฏ ในบทที่แปด คำภาษาฮีบรูว่า “mareh” ยังได้รับการแปลอยู่ครั้งหนึ่ง มิใช่เป็น “นิมิต” แต่เป็น “รูปลักษณ์ที่ปรากฏ” อันเป็นการชี้ให้เห็นความหมายของคำนั้นได้อย่างครบถ้วนยิ่งขึ้น เหตุใดดาเนียลจึงใช้คำภาษาฮีบรูสองคำที่มีความหมายใกล้เคียงกันมาก จนบรรดาผู้แปลถือปฏิบัติต่อคำทั้งสองเสมือนเป็นคำเดียวกัน? เรื่องนี้สำคัญหรือไม่?
“Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.
“หลักการทุกประการในพระวจนะของพระเจ้าล้วนมีที่ทางของมัน ข้อเท็จจริงทุกประการล้วนมีนัยสำคัญของมัน และโครงสร้างทั้งหมดนั้น ทั้งในด้านการออกแบบและการดำเนินการ เป็นพยานถึงพระผู้ทรงเป็นผู้ประพันธ์ของมัน โครงสร้างเช่นนี้ไม่มีสติปัญญาใดนอกจากพระสติปัญญาขององค์ผู้ทรงอนันต์จะสามารถคิดขึ้นหรือสร้างสรรค์ได้” Education, 123.
The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”
คำตอบสำหรับคำถามข้อที่สองคือ ใช่ เรื่องนี้มีความสำคัญจริง ๆ ว่าเหตุใดดาเนียลจึงได้ทำการจำแนกนั้น ดังนั้นจึงกลายเป็นความรับผิดชอบของผู้ศึกษาคำพยากรณ์ที่จะต้องแสวงหาความเข้าใจในคำถามข้อแรก ซึ่งถามว่าเหตุใดดาเนียลจึงได้ทำการจำแนกนั้น ความแตกต่างที่เขาได้กำหนดไว้เกี่ยวกับคำที่แปลว่า “สถานนมัสการ” และคำที่แปลว่า “เอาไปเสีย” มีผลสืบเนื่องชั่วนิรันดร์ แล้วเหตุใดผู้ใดเล่าจึงจะคาดหมายว่าคำที่แปลว่า “นิมิต” จะมีความสำคัญน้อยไปกว่านั้น? “ทุกข้อเท็จจริง” มี “น้ำหนักของมัน” “ในพระวจนะของพระเจ้า” และส่งผลต่อ “โครงสร้าง” เชิงพยากรณ์ ตลอดจนต่อการสำเร็จของคำพยากรณ์เมื่อมันถูก “ดำเนินให้สำเร็จ”
As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”
เมื่อเราเริ่มพิจารณาคำว่า “นิมิต” ในบทที่แปด “ข้อเท็จจริง” ประการหนึ่งที่มี “ความเกี่ยวข้อง” กับคำพยานของดาเนียล ก็คือผู้ที่เป็นผู้ตอบคำถามในดาเนียล บทที่แปด ข้อสิบสาม ด้วยถ้อยคำว่า “ถึงสองพันสามร้อยวัน แล้วสถานบริสุทธิ์นั้นจะได้รับการชำระ”
There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.
มีข้อเท็จจริงสี่ประการที่มี “ความเกี่ยวข้อง” โดยตรงกับดาเนียลบทที่แปด ซึ่งข้าพเจ้าตั้งใจจะกล่าวถึง ประการหนึ่งคือ นิมิตแห่งแม่น้ำอุไลได้รับการระบุว่าเป็นคำพยากรณ์สำหรับวาระสุดท้าย และยังเป็นสัญลักษณ์ของ “ความรู้” แห่งพระธรรมดาเนียลซึ่งได้ถูก “เปิดผนึก” ณ “กาลอวสาน” ในปี 1798.
“There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.
“มีความจำเป็นที่จะต้องศึกษาพระวจนะของพระเจ้าให้ใกล้ชิดยิ่งกว่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หนังสือดาเนียลและวิวรณ์สมควรได้รับความเอาใจใส่มากกว่าที่เคยเป็นมาในประวัติแห่งงานของเรา ในบางประเด็นเกี่ยวกับอำนาจแห่งโรมและสันตะปาปา เราอาจมีสิ่งที่จะกล่าวน้อยลง แต่เราควรเรียกความสนใจไปยังสิ่งที่บรรดาผู้เผยพระวจนะและอัครทูตได้เขียนไว้ภายใต้การดลใจของพระวิญญาณของพระเจ้า พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้ทรงกำหนดจัดวางสิ่งทั้งปวงไว้ ทั้งในการประทานคำพยากรณ์และในเหตุการณ์ทั้งหลายที่พรรณนาไว้ เพื่อสอนว่า ตัวแทนมนุษย์จะต้องถูกกันให้อยู่นอกสายตา ซ่อนไว้ในพระคริสต์ และองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งสวรรค์กับพระบัญญัติของพระองค์จะต้องได้รับการเทิดทูน.”
“Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.
