The seven thunders represent the history of 1798, through to October 22, 1844. That history was typified by the last seven kings of the kingdom of Judah, from Manasseh in 677 BC through to Zedekiah in 586 BC.
ฟ้าร้องทั้งเจ็ดเป็นภาพแทนของประวัติศาสตร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1798 จนถึงวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ประวัติศาสตร์นั้นได้รับการเป็นแบบอย่างไว้โดยกษัตริย์เจ็ดองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรยูดาห์ ตั้งแต่มนัสเสห์ในปี 677 ก่อนคริสตกาล จนถึงเศเดคียาห์ในปี 586 ก่อนคริสตกาล.
In the sacred reform lines, a characteristic of the empowerment of the first angel is a symbol which identifies something that is worldwide. On August 11, 1840, the first angel’s message was empowered and the message was then carried to every mission station in the world.
ในแนวการปฏิรูปอันศักดิ์สิทธิ์ ลักษณะหนึ่งของการเสริมกำลังแก่ทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งคือสัญลักษณ์ซึ่งชี้บ่งถึงสิ่งที่มีขอบเขตทั่วโลก เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งได้รับการเสริมกำลัง และจากนั้นข่าวสารนั้นก็ถูกนำไปยังสถานีมิชชันทุกแห่งทั่วโลก
“The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world.” The Great Controversy, 611.
“ขบวนการเสด็จมาระหว่างปี 1840–44 เป็นการสำแดงอันรุ่งโรจน์แห่งฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งได้ถูกนำไปยังสถานีมิชชันทุกแห่งทั่วโลก” สงครามแห่งประวัติศาสตร์, 611.
Prophetically at that time, the angel of Revelation ten descended and placed one foot on the earth and the other on the sea. Sister White identified that as a symbol of the worldwide extent of the message.
ในเชิงคำพยากรณ์ ในเวลานั้นทูตสวรรค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบได้ลงมา และวางเท้าข้างหนึ่งบนแผ่นดิน และอีกข้างหนึ่งบนทะเล ซิสเตอร์ไวท์ระบุว่านั่นเป็นสัญลักษณ์แห่งขอบเขตทั่วโลกของข่าวสารนั้น
“The angel’s position, with one foot on the sea, the other on the land, signifies the wide extent of the proclamation of the message. It will cross the broad waters and be proclaimed in other countries, even to all the world.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
“ท่าทีของทูตสวรรค์ ซึ่งมีเท้าข้างหนึ่งอยู่บนทะเล และอีกข้างหนึ่งอยู่บนแผ่นดิน บ่งบอกถึงขอบเขตอันกว้างไกลของการประกาศข่าวสารนั้น ข่าวสารนี้จะข้ามน่านน้ำอันกว้างใหญ่ และจะถูกประกาศในประเทศอื่น ๆ กระทั่งทั่วทั้งโลก” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, เล่ม 7, 971.
Cyrus’s proclamation of the first decree was a worldwide decree.
คำประกาศของไซรัสเกี่ยวกับพระราชกฤษฎีกาฉบับแรกนั้น เป็นพระราชกฤษฎีกาที่มีผลทั่วทั้งโลก.
Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, The Lord God of heaven hath given me all the kingdoms of the earth; and he hath charged me to build him an house at Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? his God be with him, and let him go up to Jerusalem, which is in Judah, and build the house of the Lord God of Israel, (he is the God,) which is in Jerusalem. And whosoever remaineth in any place where he sojourneth, let the men of his place help him with silver, and with gold, and with goods, and with beasts, beside the freewill offering for the house of God that is in Jerusalem. Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem. Ezra 1:1–4.
ในปีแรกแห่งรัชกาลไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย เพื่อพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งตรัสโดยปากของเยเรมีย์จะสำเร็จ พระยาห์เวห์ทรงเร้าใจไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซียให้ทรงประกาศทั่วราชอาณาจักรทั้งสิ้นของพระองค์ และทรงให้บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรด้วยว่า “ไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซียตรัสดังนี้ว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งสวรรค์ได้ประทานบรรดาราชอาณาจักรทั้งสิ้นของแผ่นดินโลกแก่ข้าพเจ้า และพระองค์ทรงกำชับข้าพเจ้าให้สร้างพระนิเวศถวายแด่พระองค์ที่กรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งอยู่ในยูดาห์ มีผู้ใดบ้างในท่ามกลางพวกท่านทั้งหลายที่เป็นชนชาติของพระองค์ ขอให้พระเจ้าของเขาสถิตกับเขา และให้เขาขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งอยู่ในยูดาห์ และสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล (พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า) ซึ่งอยู่ที่กรุงเยรูซาเล็ม และผู้ใดก็ตามที่ยังเหลืออยู่ ณ ที่ใดซึ่งเขาอาศัยอยู่ชั่วคราวนั้น ก็ให้ชาวเมืองแห่งที่นั้นช่วยเหลือเขาด้วยเงิน และด้วยทองคำ และด้วยทรัพย์สิ่งของ และด้วยสัตว์ใช้งาน นอกเหนือจากเครื่องถวายด้วยใจสมัครสำหรับพระนิเวศของพระเจ้าซึ่งอยู่ที่กรุงเยรูซาเล็ม” แล้วหัวหน้าวงศ์วานบิดาแห่งยูดาห์และเบนยามิน ทั้งบรรดาปุโรหิต และคนเลวี พร้อมกับทุกคนซึ่งพระเจ้าทรงเร้าใจ ก็ลุกขึ้นเพื่อจะขึ้นไปสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์ซึ่งอยู่ที่กรุงเยรูซาเล็ม เอสรา 1:1–4
Just as the first angel was carried to every mission station in the world on August 11, 1840, Cyrus identifies himself as the king of “all the kingdoms on earth,” as he proclaims the first decree. The descent of the angel of Revelation ten, the angel that Sister White identifies as “no less a personage than Jesus Christ,” possesses the same prophetic characteristics as the mighty angel of Revelation eighteen. Sister White identifies that the purpose of the first angel was the same as the purpose of the angel of Revelation eighteen.
