All the prophets speak of the end of the world, and all the prophecies meet and end in the book of Revelation. In the book of Revelation, the same line is taken up as in the book of Daniel, for they are the same book. All of these prophetic principles have been firmly recorded in the previous articles. In the book of Revelation, we are informed that just before probation closes there is a prophecy that has been sealed up that is unsealed. These articles have been setting forth the prophetic elements connected to the message in the book of Revelation that is now being unsealed. The message is not a singular prophetic truth, and every element of the message that is being unsealed falls into the category of the Revelation of Jesus Christ.
บรรดาผู้เผยพระวจนะทั้งหลายต่างกล่าวถึงวาระสุดท้ายของโลก และคำพยากรณ์ทั้งปวงก็มาบรรจบและสิ้นสุดลงในพระธรรมวิวรณ์ ในพระธรรมวิวรณ์นั้น ได้มีการหยิบยกแนวเดียวกันขึ้นมาเช่นเดียวกับในพระธรรมดาเนียล เพราะทั้งสองเป็นพระธรรมเล่มเดียวกันในสาระ หลักการเชิงพยากรณ์ทั้งสิ้นเหล่านี้ได้ถูกบันทึกไว้อย่างมั่นคงแล้วในบทความก่อนหน้านี้ ในพระธรรมวิวรณ์ เราได้รับแจ้งว่า ก่อนที่เวลาการทดลองจะสิ้นสุดลงเพียงเล็กน้อย จะมีคำพยากรณ์ซึ่งได้ถูกผนึกไว้นั้นถูกเปิดผนึกออก บทความเหล่านี้ได้เสนอองค์ประกอบเชิงพยากรณ์ที่เกี่ยวเนื่องกับข่าวสารในพระธรรมวิวรณ์ซึ่งบัดนี้กำลังถูกเปิดผนึก ข่าวสารนั้นมิใช่ความจริงเชิงพยากรณ์เพียงประการเดียว และองค์ประกอบทุกประการของข่าวสารที่กำลังถูกเปิดผนึกนั้น ล้วนอยู่ในข่ายแห่งวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์
The message is unsealed just before the close of probation, when the “time is at hand.” The books of Daniel and Revelation, in association with the commentary from the writings of the Spirit of Prophecy, are very specific concerning the process associated with the unsealing of a prophetic message. It is the Lion of the tribe of Judah who accomplishes the unsealing, and when he does so he employs a structured method for presenting the message. He receives the message from the Father, who is represented as holding the Bible as it is sealed with seven seals. The Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David and the Lamb that was slain, takes the book from the Father and removes the seals.
ข่าวสารถูกเปิดผนึกก่อนการสิ้นสุดแห่งเวลาการทดลองเพียงไม่นาน เมื่อ “เวลาใกล้จะมาถึงแล้ว” หนังสือดาเนียลและวิวรณ์ ประกอบกับคำอธิบายจากงานเขียนแห่งพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ มีความเฉพาะเจาะจงอย่างยิ่งเกี่ยวกับกระบวนการที่สัมพันธ์กับการเปิดผนึกของข่าวสารเชิงพยากรณ์ เป็นสิงโตแห่งตระกูลยูดาห์ผู้ทรงกระทำการเปิดผนึกนั้น และเมื่อพระองค์ทรงกระทำเช่นนั้น พระองค์ทรงใช้วิธีการที่มีแบบแผนในการนำเสนอข่าวสาร พระองค์ทรงรับข่าวสารนั้นจากพระบิดา ผู้ซึ่งทรงถูกพรรณนาว่าทรงถือพระคัมภีร์ไว้ขณะที่ถูกผนึกด้วยตราทั้งเจ็ด สิงโตแห่งตระกูลยูดาห์ ผู้ซึ่งทรงเป็นทั้งรากแห่งดาวิดและพระเมษโปดกที่ถูกปลงพระชนม์ ทรงรับหนังสือนั้นจากพระบิดาและทรงแกะตราผนึกทั้งหลายออก
Jesus then gives the message to Gabriel, who along with other angels conveys the message to a prophet who writes the message and sends it to the churches. When the time to unseal the prophetic message is at hand the opening of the prophetic message produces a three-step testing process, that tests those within the churches who are the target audience of the prophet’s writing, and based upon the individual response of those church members, they determine whether they are in one of two classes. Those that accept the increase of knowledge which is produced by the message that is unsealed are identified as the “wise,” and those who do not are identified by Daniel as the “wicked,” and by Matthew as the “foolish”.
แล้วพระเยซูทรงประทานข่าวสารนั้นแก่กาเบรียล ผู้ซึ่งร่วมกับทูตสวรรค์องค์อื่น ๆ ถ่ายทอดข่าวสารนั้นแก่ผู้พยากรณ์ ผู้บันทึกข่าวสารนั้นเป็นลายลักษณ์อักษรและส่งไปยังคริสตจักรทั้งหลาย เมื่อถึงกาลที่จะเปิดผนึกข่าวสารเชิงพยากรณ์ การเปิดผนึกข่าวสารเชิงพยากรณ์นั้นก่อให้เกิดกระบวนการทดสอบสามขั้นตอน ซึ่งทดสอบบรรดาผู้ที่อยู่ภายในคริสตจักรทั้งหลาย อันเป็นกลุ่มเป้าหมายของงานเขียนของผู้พยากรณ์ และโดยอาศัยการตอบสนองส่วนบุคคลของสมาชิกคริสตจักรเหล่านั้น พวกเขาจึงกำหนดได้ว่าตนอยู่ในหนึ่งในสองจำพวก ผู้ที่ยอมรับความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้นซึ่งเกิดจากข่าวสารที่ถูกเปิดผนึกนั้น ถูกระบุว่าเป็น “คนมีปัญญา” และผู้ที่ไม่ยอมรับนั้น ดาเนียลระบุว่าเป็น “คนอธรรม” และมัทธิวระบุว่าเป็น “คนโง่”
All of these factors connected with the unsealing of the final prophetic secret are addressed and emphasized in verse nine of Revelation seventeen, for it identifies an element of the Revelation of Jesus Christ that will test the two classes of worshippers. It does so by identifying that it is the “wise” that will understand the message that follows the warning flag of the verse.
ปัจจัยทั้งปวงเหล่านี้ที่เกี่ยวเนื่องกับการเปิดผนึกความลับเชิงพยากรณ์สุดท้ายนั้น ได้รับการกล่าวถึงและเน้นย้ำไว้ในวิวรณ์บทที่สิบเจ็ด ข้อเก้า เพราะข้อนั้นระบุถึงองค์ประกอบประการหนึ่งของวิวรณ์แห่งพระเยซูคริสต์ ซึ่งจะทดสอบผู้กราบนมัสการทั้งสองจำพวก โดยระบุว่าผู้ที่จะเข้าใจสารซึ่งตามมาภายหลังถ้อยคำเตือนของข้อนั้น คือ “ผู้มีปัญญา”
And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.