“จงอ่านพระธรรมดาเนียล จงรำลึกขึ้นทีละประเด็นถึงประวัติศาสตร์ของบรรดาราชอาณาจักรที่ทรงสำแดงไว้ ณ ที่นั้น จงมองดูนักการเมือง สภาที่ปรึกษา กองทัพอันทรงอานุภาพ และจงเห็นว่าพระเจ้าทรงกระทำการอย่างไรเพื่อลดทอนความเย่อหยิ่งของมนุษย์ และวางเกียรติศักดิ์ของมนุษย์ลงในธุลีดิน มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่ทรงได้รับการสำแดงว่ายิ่งใหญ่ ในภาพนิมิตของผู้เผยพระวจนะ ทรงปรากฏให้เห็นว่าพระองค์ทรงโค่นล้มผู้ปกครองผู้ทรงอำนาจคนหนึ่ง และทรงสถาปนาอีกคนหนึ่งขึ้น พระองค์ทรงสำแดงพระองค์ว่าเป็นองค์มหาราชาแห่งเอกภพ ผู้กำลังจะทรงสถาปนาราชอาณาจักรนิรันดร์ของพระองค์—ผู้ทรงชราอยู่แต่ดึกดำบรรพ์ พระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ บ่อเกิดแห่งสติปัญญาทั้งสิ้น ผู้ทรงครอบครองปัจจุบัน ผู้ทรงสำแดงอนาคต จงอ่านและจงเข้าใจว่า มนุษย์นั้นยากไร้เพียงใด เปราะบางเพียงใด ชั่วคราวเพียงใด ผิดพลาดเพียงใด มีความผิดเพียงใด เมื่อเขายกจิตวิญญาณของตนขึ้นสู่ความอนิจจัง”
“The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].
“พระวิญญาณบริสุทธิ์โดยทางอิสยาห์ทรงชี้เราไปยังพระเจ้า พระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ ให้เป็นเป้าหมายสำคัญแห่งความสนใจ—ไปยังพระเจ้าตามที่ทรงสำแดงในพระคริสต์ ‘เพราะมีเด็กคนหนึ่งบังเกิดแก่เรา มีบุตรชายคนหนึ่งประทานแก่เรา และการปกครองจะอยู่บนพระอังสาของท่าน และนามของท่านจะถูกขานว่า มหัศจรรย์ ที่ปรึกษา พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ พระบิดานิรันดร์ องค์สันติราช’ [Isaiah 9:6].
“The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.
“ความสว่างที่ดาเนียลได้รับโดยตรงจากพระเจ้าได้ประทานไว้โดยเฉพาะสำหรับยุคสุดท้ายเหล่านี้ นิมิตที่เขาเห็น ณ ริมฝั่งแม่น้ำอูไลและฮิดเดเคล ซึ่งเป็นแม่น้ำใหญ่แห่งชินาร์ บัดนี้กำลังอยู่ในกระบวนการสำเร็จ และบรรดาเหตุการณ์ทั้งปวงที่ได้ถูกพยากรณ์ไว้นั้น ในไม่ช้าจะบังเกิดขึ้นครบถ้วน”
“Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.
“จงพิจารณาสภาพการณ์ของชนชาติยิวในเวลาที่คำพยากรณ์ของดาเนียลได้ถูกประทานให้ ชนอิสราเอลอยู่ในสภาพการเป็นเชลย พระวิหารถูกทำลาย และการปรนนิบัติในพระวิหารถูกระงับ ศาสนาของพวกเขามีศูนย์กลางอยู่ที่พิธีการแห่งระบบการถวายสัตวบูชา พวกเขาได้ถือว่ารูปแบบภายนอกเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ขณะที่ได้สูญเสียจิตวิญญาณแห่งการนมัสการที่แท้จริงไป พิธีนมัสการของพวกเขาถูกทำให้เสื่อมทรามด้วยธรรมเนียมและการปฏิบัติของลัทธินอกศาสนา และในการประกอบพิธีถวายสัตวบูชานั้น พวกเขามิได้มองพ้นเงาไปสู่สารัตถะ พวกเขามิได้ discern พระคริสต์ ผู้ทรงเป็นเครื่องบูชาอันแท้จริงเพื่อบาปของมนุษย์ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกระทำเพื่อนำประชาชนไปสู่การเป็นเชลย และทรงระงับพิธีปรนนิบัติในพระวิหาร เพื่อว่าพิธีการภายนอกจะมิได้กลายเป็นผลรวมทั้งหมดแห่งศาสนาของพวกเขา หลักการและการปฏิบัติของพวกเขาจะต้องได้รับการชำระให้พ้นจากลัทธินอกศาสนา การปรนนิบัติตามพิธีกรรมได้ยุติลงเพื่อว่าการปรนนิบัติด้วยใจจะได้รับการฟื้นฟู พระสิริภายนอกถูกนำออกไปเพื่อว่าสิ่งฝ่ายจิตวิญญาณจะได้รับการสำแดง”
“In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.