เช่นเดียวกับที่ทูตสวรรค์องค์แรกถูกนำไปยังสถานีมิชชันทุกแห่งทั่วโลกในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 ไซรัสก็ระบุตนเองว่าเป็นกษัตริย์เหนือ “บรรดาราชอาณาจักรทั้งสิ้นบนแผ่นดินโลก” ขณะที่เขาประกาศพระราชกฤษฎีกาฉบับแรก การเสด็จลงมาของทูตสวรรค์ในวิวรณ์บทที่สิบ ซึ่งซิสเตอร์ไวท์ระบุว่า “มิใช่ผู้อื่นใดนอกจากพระเยซูคริสต์” มีลักษณะเชิงพยากรณ์เช่นเดียวกันกับทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ในวิวรณ์บทที่สิบแปด ซิสเตอร์ไวท์ระบุว่า วัตถุประสงค์ของทูตสวรรค์องค์แรกนั้นเป็นเช่นเดียวกันกับวัตถุประสงค์ของทูตสวรรค์ในวิวรณ์บทที่สิบแปด.
“Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.
“พระเยซูทรงมอบหมายให้ทูตสวรรค์ผู้ทรงอานุภาพองค์หนึ่งลงมาและเตือนบรรดาผู้อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลกให้เตรียมพร้อมสำหรับการเสด็จมาปรากฏครั้งที่สองของพระองค์ ขณะที่ทูตสวรรค์นั้นออกจากเบื้องพระพักตร์ของพระเยซูในสวรรค์ แสงสว่างที่เจิดจ้าและรุ่งโรจน์อย่างยิ่งได้ส่องนำหน้าเขา ข้าพเจ้าได้รับการบอกกล่าวว่าพันธกิจของเขาคือทำให้แผ่นดินโลกสว่างไสวด้วยสง่าราศีของเขา และเตือนมนุษย์ถึงพระพิโรธของพระเจ้าที่กำลังจะมาถึง” Early Writings, 245.
The empowerment of the first angel is a symbol that emphasizes a worldwide element. The first message in the time of Christ was empowered at the baptism of Christ. The Scriptures identify that all of Israel went out to the wilderness to hear the message of John.
การเสริมกำลังของทูตสวรรค์องค์แรกเป็นสัญลักษณ์ที่เน้นถึงองค์ประกอบระดับทั่วโลก ข่าวสารแรกในสมัยของพระคริสต์ได้รับการเสริมกำลัง ณ การรับบัพติศมาของพระคริสต์ พระคัมภีร์ระบุว่า ชนอิสราเอลทั้งสิ้นได้ออกไปยังถิ่นทุรกันดารเพื่อฟังข่าวสารของยอห์น
Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. Matthew 3:5, 6.
ครั้งนั้น ชาวกรุงเยรูซาเล็ม ชาวแคว้นยูเดียทั้งหมด และคนทั้งสิ้นจากถิ่นโดยรอบแม่น้ำจอร์แดน ต่างพากันออกไปหายอห์น และได้รับบัพติศมาจากท่านในแม่น้ำจอร์แดน โดยสารภาพบาปของตน มัทธิว 3:5, 6
Christ’s ministry was directed to ancient Israel, and in that prophetic sense the entire world was drawn to the Jordan, the place of Christ’s baptism. Yet the rite of baptism, and what it represented when Christ was baptized, was directed at all the world.
พันธกิจของพระคริสต์มุ่งตรงไปยังอิสราเอลโบราณ และในความหมายเชิงพยากรณ์นั้น โลกทั้งสิ้นก็ถูกดึงมาสู่แม่น้ำจอร์แดน สถานที่ซึ่งพระคริสต์ทรงรับบัพติศมา กระนั้น พิธีบัพติศมา และสิ่งที่พิธีนั้นเป็นตัวแทนเมื่อพระคริสต์ทรงรับบัพติศมา ก็มีเป้าหมายต่อคนทั้งโลกด้วย
The name Jehoiakim means “God will rise”, and at the baptism of Christ, as John brought Christ up out of the water, the emblem of “rising up” out of a watery grave became an element of that empowerment. In the first four verses of Ezra that we have already cited, verse five identifies the response of those that heard the decree with the words, “Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem.” When the first message is empowered, there is a rising up, as represented by the name of Jehoiakim.
พระนามเยโฮยาคิมมีความหมายว่า “พระเจ้าจะทรงลุกขึ้น” และในการรับบัพติศมาของพระคริสต์ เมื่อยอห์นพาพระคริสต์ขึ้นมาจากน้ำ สัญลักษณ์แห่งการ “ลุกขึ้น” จากหลุมศพที่เป็นน้ำก็ได้กลายเป็นองค์ประกอบหนึ่งของการประทานฤทธิ์อำนาจนั้น ในสี่ข้อแรกของพระธรรมเอสราที่เราได้อ้างไว้แล้ว ข้อห้าระบุถึงการตอบสนองของบรรดาผู้ที่ได้ยินพระราชกฤษฎีกาด้วยถ้อยคำว่า “แล้วหัวหน้าบรรพบุรุษของยูดาห์และเบนยามิน ทั้งบรรดาปุโรหิตและคนเลวี กับทุกคนที่พระเจ้าทรงเร้าใจ ก็ลุกขึ้นเพื่อจะขึ้นไปสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์ซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็ม” เมื่อข่าวสารแรกได้รับการประทานฤทธิ์อำนาจ ก็มีการลุกขึ้น ดังที่แสดงไว้โดยความหมายของพระนามเยโฮยาคิม.
On September 11, 2001, the first message of the mighty movement of the third angel was empowered as typified by the empowerment of the first message of the mighty movement of the first angel. Sister White comments on the destruction of the Twin Towers on that date.
ในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ข่าวสารแรกแห่งการเคลื่อนไหวอันทรงพลังของทูตสวรรค์องค์ที่สามได้รับการเสริมฤทธิ์ ดังที่มีแบบอย่างไว้โดยการเสริมฤทธิ์ของข่าวสารแรกแห่งการเคลื่อนไหวอันทรงพลังของทูตสวรรค์องค์แรก ซิสเตอร์ไวท์ให้ข้อสังเกตเกี่ยวกับการทำลายตึกแฝดในวันดังกล่าว
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
“บัดนี้มีคำกล่าวออกมาว่า ข้าพเจ้าได้ประกาศว่านครนิวยอร์กจะถูกกวาดล้างไปด้วยคลื่นยักษ์กระนั้นหรือ? เรื่องนี้ข้าพเจ้าไม่เคยกล่าวเลย ข้าพเจ้าได้กล่าวว่า เมื่อข้าพเจ้ามองดูอาคารใหญ่โตที่กำลังก่อสร้างสูงขึ้นที่นั่น ชั้นแล้วชั้นเล่า ข้าพเจ้ากล่าวว่า ‘เหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวยิ่งจะเกิดขึ้นเพียงไร เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงลุกขึ้นเพื่อทรงเขย่าแผ่นดินโลกอย่างรุนแรงยิ่ง! เมื่อนั้นถ้อยคำในวิวรณ์ 18:1–3 ก็จะสำเร็จเป็นจริง’ วิวรณ์ทั้งบทที่สิบแปดเป็นคำเตือนถึงสิ่งที่จะมาถึงโลก แต่ข้าพเจ้าไม่ได้รับความกระจ่างเป็นพิเศษเกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับนิวยอร์ก นอกจากที่ข้าพเจ้ารู้ว่า วันหนึ่งอาคารใหญ่โตที่นั่นจะถูกโค่นลงด้วยการหมุนกลับและพลิกคว่ำแห่งฤทธานุภาพของพระเจ้า จากความกระจ่างที่ประทานแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทราบว่าความพินาศมีอยู่ในโลก เพียงพระวจนะคำเดียวจากองค์พระผู้เป็นเจ้า เพียงการแตะต้องครั้งเดียวจากฤทธานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ สิ่งปลูกสร้างมหึมาเหล่านี้ก็จะพังทลายลง เหตุการณ์ต่าง ๆ จะบังเกิดขึ้นซึ่งความน่าสะพรึงกลัวของมันเราไม่อาจจินตนาการได้” Review and Herald, July 5, 1906.
At the empowerment of the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand, the Lord “rose up” to “shake terribly the earth”. Jehoiakim’s name symbolizes the empowerment of the first message. On August 11, 1840, the Lord arose from his throne and descended to earth and stood upon the land and the sea. At the first decree of Cyrus, the faithful arose. Jehoiakim is a symbol of not simply the arrival of the first angel, but he also represents the empowerment of the first angel.
เมื่อข่าวสารแรกได้รับการเสริมกำลังในประวัติศาสตร์ของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ “ทรงลุกขึ้น” เพื่อ “ทรงให้แผ่นดินโลกสะท้านสะเทือนอย่างยิ่ง” ชื่อของเยโฮยาคิมเป็นสัญลักษณ์ของการเสริมกำลังแก่ข่าวสารแรก ในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงลุกขึ้นจากพระที่นั่งของพระองค์ เสด็จลงมายังแผ่นดินโลก และทรงยืนเหนือพื้นแผ่นดินและทะเล ในพระราชกฤษฎีกาครั้งแรกของไซรัส ผู้สัตย์ซื่อได้ลุกขึ้น เยโฮยาคิมเป็นสัญลักษณ์มิใช่เพียงของการมาถึงของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งเท่านั้น แต่ยังเป็นตัวแทนของการเสริมกำลังแก่ทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งด้วย
Jehoiakim represents the first of the last three kings, but he also represents the fifth of seven kings that lead to the destruction of Jerusalem. The names of those seven kings are very informative. Those seven kings were Manasseh, Amon, Josiah, Jehoahaz, Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah.
เยโฮยาคิมเป็นภาพแทนของกษัตริย์องค์แรกในสามองค์สุดท้าย แต่เขายังเป็นภาพแทนของกษัตริย์องค์ที่ห้าในบรรดากษัตริย์เจ็ดองค์ซึ่งนำไปสู่การทำลายกรุงเยรูซาเล็มด้วย ชื่อของกษัตริย์ทั้งเจ็ดองค์นั้นให้ข้อมูลอย่างยิ่ง กษัตริย์ทั้งเจ็ดองค์นั้นคือ มนัสเสห์, อาโมน, โยสิยาห์, เยโฮอาหาส, เยโฮยาคิม, เยโฮยาคีน และเศเดคียาห์
In the history of the Millerites, Manasseh represents the time of the end, in 1798. Manasseh means “causing to forget”, and it is in 1798 that the whore of Tyre is forgotten for seventy years. Manasseh was one of the most wicked kings, and possesses prophetic characteristics that should be considered.
ในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ มนัสเสห์เป็นสัญลักษณ์ของวาระสุดปลายในปี 1798 ชื่อมนัสเสห์มีความหมายว่า “ทำให้ลืม” และในปี 1798 นั้นเอง หญิงแพศยาแห่งเมืองไทระถูกลืมไปเป็นเวลาสิบปีเจ็ดสิบ มนัสเสห์เป็นกษัตริย์องค์หนึ่งที่ชั่วร้ายที่สุด และมีลักษณะเชิงพยากรณ์ซึ่งควรได้รับการพิจารณา
The last seven kings of Judah represent the history of the seven thunders from 1798, through October 22, 1844. Manasseh was the first of the seven kings, and as the first king of seven, he typified Zedekiah, the last of the seven kings. Jesus always identifies the end with the beginning. Zedekiah, the last king of the seven, was carried into the slavery of Babylonian captivity. The first king of the seven last kings was also carried into Babylonian captivity, typifying the carrying of the last king into Babylonian captivity.