และนี่คือสติปัญญาที่มีปัญญาอยู่ หัวทั้งเจ็ดนั้นคือภูเขาเจ็ดลูกที่หญิงนั้นนั่งอยู่บนนั้น และมีพระราชาทั้งเจ็ดด้วย: ห้าพระองค์ล่วงไปแล้ว และองค์หนึ่งทรงอยู่ และอีกองค์หนึ่งยังมาไม่ถึง; และเมื่อพระองค์เสด็จมาแล้ว ก็ต้องดำรงอยู่เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ และสัตว์ร้ายที่เคยมีอยู่และไม่มีอยู่แล้วนั้น มันเองเป็นองค์ที่แปด และเป็นมาจากทั้งเจ็ด และมันกำลังมุ่งไปสู่ความพินาศ วิวรณ์ 17:9–11
The “mind that has wisdom,” is the mind of the “wise.” The “wise” understand the increase of knowledge, and the increase of knowledge that is represented immediately after the prophetic marker, which identifies a truth that will be understood by the wise and rejected by the wicked, is the truth associated with the kingdoms of Bible prophecy set forth in the verses that follow. Those verses represent the last illustration of the kingdoms of Bible prophecy, and what is unsealed in the last days is that those eight kingdoms have also been represented in the first illustration of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two.
“จิตใจที่มีปัญญา” คือจิตใจของ “ผู้มีปัญญา” “ผู้มีปัญญา” เข้าใจการเพิ่มพูนของความรู้ และการเพิ่มพูนของความรู้ซึ่งถูกนำเสนอทันทีภายหลังเครื่องหมายบ่งชี้เชิงพยากรณ์ อันระบุถึงความจริงที่จะเป็นที่เข้าใจโดยผู้มีปัญญาและถูกปฏิเสธโดยคนอธรรม ก็คือความจริงที่เกี่ยวข้องกับบรรดาอาณาจักรแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ซึ่งได้ถูกเสนอไว้ในข้อพระคัมภีร์ที่ตามมา ข้อพระคัมภีร์เหล่านั้นเป็นภาพประกอบสุดท้ายของบรรดาอาณาจักรแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ และสิ่งที่ถูกเปิดผนึกในวาระสุดท้ายนั้นก็คือ อาณาจักรทั้งแปดนั้นได้ถูกเป็นภาพแทนไว้แล้วเช่นกันในภาพประกอบแรกของบรรดาอาณาจักรแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ในพระธรรมดาเนียล บทที่สอง
The revelation of the truth upholds the limited view of the kingdoms of Bible prophecy that made up one of Miller’s jewels, but it shone ten times brighter, for it possesses much more truth than the Millerites understood from their limited point in history, and it represents a test as represented by the number “ten,” and by the warning beacon of the introductory warning of “here is the mind that has wisdom,” prophetically interpreted as, the following truth will test the churches that are sent the message that is unsealed just before the close of probation.
การเปิดเผยแห่งความจริงยืนยันทรรศนะอันจำกัดเกี่ยวกับอาณาจักรทั้งหลายแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ ซึ่งประกอบเป็นหนึ่งในอัญมณีของมิลเลอร์ แต่ความจริงนั้นส่องสว่างยิ่งกว่าสิบเท่า เพราะความจริงนี้มีเนื้อหามากยิ่งกว่าที่พวกมิลเลอไรต์เข้าใจจากจุดจำกัดของตนในประวัติศาสตร์ และมันเป็นตัวแทนของบททดสอบ ดังที่แสดงไว้โดยจำนวน “สิบ” และโดยสัญญาณเตือนแห่งคำเตือนเบื้องต้นที่ว่า “นี่แหละคือจิตใจที่มีปัญญา” ซึ่งในเชิงพยากรณ์ตีความได้ว่า ความจริงต่อไปนี้จะทดสอบคริสตจักรทั้งหลายที่ได้รับข่าวสารซึ่งถูกคลี่ออกก่อนเวลาปิดประตูพระกรุณาธิคุณไม่นาน.
In Revelation seventeen John was carried into the wilderness of twelve hundred and sixty years of papal darkness. He was placed at the very end of that period in 1798, which is the identical history he was placed at in Revelation thirteen.
ในวิวรณ์บทที่สิบเจ็ด ยอห์นถูกพาเข้าไปในถิ่นทุรกันดารแห่งความมืดมนของอำนาจสันตะปาปาซึ่งยาวนานหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปี เขาถูกวางไว้ ณ ตอนปลายสุดของช่วงเวลานั้นในปี ค.ศ. 1798 ซึ่งเป็นประวัติศาสตร์เดียวกันทุกประการกับที่เขาถูกวางไว้ในวิวรณ์บทที่สิบสาม
And I stood upon the sand of the sea, and saw a beast rise up out of the sea, having seven heads and ten horns, and upon his horns ten crowns, and upon his heads the name of blasphemy. Revelation 13:1.
และข้าพเจ้ายืนอยู่บนทรายริมทะเล และเห็นสัตว์ร้ายตัวหนึ่งขึ้นมาจากทะเล มีเจ็ดหัวและสิบเขา และบนเขาทั้งสิบมีมงกุฎสิบอัน และบนหัวทั้งหลายของมันมีนามแห่งการหมิ่นประมาทพระเจ้า วิวรณ์ 13:1
The “sand of the sea” represents 1798, for it represents the historical vantage point where John was shown the papacy (the beast of the sea) in the past tense, and the United States (the beast of the earth) rising up, and ultimately speaking as a dragon at the soon-coming Sunday law. Then the earth beast forces the world to accept the “image of the beast,” that would speak and implement Sunday legislation upon the entire world.
“ทรายแห่งทะเล” เป็นตัวแทนของปี 1798 เพราะมันเป็นจุดยืนทางประวัติศาสตร์ซึ่งยอห์นได้รับการสำแดงให้เห็นตำแหน่งสันตะปาปา (สัตว์ร้ายจากทะเล) ในกาลอดีต และเห็นสหรัฐอเมริกา (สัตว์ร้ายจากแผ่นดินโลก) กำลังผงาดขึ้น และในที่สุดจะกล่าวถ้อยคำดังพญานาค ณ เวลาของกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึง จากนั้นสัตว์ร้ายจากแผ่นดินโลกจะบีบบังคับโลกให้ยอมรับ “รูปของสัตว์ร้าย” ซึ่งจะกล่าวถ้อยคำและบังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์เหนือทั่วทั้งโลก.
“At the time when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, is represented by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea; but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which it symbolized—the United States.” Signs of the Times, February 8, 1910.