“ในแผ่นดินแห่งการเป็นเชลยของพวกเขา เมื่อประชาชนหันกลับมาหาองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยการกลับใจ พระองค์ได้ทรงสำแดงพระองค์เองแก่พวกเขา พวกเขาปราศจากสิ่งที่เป็นภาพแทนภายนอกแห่งการประทับอยู่ของพระองค์ แต่ลำแสงอันเจิดจ้าแห่งดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรมได้ส่องเข้าสู่ความคิดและจิตใจของพวกเขา เมื่อพวกเขาร้องทูลต่อพระเจ้าในความถ่อมตนและความทุกข์ยาก นิมิตต่าง ๆ ได้ทรงประทานแก่บรรดาผู้พยากรณ์ของพระองค์ ซึ่งได้เปิดเผยเหตุการณ์แห่งอนาคต—การล้มล้างผู้กดขี่ประชากรของพระเจ้า การเสด็จมาของพระผู้ไถ่ และการสถาปนาอาณาจักรนิรันดร์” Manuscript Releases, เล่ม 16, 333–335.
The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”
“ข้อเท็จจริง” ที่ว่านิมิตแห่งแม่น้ำอูไลได้ถูกประทานไว้สำหรับวาระสุดท้าย ย่อมเรียกร้องให้นักศึกษาคำพยากรณ์พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่นิมิตนั้นได้บอกล่วงหน้าเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ถูกแทนไว้ในนิมิตนั้น “เรื่องราว” เชิงพยากรณ์ที่เกี่ยวข้องกับนิมิตแห่งแม่น้ำอูไล ได้ถูก “หล่อหลอม” โดย “พระวิญญาณบริสุทธิ์” “ทั้งในการประทานคำพยากรณ์ และในเหตุการณ์ที่ถูกพรรณนาไว้” สิ่งที่เกิดขึ้นกับผู้เผยพระวจนะเมื่อเขาได้รับนิมิต ตลอดจนเหตุการณ์เชิงพยากรณ์ที่ผู้เผยพระวจนะได้ระบุไว้นั้น จะต้องได้รับการศึกษา โดยตระหนักว่าทั้งสองสิ่งนี้ล้วนเป็นภาพแทนเชิงพยากรณ์ของสิ่งที่จะสำเร็จในวาระสุดท้าย ข้อความก่อนหน้านี้ย้ำว่า เราควรตระหนักว่าดาเนียลอยู่ในสภาพเชลยแห่ง “เจ็ดกาลเวลา”
Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”
ดาเนียลเป็นตัวแทนของผู้ที่ตระหนักถึงการเป็นเชลยของตนเมื่อสิ้นสุดสามวันครึ่งในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ด แล้วจึงหันกลับมาหาองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยการกลับใจ กระทำให้คำอธิษฐานในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหกสำเร็จ แยกสิ่งล้ำค่าออกจากสิ่งเลวทราม แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงกระทำให้พระสัญญาของพระองค์สำเร็จในการรวบรวมบรรดาผู้ที่ถูกกระจัดกระจายไป เมื่อพระองค์ทรงสำแดงพระองค์เองแก่พวกเขา ดังนั้น “จุดมุ่งหมายสำคัญที่สุดแห่งความสนใจ” ของพวกเขาจึงคือ “พระเจ้า ดังที่ทรงสำแดงไว้ในพระคริสต์”
The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.
“สาระ” ของนิมิตแห่งแม่น้ำอูไล และวิธีที่นิมิตนั้นมีส่วนต่อ “โครงสร้าง” ของข่าวสารพยากรณ์ซึ่งพระคริสต์ได้ทรง “ออกแบบ” ไว้นั้น เป็น “ข้อเท็จจริง” ประการแรกที่เราได้พิจารณาโดยสังเขป และข้อความที่ยกมาอ้างนั้นชี้ให้เห็นว่า เป้าหมายสำคัญที่สุดของเราควรเป็นการสำแดงของพระเจ้า ดังที่ “สำแดงในพระคริสต์” ในพระธรรมดาเนียลบทที่แปด พระคริสต์มิได้ทรงถูกนำเสนออย่างที่อิสยาห์ได้นำเสนอ เมื่ออิสยาห์ระบุว่า “พระนามของพระองค์จะเรียกว่า มหัศจรรย์ ที่ปรึกษา พระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์ พระบิดานิรันดร์ องค์สันติราช” ในพระธรรมดาเนียลบทที่แปด พระเจ้าทรงสำแดงในพระคริสต์ในฐานะ Palmoni ซึ่งหมายถึง ผู้ทรงนับอันมหัศจรรย์ หรือผู้ทรงนับความลี้ลับทั้งหลาย
That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.
