The closing statement of the Old Testament sets forth a promise of the prophet Elijah appearing with a message before the great and dreadful day of the Lord.
ถ้อยคำปิดท้ายของพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมได้ประกาศคำสัญญาว่า ผู้เผยพระวจนะเอลียาห์จะมาปรากฏพร้อมด้วยข่าวสารก่อนวันอันยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า.
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
ดูเถิด เราจะส่งเอลียาห์ผู้พยากรณ์มายังพวกเจ้าก่อนวันที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวแห่งพระยาห์เวห์จะมาถึง และท่านจะหันใจของบิดาทั้งหลายให้กลับไปหาบุตรทั้งหลาย และหันใจของบุตรทั้งหลายให้กลับไปหาบิดาของตน เกลือกว่าเราจะมาและลงโทษแผ่นดินโลกด้วยคำสาปแช่ง มาลาคี 4:5, 6
The Bible is clear that “the great and dreadful day of the Lord” or the “curse” that God smites “the earth with” is also symbolically portrayed as “the seven last plagues” or “the wrath of God” in the book of Revelation. Chapter fifteen of Revelation introduces the prophetic setting that leads to the pouring out of the great and dreadful seven last plagues of chapter sixteen.
พระคัมภีร์กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า “วันอันยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวของพระยาห์เวห์” หรือ “คำสาป” ที่พระเจ้าทรงใช้ “ตีแผ่นดินโลก” นั้น ยังได้รับการพรรณนาเชิงสัญลักษณ์ด้วยว่าเป็น “ภัยพิบัติทั้งเจ็ดประการสุดท้าย” หรือ “พระพิโรธของพระเจ้า” ในพระธรรมวิวรณ์ด้วย บทที่สิบห้าของพระธรรมวิวรณ์ได้นำเสนอฉากแห่งคำพยากรณ์ซึ่งนำไปสู่การเทลงมาของภัยพิบัติทั้งเจ็ดประการสุดท้ายอันยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวในบทที่สิบหก
And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God.
และข้าพเจ้าได้เห็นหมายสำคัญอีกประการหนึ่งในสวรรค์ ใหญ่โตและน่าอัศจรรย์ คือทูตสวรรค์เจ็ดองค์ถือภัยพิบัติทั้งเจ็ดอย่างสุดท้าย เพราะว่าในภัยพิบัติเหล่านั้น พระพิโรธของพระเจ้าได้ครบถ้วนบริบูรณ์แล้ว
And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Who shall not fear thee, O Lord, and glorify thy name? for thou only art holy: for all nations shall come and worship before thee; for thy judgments are made manifest.
และข้าพเจ้าเห็นสิ่งหนึ่งประหนึ่งทะเลแก้วปนด้วยไฟ และบรรดาผู้ที่มีชัยชนะเหนือสัตว์ร้ายนั้น และเหนือรูปของมัน และเหนือเครื่องหมายของมัน และเหนือจำนวนแห่งชื่อนั้น ยืนอยู่บนทะเลแก้ว โดยมีพิณของพระเจ้าอยู่ในมือ และพวกเขาขับร้องบทเพลงของโมเสสผู้รับใช้ของพระเจ้า และบทเพลงของพระเมษโปดกว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด พระราชกิจของพระองค์ใหญ่ยิ่งและน่าอัศจรรย์ ยิ่งนัก วิถีทางของพระองค์เที่ยงธรรมและสัตย์จริง ข้าแต่พระมหากษัตริย์แห่งวิสุทธิชน มีผู้ใดเล่าที่จะไม่ยำเกรงพระองค์ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า และไม่ถวายพระเกียรติแด่พระนามของพระองค์ เพราะพระองค์ผู้เดียวทรงบริสุทธิ์ เพราะบรรดาประชาชาติทั้งสิ้นจะมานมัสการต่อพระพักตร์พระองค์ เพราะการพิพากษาของพระองค์ได้ทรงสำแดงให้ประจักษ์แล้ว”
And after that I looked, and, behold, the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened: And the seven angels came out of the temple, having the seven plagues, clothed in pure and white linen, and having their breasts girded with golden girdles. And one of the four beasts gave unto the seven angels seven golden vials full of the wrath of God, who liveth for ever and ever. And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. Revelation 15:1–8.
ภายหลังสิ่งเหล่านี้ ข้าพเจ้าได้มองดู และดูเถิด พระวิหารแห่งพลับพลาแห่งพยานในสวรรค์ก็เปิดออก และทูตสวรรค์ทั้งเจ็ดออกมาจากพระวิหารนั้น ถือภัยพิบัติทั้งเจ็ด สวมผ้าป่านเนื้อบริสุทธิ์และขาว และคาดอกด้วยรัดประคดทองคำ และหนึ่งในสัตว์ทรงชีวิตทั้งสี่ได้มอบขันทองคำเจ็ดใบอันเต็มด้วยพระพิโรธของพระเจ้า ผู้ทรงพระชนม์อยู่ตลอดไปเป็นนิตย์ แด่ทูตสวรรค์ทั้งเจ็ดนั้น และพระวิหารก็เต็มไปด้วยควันซึ่งมาจากพระสิริของพระเจ้าและจากฤทธิ์เดชของพระองค์ และไม่มีผู้ใดสามารถเข้าไปในพระวิหารได้ จนกว่าภัยพิบัติทั้งเจ็ดของทูตสวรรค์ทั้งเจ็ดนั้นจะสำเร็จ วิวรณ์ 15:1–8
The reason “no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled” is that the opportunity to secure salvation closes when the temple is filled with smoke in chapter fifteen. The probationary time that mankind was given to repent and find salvation is then over. When that point in time is reached “the great and dreadful day of the Lord” that John calls “the seven last plagues” are poured out in advance of Christ’s Second Coming. Malachi called that day “dreadful,” and Isaiah identifies it as God’s “strange act.”
เหตุที่ว่า “ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าไปในพระวิหารได้ จนกว่าภัยพิบัติทั้งเจ็ดของทูตสวรรค์ทั้งเจ็ดจะสำเร็จ” ก็เพราะว่าโอกาสที่จะได้รับความรอดยุติลงเมื่อพระวิหารถูกเติมให้เต็มด้วยควันในบทที่สิบห้า เวลาการทดลองที่มนุษยชาติได้รับไว้เพื่อกลับใจและพบความรอดก็สิ้นสุดลง ณ เวลานั้น เมื่อถึงช่วงเวลานั้นเอง “วันใหญ่และน่าสะพรึงกลัวขององค์พระผู้เป็นเจ้า” ซึ่งยอห์นเรียกว่า “ภัยพิบัติสุดท้ายทั้งเจ็ด” ก็จะถูกเทลงมาก่อนการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ มาลาคีเรียกวันนั้นว่า “น่าสะพรึงกลัว” และอิสยาห์ระบุว่านั่นคือ “พระราชกิจอันประหลาด” ของพระเจ้า
For the Lord shall rise up as in mount Perazim, he shall be wroth as in the valley of Gibeon, that he may do his work, his strange work; and bring to pass his act, his strange act. Now therefore be ye not mockers, lest your bands be made strong: for I have heard from the Lord God of hosts a consumption, even determined upon the whole earth. Isaiah 28:21, 22.