“ในเวลาที่อำนาจสันตะปาปา ซึ่งถูกริบกำลังของตนไป ถูกบังคับให้ยุติการข่มเหงนั้น ยอห์นได้เห็นอำนาจใหม่หนึ่งผงาดขึ้นมา เพื่อสะท้อนเสียงของพญานาค และสืบต่อกิจการอันโหดร้ายและเป็นการหมิ่นประมาทพระเจ้าเช่นเดียวกันนั้น อำนาจนี้ ซึ่งเป็นอำนาจสุดท้ายที่จะทำสงครามต่อคริสตจักรและธรรมบัญญัติของพระเจ้า ได้รับการพรรณนาด้วยสัตว์ร้ายตัวหนึ่งที่มีเขาเหมือนลูกแกะ สัตว์ร้ายทั้งหลายที่มาก่อนหน้านี้ได้ขึ้นมาจากทะเล; แต่ตัวนี้ขึ้นมาจากแผ่นดิน อันเป็นภาพแทนการผงาดขึ้นอย่างสันติของชนชาติที่มันเป็นสัญลักษณ์ถึง—สหรัฐอเมริกา” Signs of the Times, February 8, 1910.
John is taken to the same vantage point of history to receive the final presentation of the kingdoms of Bible prophecy in chapter seventeen. Standing at that vantage point the kingdoms are presented. He is first informed that the beast controls both church and state, for she is seated upon not only seven heads, but also seven mountains. The seating of the great whore is identifying that she is the one riding the beast, and the one who rides the beast is the one who controls the beast.
ยอห์นถูกรับขึ้นไปยังจุดยืนเดียวกันในประวัติศาสตร์ เพื่อรับการนำเสนอครั้งสุดท้ายเกี่ยวกับบรรดาราชอาณาจักรแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ในบทที่สิบเจ็ด เมื่อยืนอยู่ ณ จุดยืนนั้น บรรดาราชอาณาจักรก็ถูกนำเสนอแก่เขา ประการแรก เขาได้รับแจ้งว่าสัตว์ร้ายนั้นควบคุมทั้งคริสตจักรและรัฐ เพราะนางนั่งอยู่เหนือทั้งเจ็ดศีรษะและเจ็ดภูเขา การที่หญิงแพศยาผู้ยิ่งใหญ่นั่งอยู่นั้น เป็นการระบุว่านางคือผู้ที่ขี่สัตว์ร้าย และผู้ที่ขี่สัตว์ร้ายก็คือผู้ที่ควบคุมสัตว์ร้ายนั้น
And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.
และหญิงนั้นซึ่งท่านเห็น คือมหานครนั้น ซึ่งครอบครองเหนือบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก วิวรณ์ 17:18
The word “reigneth” means to hold and to rule over. A rider rules over the beast by holding the reins. The papacy rules over seven heads and also over seven mountains. In Daniel chapter two, Daniel informs Nebuchadnezzar that he is the “head” of gold. In Isaiah chapter seven a “head” is also a king, a capitol or a kingdom.
คำว่า “ครอบครอง” หมายถึงการยึดถือและการปกครองเหนือ ผู้ขี่ควบคุมสัตว์ร้ายโดยถือบังเหียนไว้ สมณสำนักโรมันปกครองเหนือศีรษะทั้งเจ็ด และเหนือภูเขาทั้งเจ็ดด้วย ในพระธรรมดาเนียล บทที่สอง ดาเนียลแจ้งแก่เนบูคัดเนสซาร์ว่า พระองค์ทรงเป็น “ศีรษะ” แห่งทองคำ ในพระธรรมอิสยาห์ บทที่เจ็ด “ศีรษะ” ยังหมายถึงกษัตริย์ เมืองหลวง หรืออาณาจักรด้วย
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7, 8.
เพราะศีรษะแห่งซีเรียคือดามัสกัส และศีรษะแห่งดามัสกัสคือเรซีน; และภายในหกสิบห้าปี เอฟราอิมจะถูกทำลายจนมิได้เป็นชนชาติหนึ่งอีกต่อไป และศีรษะแห่งเอฟราอิมคือสะมาเรีย และศีรษะแห่งสะมาเรียคือบุตรของเรมาลิยาห์ หากท่านทั้งหลายจะไม่เชื่อ มั่นทีเดียวท่านทั้งหลายจะไม่ดำรงมั่นคง อิสยาห์ 7:7, 8
The papacy, which is the woman riding the beast, rules over all the kings of the earth. Those kings are represented as “ten kings,” that are the dragon-power of the last days. They are the kings the whore of Tyre commits fornication with. Those “ten kings” have been forced to accept the authority of the papacy, but the premier king of those ten kings is the United States. The United States is therefore also represented by Ahab, the king of the ten northern kingdoms of Israel. The number “seven” represents “complete,” and when the papacy is portrayed as reigning over the kings of the earth, she is also reigning over the ten kings and she is seated upon the seven heads.
สันตะปาปา ซึ่งเป็นหญิงที่นั่งอยู่บนสัตว์ร้ายนั้น ปกครองเหนือบรรดากษัตริย์ทั้งสิ้นแห่งแผ่นดินโลก กษัตริย์เหล่านั้นถูกแทนภาพไว้ว่าเป็น “กษัตริย์สิบองค์” ซึ่งคืออำนาจแห่งพญานาคในยุคสุดท้าย พวกเขาคือกษัตริย์ที่หญิงแพศยาแห่งเมืองไทระล่วงประเวณีด้วย “กษัตริย์สิบองค์” เหล่านั้นถูกบีบบังคับให้ยอมรับอำนาจของสันตะปาปา แต่กษัตริย์ผู้เป็นใหญ่ที่สุดในบรรดากษัตริย์สิบองค์นั้นคือสหรัฐอเมริกา เพราะฉะนั้น สหรัฐอเมริกาจึงถูกแทนภาพด้วยอาหับ กษัตริย์แห่งอาณาจักรเหนือทั้งสิบเผ่าของอิสราเอลด้วยเช่นกัน เลข “เจ็ด” แทนความหมายว่า “ครบถ้วนสมบูรณ์” และเมื่อสันตะปาปาถูกพรรณนาว่าทรงครอบครองเหนือบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก นางก็กำลังครอบครองเหนือกษัตริย์สิบองค์ด้วย และนางนั่งอยู่บนศีรษะทั้งเจ็ดนั้นด้วย
Here is the mind that has wisdom, for the wise of the last days employ the methodology of “line upon line,” and they recognize that each of the symbols of the statecraft that the whore rules over identify the same truth. She also rules over seven mountains, and the Millerites identified a “mountain” in Bible prophecy as a symbol of a kingdom, but they also identified that symbols have more than one meaning.
นี่คือปัญญาที่มีความเข้าใจ เพราะผู้มีปัญญาในยุคสุดท้ายใช้ระเบียบวิธี “บรรทัดต่อบรรทัด” และพวกเขาตระหนักว่าสัญลักษณ์แต่ละอย่างของศิลปะแห่งการปกครองที่หญิงแพศยาปกครองอยู่นั้น ล้วนชี้บ่งความจริงประการเดียวกัน นางยังปกครองเหนือภูเขาเจ็ดลูกด้วย และพวกมิลเลอไรต์ได้ระบุว่า “ภูเขา” ในคำพยากรณ์พระคัมภีร์เป็นสัญลักษณ์ของอาณาจักร แต่พวกเขายังระบุด้วยว่าสัญลักษณ์ต่าง ๆ มีความหมายมากกว่าหนึ่งประการ
Mountains are also a symbol of a church. The “glorious holy mountain” in the Scriptures represents God’s church.