“ข้อเท็จจริง” นั้นเรียกร้องให้สืบค้นว่า “น้ำหนักความหมาย” ของพระนาม “Palmoni” คืออะไร ควบคู่ไปกับการพิจารณาว่าพระนามนั้นมีส่วนเกื้อหนุนต่อ “โครงสร้าง” และ “แบบแผน” ของคำพยากรณ์อย่างไร “ข้อเท็จจริง” ประการที่สามในพระธรรมดาเนียลบทที่แปด ซึ่งควรได้รับการตระหนัก คือ ในบทนั้นเองที่เสาหลักทางหลักคำสอนอันเป็นศูนย์กลางของขบวนการมิลเลอไรต์ได้ถูกสำแดงไว้ อัญมณีที่เจิดจ้าที่สุดของมิลเลอร์พบได้ในข้อสิบสี่ และเราควรแสวงหาความเข้าใจถึง “น้ำหนักความหมาย” ที่ “ข้อเท็จจริง” นั้นมีต่อภาพนิมิตแห่งแม่น้ำอูไล ซึ่งบัดนี้กำลังอยู่ในกระบวนการสำเร็จตามนั้น។
In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”
ในความฝันของมิลเลอร์ เมื่อหีบถูกวางไว้บนโต๊ะกลางห้องของเขา หีบนั้นก็ส่องแสงด้วยความสว่างดุจดวงอาทิตย์ แต่ในวาระสุดท้าย หีบนั้นมีขนาดใหญ่กว่าและส่องแสงสว่างมากกว่าสิบเท่าของเมื่อครั้งแรกที่ถูกวางไว้บนโต๊ะของมิลเลอร์ อะไรในนิมิตแห่งแม่น้ำอูไล ซึ่งรวมเอาเสาหลักสำคัญยิ่งของขบวนการมิลเลอไรต์ไว้ด้วยนั้น ที่ทำให้ความสว่างของหลักคำสอนนั้นเพิ่มขึ้นสิบเท่าในวาระสุดท้าย? อะไรคือสิ่งที่ถูกเปิดเผยในวาระสุดท้ายซึ่งมิได้ถูกเปิดเผยในเวลาแห่งที่สุดปลายในปี 1798? “เหตุการณ์ต่าง ๆ” แห่งนิมิตของแม่น้ำอูไลซึ่งซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่า “บัดนี้กำลังอยู่ในกระบวนการแห่งการสำเร็จให้ครบถ้วน” นั้นคืออะไร?
If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.
หากเรานำข้อเท็จจริงสามประการแรกเหล่านี้มาพิจารณาร่วมกันอย่างตรงไปตรงมา (นิมิตแห่งอูไล, พระคริสต์ผู้ทรงสำแดงในฐานะพัลโมนี และเสาหลักคำสอนศูนย์กลาง) เราควรเต็มใจยอมรับข้อสมมุติฐานง่าย ๆ ประการหนึ่ง ซึ่งจะส่งผลต่อการศึกษาของเราเกี่ยวกับนิมิตแห่งแม่น้ำอูไล ข้อเท็จจริงเหล่านั้นเมื่อรวมกันแล้วทำให้ผู้ที่ปรารถนาจะมองเห็นเข้าใจว่า ข่าวสารซึ่งถูกคลี่ออกในปี 1798 เป็นข่าวสารที่ “แขวนอยู่บนเวลา” หากปราศจากองค์ประกอบแห่งคำพยากรณ์เชิงเวลาที่บอกล่วงหน้าแล้ว ข่าวสารของมิลเลอร์ก็คงจะไม่เกิดขึ้นเลย
The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.
“ข้อเท็จจริง” ประการที่สี่ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับบทนี้ คือพวกมิลเลอไรต์ได้นำเสนอข่าวสารที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของเวลาเชิงพยากรณ์ เพื่อเน้นย้ำข้อเท็จจริงนี้ พระเจ้าได้ทรงสำแดงในพระคริสต์ ในข้อสิบสามและสิบสี่ ในฐานะพระผู้ทรงนับอันอัศจรรย์ (Palmoni) แนวคิดที่ว่าภาพนิมิตนั้นมีเพียงการระบุวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ว่าเป็นบทสรุปของสองพันสามร้อยวันแห่งข้อสิบสี่เท่านั้น ย่อมเป็นการลดทอนการสำแดงของพระเจ้าผู้ทรงสำแดงผ่านทางพระคริสต์ในฐานะ Palmoni.
The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.
นักเทววิทยาแห่งแอ๊ดเวนติสม์ได้พากเพียรอย่างยิ่งที่จะฝังกลบความสำคัญของคำถามในข้อสิบสามของดาเนียลบทที่แปด เพื่อปรุงแต่งรสชาติในสำรับแห่งนิยายปรัมปราของตน ซึ่งพวกเขาได้ตั้งใจไว้ว่าจะทำให้บรรดาผู้ไร้การศึกษาซึ่งมีหูคัน ไม่ต้องใส่ใจต่อความจริงทั้งหลายที่เกี่ยวเนื่องกับเสาหลักศูนย์กลางของแอ๊ดเวนติสม์.
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.