เพราะพระยาห์เวห์จะทรงลุกขึ้นดังที่ภูเขาเปราซิม พระองค์จะทรงกริ้วดังที่หุบเขากิเบโอน เพื่อจะทรงกระทำพระราชกิจของพระองค์ พระราชกิจอันประหลาดของพระองค์ และเพื่อจะทรงให้การกระทำของพระองค์สำเร็จ คือการกระทำอันประหลาดของพระองค์ ฉะนั้นบัดนี้ อย่าเป็นคนชอบเยาะเย้ยเลย เกลือกว่าเครื่องพันธนาการของท่านจะยิ่งแน่นหนาขึ้น เพราะข้าพเจ้าได้ยินจากองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าแห่งพลโยธาว่า มีการผลาญทำลายซึ่งทรงกำหนดไว้แล้วเหนือพิภพทั้งสิ้น อิสยาห์ 28:21, 22
Although God’s “strange act” encompasses “the whole earth,” Inspiration is clear that the outpouring of the plagues is associated with the rebellion of one nation.
แม้ว่าพระราชกิจอัน “ประหลาด” ของพระเจ้าจะครอบคลุม “ทั่วทั้งแผ่นดินโลก” แต่พระวิญญาณแห่งการดลใจได้กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า การเทพระพิโรธในรูปของภัยพิบัตินั้นสัมพันธ์อยู่กับการกบฏของชนชาติหนึ่ง.
“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.
“บรรดาประชาชาติต่างด้าวจะดำเนินตามแบบอย่างของสหรัฐอเมริกา แม้ว่าเธอจะเป็นผู้นำออกไปก่อน แต่วิกฤตการณ์เดียวกันนั้นก็จะมาถึงชนชาติของเราในทุกส่วนของโลก” Testimonies, volume 6, 395.
“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.
“เมื่ออเมริกา แผ่นดินแห่งเสรีภาพทางศาสนา จะรวมตัวกับสันตะปาปาในการบังคับมโนธรรมและขืนใจมนุษย์ทั้งหลายให้ถวายเกียรติแก่สะบาโตเทียมเท็จ ประชาชนของทุกประเทศทั่วพิภพจะถูกชักนำให้ดำเนินตามแบบอย่างของนาง” Testimonies, volume 6, 18.
Every nation will fill their cup of their probationary time, but the “judgments of God” that Sister White identifies as “national ruin”, “the time of God’s destructive judgments” as she also calls the history that begins at the Sunday law in the United States, are not the seven last plagues.
ทุกประชาชาติจะกระทำให้ถ้วยแห่งเวลาทดลองของตนเต็มบริบูรณ์ แต่ “การพิพากษาของพระเจ้า” ซึ่งซิสเตอร์ไวท์ระบุว่าเป็น “ความพินาศของชาติ” และ “เวลาแห่งการพิพากษาอันทำลายล้างของพระเจ้า” ดังที่เธอเรียกประวัติศาสตร์ซึ่งเริ่มต้นขึ้น ณ กฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาด้วยนั้น มิใช่ภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้าย
“A time is coming when the law of God is, in a special sense, to be made void in our land. The rulers of our nation will, by legislative enactments, enforce the Sunday law, and thus God’s people be brought into great peril. When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.
“เวลาหนึ่งกำลังจะมาถึง เมื่อพระบัญญัติของพระเจ้าในแผ่นดินของเรา จะถูกทำให้เป็นโมฆะในความหมายพิเศษประการหนึ่ง บรรดาผู้ปกครองแห่งชาติของเราจะโดยการตรากฎหมาย บังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์ และด้วยเหตุนี้ ประชากรของพระเจ้าจะถูกนำเข้าสู่ภยันตรายอย่างใหญ่หลวง เมื่อชาติของเรา ในสภานิติบัญญัติของตน ตรากฎหมายเพื่อผูกมัดมโนธรรมของมนุษย์ในเรื่องสิทธิพิเศษทางศาสนาของเขา บังคับให้ถือรักษาวันอาทิตย์ และใช้อำนาจกดขี่ต่อผู้ที่รักษาวันสะบาโตวันที่เจ็ด พระบัญญัติของพระเจ้าก็จะถูกทำให้เป็นโมฆะในแผ่นดินของเราในทางปฏิบัติทุกประการ และการละทิ้งความเชื่อในระดับชาติจะตามมาด้วยความพินาศของชาติ” Review and Herald, December 18, 1888.
The judgments of God, which Sister White identifies as “national ruin” begin at the national Sunday law and mark the beginning of God’s “strange act,” though God’s strange act is more specifically the seven last plagues. A more complete picture of the strange act of God appears when the deliverance from Egypt is added to the line of God’s executive judgments. The Egyptian plagues, though ten in number, were divided. The first three were distinguished from the last seven. Thus, the deliverance from Egypt identifies a period of time represented by the first three plagues that begins with the national ruin of the United States, and continues until Michael stands up and human probation closes.