กษัตริย์เจ็ดองค์สุดท้ายของยูดาห์เป็นภาพแทนประวัติศาสตร์ของฟ้าร้องทั้งเจ็ดตั้งแต่ปี 1798 จนถึงวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 มนัสเสห์เป็นกษัตริย์องค์แรกในกษัตริย์ทั้งเจ็ด และในฐานะกษัตริย์องค์แรกในจำนวนเจ็ดองค์นั้น ท่านเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของเศเดคียาห์ กษัตริย์องค์สุดท้ายในกษัตริย์ทั้งเจ็ด พระเยซูทรงระบุจุดจบด้วยจุดเริ่มต้นอยู่เสมอ เศเดคียาห์ กษัตริย์องค์สุดท้ายในเจ็ดองค์นั้น ถูกกวาดไปเป็นทาสในการเป็นเชลยของบาบิโลน กษัตริย์องค์แรกในบรรดากษัตริย์เจ็ดองค์สุดท้ายนั้นก็ถูกกวาดไปเป็นเชลยของบาบิโลนด้วย เป็นภาพล่วงหน้าถึงการที่กษัตริย์องค์สุดท้ายถูกกวาดไปเป็นเชลยของบาบิโลน.
And the Lord spake to Manasseh, and to his people: but they would not hearken. Wherefore the Lord brought upon them the captains of the host of the king of Assyria, which took Manasseh among the thorns, and bound him with fetters, and carried him to Babylon. And when he was in affliction, he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, And prayed unto him: and he was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord he was God. 2 Chronicles 33:10–13.
และพระยาห์เวห์ตรัสแก่มัสเสห์และแก่ประชาชนของเขา แต่เขาทั้งหลายไม่ยอมฟัง เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์จึงทรงนำบรรดาแม่ทัพแห่งกองทัพของกษัตริย์อัสซีเรียมาสู้พวกเขา ผู้ซึ่งจับมัสเสห์ท่ามกลางพงหนาม ล่ามเขาไว้ด้วยตรวน และพาเขาไปยังบาบิโลน และเมื่อเขาตกอยู่ในความทุกข์ลำบาก เขาก็วิงวอนต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา และถ่อมตนลงอย่างยิ่งต่อพระพักตร์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเขา และอธิษฐานทูลต่อพระองค์ แล้วพระองค์ก็ทรงสดับฟังคำวิงวอนของเขา และทรงได้ยินคำทูลขอของเขา และทรงนำเขากลับมายังกรุงเยรูซาเล็มเข้าสู่อาณาจักรของเขาอีกครั้ง แล้วมัสเสห์จึงรู้ว่าพระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้า 2 พงศาวดาร 33:10–13.
The experience of Manasseh coming to know that the Lord was God, was accomplished by being removed from his kingdom, and then being restored to his kingdom. Nebuchadnezzar, as with Manasseh, came to know the Lord when he was removed from his kingdom and thereafter restored.
ประสบการณ์ที่มนัสเสห์ได้มารู้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นพระเจ้านั้น ได้สำเร็จขึ้นโดยการที่เขาถูกพรากออกจากราชอาณาจักรของตน แล้วต่อมาจึงได้รับการฟื้นคืนสู่ราชอาณาจักรของตน เนบูคัดเนสซาร์ก็เช่นเดียวกับมนัสเสห์ ได้มารู้จักองค์พระผู้เป็นเจ้าเมื่อเขาถูกนำออกจากราชอาณาจักรของตน และภายหลังได้รับการฟื้นคืนกลับสู่ราชอาณาจักรนั้น។
And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.
และเมื่อสิ้นสุดกาลวันทั้งหลาย ข้าพเจ้าเนบูคัดเนสซาร์ได้เงยตาขึ้นสู่สวรรค์ และความเข้าใจของข้าพเจ้าก็กลับคืนมาสู่ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าได้ถวายพระพรแด่องค์ผู้สูงสุด และข้าพเจ้าได้สรรเสริญและถวายเกียรติแด่พระองค์ผู้ทรงพระชนม์อยู่เป็นนิตย์ ผู้ทรงมีอำนาจครอบครองอันเป็นอำนาจครอบครองนิรันดร์ และราชอาณาจักรของพระองค์ดำรงอยู่จากชั่วอายุหนึ่งไปสู่อีกชั่วอายุหนึ่ง และชาวแผ่นดินโลกทั้งสิ้นก็ถูกนับว่าไร้ค่า และพระองค์ทรงกระทำตามพระทัยของพระองค์ในท่ามกลางพลโยธาแห่งสวรรค์ และท่ามกลางชาวแผ่นดินโลก และไม่มีผู้ใดสามารถยับยั้งพระหัตถ์ของพระองค์ หรือทูลถามพระองค์ว่า “พระองค์ทรงกระทำสิ่งใด?” ในเวลาเดียวกันนั้น สติปัญญาของข้าพเจ้าก็กลับคืนมาสู่ข้าพเจ้า และเพื่อสง่าราศีแห่งราชอาณาจักรของข้าพเจ้า เกียรติยศและความรุ่งโรจน์ของข้าพเจ้าก็กลับคืนมาสู่ข้าพเจ้า และบรรดาที่ปรึกษาและขุนนางของข้าพเจ้าก็แสวงหาข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็ได้รับการสถาปนาไว้ในราชอาณาจักรของข้าพเจ้า และบรมเดชานุภาพอันยิ่งยวดก็ถูกเพิ่มเติมแก่ข้าพเจ้า บัดนี้ ข้าพเจ้าเนบูคัดเนสซาร์ขอสรรเสริญ ยกย่อง และถวายเกียรติแด่พระมหากษัตริย์แห่งสวรรค์ พระราชกิจทั้งสิ้นของพระองค์ล้วนเป็นความจริง และมรรคาทั้งหลายของพระองค์เป็นความยุติธรรม และบรรดาผู้ที่ดำเนินอยู่ในความเย่อหยิ่งนั้น พระองค์ทรงสามารถทำให้ต่ำลงได้ ดาเนียล 4:34–37
The experience of Manasseh was accomplished upon Nebuchadnezzar. Manasseh represents the “time of the end” in the history of the last three Judean kings, and the arrival of the prophecy of seventy years of captivity. Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the history of the three decrees, just as 1798 was the “time of the end” in the history of the seven thunders. In the verses just cited Nebuchadnezzar’s understanding returned to him at “the end of the days.” The “end of the days” is also referenced in Daniel chapter twelve.