“พระคัมภีร์ข้อซึ่งเหนือกว่าข้ออื่นทั้งปวง ได้เป็นทั้งรากฐานและเสาหลักสำคัญแห่งความเชื่อของขบวนการแอ๊ดเวนติสต์ คือถ้อยแถลงที่ว่า ‘อยู่นานสองพันสามร้อยวัน แล้วสถานนมัสการจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์’ [Daniel 8:14.] ถ้อยคำเหล่านี้เป็นที่คุ้นเคยแก่บรรดาผู้เชื่อทั้งหลายในการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าในไม่ช้า โดยริมฝีปากของคนนับพัน คำพยากรณ์ข้อนี้ถูกกล่าวซ้ำเป็นคำขวัญแห่งความเชื่อของพวกเขา ทุกคนรู้สึกว่า ความคาดหมายอันสุกใสที่สุดและความหวังอันเป็นที่ทะนุถนอมที่สุดของตนขึ้นอยู่กับเหตุการณ์ทั้งหลายที่ได้ถูกพยากรณ์ไว้ในนั้น ได้มีการแสดงให้เห็นว่า วันเชิงพยากรณ์เหล่านี้จะสิ้นสุดลงในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1844 เช่นเดียวกับคริสเตียนโลกโดยทั่วไป ในเวลานั้นชาวแอ๊ดเวนติสต์ถือว่าโลก หรือส่วนหนึ่งส่วนใดของโลก คือสถานนมัสการ พวกเขาเข้าใจว่าการชำระสถานนมัสการให้บริสุทธิ์คือการชำระโลกให้บริสุทธิ์ด้วยไฟแห่งวันยิ่งใหญ่ครั้งสุดท้าย และว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นในการเสด็จมาครั้งที่สอง ดังนั้นจึงได้ข้อสรุปว่า พระคริสต์จะเสด็จกลับมายังโลกในปี ค.ศ. 1844.”
“But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.
“แต่เวลาที่ทรงกำหนดไว้นั้นได้ล่วงพ้นไปแล้ว และองค์พระผู้เป็นเจ้ามิได้ทรงปรากฏ พระผู้เชื่อทั้งหลายทราบว่า พระวจนะของพระเจ้าย่อมไม่อาจผิดพลาดได้ การตีความคำพยากรณ์ของพวกเขาจะต้องมีข้อบกพร่อง; แต่ความผิดพลาดอยู่ที่ใดเล่า? หลายคนได้ตัดปัญหาอันยุ่งยากนั้นอย่างหุนหันพลันแล่น ด้วยการปฏิเสธว่า 2300 วันสิ้นสุดลงในปี 1844 ไม่อาจให้เหตุผลใดสำหรับเรื่องนี้ได้ นอกจากว่าพระคริสต์มิได้เสด็จมาในเวลาที่พวกเขาคาดหมาย พระองค์ พวกเขาให้เหตุผลว่า หากวันแห่งคำพยากรณ์สิ้นสุดลงในปี 1844 แล้ว พระคริสต์ก็คงจะเสด็จกลับมาเพื่อชำระสถานนมัสการให้สะอาด โดยการชำระโลกให้บริสุทธิ์ด้วยไฟ; และเนื่องจากพระองค์มิได้เสด็จมา วันเหล่านั้นจึงไม่อาจสิ้นสุดลงได้”
“To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.
“การยอมรับข้อสรุปนี้ย่อมเป็นการละทิ้งการคำนวณระยะเวลาเชิงพยากรณ์ตามที่เคยยึดถือมา เดิมได้พบว่า 2300 วันเริ่มต้นขึ้นเมื่อพระราชกฤษฎีกาของอารทาเซอร์ซีสเกี่ยวกับการฟื้นฟูและการก่อสร้างกรุงเยรูซาเล็มมีผลบังคับใช้ ในฤดูใบไม้ร่วง ปี 457 ก่อน ค.ศ. เมื่อนำจุดนี้เป็นจุดเริ่มต้น ก็ปรากฏความสอดคล้องอย่างสมบูรณ์ในการประยุกต์เหตุการณ์ทั้งปวงที่พยากรณ์ไว้ในคำอธิบายของช่วงเวลานั้นในดาเนียล 9:25–27 หกสิบเก้าสัปดาห์ คือ 483 ปีแรกของ 2300 ปี จะยาวไปถึงพระเมสสิยาห์ ผู้ทรงได้รับการเจิม และการรับบัพติศมาของพระคริสต์กับการเจิมโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ใน ค.ศ. 27 ก็สำเร็จตรงตามข้อกำหนดนั้นอย่างแม่นยำ ในท่ามกลางสัปดาห์ที่เจ็ดสิบนั้น พระเมสสิยาห์จะทรงถูกตัดขาด สามปีครึ่งหลังจากการรับบัพติศมาของพระองค์ พระคริสต์ทรงถูกตรึงกางเขน ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 31 เจ็ดสิบสัปดาห์ หรือ 490 ปีนั้น กำหนดไว้โดยเฉพาะสำหรับพวกยิว เมื่อสิ้นสุดระยะเวลานี้ ชาตินั้นได้ประทับตราการปฏิเสธพระคริสต์ของตนด้วยการข่มเหงเหล่าสาวกของพระองค์ และพวกอัครทูตก็หันไปหาคนต่างชาติ ใน ค.ศ. 34 เมื่อครบ 490 ปีแรกของ 2300 ปีแล้ว ก็ยังเหลืออีก 1810 ปี จาก ค.ศ. 34 อีก 1810 ปีย่อมทอดไปถึงปี 1844 ‘แล้ว’ ทูตสวรรค์กล่าวว่า ‘สถานนมัสการจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์’ ข้อกำหนดทั้งปวงก่อนหน้านี้ของคำพยากรณ์ได้สำเร็จลงอย่างปราศจากข้อกังขา ณ เวลาที่กำหนด ด้วยการคำนวณนี้ ทุกสิ่งก็ชัดเจนและสอดคล้องกัน เว้นแต่ยังไม่เห็นว่ามีเหตุการณ์ใดซึ่งสอดคล้องกับการชำระสถานนมัสการให้บริสุทธิ์ได้เกิดขึ้นในปี 1844 การปฏิเสธว่าบรรดาวันเหล่านั้นสิ้นสุดลงในเวลานั้น ย่อมทำให้ประเด็นทั้งหมดตกอยู่ในความสับสน และเป็นการละทิ้งจุดยืนซึ่งได้รับการสถาปนาไว้แล้วโดยความสำเร็จอันชัดแจ้งของคำพยากรณ์”
“But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.