ภูเขายังเป็นสัญลักษณ์ของคริสตจักรด้วย “ภูเขาบริสุทธิ์อันรุ่งโรจน์” ในพระคัมภีร์เป็นตัวแทนของคริสตจักรของพระเจ้า
The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:1–3.
พระวจนะซึ่งอิสยาห์บุตรของอามอสได้เห็นเกี่ยวกับยูดาห์และเยรูซาเล็ม และจะบังเกิดขึ้นในวาระสุดท้ายว่า ภูเขาแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์จะได้รับการสถาปนาไว้บนยอดแห่งบรรดาภูเขา และจะถูกยกให้สูงเหนือเนินเขาทั้งหลาย และประชาชาติทั้งสิ้นจะหลั่งไหลมายังภูเขานั้น และชนเป็นอันมากจะพากันไปและกล่าวว่า มาเถิด ให้เราขึ้นไปยังภูเขาแห่งพระยาห์เวห์ ไปยังพระนิเวศของพระเจ้าแห่งยาโคบ และพระองค์จะทรงสั่งสอนเราให้รู้ทางของพระองค์ และเราจะดำเนินในวิถีของพระองค์ เพราะว่าธรรมบัญญัติจะออกมาจากศิโยน และพระวจนะของพระยาห์เวห์จากเยรูซาเล็ม อิสยาห์ 2:1–3
The “Lord’s house” is His church, and it is a “mountain.” The great whore is seated upon seven mountains, thus identifying that she rules over all the churches, just as she rules over all the kings. She has control over all the churches and all the states in all the world.
“พระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้า” คือคริสตจักรของพระองค์ และเป็น “ภูเขา” หญิงแพศยาผู้ยิ่งใหญ่นั้นนั่งอยู่บนภูเขาเจ็ดลูก ซึ่งจึงระบุให้เห็นว่านางปกครองเหนือคริสตจักรทั้งปวง เช่นเดียวกับที่นางปกครองเหนือกษัตริย์ทั้งปวง นางมีอำนาจควบคุมเหนือคริสตจักรทั้งปวงและเหนือบรรดารัฐทั้งปวงทั่วทั้งโลก
The vision that Isaiah is identifying that came to him “concerning Judah and Jerusalem,” that we just cited, continues on, and it is still the same passage in chapter four, and according to Isaiah it is the “same day” that people say, “Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob.” In that same period of time “seven women” are identified.
นิมิตที่อิสยาห์ระบุว่าได้มาถึงเขา “เกี่ยวกับยูดาห์และเยรูซาเล็ม” ซึ่งเราเพิ่งอ้างถึงนั้น ดำเนินต่อไป และยังคงเป็นตอนเดียวกันในบทที่สี่ และตามที่อิสยาห์กล่าวไว้ เป็น “วันเดียวกัน” ที่ผู้คนกล่าวว่า “มาเถิด ให้เราขึ้นไปยังภูเขาแห่งพระเยโฮวาห์ ไปยังพระนิเวศของพระเจ้าแห่งยาโคบ” ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น มีการกล่าวถึง “หญิงเจ็ดคน”
And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. And the Lord will create upon every dwelling place of mount Zion, and upon her assemblies, a cloud and smoke by day, and the shining of a flaming fire by night: for upon all the glory shall be a defence. And there shall be a tabernacle for a shadow in the daytime from the heat, and for a place of refuge, and for a covert from storm and from rain. Isaiah 4:1–6.
และในวันนั้น หญิงเจ็ดคนจะยึดชายคนเดียวไว้ กล่าวว่า “เราจะกินอาหารของเราเอง และสวมเสื้อผ้าของเราเอง ขอเพียงให้เราได้เรียกตามชื่อของท่าน เพื่อจะเอาความอัปยศของเราออกไป” ในวันนั้น กิ่งของพระยาห์เวห์จะงดงามและรุ่งโรจน์ และผลแห่งแผ่นดินจะเลิศล้ำและงดงามสำหรับบรรดาผู้ที่รอดพ้นแห่งอิสราเอล และจะบังเกิดขึ้นว่า ผู้ที่เหลืออยู่ในศิโยน และผู้ที่คงอยู่ในเยรูซาเล็ม จะได้ชื่อว่าบริสุทธิ์ คือทุกคนที่ถูกจดไว้ท่ามกลางผู้มีชีวิตในเยรูซาเล็ม เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงชำระความโสมมของบุตรสาวแห่งศิโยนออกไป และทรงชำระโลหิตของเยรูซาเล็มจากท่ามกลางเมืองนั้น โดยวิญญาณแห่งการพิพากษา และโดยวิญญาณแห่งการเผาผลาญ และพระยาห์เวห์จะทรงเนรมิตเหนือที่อาศัยทุกแห่งบนภูเขาศิโยน และเหนือชุมนุมชนทั้งหลายของนาง ให้มีเมฆและควันในเวลากลางวัน และให้มีแสงสว่างของไฟลุกโพลงในเวลากลางคืน เพราะเหนือศักดิ์ศรีสิริทั้งสิ้นนั้นจะมีเครื่องป้องกัน และจะมีพลับพลาเป็นร่มเงาในเวลากลางวันจากความร้อน และเป็นที่ลี้ภัย และเป็นที่กำบังจากพายุและจากฝน อิสยาห์ 4:1–6
The “day” which is the subject of Isaiah’s vision is the “hour” of the great earthquake of Revelation chapter eleven. The wise that have accepted the admonition to “return” from the disappointment of July 18, 2020, and met the requirements of Leviticus twenty-six, and who have been brought together by Ezekiel’s first prophecy, are sealed when they accept Ezekiel’s second message of the four winds of Islam. They are then lifted up into heaven as an ensign, and God’s other children in Babylon begin to respond to the call to come out of Babylon, that begins at the earthquake, which is the soon-coming Sunday law. God’s other flock hear the message to come out of Babylon, and they proclaim, “Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob.”