ประสบการณ์ของมนัสเสห์ได้สำเร็จลงบนเนบูคัดเนสซาร์ มนัสเสห์เป็นตัวแทนของ “เวลาแห่งอวสาน” ในประวัติศาสตร์ของกษัตริย์ยูดาห์สามองค์สุดท้าย และของการมาถึงแห่งคำพยากรณ์เรื่องการเป็นเชลยเจ็ดสิบปี เนบูคัดเนสซาร์เป็นตัวแทนของ “เวลาแห่งอวสาน” ในประวัติศาสตร์ของกฤษฎีกาทั้งสาม เช่นเดียวกับที่ปี 1798 เป็น “เวลาแห่งอวสาน” ในประวัติศาสตร์ของฟ้าร้องทั้งเจ็ด ในข้อพระคัมภีร์ที่เพิ่งอ้างถึงนั้น ความเข้าใจของเนบูคัดเนสซาร์ได้กลับคืนมาสู่เขา ณ “ปลายวาระของวันทั้งหลาย” และ “ปลายวาระของวันทั้งหลาย” นี้ก็ยังถูกกล่าวถึงเช่นกันในดาเนียลบทที่สิบสอง
But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.
แต่ท่านจงดำเนินไปจนถึงวาระสุดท้าย เพราะท่านจะได้พักสงบ และจะยืนอยู่ในส่วนของท่าน ณ ปลายกาลแห่งวันทั้งหลาย ดาเนียล 12:13
The “end of the days” in Daniel chapter twelve is the “time of the end”, for Daniel was told to go “till the end be.” At that time Daniel would “stand in his lot.” To “stand in his lot” means to fulfill his purpose, which Daniel did when his book was unsealed at the end of the days, which is the “time of the end.” At that time there would be an “increase of knowledge” that the wise would understand. At the end of Nebuchadnezzar’s days his “understanding” returned unto him.
“วาระสุดปลายของวันเวลา” ในดาเนียลบทที่สิบสอง คือ “เวลาแห่งอวสาน” เพราะดาเนียลได้รับคำสั่งให้ไป “จนกว่าวาระสุดปลายจะมาถึง” ในเวลานั้น ดาเนียลจะ “ยืนอยู่ในส่วนของตน” การ “ยืนอยู่ในส่วนของตน” หมายถึงการทำให้จุดประสงค์ของตนสำเร็จ ซึ่งดาเนียลได้กระทำแล้วเมื่อหนังสือของท่านถูกเปิดผนึกในวาระสุดปลายของวันเวลา ซึ่งก็คือ “เวลาแห่งอวสาน” ในเวลานั้นจะมี “ความรู้เพิ่มพูนขึ้น” ซึ่งบรรดาผู้มีปัญญาจะเข้าใจ เมื่อสิ้นสุดวันเวลาของเนบูคัดเนสซาร์ “ความเข้าใจ” ของท่านก็กลับคืนมาสู่ท่าน।
“When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.
“เมื่อพระเจ้าทรงมอบหมายงานพิเศษให้แก่ผู้ใด ผู้นั้นพึงยืนอยู่ในส่วนและตำแหน่งของตน ดังที่ดาเนียลได้กระทำ พร้อมที่จะตอบรับการทรงเรียกของพระเจ้า พร้อมที่จะกระทำให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จ” Manuscript Releases, เล่ม 6, 108.
Manasseh represents the “time of the end” in the history of the three last kings of Judah, Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the three decrees. Manasseh was followed by his son Amon.
มนัสเสห์เป็นตัวแทนของ “วาระสุดปลาย” ในประวัติศาสตร์ของกษัตริย์สามองค์สุดท้ายแห่งยูดาห์ ส่วนเนบูคัดเนสซาร์เป็นตัวแทนของ “วาระสุดปลาย” ในพระราชกฤษฎีกาทั้งสาม มนัสเสห์มีโอรสของตนคืออาโมนขึ้นสืบต่อจากพระองค์
Amon means “training” and represents the period of time when there was an “increase of knowledge” that would train the “wise” in the message that was unsealed. Amon was then followed by Josiah, the only king of the seven that has a fairly good, though complicated prophetic history.
อาโมนหมายถึง “การฝึกอบรม” และเป็นตัวแทนของช่วงเวลาเมื่อมี “ความรู้เพิ่มพูนขึ้น” ซึ่งจะฝึกฝน “บรรดาผู้มีปัญญา” ในข่าวสารที่ถูกเปิดผนึกแล้ว จากนั้นอาโมนก็มีโยสิยาห์ตามมา ซึ่งเป็นกษัตริย์เพียงองค์เดียวในบรรดากษัตริย์ทั้งเจ็ดที่มีประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ที่ค่อนข้างดี แม้จะซับซ้อนอยู่ก็ตาม
Josiah means “the foundation of God”, and represents the establishing of the truths that had been unsealed at the “time of the end”. The increase of knowledge that was represented by Amon was put together by William Miller, through the guidance of Gabriel and other holy angels. Miller’s work is represented by the name Josiah, for he established the foundations of the movement. There is much more to identify of Josiah, but we will move onto his son Jehoahaz.
โยสิยาห์หมายถึง “รากฐานของพระเจ้า” และเป็นตัวแทนของการสถาปนาความจริงทั้งหลายที่ได้ถูกเปิดผนึกออกใน “วาระสุดปลาย” การเพิ่มพูนขึ้นของความรู้ซึ่งอาโมนเป็นตัวแทนนั้น ได้ถูกรวบรวมขึ้นโดยวิลเลียม มิลเลอร์ ภายใต้การทรงนำของกาเบรียลและทูตสวรรค์บริสุทธิ์องค์อื่น ๆ งานของมิลเลอร์นั้นเป็นตัวแทนโดยชื่อโยสิยาห์ เพราะเขาได้วางรากฐานของขบวนการนั้น ยังมีอีกมากที่จะระบุเกี่ยวกับโยสิยาห์ แต่เราจะก้าวต่อไปยังเยโฮอาหาสผู้เป็นบุตรของเขา
Jehoahaz was twenty and three years old when he began to reign; and he reigned three months in Jerusalem. And his mother’s name was Hamutal, the daughter of Jeremiah of Libnah. And he did that which was evil in the sight of the Lord, according to all that his fathers had done. And Pharaohnechoh put him in bands at Riblah in the land of Hamath, that he might not reign in Jerusalem; and put the land to a tribute of an hundred talents of silver, and a talent of gold. And Pharaohnechoh made Eliakim the son of Josiah king in the room of Josiah his father, and turned his name to Jehoiakim, and took Jehoahaz away: and he came to Egypt, and died there. 2 Kings 23:31–34.