“แต่พระเจ้าได้ทรงนำประชากรของพระองค์ในการเคลื่อนไหวแห่งการเสด็จมาครั้งยิ่งใหญ่นั้น ฤทธานุภาพและพระสิริของพระองค์ได้ทรงอยู่กับงานนั้น และพระองค์จะไม่ทรงยอมให้มันจบลงด้วยความมืดมนและความผิดหวัง จนถูกตำหนิว่าเป็นความตื่นเต้นที่ผิดพลาดและคลั่งศาสนา พระองค์จะไม่ทรงปล่อยให้พระวจนะของพระองค์ตกอยู่ท่ามกลางความสงสัยและความไม่แน่นอน แม้ว่าหลายคนจะละทิ้งการคำนวณช่วงเวลาเชิงพยากรณ์ตามที่ตนเคยยึดถือ และปฏิเสธความถูกต้องของการเคลื่อนไหวที่ตั้งอยู่บนสิ่งนั้น แต่อีกหลายคนไม่เต็มใจจะละทิ้งหลักแห่งความเชื่อและประสบการณ์ที่ได้รับการค้ำจุนโดยพระคัมภีร์และโดยพยานของพระวิญญาณของพระเจ้า พวกเขาเชื่อว่าตนได้ยึดหลักการตีความที่ถูกต้องในการศึกษาคำพยากรณ์ทั้งหลาย และเป็นหน้าที่ของตนที่จะยึดมั่นในความจริงที่ได้รับมาแล้ว และดำเนินตามแนวทางเดิมของการค้นคว้าพระคัมภีร์ต่อไป ด้วยการอธิษฐานอย่างจริงจัง พวกเขาได้ทบทวนจุดยืนของตน และศึกษาพระคัมภีร์เพื่อค้นหาความผิดพลาดของตน เมื่อพวกเขามองไม่เห็นข้อผิดพลาดใดในการคำนวณช่วงเวลาเชิงพยากรณ์ของตน พวกเขาจึงถูกนำให้พิจารณาเรื่องสถานนมัสการให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น” The Great Controversy, 409, 410.
We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.
เราได้รับแจ้งจากซิสเตอร์ไวท์ ในข้อความตอนเดียวกันที่มีการระบุถึงนิมิตแห่งแม่น้ำอูไล ว่า “มีความจำเป็นต้องศึกษาพระวจนะของพระเจ้าให้ใกล้ชิดยิ่งกว่านี้มาก” เหล่านักเทววิทยาจะเสนอว่าเรื่อง “ช่วงเวลาเชิงพยากรณ์” ในข้อความก่อนหน้านั้นจาก The Great Controversy นั้น หมายความว่าช่วงเวลาเชิงพยากรณ์ที่ซิสเตอร์ไวท์จำกัดข้ออธิบายของตนไว้นั้น คือคำพยากรณ์ห้าประการที่แสดงอยู่ภายในคำพยากรณ์สองพันสามร้อยปี ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาอ้างว่า ในข้อความนั้นมีการกล่าวถึงคำพยากรณ์สี่ประการโดยเฉพาะ แต่การ “ศึกษาที่ใกล้ชิดยิ่งกว่านี้มาก” ในเรื่องนี้แสดงให้เห็นว่า คำว่า “ช่วงเวลาเชิงพยากรณ์” ในรูปพหูพจน์ในงานเขียนของซิสเตอร์ไวท์ แท้จริงแล้วหมายถึงคำพยากรณ์สองประการที่ต้องสำเร็จลงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844.
There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?
มีคำพยากรณ์ด้านเวลาที่เฉพาะเจาะจงห้าประการซึ่งกาเบรียลได้ชี้แจงแก่ดาเนียล และเป็นส่วนหนึ่งของช่วงเวลาสองพันสามร้อยปี ประการแรกระบุถึงสี่สิบเก้าปี เมื่อ “ถนนและกำแพงจะถูกสร้างขึ้นในยามยากลำบาก” ประการที่สองคือพิธีบัพติศมาของพระคริสต์หลังจากสี่ร้อยแปดสิบสามปีนับจากจุดเริ่มต้นในปี 457 ก่อน ค.ศ. ประการที่สามคือการตรึงกางเขนของพระองค์ ประการที่สี่ระบุเวลาที่ข่าวประเสริฐจะไปถึงบรรดาคนต่างชาติ เมื่อสิ้นสุดระยะเวลาสี่ร้อยเก้าสิบปีซึ่งได้ถูกแยกไว้เป็นพิเศษสำหรับชนชาติยิว และคำพยากรณ์ด้านเวลา ประการที่ห้า และเป็นเพียงประการที่ห้าเท่านั้น ได้สิ้นสุดลงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 คำพยากรณ์ด้านเวลาสี่ประการก่อนหน้านั้นได้สิ้นสุดลงนานก่อนปี 1844 ดังนั้น เมื่อซิสเตอร์ไวท์ใช้ถ้อยคำว่า “ช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์” ในรูปพหูพจน์ ซึ่งจะสิ้นสุดลงในปี 1844 แท้จริงแล้วเธอหมายถึงอะไร?
Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:
เมื่อกล่าวถึงความผิดหวังครั้งแรกของพวกมิลเลอไรต์ นางได้ชี้ให้เห็นคำตอบของคำถามนั้น:
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
“ข้าพเจ้าเห็นประชากรของพระเจ้าชื่นชมยินดีด้วยความคาดหวัง เฝ้ารอองค์พระผู้เป็นเจ้าของตน แต่พระเจ้าทรงประสงค์จะทดสอบพวกเขา พระหัตถ์ของพระองค์ทรงปิดบังความผิดพลาดประการหนึ่งในการคำนวณช่วงเวลาตามคำพยากรณ์ไว้ บรรดาผู้ที่เฝ้ารอองค์พระผู้เป็นเจ้าของตนมิได้ค้นพบความผิดพลาดนั้น และแม้แต่นักปราชญ์ที่มีความรู้มากที่สุดซึ่งคัดค้านเรื่องเวลาก็มิได้มองเห็นเช่นกัน พระเจ้าทรงประสงค์ให้ประชากรของพระองค์ประสบกับความผิดหวัง เวลานั้นได้ผ่านพ้นไป และบรรดาผู้ที่เคยเฝ้าคอยพระผู้ช่วยให้รอดของตนด้วยความคาดหวังอันเปี่ยมด้วยความยินดีก็เศร้าโศกและท้อใจ ขณะที่ผู้ซึ่งมิได้รักการเสด็จมาของพระเยซู แต่รับข่าวสารนั้นไว้ด้วยความหวาดกลัว กลับพอใจที่พระองค์มิได้เสด็จมาในเวลาที่คาดหมาย การปฏิญาณตนแห่งความเชื่อของพวกเขามิได้ส่งผลต่อจิตใจและชำระชีวิตให้บริสุทธิ์ การที่เวลานั้นผ่านพ้นไปได้รับการจัดเตรียมไว้อย่างเหมาะสมยิ่งเพื่อเปิดเผยจิตใจเช่นนั้น พวกเขาเป็นกลุ่มแรกที่หันกลับและเยาะเย้ยบรรดาผู้โศกเศร้าและผิดหวังซึ่งรักการเสด็จมาของพระผู้ช่วยให้รอดของตนอย่างแท้จริง ข้าพเจ้าเห็นพระปัญญาของพระเจ้าในการทดสอบประชากรของพระองค์และทรงประทานบทพิสูจน์อันหยั่งลึกแก่พวกเขา เพื่อทรงค้นให้พบผู้ที่จะหดตัวและหันหลังกลับในโมงยามแห่งการทดลอง”
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.
“พระเยซูและบริวารแห่งสวรรค์ทั้งสิ้นทอดพระเนตรผู้ที่เฝ้าคอยด้วยความคาดหวังอันหวานชื่นที่จะได้เห็นพระองค์ผู้ซึ่งจิตวิญญาณของเขาทั้งหลายรัก ด้วยความเห็นอกเห็นใจและความรัก ทูตสวรรค์ทั้งหลายลอยอยู่รอบพวกเขา เพื่อค้ำจุนพวกเขาในโมงยามแห่งการทดลองของเขา ส่วนบรรดาผู้ที่ละเลยไม่ยอมรับข่าวสารจากสวรรค์นั้น ก็ถูกปล่อยไว้ในความมืด และพระพิโรธของพระเจ้าก็ลุกขึ้นต่อพวกเขา เพราะพวกเขาไม่ยอมรับความสว่างซึ่งพระองค์ได้ทรงส่งมาจากสวรรค์แก่พวกเขา ผู้สัตย์ซื่อเหล่านั้นซึ่งต้องผิดหวัง และไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดองค์พระผู้เป็นเจ้าของเขาจึงยังไม่เสด็จมา มิได้ถูกปล่อยไว้ในความมืด อีกครั้งหนึ่งพวกเขาถูกนำให้กลับไปสู่พระคัมภีร์ของตน เพื่อค้นคว้าช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์ พระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าถูกยกออกจากตัวเลขทั้งหลาย และความผิดพลาดนั้นก็ได้รับการอธิบาย พวกเขาเห็นว่าช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์นั้นยาวไปถึงปี 1844 และหลักฐานเดียวกันซึ่งพวกเขาได้นำเสนอเพื่อแสดงว่าช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์สิ้นสุดลงในปี 1843 ก็พิสูจน์ว่าช่วงเวลาดังกล่าวจะสิ้นสุดลงในปี 1844” Early Writings, 235–237.
The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.