การพิพากษาของพระเจ้า ซึ่งซิสเตอร์ไวท์ระบุว่าเป็น “ความพินาศของชาติ” เริ่มต้นขึ้นที่กฎหมายวันอาทิตย์ระดับชาติ และเป็นเครื่องหมายบ่งชี้จุดเริ่มต้นของ “พระราชกิจประหลาด” ของพระเจ้า แม้ว่าโดยเฉพาะเจาะจงแล้ว พระราชกิจประหลาดของพระเจ้าคือภัยพิบัติทั้งเจ็ดประการสุดท้าย ภาพที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้นของพระราชกิจประหลาดของพระเจ้าปรากฏขึ้นเมื่อการช่วยกู้ให้พ้นจากอียิปต์ถูกนำมาเพิ่มเติมเข้ากับแนวลำดับของการพิพากษาโดยตรงของพระเจ้า ภัยพิบัติแห่งอียิปต์ แม้จะมีจำนวนสิบประการ ก็ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน สามประการแรกถูกแยกให้แตกต่างจากเจ็ดประการสุดท้าย ดังนั้น การช่วยกู้ให้พ้นจากอียิปต์จึงชี้ให้เห็นช่วงเวลาหนึ่งซึ่งเป็นภาพแทนโดยภัยพิบัติสามประการแรก โดยเริ่มต้นจากความพินาศของชาติของสหรัฐอเมริกา และดำเนินต่อไปจนกระทั่งมีคาเอลทรงลุกขึ้น และระยะเวลาแห่งการทดลองของมนุษย์สิ้นสุดลง
“God’s judgments will be visited upon those who are seeking to oppress and destroy His people. His long forbearance with the wicked emboldens men in transgression, but their punishment is nonetheless certain and terrible because it is long delayed. ‘The Lord shall rise up as in Mount Perazim, He shall be wroth as in the valley of Gibeon, that He may do His work, His strange work; and bring to pass His act, His strange act.’ Isaiah 28:21. To our merciful God the act of punishment is a strange act. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Ezekiel 33:11. The Lord is ‘merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth, … forgiving iniquity and transgression and sin.’ Yet He will ‘by no means clear the guilty.’ ‘The Lord is slow to anger, and great in power, and will not at all acquit the wicked.’ Exodus 34:6, 7; Nahum 1:3. By terrible things in righteousness He will vindicate the authority of His downtrodden law. The severity of the retribution awaiting the transgressor may be judged by the Lord’s reluctance to execute justice. The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.
“การพิพากษาของพระเจ้าจะตกลงเหนือบรรดาผู้ที่กำลังแสวงหาจะข่มเหงและทำลายประชากรของพระองค์ ความอดกลั้นพระทัยอันยาวนานของพระองค์ที่มีต่อคนอธรรมทำให้มนุษย์ยิ่งกำเริบในการล่วงละเมิด แต่ถึงกระนั้น การลงโทษของพวกเขาก็แน่นอนและน่าหวาดสะพรึง เพราะถูกหน่วงไว้เนิ่นนาน ‘พระยาห์เวห์จะทรงลุกขึ้นดังเช่นที่ภูเขาเปราซิม พระองค์จะทรงพระพิโรธดังเช่นในหุบเขากิเบโอน เพื่อพระองค์จะทรงกระทำพระราชกิจของพระองค์ พระราชกิจอันประหลาดของพระองค์ และเพื่อให้พระราชการของพระองค์สำเร็จไป พระราชการอันประหลาดของพระองค์’ อิสยาห์ 28:21 สำหรับพระเจ้าผู้ทรงพระเมตตาของเรา การลงโทษเป็นพระราชกิจอันประหลาด ‘เรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าตรัสดังนี้ว่า เราไม่มีความพอใจในความตายของคนอธรรมเลย’ เอเสเคียล 33:11 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็น ‘พระเจ้าผู้ทรงพระกรุณาและพระเมตตา ทรงกริ้วช้า และบริบูรณ์ด้วยความดีและความจริง … ทรงอภัยความชั่วช้า การล่วงละเมิด และบาป’ ถึงกระนั้น พระองค์จะ ‘ไม่ทรงยกโทษให้คนที่มีความผิดเป็นอันขาด’ ‘พระยาห์เวห์ทรงกริ้วช้า และทรงฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ และจะไม่ทรงยกเว้นโทษแก่คนอธรรมเลย’ อพยพ 34:6, 7; นาฮูม 1:3 ด้วยสิ่งที่น่าหวาดหวั่นในความชอบธรรม พระองค์จะทรงพิสูจน์ให้ประจักษ์ถึงสิทธิอำนาจแห่งธรรมบัญญัติของพระองค์ซึ่งถูกเหยียบย่ำลง และความรุนแรงแห่งการสนองตอบที่รอคอยผู้ละเมิดนั้น อาจประเมินได้จากความไม่เต็มพระทัยขององค์พระผู้เป็นเจ้าในการทรงสำแดงความยุติธรรม ชนชาติที่พระองค์ทรงอดกลั้นไว้นาน และซึ่งพระองค์จะยังไม่ทรงโบยตี จนกว่าจะเติมความชั่วช้าของตนให้เต็มตามมาตราของพระเจ้า ในที่สุดจะต้องดื่มถ้วยแห่งพระพิโรธที่ปราศจากพระเมตตาเจือปนเลย”
“When Christ ceases His intercession in the sanctuary, the unmingled wrath threatened against those who worship the beast and his image and receive his mark (Revelation 14:9, 10), will be poured out. The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people. Says the revelator, in describing those terrific scourges: ‘There fell a noisome and grievous sore upon the men which had the mark of the beast, and upon them which worshiped his image.’ The sea ‘became as the blood of a dead man: and every living soul died in the sea.’ And ‘the rivers and fountains of waters … became blood.’ Terrible as these inflictions are, God’s justice stands fully vindicated. The angel of God declares: ‘Thou art righteous, O Lord, … because Thou hast judged thus. For they have shed the blood of saints and prophets, and Thou hast given them blood to drink; for they are worthy.’ Revelation 16:2–6. By condemning the people of God to death, they have as truly incurred the guilt of their blood as if it had been shed by their hands. In like manner Christ declared the Jews of His time guilty of all the blood of holy men which had been shed since the days of Abel; for they possessed the same spirit and were seeking to do the same work with these murderers of the prophets.