“วัน” ซึ่งเป็นหัวข้อแห่งนิมิตของอิสยาห์นั้น คือ “ชั่วโมง” แห่งแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในพระธรรมวิวรณ์ บทที่สิบเอ็ด บรรดาผู้มีปัญญาที่ได้รับคำตักเตือนให้ “กลับมา” จากความผิดหวังเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2020 และได้ปฏิบัติตามข้อกำหนดของเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก และผู้ซึ่งถูกรวบรวมเข้าด้วยกันโดยคำพยากรณ์ครั้งแรกของเอเสเคียล ย่อมได้รับการประทับตราเมื่อพวกเขายอมรับข่าวสารประการที่สองของเอเสเคียลเรื่องลมทั้งสี่แห่งอิสลาม แล้วพวกเขาจึงถูกรับขึ้นไปในสวรรค์เป็นธงสัญญาณ และบุตรคนอื่น ๆ ของพระเจ้าในบาบิโลนก็เริ่มตอบสนองต่อคำเรียกให้ออกมาจากบาบิโลน ซึ่งเริ่มต้นขึ้น ณ แผ่นดินไหวนั้น อันเป็นกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า ฝูงแกะอื่นของพระเจ้าได้ยินข่าวสารให้ออกมาจากบาบิโลน และพวกเขาประกาศว่า “เชิญมาเถิด และให้พวกเราขึ้นไปยังภูเขาแห่งพระยาห์เวห์ ไปยังพระนิเวศของพระเจ้าแห่งยาโคบ”
In that “hour” the great whore begins to sing her songs and commit fornication with the kings of the earth. Those who are not written in the Lamb’s book of life follow the whore, and their churches come under her authority. Those churches are represented by Isaiah as “seven women.” Those “seven women” are the “seven mountains” that the papacy shall rule over, as the United States forces the entire world to erect an image of the beast that will both speak and cause all to receive the mark of papal authority.
ใน “ชั่วโมง” นั้น หญิงแพศยาผู้ยิ่งใหญ่เริ่มขับบทเพลงของนางและล่วงประเวณีกับบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก ผู้ที่มิได้มีชื่อจดไว้ในหนังสือแห่งชีวิตของพระเมษโปดกก็ติดตามหญิงแพศยานั้นไป และคริสตจักรทั้งหลายของพวกเขาก็ตกอยู่ใต้อำนาจของนาง คริสตจักรเหล่านั้นอิสยาห์ได้พรรณนาไว้ว่าเป็น “สตรีเจ็ดคน” “สตรีเจ็ดคน” นั้นคือ “ภูเขาเจ็ดลูก” ซึ่งสันตะสำนักจะปกครอง เมื่อสหรัฐอเมริกาบังคับให้ทั่วทั้งโลกตั้งรูปของสัตว์ร้ายขึ้น ซึ่งจะทั้งพูดได้และทำให้คนทั้งปวงรับเครื่องหมายแห่งอำนาจของสันตะสำนัก។
Those “seven women shall take hold of one man,” and that “man” is the “man” Paul identifies as “the man of sin.” In that testing period those who remain “in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem.” God’s people are those in the period of time whose names are written in the book of life, the book of the Lamb who was slain from the foundation of the world. The other class, who take hold of the “man of sin” are those in Revelation chapter thirteen that worship the man of sin.
“สตรีทั้งเจ็ดนั้นจะยึดชายคนหนึ่งไว้” และ “ชาย” คนนั้นก็คือ “ชาย” ที่เปาโลระบุว่าเป็น “มนุษย์แห่งบาป” ในช่วงเวลาแห่งการทดสอบนั้น บรรดาผู้ที่ยังคงอยู่ “ในเยรูซาเล็ม จะได้ชื่อว่าบริสุทธิ์ คือทุกคนที่ถูกจดชื่อไว้ท่ามกลางผู้มีชีวิตในเยรูซาเล็ม” ประชากรของพระเจ้าคือบรรดาผู้ในช่วงเวลานั้นที่มีชื่อของตนถูกจดไว้ในหนังสือแห่งชีวิต คือหนังสือของพระเมษโปดกผู้ทรงถูกปลงพระชนม์ตั้งแต่ก่อนทรงวางรากฐานของโลก ส่วนอีกพวกหนึ่ง ซึ่งยึดถือ “มนุษย์แห่งบาป” ไว้ คือคนเหล่านั้นในพระธรรมวิวรณ์บทที่สิบสามที่นมัสการมนุษย์แห่งบาปนั้น
And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. If any man have an ear, let him hear. Revelation 13:8, 9.
และบรรดาผู้ที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลกจะนมัสการมัน คือทุกคนที่ชื่อของตนมิได้ถูกจารึกไว้ในหนังสือแห่งชีวิตของพระเมษโปดกผู้ทรงถูกปลงพระชนม์ตั้งแต่แรกทรงวางรากฐานของโลก ถ้าผู้ใดมีหู ก็จงฟังเถิด วิวรณ์ 13:8, 9
The “hour” of the great earthquake, which is the Sunday law crisis, is the conclusion of the investigative judgment, and the judgment is based upon whether your name is found or not found entered within the book of life, thus in that time the two classes represented by the relation to the book of life is identifying the very closing scenes of judgment. Those who take hold of the “man of sin,” proclaim that they will “eat” their “own bread, and wear” their “own apparel,” but their primary desire is to “be called by thy name”.
“ชั่วโมง” แห่งแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ซึ่งคือวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์ คือบทอวสานของการพิพากษาไต่สวน และการพิพากษานั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานว่า ชื่อของท่านถูกพบหรือไม่ถูกพบว่าจารึกไว้ในหนังสือแห่งชีวิต ดังนั้น ในเวลานั้น คนสองจำพวกซึ่งแสดงโดยความสัมพันธ์ต่อหนังสือแห่งชีวิต จึงกำลังชี้ให้เห็นฉากสุดท้ายแห่งการพิพากษาโดยตรง ผู้ที่ยึดถือ “มนุษย์แห่งบาป” ประกาศว่าพวกเขาจะ “กิน” “อาหารของตนเอง และสวม” “เครื่องนุ่งห่มของตนเอง” แต่ความปรารถนาสำคัญที่สุดของพวกเขาคือ “ขอให้เราได้ชื่อว่าเป็นของท่าน”
They will retain their own doctrinal statement of beliefs (eat their own bread), and retain their denominational profession (their own apparel), but accept the name of the “man of sin.” The name of the “man of sin,” is “catholic”, which means “universal”. Those who take hold of the “man of sin,” wish to become part of the “universal church”, which is the Catholic church. They desire that relationship in order to “take away” their “reproach.”
พวกเขาจะยังคงยึดถ้อยแถลงหลักความเชื่อเชิงหลักคำสอนของตนเองไว้ (“กินอาหารของตนเอง”) และยังคงไว้ซึ่งคำประกาศตนตามนิกายของตน (“เครื่องนุ่งห่มของตนเอง”) แต่ยอมรับนามของ “คนบาป” นั้น นามของ “คนบาป” คือ “คาทอลิก” ซึ่งหมายถึง “สากล” ผู้ที่ยึดถือ “คนบาป” นั้น ปรารถนาจะเข้าเป็นส่วนหนึ่งของ “คริสตจักรสากล” ซึ่งก็คือคริสตจักรคาทอลิก พวกเขาปรารถนาความสัมพันธ์นั้นเพื่อจะ “ลบล้าง” “ความอัปยศ” ของตน
The “reproach” addresses two significant elements of the beast that reigns over all the churches and all the nations in the last days. In the “hour of the great earthquake” in Revelation eleven, “the third woe cometh quickly”. The “third woe” is Islam. In the “hour of the great earthquake” in Revelation eleven, the Seventh Trumpet sounds. The Seventh Trumpet is Islam. Islam strikes in the “hour of the great earthquake,” for all of the Trumpets are the prophetic tools God has employed in judgment upon forced Sunday worship throughout world history.