เยโฮอาหาสมีพระชนมายุยี่สิบสามพรรษาเมื่อทรงเริ่มครอบครอง และพระองค์ทรงครอบครองอยู่สามเดือนในกรุงเยรูซาเล็ม และพระมารดาของพระองค์มีพระนามว่าฮามูทัล บุตรสาวของเยเรมีย์แห่งลิบนาห์ และพระองค์ได้ทรงกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ตามทุกสิ่งที่บรรพบุรุษของพระองค์ได้กระทำ และฟาโรห์เนโคห์ทรงจองจำพระองค์ไว้ที่ริบลาห์ในแผ่นดินฮามัท เพื่อมิให้พระองค์ทรงครอบครองในกรุงเยรูซาเล็ม และทรงกำหนดบรรณาการแก่แผ่นดินนั้นเป็นเงินหนึ่งร้อยตะลันต์ และทองคำหนึ่งตะลันต์ และฟาโรห์เนโคห์ทรงตั้งเอลียาคิมราชโอรสของโยสิยาห์ให้เป็นกษัตริย์แทนโยสิยาห์พระราชบิดาของท่าน และทรงเปลี่ยนพระนามของท่านเป็นเยโฮยาคิม แล้วทรงนำเยโฮอาหาสไป และท่านก็ไปยังอียิปต์ และสิ้นชีวิตที่นั่น 2 พงศ์กษัตริย์ 23:31–34
Jehoahaz means “Jehovah has seized”, and he was seized by Pharaohnecho. Jehoahaz, the son of Josiah, was seized by Pharaohnechoh and replaced by his brother Eliakim, meaning the “God of raising”. Pharaohnechoh then changed Eliakim’s name to Jehoiakim, meaning “God will rise”. The change of a name is a symbol of a covenant relationship, and at the empowerment of the first message, God enters into covenant with a people, as He simultaneously passes by a former covenant people.
เยโฮอาหาสหมายความว่า “พระยาห์เวห์ทรงจับกุม” และเขาถูกฟาโรห์เนโคจับกุม เยโฮอาหาส บุตรของโยสิยาห์ ถูกฟาโรห์เนโคห์จับกุม และถูกแทนที่โดยเอลียาคิมน้องชายของเขา ซึ่งมีความหมายว่า “พระเจ้าผู้ทรงยกขึ้น” แล้วฟาโรห์เนโคห์ได้เปลี่ยนชื่อของเอลียาคิมเป็นเยโฮยาคิม ซึ่งมีความหมายว่า “พระเจ้าจะทรงลุกขึ้น” การเปลี่ยนชื่อเป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์แห่งพันธสัญญา และเมื่อข่าวสารแรกได้รับการเสริมกำลัง พระเจ้าทรงเข้าสู่พันธสัญญากับชนชาติหนึ่ง ขณะเดียวกันก็ทรงผ่านพ้นชนชาติแห่งพันธสัญญาเดิมไปพร้อมกัน
On August 11, 1840, the Ottoman Empire that had been represented by four winds that were loosed for three hundred and ninety-one years and fifteen days were restrained, or as Jehoahaz means, they were “seized”. At the same time, Eliakim was made king and his name changed to Jehoiakim, meaning “God will rise”. Jehoiakim was followed by his son Jehoiachin who has three names in the Scriptures.
ในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 จักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งได้ถูกแทนด้วยลมทั้งสี่ที่ถูกปล่อยไว้เป็นเวลาสามร้อยเก้าสิบเอ็ดปีและสิบห้าวันนั้น ได้ถูกยับยั้งไว้ หรือดังที่ชื่อเยโฮอาหาสมีความหมายว่า ได้ถูก “จับกุม” ไว้ ในเวลาเดียวกัน เอลียาคิมได้ถูกตั้งขึ้นเป็นกษัตริย์ และชื่อของเขาถูกเปลี่ยนเป็นเยโฮยาคิม ซึ่งมีความหมายว่า “พระเจ้าจะทรงลุกขึ้น” ต่อจากเยโฮยาคิมคือเยโฮยาคีนบุตรชายของเขา ผู้ซึ่งมีสามชื่อในพระคัมภีร์
The name Jehoiachin means “the Lord will set up and establish”. He was the son of Jehoiakim and he marks the arrival of the second angel in the spring of 1844, as God “set up and established” the new, true, Protestant horn. The second angel’s message was empowered by the message of the Midnight Cry, and Jeconiah and Coniah mean “God will establish”. The three names, each with the same meaning, represent the joining of the Midnight Cry to the second angel’s message. It is in the final outpouring of the Holy Spirit during the Loud Cry that the one hundred and forty-four thousand are sealed. The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified in the Midnight Cry of the Millerite movement, and Jehoiachin, also called Jeconiah and Coniah, is a symbol of the sealing.
พระนามเยโฮยาคีนมีความหมายว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงสถาปนาและทรงตั้งมั่น” เขาเป็นโอรสของเยโฮยาคิม และเป็นเครื่องหมายถึงการมาถึงของทูตสวรรค์องค์ที่สองในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1844 เมื่อพระเจ้าได้ “ทรงสถาปนาและทรงตั้งมั่น” เขาใหม่ที่แท้จริงฝ่ายโปรเตสแตนต์ ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองได้รับฤทธิ์เดชโดยข่าวสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน และเยโคนิยาห์กับโคนิยาห์มีความหมายว่า “พระเจ้าจะทรงสถาปนา” พระนามทั้งสาม ซึ่งแต่ละนามมีความหมายเดียวกัน เป็นภาพแทนของการเชื่อมรวมเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนเข้ากับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สอง ในการเทพระวิญญาณบริสุทธิ์ครั้งสุดท้ายระหว่างเสียงร้องอันดังนั้นเอง คนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนจึงได้รับการประทับตรา การประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนได้ถูกทำให้เห็นเป็นแบบอย่างล่วงหน้าในเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนของขบวนการมิลเลอไรต์ และเยโฮยาคีน ซึ่งมีอีกนามว่าเยโคนิยาห์และโคนิยาห์ เป็นสัญลักษณ์ของการประทับตรา
As I live, saith the Lord, though Coniah the son of Jehoiakim king of Judah were the signet upon my right hand, yet would I pluck thee thence; And I will give thee into the hand of them that seek thy life, and into the hand of them whose face thou fearest, even into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and into the hand of the Chaldeans. And I will cast thee out, and thy mother that bare thee, into another country, where ye were not born; and there shall ye die. But to the land whereunto they desire to return, thither shall they not return. Is this man Coniah a despised broken idol? is he a vessel wherein is no pleasure? wherefore are they cast out, he and his seed, and are cast into a land which they know not? O earth, earth, earth, hear the word of the Lord. Jeremiah 22:24–29.
องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า เรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด แม้โคนิยาห์บุตรของเยโฮยาคิมกษัตริย์แห่งยูดาห์จะเป็นแหวนตราที่มือขวาของเรา ถึงกระนั้นเราก็จะดึงเจ้าออกเสียจากที่นั่น และเราจะมอบเจ้าไว้ในมือของบรรดาผู้ที่แสวงเอาชีวิตของเจ้า และในมือของบรรดาผู้ซึ่งเจ้าหวาดกลัวหน้าเขา คือในมือของเนบูคัดเรสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน และในมือของพวกเคลเดีย และเราจะเหวี่ยงเจ้าออกไป ทั้งเจ้าและมารดาผู้ให้กำเนิดเจ้า ไปยังอีกประเทศหนึ่ง ซึ่งมิใช่ที่ซึ่งเจ้าทั้งหลายได้เกิดมา และเจ้าทั้งหลายจะตายที่นั่น แต่แผ่นดินซึ่งเขาทั้งหลายปรารถนาจะกลับไปนั้น เขาทั้งหลายจะไม่ได้กลับไปที่นั่น โคนิยาห์ผู้นี้เป็นรูปเคารพที่ถูกดูหมิ่นและแตกหักแล้วหรือ? เขาเป็นภาชนะที่ไม่มีผู้ใดพอใจหรือ? เหตุไฉนเขาและเชื้อสายของเขาจึงถูกขับไล่ออกไป และถูกทอดทิ้งเข้าไปในแผ่นดินซึ่งเขาทั้งหลายไม่รู้จัก? โอ แผ่นดินเอ๋ย แผ่นดินเอ๋ย แผ่นดินเอ๋ย จงฟังพระวจนะของพระผู้เป็นเจ้า เยเรมีย์ 22:24–29
Jehoiachin, Jeconiah and Coniah represent the sealing time, when the second angel is joined by the message of the Midnight Cry. He represents the sealing time of the foolish. The evil king represents those that are the foolish Laodicean virgins who in the sealing time are destined to receive the mark of the beast as they are forever spewed out of the mouth of the Lord.
เยโฮยาคีน เยโคนิยาห์ และโคนิยาห์ เป็นภาพแทนของช่วงเวลาแห่งการประทับตรา เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สองถูกรวมเข้ากับข่าวสารแห่งเสียงร้องในเวลาเที่ยงคืน เขาเป็นภาพแทนของช่วงเวลาแห่งการประทับตราของหญิงพรหมจารีโง่เขลา กษัตริย์ชั่วร้ายองค์นั้นเป็นภาพแทนของบรรดาผู้ที่เป็นหญิงพรหมจารีลาโอดีเซียอันโง่เขลา ซึ่งในช่วงเวลาแห่งการประทับตรานั้นถูกกำหนดไว้ให้ได้รับเครื่องหมายของสัตว์ร้าย เพราะพวกเขาถูกคายออกจากพระโอษฐ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าไปตลอดกาล
The signet on God’s right hand is His seal, and those that are spewed out of the mouth of the Lord during the sealing of the one hundred and forty-four thousand are contrasted with Zerubbabel, the man who had the plummet of the “seven times” in his hand.
ตราประทับบนพระหัตถ์ขวาของพระเจ้าคือพระราชลัญจกรของพระองค์ และบรรดาผู้ที่ถูกคายออกจากพระโอษฐ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าในระหว่างการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันนั้น ถูกนำมาเปรียบเทียบกับเศรุบบาเบล บุรุษผู้ซึ่งมีลูกดิ่งแห่ง “เจ็ดวาระ” อยู่ในมือของตน
Speak to Zerubbabel, governor of Judah, saying, I will shake the heavens and the earth; And I will overthrow the throne of kingdoms, and I will destroy the strength of the kingdoms of the heathen; and I will overthrow the chariots, and those that ride in them; and the horses and their riders shall come down, every one by the sword of his brother. In that day, saith the Lord of hosts, will I take thee, O Zerubbabel, my servant, the son of Shealtiel, saith the Lord, and will make thee as a signet: for I have chosen thee, saith the Lord of hosts. Haggai 2:21–23.
จงกล่าวแก่เศรุบบาเบล ผู้ว่าราชการแห่งยูดาห์ว่า เราจะสั่นสะเทือนฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก และเราจะคว่ำบัลลังก์แห่งราชอาณาจักรทั้งหลาย และเราจะทำลายกำลังแห่งราชอาณาจักรของบรรดาประชาชาติ และเราจะคว่ำรถรบและผู้ที่ขี่อยู่ในนั้น และม้าทั้งหลายกับผู้ขี่ของมันจะล้มลง ทุกคนด้วยดาบของพี่น้องของตน ในวันนั้น พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสว่า เราจะรับเจ้า โอ เศรุบบาเบล ผู้รับใช้ของเรา บุตรชายของเชอัลทิเอล พระยาห์เวห์ตรัส และจะกระทำให้เจ้าเป็นดุจแหวนตรา เพราะเราได้เลือกเจ้าแล้ว พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัส ฮักกัย 2:21–23
The “stone of stumbling” that is the “seven times” is the “plummet” in the hand of Zerubbabel, and he is represented as the “signet” that God employs to seal the one hundred and forty-four thousand. The signet, or the “sign”, is placed upon those that “sigh and cry” for the abominations that are done in Jerusalem. The sighing and crying identifies the experience of those that are sealed, and the signing and crying is the symbol of their internal response to the remedy of the “seven times.” It is confession for their sins and for the sins of their fathers. It is the acknowledgment that they have not been walking with God and that God has not been walking with them ever since the disappointment of July 18, 2020. It is the test that was failed in 1863, during the period of time when Philadelphia was transitioning unto Laodicea. It typified the period of time when those represented by Coniah are forever established as foolish Laodicean virgins, and those represented by Zerubbabel are forever established as wise Philadelphian virgins.