“เมื่อพระคริสต์ทรงยุติการทรงทูลขอแทนในสถานนมัสการแล้ว พระพิโรธอันมิได้เจือปนซึ่งได้ทรงขู่ไว้แก่บรรดาผู้ที่นมัสการสัตว์ร้ายและรูปของมัน และรับเครื่องหมายของมัน (วิวรณ์ 14:9, 10) จะถูกเทลงมา ภัยพิบัติทั้งหลายที่ตกแก่ประเทศอียิปต์เมื่อพระเจ้ากำลังจะทรงช่วยอิสราเอลให้พ้นนั้น มีลักษณะคล้ายคลึงกับการพิพากษาที่น่าสะพรึงกลัวและแผ่กว้างยิ่งกว่าซึ่งจะตกแก่โลกก่อนการช่วยกู้ประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย ผู้เผยพระวจนะในพระธรรมวิวรณ์กล่าวไว้เมื่อพรรณนาถึงการลงทัณฑ์อันน่าสยดสยองเหล่านั้นว่า ‘ก็มีแผลร้ายและน่าทุเรศเกิดขึ้นแก่คนทั้งหลายที่มีเครื่องหมายของสัตว์ร้ายนั้น และแก่คนที่นมัสการรูปของมัน’ ทะเล ‘ก็กลายเป็นเลือดเหมือนเลือดของคนตาย และสิ่งมีชีวิตทุกอย่างในทะเลก็ตายสิ้น’ และ ‘แม่น้ำทั้งหลายและบ่อน้ำพุก็ … กลายเป็นเลือด’ แม้การลงโทษเหล่านี้จะน่าหวาดกลัวยิ่งเพียงใด ความยุติธรรมของพระเจ้าก็ยังได้รับการพิสูจน์อย่างสมบูรณ์ ทูตสวรรค์ของพระเจ้าประกาศว่า ‘ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงชอบธรรม … เพราะพระองค์ได้ทรงพิพากษาเช่นนี้ ด้วยว่าเขาทั้งหลายได้หลั่งโลหิตของธรรมิกชนและผู้เผยพระวจนะทั้งหลาย และพระองค์ได้ประทานโลหิตให้เขาดื่ม เพราะเขาสมควรแล้ว’ วิวรณ์ 16:2–6 โดยการตัดสินให้ประชากรของพระเจ้าต้องถึงตาย พวกเขาก็ได้ก่อความผิดแห่งโลหิตของคนเหล่านั้นจริงพอ ๆ กับประหนึ่งว่าโลหิตนั้นได้ถูกหลั่งด้วยมือของพวกเขาเอง ในทำนองเดียวกัน พระคริสต์ได้ทรงประกาศว่าพวกยิวในสมัยของพระองค์มีความผิดในโลหิตทั้งสิ้นของบรรดาผู้บริสุทธิ์ที่ได้ถูกหลั่งมาตั้งแต่สมัยของอาแบล เพราะพวกเขามีจิตใจอย่างเดียวกันและกำลังแสวงหาที่จะกระทำกิจอย่างเดียวกันกับบรรดาฆาตกรของผู้เผยพระวจนะเหล่านั้น”
“In the plague that follows, power is given to the sun ‘to scorch men with fire. And men were scorched with great heat.’ Verses 8, 9. The prophets thus describe the condition of the earth at this fearful time: ‘The land mourneth; … because the harvest of the field is perished…. All the trees of the field are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ ‘The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate…. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture…. The rivers of water are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness.’ ‘The songs of the temple shall be howlings in that day, saith the Lord God: there shall be many dead bodies in every place; they shall cast them forth with silence.’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.
“ในการระบาดต่อจากนั้น ได้ทรงประทานอำนาจแก่ดวงอาทิตย์ ‘ให้แผดเผามนุษย์ด้วยไฟ และมนุษย์ก็ถูกแผดเผาด้วยความร้อนอย่างยิ่ง’ ข้อ 8, 9 บรรดาผู้เผยพระวจนะได้พรรณนาถึงสภาพของแผ่นดินโลกในเวลาอันน่าสะพรึงกลัวนั้นดังนี้ว่า ‘แผ่นดินไว้ทุกข์… เพราะพืชผลแห่งทุ่งนาพินาศไป…. ต้นไม้ทั้งสิ้นในทุ่งนาก็เหี่ยวแห้งไป เพราะความยินดีเหี่ยวแห้งไปจากบุตรทั้งหลายของมนุษย์’ ‘เมล็ดพืชเน่าอยู่ใต้ก้อนดินของมัน ยุ้งฉางก็รกร้างว่างเปล่า…. ฝูงสัตว์ครางครวญกันอย่างไรหนอ! ฝูงโคก็ตื่นตระหนก เพราะไม่มีหญ้าเลี้ยง…. ธารน้ำทั้งหลายก็แห้งไป และไฟได้เผาผลาญทุ่งหญ้าแห่งถิ่นทุรกันดาร’ ‘บทเพลงแห่งพระวิหารจะกลายเป็นเสียงคร่ำครวญในวันนั้น พระยาห์เวห์องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ จะมีศพมากมายในทุกแห่ง เขาจะโยนมันออกไปโดยความเงียบ’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.”
“These plagues are not universal, or the inhabitants of the earth would be wholly cut off. Yet they will be the most awful scourges that have ever been known to mortals. All the judgments upon men, prior to the close of probation, have been mingled with mercy. The pleading blood of Christ has shielded the sinner from receiving the full measure of his guilt; but in the final judgment, wrath is poured out unmixed with mercy.
“ภัยพิบัติเหล่านี้มิได้เกิดขึ้นทั่วทั้งโลก มิฉะนั้นชาวโลกทั้งปวงก็คงถูกกำจัดสิ้นไปโดยสิ้นเชิง ถึงกระนั้น ภัยพิบัติเหล่านี้จะเป็นการลงทัณฑ์อันน่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยประสบมา บรรดาการพิพากษาทั้งหลายที่มีต่อมนุษย์ก่อนเวลาการทดลองจะสิ้นสุดลงนั้น ล้วนเจือปนด้วยพระเมตตา พระโลหิตของพระคริสต์ซึ่งทรงวิงวอนได้ทรงคุ้มกันคนบาปไว้ไม่ให้ได้รับโทษเต็มตามขนาดแห่งความผิดของตน แต่ในการพิพากษาครั้งสุดท้าย พระพิโรธจะถูกเทออกโดยปราศจากพระเมตตาเจือปนเลย”
“In that day, multitudes will desire the shelter of God’s mercy which they have so long despised. ‘Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: and they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.’ Amos 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.
“ในวันนั้น คนเป็นอันมากจะปรารถนาที่จะได้อยู่ใต้ร่มแห่งพระเมตตาของพระเจ้า ซึ่งพวกเขาได้ดูหมิ่นมาเป็นเวลาช้านาน ‘ดูเถิด วันเวลานั้นกำลังมาถึง พระยาห์เวห์องค์พระเจ้าตรัส ว่าเราจะส่งทุพภิกขภัยมาเหนือแผ่นดิน มิใช่ทุพภิกขภัยเรื่องอาหาร หรือความกระหายเรื่องน้ำ แต่เป็นการอดอยากที่จะได้ยินพระวจนะของพระยาห์เวห์ เขาทั้งหลายจะพเนจรจากทะเลหนึ่งไปยังอีกทะเลหนึ่ง และจากทิศเหนือไปจนถึงทิศตะวันออก เขาจะวิ่งไปวิ่งมาเพื่อแสวงหาพระวจนะของพระยาห์เวห์ แต่จะไม่พบ’ อาโมส 8:11, 12” ปลายทางแห่งความขัดแย้ง, 627–629.