“ความอัปยศ” นั้นกล่าวถึงองค์ประกอบสำคัญสองประการของสัตว์ร้ายซึ่งครอบครองเหนือคริสตจักรทั้งปวงและเหนือบรรดาประชาชาติทั้งสิ้นในยุคสุดท้าย ใน “ชั่วยามแห่งแผ่นดินไหวใหญ่” ในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ด “วิบัติประการที่สามมาอย่างรวดเร็ว” “วิบัติประการที่สาม” คืออิสลาม ใน “ชั่วยามแห่งแผ่นดินไหวใหญ่” ในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ด แตรใบที่เจ็ดก็ดังขึ้น แตรใบที่เจ็ดคืออิสลาม อิสลามโจมตีใน “ชั่วยามแห่งแผ่นดินไหวใหญ่” เพราะบรรดาแตรทั้งหลายนั้นเป็นเครื่องมือเชิงพยากรณ์ที่พระเจ้าทรงใช้ในการพิพากษาการบังคับนมัสการในวันอาทิตย์ตลอดประวัติศาสตร์ของโลก
When the “national ruin” of the United States is brought about, at the soon-coming Sunday law, the “nations will be angry.” It is Islam that angers the nations in Bible prophecy, as represented by the first reference to Islam in the book of Genesis.
เมื่อ “ความพินาศแห่งชาติ” ของสหรัฐอเมริกาถูกนำมาให้เกิดขึ้น ณ กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้านี้แล้ว “บรรดาประชาชาติจะโกรธเคือง” ตามคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ อิสลามคือสิ่งที่ทำให้บรรดาประชาชาติโกรธเคือง ดังที่แสดงไว้โดยการกล่าวถึงอิสลามครั้งแรกในพระธรรมปฐมกาล
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
และทูตสวรรค์ของพระยาห์เวห์ตรัสแก่นางว่า ดูเถิด เจ้ามีครรภ์อยู่ และจะคลอดบุตรชายคนหนึ่ง และจะเรียกนามของเขาว่าอิชมาเอล เพราะพระยาห์เวห์ได้ทรงสดับความทุกข์ลำบากของเจ้า และเขาจะเป็นคนดุจลาป่า มือของเขาจะต่อสู้ทุกคน และมือของทุกคนจะต่อสู้เขา และเขาจะอาศัยอยู่ต่อหน้าพี่น้องทั้งสิ้นของเขา ปฐมกาล 16:11, 12
The “reproach” of the last days is the religion of Islam. The churches and the nations of the world will come under the authority of the New World Order of a United Nations, which is ruled over by the Catholic church. The pope will be seated upon the one-world system, just as Constantine gave the papacy its seat in the year 330. The nations will determine that their ability to deal with the warfare being brought against mankind by Islam, can only be accomplished by a united effort, which will require a subjection to some moral authority, which the United States will insist is the Roman church. Just as Justinian gave the Catholic church its great authority in the year 533, history is repeated. The United States will force the world through its military might to obey, just as Clovis did for the Catholic church in the year 496. The history of verse two of Revelation thirteen will be repeated.
“ความอัปยศ” แห่งยุคสุดท้ายคือศาสนาอิสลาม คริสตจักรทั้งหลายและประชาชาติทั้งหลายของโลกจะตกอยู่ใต้อำนาจของระเบียบโลกใหม่แห่งองค์การสหประชาชาติ ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของคริสตจักรคาทอลิก สันตะปาปาจะประทับอยู่เหนือระบบโลกเดียว เช่นเดียวกับที่คอนสแตนตินได้ประทานที่ประทับแก่ตำแหน่งสันตะปาปาในปี 330 ประชาชาติทั้งหลายจะตัดสินว่า ความสามารถของพวกเขาในการรับมือกับสงครามซึ่งอิสลามนำมาต่อมนุษยชาตินั้น จะสำเร็จได้ก็ด้วยความร่วมมือเป็นหนึ่งเดียวเท่านั้น ซึ่งจะต้องอาศัยการยอมอยู่ใต้อำนาจทางศีลธรรมบางประการ ซึ่งสหรัฐอเมริกาจะยืนกรานว่าคือคริสตจักรโรมัน เช่นเดียวกับที่จัสติเนียนได้มอบอำนาจอันยิ่งใหญ่แก่คริสตจักรคาทอลิกในปี 533 ประวัติศาสตร์ก็ถูกทำให้ซ้ำรอย สหรัฐอเมริกาจะใช้กำลังทางทหารของตนบีบบังคับโลกให้เชื่อฟัง เช่นเดียวกับที่โคลวิสได้กระทำเพื่อคริสตจักรคาทอลิกในปี 496 ประวัติศาสตร์ของวิวรณ์ บทที่สิบสาม ข้อสอง จะถูกทำให้ซ้ำรอยอีกครั้งหนึ่ง
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.
และสัตว์ร้ายที่ข้าพเจ้าเห็นนั้นมีลักษณะเหมือนเสือดาว เท้าของมันเป็นเหมือนเท้าหมี และปากของมันเหมือนปากสิงโต และพญานาคได้มอบฤทธิอำนาจ บัลลังก์ และสิทธิอำนาจอันยิ่งใหญ่แก่สัตว์ร้ายนั้น วิวรณ์ 13:2
Once the image is set up, then the kings of the earth, who have been angered by the attacks of Islam, will recognize that the universal “reproach” against Islam that has been used to bring the worldwide image of the beast into existence, was not the “reproach” that the “man of sin” (Jezebel) was actually concerned with. Too late, the world will find out that Jezebel cares nothing about Islam, but that her heart desires to kill Elijah, as Herodias killed John the Baptist.
เมื่อรูปเคารพนั้นถูกตั้งขึ้นแล้ว บรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก ผู้ซึ่งถูกทำให้กริ้วด้วยการโจมตีของอิสลาม จะตระหนักว่า “การตำหนิประณาม” อิสลามอย่างสากล ซึ่งถูกใช้เพื่อนำให้รูปเคารพของสัตว์ร้ายทั่วโลกบังเกิดขึ้นนั้น มิใช่ “การตำหนิประณาม” ที่ “มนุษย์แห่งบาป” (เยเซเบล) ใส่ใจอยู่จริง ๆ สายเกินไปแล้ว โลกจะพบว่าเยเซเบลหาได้ใส่ใจอิสลามไม่ หากแต่ใจของนางปรารถนาจะฆ่าเอลียาห์ ดังที่เฮโรเดียสได้ฆ่ายอห์นผู้ให้บัพติศมา.
The “mind which hath wisdom,” is the “mind of the wise,” and the “wise” are those who understand the “increase of knowledge” that is produced when the Lion of the tribe of Judah, unseals the Revelation of Jesus Christ, just before probation closes.