“ศิลาที่ทำให้สะดุด” ซึ่งคือ “เจ็ดเท่า” นั้น คือ “ลูกดิ่ง” ในมือของเศรุบบาเบล และเขาถูกนำเสนอในฐานะ “ตราประทับ” ที่พระเจ้าทรงใช้เพื่อประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ตราประทับ หรือ “เครื่องหมาย” นั้น ถูกวางไว้บนบรรดาผู้ที่ “ถอนหายใจและร้องคร่ำครวญ” เพราะสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหลายที่ได้กระทำกันในเยรูซาเล็ม การถอนหายใจและร้องคร่ำครวญนั้นระบุถึงประสบการณ์ของผู้ที่ได้รับการประทับตรา และการลงเครื่องหมายและการร้องคร่ำครวญนั้นเป็นสัญลักษณ์แห่งการตอบสนองภายในของพวกเขาต่อการเยียวยาของ “เจ็ดเท่า” นั่นคือการสารภาพบาปของพวกเขาและบาปของบรรพบุรุษของพวกเขา นั่นคือการยอมรับว่าพวกเขามิได้ดำเนินอยู่กับพระเจ้า และว่าพระเจ้าก็มิได้ดำเนินอยู่กับพวกเขานับตั้งแต่ความผิดหวังเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2020 เป็นต้นมา นี่คือบททดสอบที่ได้ล้มเหลวในปี 1863 ในช่วงเวลาที่ฟีลาเดลเฟียกำลังเปลี่ยนผ่านไปสู่เลาดีเซีย เรื่องนี้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของช่วงเวลาที่ผู้ซึ่งโคนิยาห์เป็นตัวแทนได้รับการสถาปนาไว้ตลอดไปว่าเป็นหญิงพรหมจารีเลาดีเซียผู้โง่เขลา และผู้ซึ่งเศรุบบาเบลเป็นตัวแทนได้รับการสถาปนาไว้ตลอดไปว่าเป็นหญิงพรหมจารีฟีลาเดลเฟียผู้มีปัญญา
Jehoichin was followed by Zedekiah, the last of the seven kings. As Manasseh represented 1798, and the “time of the end,” Zedekiah must represent October 22, 1844, when the vision would “speak, and not lie”. Zedekiah is a name made up of the combination of two Hebrew words. The one word is “Jehovah”, and it is combined with the word that is translated in Daniel chapter eight, and verse fourteen as “cleansed.” Zedekiah means the cleansing of God’s temple, which began on October 22, 1844.
เยโฮยาคีนถูกสืบต่อโดยเศเดคียาห์ กษัตริย์องค์สุดท้ายในบรรดากษัตริย์ทั้งเจ็ด ดังที่มนัสเสห์เป็นตัวแทนของปี 1798 และ “วาระสุดปลาย” เศเดคียาห์จึงต้องเป็นตัวแทนของวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เมื่อภาพนิมิตจะ “กล่าว และไม่มุสา” เศเดคียาห์เป็นชื่อที่ประกอบขึ้นจากการรวมกันของคำภาษาฮีบรูสองคำ คำหนึ่งคือ “พระยาห์เวห์” และถูกรวมเข้ากับคำนั้นซึ่งในดาเนียล บทที่แปด ข้อสิบสี่ ได้รับการแปลว่า “ชำระให้สะอาด” เศเดคียาห์มีความหมายว่าการชำระพระวิหารของพระเจ้าให้สะอาด ซึ่งได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844.
The last seven kings of Judah represent the progressive history of 1798 to October 22, 1844. Jehoiakim is the symbol of August 11, 1840, which in turn represents September 11, 2001. He is a symbol of the empowerment of the first angel’s message, and he is introduced in the first verse of Daniel chapter one. Thus, the setting and context of Daniel chapter one, is the empowerment of the first angel’s message, as represented in Revelation chapter ten. In Revelation chapter ten Christ descended with a little book in His hand that John was commanded to eat. This is why the first test in the book of Daniel has to do with eating.
กษัตริย์เจ็ดองค์สุดท้ายแห่งยูดาห์เป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์ที่ดำเนินไปเป็นลำดับจากปี 1798 จนถึงวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เยโฮยาคิมเป็นสัญลักษณ์ของวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 ซึ่งในทางกลับกันเป็นตัวแทนของวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 เขาเป็นสัญลักษณ์แห่งการเสริมกำลังของข่าวทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง และเขาถูกกล่าวถึงในข้อแรกของดาเนียลบทที่หนึ่ง ดังนั้น ฉากและบริบทของดาเนียลบทที่หนึ่งจึงเป็นการเสริมกำลังของข่าวทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง ดังที่แสดงไว้ในวิวรณ์บทที่สิบ ในวิวรณ์บทที่สิบ พระคริสต์ได้เสด็จลงมาพร้อมกับหนังสือเล่มเล็กในพระหัตถ์ของพระองค์ ซึ่งยอห์นได้รับบัญชาให้กิน นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมการทดสอบประการแรกในพระธรรมดาเนียลจึงเกี่ยวข้องกับการกิน
We will continue these subjects in the next article.
เราจะดำเนินหัวข้อเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป
And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 3:3.
และพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงให้ท้องของเจ้ากิน และให้ภายในของเจ้าเต็มด้วยหนังสือม้วนนั้นซึ่งเราให้แก่เจ้า แล้วข้าพเจ้าก็กินมัน และในปากของข้าพเจ้ามันหวานดังน้ำผึ้ง เอเสเคียล 3:3