In the previous passage it stated, “The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.” She also penned in the same paragraph, “The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people.” The nation (the United States) that fills up “the measure of iniquity” will suffer plagues similar to the ten plagues in Egypt.
ในข้อความก่อนหน้านั้นได้กล่าวไว้ว่า “ชนชาติซึ่งพระองค์ทรงอดกลั้นไว้นาน และซึ่งพระองค์จะยังไม่ทรงลงโทษจนกว่ามันจะได้ทำบาปชั่วจนเต็มมาตราแห่งความชั่วช้าของตนในบัญชีของพระเจ้า ในที่สุดจะต้องดื่มถ้วยพระพิโรธที่ปราศจากพระเมตตาเจือปน” นางยังได้เขียนไว้ในย่อหน้าเดียวกันว่า “ภัยพิบัติที่ตกเหนืออียิปต์เมื่อพระเจ้ากำลังจะทรงช่วยอิสราเอลให้พ้นนั้น มีลักษณะคล้ายคลึงกับการพิพากษาที่น่ากลัวยิ่งกว่าและกว้างขวางกว่านั้น ซึ่งจะตกลงเหนือโลกก่อนการช่วยกู้ประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย” ชนชาตินั้น (สหรัฐอเมริกา) ซึ่งทำให้ “มาตราแห่งความชั่วช้า” เต็มบริบูรณ์ จะต้องทนทุกข์จากภัยพิบัติที่คล้ายคลึงกับภัยพิบัติสิบประการในอียิปต์
The plagues of Egypt were divided into two periods. The first three plagues fell on everyone, but the seven last plagues only fell upon the Egyptians.
ภัยพิบัติแห่งอียิปต์ถูกแบ่งออกเป็นสองช่วง ช่วงแรกคือภัยพิบัติสามประการแรกที่ตกแก่ทุกคน แต่ภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้ายตกแก่ชาวอียิปต์เท่านั้น
And I will sever in that day the land of Goshen, in which my people dwell, that no swarms of flies shall be there; to the end thou mayest know that I am the Lord in the midst of the earth. Exodus 8:22.
และในวันนั้น เราจะกันแผ่นดินโกเชนซึ่งชนชาติของเราพำนักอยู่ออกไว้ เพื่อว่าจะไม่มีฝูงแมลงวันอยู่ที่นั่น เพื่อเจ้าจะได้รู้ว่า เราคือพระยาห์เวห์ผู้ทรงสถิตอยู่ท่ามกลางแผ่นดินโลก อพยพ 8:22
The first three plagues in Egypt fell everywhere, but Goshen, where the Hebrews lived did not receive Egypt’s seven last plagues. The United States is the nation that fills up its cup of iniquity at the Sunday law. At that point national apostasy is followed by national ruin, but the judgments which produce national ruin are mixed with mercy until Michael stands up and probation closes for all mankind. At the Sunday law in the United States the majority of those who now profess to be Sabbath-keepers will bow to the powers that be and accept the mark of the beast. At that time the Sunday law issue becomes a spiritual test for those who have been outside of Adventism. From the Sunday law in the United States until Michael stands up is the great ingathering of eleventh-hour workers, but the door has already been closed upon those who are held accountable for the light of the seventh-day Sabbath before the Sunday law.
ภัยพิบัติสามประการแรกในอียิปต์ตกทั่วทุกแห่ง แต่โกเชน ที่ซึ่งชาวฮีบรูอาศัยอยู่นั้น มิได้รับภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้ายของอียิปต์ สหรัฐอเมริกาเป็นชนชาติที่ทำถ้วยแห่งความชั่วช้าของตนให้เต็มในกฎหมายวันอาทิตย์ ณ จุดนั้น การละทิ้งความเชื่อของชาติย่อมตามมาด้วยความพินาศของชาติ แต่การพิพากษาที่ก่อให้เกิดความพินาศของชาตินั้นยังเจือด้วยพระเมตตา จนกว่ามีคาเอลจะทรงลุกขึ้น และเวลาทดลองใจจะสิ้นสุดลงสำหรับมนุษยชาติทั้งปวง ในกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา คนส่วนใหญ่ในบรรดาผู้ที่บัดนี้อ้างตนว่าเป็นผู้ถือรักษาวันสะบาโต จะยอมคำนับต่ออำนาจทั้งหลายที่มีอยู่ และยอมรับเครื่องหมายของสัตว์ร้าย ในเวลานั้น ประเด็นเรื่องกฎหมายวันอาทิตย์จะกลายเป็นบททดสอบฝ่ายจิตวิญญาณสำหรับผู้ที่เคยอยู่นอกแอ๊ดเวนติสม์ ตั้งแต่กฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาจนถึงเวลาที่มีคาเอลทรงลุกขึ้น คือช่วงเวลาแห่งการรวบรวมครั้งใหญ่ของคนงานชั่วยามที่สิบเอ็ด แต่ประตูก็ได้ปิดลงแล้วสำหรับบรรดาผู้ที่ต้องรับผิดชอบต่อความสว่างแห่งวันสะบาโตวันที่เจ็ดก่อนกฎหมายวันอาทิตย์।
“More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.
“ยิ่งนานวันเข้า ก็ยิ่งปรากฏชัดว่าการพิพากษาของพระเจ้ากำลังอยู่ในโลกนี้ ด้วยไฟและน้ำท่วมและแผ่นดินไหว พระองค์กำลังทรงเตือนชาวโลกนี้ถึงการเสด็จมาใกล้ของพระองค์ เวลากำลังใกล้เข้ามา เมื่อวิกฤตการณ์ใหญ่ในประวัติศาสตร์ของโลกจะมาถึง เมื่อทุกความเคลื่อนไหวในการปกครองของพระเจ้าจะถูกจับตามองด้วยความสนใจอันเข้มข้นและความหวาดหวั่นที่ไม่อาจพรรณนาได้ การพิพากษาของพระเจ้าจะติดตามกันมาอย่างรวดเร็ว—ไฟและน้ำท่วมและแผ่นดินไหว พร้อมทั้งสงครามและการนองเลือด”
“Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.