“จิตใจที่มีปัญญา” คือ “จิตใจของผู้มีปัญญา” และ “ผู้มีปัญญา” คือบรรดาผู้ที่เข้าใจ “ความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้น” ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อสิงโตแห่งเผ่ายูดาห์ทรงแกะตราการเปิดเผยของพระเยซูคริสต์ ไม่นานก่อนที่เวลาพระคุณจะสิ้นสุดลง.
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
แล้วท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า “อย่าผนึกถ้อยคำแห่งคำพยากรณ์ในหนังสือนี้ไว้ เพราะว่าเวลาก็ใกล้เข้ามาแล้ว ผู้ใดที่ไม่ชอบธรรม ก็ให้ผู้นั้นไม่ชอบธรรมต่อไป และผู้ใดที่โสมม ก็ให้ผู้นั้นโสมมต่อไป และผู้ใดที่ชอบธรรม ก็ให้ผู้นั้นชอบธรรมต่อไป และผู้ใดที่บริสุทธิ์ ก็ให้ผู้นั้นบริสุทธิ์ต่อไป” วิวรณ์ 22:10, 11
The “seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth,” represents the truth that the papacy will reign over both church and state. Symbols have more than one meaning, and the symbols are to be defined and understood by the context of the passage where the symbols are represented. The argument arises that the verse identifies that the heads are the mountains, so what would be the justification for identifying a distinction between the heads (statecraft) and the mountains (churchcraft)? The distinction is established in Daniel chapters seven and eight. In chapter seven both pagan Rome and papal Rome are identified as “diverse,” from the beasts that preceded them.
“ศีรษะทั้งเจ็ดนั้นคือภูเขาทั้งเจ็ด ซึ่งหญิงนั้นนั่งอยู่บนนั้น” หมายถึงความจริงที่ว่าระบบสันตะปาปาจะปกครองเหนือทั้งคริสตจักรและรัฐ สัญลักษณ์มีความหมายมากกว่าหนึ่งประการ และสัญลักษณ์ทั้งหลายนั้นต้องได้รับการนิยามและเข้าใจตามบริบทของตอนพระคัมภีร์ที่มีการนำเสนอสัญลักษณ์นั้น ข้อโต้แย้งจึงเกิดขึ้นว่าข้อนี้ระบุว่าศีรษะทั้งหลายคือภูเขา แล้วเหตุผลอันใดจึงจะใช้ยืนยันการจำแนกความแตกต่างระหว่างศีรษะทั้งหลาย (การปกครองฝ่ายรัฐ) กับภูเขาทั้งหลาย (การปกครองฝ่ายศาสนจักร)? ความแตกต่างนั้นได้รับการสถาปนาไว้ในพระธรรมดาเนียลบทที่เจ็ดและแปด ในบทที่เจ็ด ทั้งโรมนอกศาสนาและโรมของสันตะปาปาต่างก็ถูกระบุว่า “แตกต่าง” จากสัตว์ทั้งหลายที่มาก่อนมัน।
When chapter seven is brought upon chapter eight (line upon line), we find in chapter eight the little horn of Rome, oscillating between man, woman, man, woman. One symbol (the little horn) that represents two powers. In those chapters, a horn is a kingdom, and a kingdom is also a head. In chapter eight, the little horn represents two kingdoms, the fourth and fifth kingdom of Bible prophecy. The little horn symbolically represents two kingdoms, and the two kingdoms it represents are kingdoms that identify the union of statecraft and churchcraft. The seven heads, which are also seven mountains, represent two kingdoms, and the one kingdom is churchcraft and the other is statecraft.
เมื่อบทที่เจ็ดถูกนำมาประกบกับบทที่แปด (บรรทัดซ้อนบรรทัด) เราพบว่าในบทที่แปด เขาเล็กของโรมสลับไปมาระหว่างชาย หญิง ชาย หญิง สัญลักษณ์หนึ่งเดียว (เขาเล็ก) ซึ่งเป็นตัวแทนของอำนาจสองประการ ในบทเหล่านั้น เขาหนึ่งเขาคืออาณาจักร และอาณาจักรก็คือศีรษะด้วย ในบทที่แปด เขาเล็กเป็นตัวแทนของอาณาจักรสองอาณาจักร คืออาณาจักรที่สี่และอาณาจักรที่ห้าแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ เขาเล็กเป็นสัญลักษณ์แทนสองอาณาจักร และอาณาจักรทั้งสองที่มันเป็นตัวแทนนั้นคืออาณาจักรที่บ่งชี้ถึงการรวมกันของการปกครองฝ่ายบ้านเมืองและการปกครองฝ่ายศาสนจักร ศีรษะทั้งเจ็ด ซึ่งเป็นภูเขาทั้งเจ็ดด้วยนั้น เป็นตัวแทนของอาณาจักรสองอาณาจักร และอาณาจักรหนึ่งคือการปกครองฝ่ายศาสนจักร ส่วนอีกอาณาจักรหนึ่งคือการปกครองฝ่ายบ้านเมือง
In Daniel chapter two, there is another witness to this prophetic symbolism, for there the last kingdom, which the Millerites understood to be the fourth kingdom of Rome, is represented by iron and clay. The iron and clay are combined, though in reality iron does not combine with clay. Yet when Sister White comments upon the “iron and clay,” she identifies it as a symbol of churchcraft and statecraft, as is represented by chapter eight’s little horn, and the Revelation seventeen heads that are also mountains.
ในพระธรรมดาเนียลบทที่สอง มีพยานอีกประการหนึ่งถึงสัญลักษณ์เชิงพยากรณ์นี้ เพราะในที่นั้น อาณาจักรสุดท้าย ซึ่งพวกมิลเลอไรต์เข้าใจว่าเป็นอาณาจักรที่สี่คือโรม ถูกแทนด้วยเหล็กและดินเหนียว เหล็กและดินเหนียวถูกนำมารวมกัน แม้ว่าในความเป็นจริงแล้วเหล็กย่อมไม่รวมเข้ากับดินเหนียวก็ตาม กระนั้น เมื่อซิสเตอร์ไวท์อธิบายถึง “เหล็กและดินเหนียว” นางชี้ว่ามันเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจศาสนจักรและอำนาจรัฐ ดังที่ถูกแทนไว้โดยเขาเล็กในบทที่แปด และศีรษะทั้งหลายแห่งวิวรณ์บทที่สิบเจ็ดซึ่งเป็นภูเขาด้วยเช่นกัน
“We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168, 1169.