“ช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์” คือ “ช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์” ที่ “สิ้นสุดลงในปี 1844” ซึ่งในระยะแรกชาวมิลเลอไรต์เชื่อกันว่าสิ้นสุดลงในปี 1843 “ช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์” ที่สิ้นสุดลงในปี 1844 นั้นมีอยู่สามช่วง และทั้งสามช่วงถูกแสดงไว้บนตารางของฮาบากุก หนึ่งในสามช่วงนั้นเพียง “แตะต้อง” ปี 1844 และอีกสองช่วงสิ้นสุดลงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ระยะหนึ่งพันสามร้อยสามสิบห้าวันสิ้นสุดลงในวันแรกที่สุดของปี 1844 เมื่อความผิดหวังครั้งแรกของชาวมิลเลอไรต์มาถึง และเวลาแห่งการคอยช้าทั้งในฮาบากุกบทที่สอง และในอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนในมัทธิวบทที่ยี่สิบห้า ก็ได้เริ่มต้นขึ้น।
The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.
สองพันสามร้อยวันแห่งดาเนียลบทที่แปด ข้อสิบสี่ ไปสิ้นสุดลงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 และสองพันห้าร้อยยี่สิบปีแห่ง “เจ็ดวาระ” ที่มีต่ออาณาจักรฝ่ายใต้ของยูดาห์ก็สิ้นสุดลง ณ ที่นั้นด้วยเช่นกัน ปัลโมนีทรงสำแดงพระองค์เองว่าเป็นผู้ทรงนับอันอัศจรรย์ในข้อสิบสามของดาเนียลบทที่แปด และ “โครงสร้าง” และ “แบบแผน” เชิงพยากรณ์ซึ่งพระองค์ทรงกำหนดไว้ต่อจากนั้น รวมถึงคำพยากรณ์เรื่องเวลาที่เชื่อมโยงกันอย่างน้อยสิบประการ
We will begin to consider these truths further in the next article.
เราจะเริ่มพิจารณาความจริงเหล่านี้ต่อไปโดยละเอียดมากขึ้นในบทความถัดไป
“Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.
“พระคริสต์ได้ประทานบทเรียนแก่โลก ซึ่งควรถูกจารึกไว้ในจิตใจและวิญญาณ ‘นี่แหละคือชีวิตนิรันดร์’ พระองค์ตรัสว่า ‘คือให้เขาทั้งหลายรู้จักพระองค์ ผู้ทรงเป็นพระเจ้าเที่ยงแท้องค์เดียว และรู้จักพระเยซูคริสต์ whom thou hast sent.’ แต่ซาตานกระทำการในความคิดของมนุษย์ โดยกล่าวว่า จงกระทำสิ่งนี้หรือการนั้น แล้วเจ้าทั้งหลายจะเป็นดุจพระเจ้า โดยเหตุผลอันหลอกลวง มันได้ชักนำอาดัมและเอวาให้สงสัยพระวจนะของพระเจ้า และนำทฤษฎีหนึ่งมาแทนที่ ซึ่งนำไปสู่การล่วงละเมิดและการไม่เชื่อฟัง และการใช้วาทศิลป์อันแพรวพราวของมันในวันนี้ก็กระทำเช่นเดียวกับที่มันได้กระทำในเอเดน เมื่อพระคริสต์เสด็จมายังโลกของเรา พระองค์ทรงเลือกชาวประมงผู้ต่ำต้อยให้เป็นรากฐานแห่งคริสตจักรของพระองค์ พระองค์ทรงพยายามอธิบายแก่สาวกเหล่านี้ถึงธรรมชาติแห่งอาณาจักรและพันธกิจของพระองค์ แต่ความเข้าใจอันจำกัดของพวกเขาได้เป็นข้อจำกัดต่อพระองค์ พวกเขาได้รับคำสอนของธรรมาจารย์และพวกฟาริสีอยู่แล้ว เพราะฉะนั้น สิ่งที่พวกเขาเชื่อเป็นอันมากจึงไม่เป็นความจริง และแม้ว่าพระคริสต์ทรงมีหลายสิ่งที่จะตรัสแก่พวกเขา พวกเขาก็ไม่สามารถรับฟังได้มากนักจากสิ่งที่พระองค์ทรงปรารถนาจะทรงสื่อสาร”
“Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.
“พระคริสต์ทรงเห็นว่าผู้นับถือศาสนาในยุคนี้เต็มไปด้วยความเห็นอันผิดพลาด จนไม่มีที่ว่างในความคิดจิตใจของพวกเขาสำหรับความจริง ด้วยการศึกษาที่ได้ให้ไป บรรดาครูได้นำเอาทัศนะของบรรดาผู้ประพันธ์ที่ไม่เชื่อพระเจ้ามาปะปนเข้าไว้ด้วยกัน ดังนั้นพวกเขาจึงได้หว่านข้าวละมานลงในจิตใจของเยาวชน พวกเขาเปล่งถ้อยคำแห่งความคิดเห็นที่ไม่ควรถูกนำเสนอแก่ทั้งหนุ่มสาวหรือคนชรา โดยไม่เคยคำนึงเลยว่าตนกำลังหว่านเมล็ดพันธุ์ชนิดใด หรือจะต้องเก็บเกี่ยวผลผลิตเช่นไรอันเป็นผลลัพธ์จากสิ่งนั้น” Review and Herald, July 3, 1900.