“โอ้ ขอให้ประชาชนทั้งหลายรู้จักกาลเวลาแห่งการเยี่ยมเยียนของตนเถิด! ยังมีอีกมากมายที่ยังมิได้ยินความจริงแห่งการทดสอบสำหรับยุคสมัยนี้ ยังมีคนอีกมากที่พระวิญญาณของพระเจ้ากำลังทรงทำงานอยู่ในจิตใจของเขา เวลาที่การพิพากษาอันทำลายล้างของพระเจ้ามาถึงนั้น เป็นเวลาแห่งพระเมตตาสำหรับผู้ที่ยังไม่มีโอกาสได้เรียนรู้ว่าอะไรคือความจริง องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทอดพระเนตรพวกเขาด้วยความอ่อนโยน พระทัยแห่งพระเมตตาของพระองค์ทรงถูกรำพึงสะเทือน และพระหัตถ์ของพระองค์ยังทรงเหยียดออกเพื่อช่วยให้รอด ขณะที่ประตูปิดลงสำหรับผู้ที่ไม่ยอมเข้าไป”
“The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.
“พระเมตตาของพระเจ้าปรากฏให้เห็นในความอดกลั้นพระทัยอันยาวนานของพระองค์ พระองค์ทรงยับยั้งการพิพากษาของพระองค์ไว้ ทรงรอคอยให้ข่าวสารแห่งคำเตือนได้ถูกประกาศไปยังทุกคน โอ หากประชากรของเราจะตระหนักดังที่ควรถึงความรับผิดชอบซึ่งวางอยู่เหนือพวกเขาในการมอบข่าวสารแห่งพระเมตตาครั้งสุดท้ายแก่โลก งานอันน่าอัศจรรย์เพียงใดจะได้ถูกกระทำ!” Testimonies, volume 9, 97.
In the previous passage she identified that “the time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” In the next passage she refers to that period of time as “the time of trouble.”
ในข้อความก่อนหน้านั้น นางได้ระบุว่า “เวลาของการพิพากษาอันทำลายล้างของพระเจ้าเป็นเวลาแห่งพระเมตตาสำหรับบรรดาผู้ที่ไม่เคยมีโอกาสเรียนรู้ว่าอะไรคือความจริง” ในข้อความถัดไป นางกล่าวถึงช่วงเวลานั้นว่าเป็น “เวลาแห่งความทุกข์ยาก”
“I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.
“ข้าพเจ้าเห็นว่าสะบาโตอันบริสุทธิ์นั้นเป็นอยู่ และจะเป็น กำแพงที่แบ่งแยกระหว่างอิสราเอลที่แท้จริงของพระเจ้ากับผู้ไม่เชื่อทั้งหลาย; และว่าสะบาโตเป็นประเด็นสำคัญยิ่ง เพื่อรวมหัวใจของธรรมิกชนผู้เป็นที่รักของพระเจ้าซึ่งกำลังคอยท่าอยู่เข้าไว้ด้วยกัน และหากผู้ใดเชื่อ และถือรักษาสะบาโต และได้รับพระพรซึ่งติดตามมาพร้อมกับวันนั้นแล้ว ภายหลังกลับละทิ้งมัน และฝ่าฝืนพระบัญญัติอันบริสุทธิ์ ผู้นั้นก็จะปิดประตูนครบริสุทธิ์ใส่ตนเอง อย่างแน่นอนเท่ากับที่มีพระเจ้าผู้ทรงครอบครองอยู่ในสวรรค์เบื้องบน ข้าพเจ้าเห็นว่าพระเจ้าทรงมีบุตรทั้งหลายผู้ซึ่งยังไม่เห็นและไม่ถือรักษาสะบาโต พวกเขายังมิได้ปฏิเสธความสว่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ และเมื่อเริ่มต้นเวลาแห่งความทุกข์ยาก เราทั้งหลายก็เปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์เมื่อเราออกไปและประกาศเรื่องสะบาโตอย่างครบถ้วนยิ่งขึ้น สิ่งนี้ทำให้คริสตจักรและแอ๊ดเวนตีสแต่เพียงในนามเดือดดาล เพราะพวกเขาไม่อาจหักล้างความจริงเรื่องสะบาโตได้ และในเวลานั้น ผู้ที่ทรงเลือกสรรของพระเจ้าทุกคนต่างเห็นอย่างชัดเจนว่าเรามีความจริง และพวกเขาก็ออกมาและทนต่อการข่มเหงร่วมกับเรา” A Word to the Little Flock, 18, 19.
Though modified a little, the same passage just cited is found in the book Early Writings. In that book she includes commentary on her statement about “the time of trouble.” A Word to the Little Flock was the first publication of the disappointed faithful Millerites after the Great Disappointment of October 22, 1844, and decades later, when editors used portions of that pamphlet to include in the book Early Writings, they clarified that “the time of trouble” that was referred to was not the seven last plagues, for when the seven last plagues are poured out there is no mercy mixed with the judgments.
แม้จะมีการปรับแก้เพียงเล็กน้อย ข้อความตอนเดียวกันซึ่งเพิ่งอ้างมานั้นก็ปรากฏอยู่ในหนังสือ Early Writings ด้วย ในหนังสือเล่มนั้น นางได้รวมคำอธิบายเกี่ยวกับถ้อยแถลงของนางเรื่อง “the time of trouble” ไว้ด้วย A Word to the Little Flock เป็นสิ่งพิมพ์ฉบับแรกของบรรดามิลเลอไรต์ผู้ซื่อสัตย์ที่ต้องเผชิญความผิดหวังภายหลัง Great Disappointment เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม 1844 และหลายทศวรรษต่อมา เมื่อบรรณาธิการได้นำบางส่วนของแผ่นพับนั้นมารวมไว้ในหนังสือ Early Writings พวกเขาได้ชี้แจงว่า “the time of trouble” ที่กล่าวถึงนั้นมิใช่ภัยพิบัติทั้งเจ็ดประการสุดท้าย เพราะเมื่อภัยพิบัติทั้งเจ็ดประการสุดท้ายถูกเทลงมา ก็ไม่มีพระเมตตาใดเจือปนอยู่กับการพิพากษาเหล่านั้นอีกเลย
“1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’
“1. ในหน้า 33 ได้กล่าวไว้ดังนี้: ‘ข้าพเจ้าเห็นว่า สะบาโตบริสุทธิ์นั้นเป็น และจะเป็น กำแพงที่กั้นแยกระหว่างอิสราเอลแท้ของพระเจ้ากับบรรดาผู้ไม่เชื่อ; และสะบาโตเป็นประเด็นสำคัญยิ่งที่จะรวมใจของวิสุทธิชนอันเป็นที่รักของพระเจ้า ผู้กำลังรอคอยอยู่ ข้าพเจ้าเห็นว่าพระเจ้าทรงมีบุตรของพระองค์ซึ่งยังไม่เห็นและไม่รักษาสะบาโต พวกเขายังไม่ได้ปฏิเสธความสว่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ และเมื่อเริ่มต้นเวลาแห่งความทุกข์ลำบาก พวกเราก็ได้รับการทรงเติมให้บริบูรณ์ด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ขณะที่เราออกไปประกาศเรื่องสะบาโตให้ครบถ้วนยิ่งขึ้น’”
“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