“เราได้มาถึงกาลเวลาที่พระราชกิจอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าถูกแทนด้วยเท้าของรูปปั้นนั้น ซึ่งในนั้นเหล็กได้ผสมกับดินเหนียวปนเปื้อน พระเจ้าทรงมีประชากรของพระองค์ เป็นประชากรที่ทรงเลือกไว้ ซึ่งการหยั่งรู้ของเขาทั้งหลายจะต้องได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ ผู้ซึ่งจะต้องไม่กลายเป็นมลทินด้วยการวางไม้ หญ้าแห้ง และฟางลงบนรากฐาน จิตวิญญาณทุกดวงที่สัตย์ซื่อต่อพระบัญญัติของพระเจ้าจะเห็นว่า ลักษณะอันจำแนกความเชื่อของเราคือวันสะบาโตวันที่เจ็ด หากรัฐบาลจะให้เกียรติวันสะบาโตตามที่พระเจ้าทรงบัญชาไว้ รัฐบาลนั้นก็จะตั้งมั่นอยู่ในฤทธิ์เดชของพระเจ้าและในการพิทักษ์ความเชื่อซึ่งได้ทรงมอบไว้แก่ธรรมิกชนครั้งเดียวเป็นพอ แต่บรรดารัฐบุรุษจะเชิดชูวันสะบาโตเทียมเท็จ และจะผสมความเชื่อทางศาสนาของตนเข้ากับการถือรักษาสิ่งนี้ซึ่งเป็นบุตรของสันตะปาปา โดยยกมันขึ้นเหนือวันสะบาโตซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงชำระและทรงอวยพระพรไว้ ทรงแยกไว้ให้มนุษย์ถือรักษาให้บริสุทธิ์ เป็นหมายสำคัญระหว่างพระองค์กับประชากรของพระองค์ตลอดพันชั่วอายุคน การผสมกันของอำนาจศาสนจักรกับอำนาจรัฐนั้นถูกแทนด้วยเหล็กและดินเหนียว การรวมกันนี้กำลังบ่อนทำลายอำนาจทั้งสิ้นของคริสตจักรทั้งหลาย การมอบอำนาจของรัฐให้แก่คริสตจักรเช่นนี้จะก่อให้เกิดผลร้าย มนุษย์ทั้งหลายเกือบได้ล่วงเลยจุดแห่งความอดกลั้นของพระเจ้าไปแล้ว พวกเขาได้ทุ่มกำลังของตนลงในทางการเมือง และได้รวมตัวกับสันตะปาปา แต่เวลาจะมาถึงเมื่อพระเจ้าจะทรงลงโทษบรรดาผู้ที่ทำให้พระราชบัญญัติของพระองค์ไร้ผล และการงานชั่วของพวกเขาจะย้อนกลับมาสู่พวกเขาเอง” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168, 1169.
We will continue this study in the next article.
เราจะศึกษาต่อในบทความถัดไป
“In the scene representing the work of Christ for us, and the determined accusation of Satan against us, Joshua stands as the high priest, and makes request in behalf of God’s commandment-keeping people. At the same time Satan represents the people of God as great sinners, and presents before God the list of sins he has tempted them to commit through their lifetime, and urges that because of their transgressions, they be given into his hands to destroy. He urges that they should not be protected by ministering angels against the confederacy of evil. He is full of anger because he cannot bind the people of God into bundles with the world, to render to him complete allegiance. Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus. In their enmity against the people of God, they show themselves guilty also of the choice of Barabbas instead of Christ.
“ในภาพเหตุการณ์ซึ่งเป็นตัวแทนพระราชกิจของพระคริสต์เพื่อเรา และการกล่าวหาของซาตานอย่างแน่วแน่ต่อเรา โยชูวายืนอยู่ในฐานะมหาปุโรหิต และทูลขอแทนประชากรของพระเจ้าผู้รักษาพระบัญญัติของพระองค์ ขณะเดียวกัน ซาตานเป็นตัวแทนของประชากรของพระเจ้าในฐานะคนบาปใหญ่หลวง และนำบัญชีรายชื่อบาปทั้งหลายซึ่งมันได้ล่อลวงให้พวกเขากระทำตลอดชั่วชีวิตของพวกเขามาถวายต่อพระพักตร์พระเจ้า และยืนกรานว่า เพราะการล่วงละเมิดของพวกเขา พวกเขาควรถูกมอบไว้ในมือของมันเพื่อให้มันทำลาย มันยืนกรานว่าพวกเขาไม่ควรได้รับการคุ้มครองโดยทูตสวรรค์ผู้ปรนนิบัติจากการสมคบคิดของความชั่วร้าย มันเต็มไปด้วยความโกรธ เพราะมันไม่อาจมัดประชากรของพระเจ้าเป็นมัดๆ รวมกับโลก เพื่อให้พวกเขามอบความจงรักภักดีโดยสิ้นเชิงแก่ตนเองได้ กษัตริย์ทั้งหลาย และผู้ครอบครอง และผู้ว่าราชการ ได้ประทับตราของปฏิปักษ์พระคริสต์ไว้บนตนเอง และได้รับการพรรณนาเป็นพญานาคซึ่งออกไปทำสงครามกับธรรมิกชน—กับบรรดาผู้ที่รักษาพระบัญญัติของพระเจ้าและมีความเชื่อของพระเยซู ในความเป็นศัตรูของพวกเขาต่อประชากรของพระเจ้า พวกเขายังแสดงตนว่ามีความผิดในเรื่องการเลือกบารับบัสแทนพระคริสต์ด้วย”
“God has a controversy with the world. When the judgment shall sit, and the books shall be opened, He has an awful account to settle, which would now make the world fear and tremble were men not blinded and bewitched by satanic delusions and deceptions. God will call the world to account for the death of His only-begotten Son, whom to all intents and purposes the world has crucified afresh, and put to open shame in the persecution of His people. The world has rejected Christ in the person of His saints, has refused His messages in the refusal of the messages of prophets, apostles, and messengers. They have rejected those who have been colaborers with Christ, and for this they will have to render an account.” Testimonies to Ministers, 38, 39.
“พระเจ้าทรงมีคดีความกับโลก เมื่อการพิพากษาจะตั้งขึ้น และหนังสือทั้งหลายจะถูกเปิดออก พระองค์ทรงมีบัญชีอันน่าสะพรึงกลัวที่จะทรงสะสาง ซึ่งหากมนุษย์มิได้ถูกทำให้มืดบอดและถูกล่อลวงด้วยความหลงผิดและการหลอกลวงจากซาตานแล้ว บัดนี้สิ่งนั้นคงจะทำให้โลกหวาดกลัวและสั่นสะท้าน พระเจ้าจะทรงเรียกโลกให้รับผิดชอบต่อการสิ้นพระชนม์ของพระบุตรองค์เดียวผู้ทรงถือกำเนิดจากพระองค์ ผู้ซึ่งโดยเจตนาและผลในทางปฏิบัติแล้ว โลกได้ตรึงกางเขนอีกครั้ง และประจานต่อหน้าสาธารณชน ด้วยการข่มเหงประชากรของพระองค์ โลกได้ปฏิเสธพระคริสต์ในบุคคลแห่งวิสุทธิชนของพระองค์ ได้ปฏิเสธข่าวสารของพระองค์ในการปฏิเสธข่าวสารของผู้พยากรณ์ อัครทูต และผู้สื่อสารทั้งหลาย พวกเขาได้ปฏิเสธบรรดาผู้ที่เป็นผู้ร่วมงานกับพระคริสต์ และด้วยเหตุนี้พวกเขาจะต้องถวายคำชี้แจง” Testimonies to Ministers, 38, 39.