“นิมิตนี้ได้ประทานให้ในปี 1847 เมื่อในเวลานั้นยังมีพี่น้องแอ๊ดเวนติสต์เพียงน้อยนิดที่ถือรักษาวันสะบาโต และในบรรดาคนเหล่านี้ก็มีเพียงไม่กี่คนที่เห็นว่าการถือรักษาวันนั้นมีความสำคัญเพียงพอที่จะขีดเส้นแบ่งระหว่างประชากรของพระเจ้ากับผู้ไม่เชื่อ บัดนี้กำลังเริ่มเห็นความสำเร็จเป็นจริงของนิมิตนั้นแล้ว ‘การเริ่มต้นของเวลาแห่งความทุกข์ลำบาก’ ที่กล่าวถึง ณ ที่นี้ มิได้หมายถึงเวลาที่ภัยพิบัติจะเริ่มถูกเทลงมา หากแต่หมายถึงช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนที่ภัยพิบัติเหล่านั้นจะถูกเทลงมา ขณะที่พระคริสต์ยังทรงอยู่ในสถานนมัสการสวรรค์ ในเวลานั้น ขณะที่พระราชกิจแห่งความรอดกำลังจะสิ้นสุดลง ความทุกข์ลำบากจะกำลังมาถึงโลก และประชาชาติทั้งหลายจะโกรธเคือง แต่ก็ยังถูกยับยั้งไว้เพื่อมิให้ขัดขวางงานของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ในเวลานั้น ‘ฝนชุกปลายฤดู’ หรือความชื่นบานสดชื่นจากเบื้องพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า จะมาถึง เพื่อประทานฤทธิ์เดชแก่เสียงอันดังของทูตสวรรค์องค์ที่สาม และเตรียมธรรมิกชนให้ยืนหยัดได้ในช่วงเวลาที่ภัยพิบัติทั้งเจ็ดประการสุดท้ายจะถูกเทลงมา” Early Writings, 85.
At the Sunday law in the United States national apostasy will be followed by national ruin. At that Sunday law Adventism in the United States will be divided into two classes, one will receive the mark of the beast the other the seal of God. The national ruin of the United States is represented by the first three plagues of Egypt. Those judgments continue until the close of human probation, then the seven last plagues that are unmixed with mercy are poured out.
เมื่อมีการตรากฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา การละทิ้งความเชื่อของชาติจะตามมาด้วยความพินาศของชาติ ณ กฎหมายวันอาทิตย์นั้น แอดเวนติสต์ในสหรัฐอเมริกาจะแบ่งออกเป็นสองจำพวก จำพวกหนึ่งจะรับตราของสัตว์ร้าย อีกจำพวกหนึ่งจะรับตราประทับของพระเจ้า ความพินาศของชาติสหรัฐอเมริกานั้นเป็นภาพแทนโดยภัยพิบัติสามประการแรกแห่งอียิปต์ การพิพากษาเหล่านั้นจะดำเนินต่อไปจนสิ้นสุดเวลาทดลองของมนุษย์ แล้วภัยพิบัติสุดท้ายทั้งเจ็ดซึ่งปราศจากพระกรุณาเจือปนจึงจะถูกเทลงมา
My point is less about the prophetic history of Egypt and more about the fact that Ellen White identifies Egypt as the symbol of the nation that forces the entire world to receive the mark of the beast, for in doing so she is using the beginning to illustrate the end, which is the prophetic signature of Jesus as the Alpha and Omega. In the Exodus story when the Lord is entering into covenant with ancient Israel, He introduces Himself with a new name.
ประเด็นของข้าพเจ้าไม่ได้อยู่ที่ประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ของอียิปต์มากนัก แต่อยู่ที่ข้อเท็จจริงที่ว่า เอลเลน ไวท์ ระบุว่าอียิปต์เป็นสัญลักษณ์ของชนชาติที่บังคับให้ทั่วทั้งโลกได้รับเครื่องหมายของสัตว์ร้าย เพราะในการกระทำเช่นนั้น นางกำลังใช้จุดเริ่มต้นเพื่ออธิบายจุดจบ ซึ่งเป็นลายพระหัตถ์เชิงพยากรณ์ของพระเยซูในฐานะอัลฟาและโอเมกา ในเรื่องราวการอพยพ เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้ากำลังทรงเข้าสู่พันธสัญญากับอิสราเอลในสมัยโบราณ พระองค์ทรงสำแดงพระองค์เองด้วยพระนามใหม่.
Then the Lord said unto Moses, Now shalt thou see what I will do to Pharaoh: for with a strong hand shall he let them go, and with a strong hand shall he drive them out of his land.
แล้วพระเยโฮวาห์ตรัสแก่โมเสสว่า บัดนี้เจ้าจะได้เห็นว่าเราจะกระทำสิ่งใดแก่ฟาโรห์ เพราะด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ เขาจะยอมปล่อยเขาทั้งหลายไป และด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ เขาจะขับไล่เขาทั้งหลายออกไปจากแผ่นดินของเขา
And God spake unto Moses, and said unto him, I am the Lord: And I appeared unto Abraham, unto Isaac, and unto Jacob, by the name of God Almighty, but by my name JEHOVAH was I not known to them.
พระเจ้าตรัสกับโมเสสและรับสั่งแก่ท่านว่า เราคือพระยาห์เวห์ และเราได้ปรากฏแก่อับราฮัม แก่อิสอัค และแก่ยาโคบ ในพระนามว่าพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพ แต่โดยพระนามของเราคือ JEHOVAH นั้น เรามิได้เป็นที่รู้จักแก่พวกเขาเลย
And I have also established my covenant with them, to give them the land of Canaan, the land of their pilgrimage, wherein they were strangers. And I have also heard the groaning of the children of Israel, whom the Egyptians keep in bondage; and I have remembered my covenant. Wherefore say unto the children of Israel, I am the Lord, and I will bring you out from under the burdens of the Egyptians, and I will rid you out of their bondage, and I will redeem you with a stretched out arm, and with great judgments: And I will take you to me for a people, and I will be to you a God: and ye shall know that I am the Lord your God, which bringeth you out from under the burdens of the Egyptians. And I will bring you in unto the land, concerning the which I did swear to give it to Abraham, to Isaac, and to Jacob; and I will give it you for an heritage: I am the Lord.
และเราได้สถาปนาพันธสัญญาของเราไว้กับพวกเขาด้วย เพื่อจะยกแผ่นดินคานาอัน คือแผ่นดินแห่งการพเนจรของพวกเขาซึ่งเขาได้อาศัยอยู่ในฐานะคนต่างด้าวนั้น ให้แก่พวกเขา และเราได้ยินเสียงคร่ำครวญของชนชาติอิสราเอลด้วย ซึ่งชาวอียิปต์ได้กดขี่ให้เป็นทาสอยู่ และเราได้ระลึกถึงพันธสัญญาของเรา ฉะนั้นจงกล่าวแก่ชนชาติอิสราเอลว่า เราคือพระยาห์เวห์ และเราจะนำพวกเจ้าออกจากภาระหนักของชาวอียิปต์ และเราจะช่วยพวกเจ้าให้พ้นจากความเป็นทาสของพวกเขา และเราจะไถ่พวกเจ้าด้วยพระกรที่เหยียดออก และด้วยการพิพากษาอันใหญ่ยิ่ง และเราจะรับพวกเจ้ามาเป็นประชากรของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า แล้วพวกเจ้าจะรู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้า ผู้ทรงนำพวกเจ้าออกจากภาระหนักของชาวอียิปต์ และเราจะนำพวกเจ้าเข้าไปในแผ่นดินซึ่งเราได้ปฏิญาณด้วยการยกมือขึ้นว่าจะยกให้แก่อับราฮัม อิสอัค และยาโคบ และเราจะยกแผ่นดินนั้นให้แก่พวกเจ้าเป็นมรดก เราคือพระยาห์เวห์
And Moses spake so unto the children of Israel: but they hearkened not unto Moses for anguish of spirit, and for cruel bondage. Exodus 6:1–9.
โมเสสจึงกล่าวดังนั้นแก่บุตรทั้งหลายของอิสราเอล แต่พวกเขามิได้ฟังโมเสส เพราะความทุกข์ระทมในจิตวิญญาณและเพราะการเป็นทาสอันโหดร้าย อพยพ 6:1–9
The Lord here is identifying Moses as the representative of His covenant as were Jacob, Isaac and Abraham. Until the history of Moses the name JEHOVAH was unknown to Abraham and his descendants, and in the history of the renewing of Abraham’s covenant when the Hebrews were to be delivered from Egyptian bondage the Lord introduces a new revelation of His character, for a name represents character prophetically. When Abram entered into covenant with the Lord, the Lord changed his name to Abraham. At the beginning of the prophecy of Egyptian bondage the human representative of the covenant had his name changed and at the end of that prophecy God introduced a new name for Himself.
องค์พระผู้เป็นเจ้าที่นี้กำลังทรงระบุว่าโมเสสเป็นผู้แทนแห่งพันธสัญญาของพระองค์ เช่นเดียวกับยาโคบ อิสอัค และอับราฮัม จนถึงประวัติของโมเสส พระนาม JEHOVAH ยังไม่เป็นที่รู้จักแก่อับราฮัมและเชื้อสายของท่าน และในประวัติแห่งการทรงรื้อฟื้นพันธสัญญาของอับราฮัม เมื่อพวกฮีบรูจะได้รับการช่วยให้พ้นจากการเป็นทาสในอียิปต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสำแดงการเปิดเผยใหม่เกี่ยวกับพระลักษณะของพระองค์ เพราะในเชิงพยากรณ์ นามย่อมเป็นตัวแทนของลักษณะนิสัย เมื่ออับรามได้เข้าสู่พันธสัญญากับองค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงเปลี่ยนชื่อของเขาเป็นอับราฮัม ณ ตอนต้นของคำพยากรณ์เรื่องการเป็นทาสในอียิปต์ ผู้แทนฝ่ายมนุษย์ของพันธสัญญาได้รับการเปลี่ยนชื่อ และ ณ ตอนปลายของคำพยากรณ์นั้น พระเจ้าทรงแนะนำพระนามใหม่สำหรับพระองค์เอง
Abram entered into covenant in chapter fifteen and there set forth the prophecy of Egyptian bondage for four hundred years. In chapter seventeen Abram was given the rite of circumcision and his and Sarah’s names were changed.
อับรามได้เข้าสู่พันธสัญญาในบทที่สิบห้า และที่นั่นได้มีการประกาศคำพยากรณ์เรื่องการเป็นทาสในอียิปต์เป็นเวลาสี่ร้อยปี ในบทที่สิบเจ็ด อับรามได้รับพิธีเข้าสุหนัต และชื่อของท่านกับของซาราห์ก็ถูกเปลี่ยนใหม่ด้วย
Four hundred years later Moses was raised up to fulfill Abraham’s four-hundred-year prophecy. Abraham, Isaac, Jacob and Moses all represent the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with the Lord in the last days.
สี่ร้อยปีต่อมา โมเสสได้ถูกทรงตั้งขึ้นเพื่อทำให้คำพยากรณ์สี่ร้อยปีของอับราฮัมสำเร็จ อับราฮัม อิสอัค ยาโคบ และโมเสส ล้วนเป็นภาพแทนของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันผู้เข้าสู่พันธสัญญากับองค์พระผู้เป็นเจ้าในยุคสุดท้าย
“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.
“ในวาระสุดท้ายแห่งประวัติศาสตร์ของโลกนี้ พันธสัญญาของพระเจ้ากับประชากรของพระองค์ผู้รักษาพระบัญญัติทั้งหลายจะต้องได้รับการต่อขึ้นใหม่” Review and Herald, February 26, 1914.
The separation of the Sabbath-keepers who accept the mark of the beast from the Sabbath-keepers who receive the seal of God is accomplished at the Sunday law. The separation is represented in the parable of the ten virgins.
การแยกบรรดาผู้ถือรักษาวันสะบาโตที่ยอมรับเครื่องหมายของสัตว์ร้าย ออกจากบรรดาผู้ถือรักษาวันสะบาโตที่ได้รับตราประทับของพระเจ้า จะสำเร็จลง ณ กฎหมายวันอาทิตย์ การแยกนี้ได้รับการแสดงไว้ในอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
“อุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนในมัทธิว 25 ก็เป็นภาพประกอบถึงประสบการณ์ของชนอ๊าดเวนตีสเช่นกัน” The Great Controversy, 393.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
“ข้าพเจ้ามักถูกชี้ให้พิจารณาอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ซึ่งห้าคนฉลาด และห้าคนเขลา อุปมานี้ได้สำเร็จแล้วและจะสำเร็จตามตัวอักษรทุกประการ เพราะมีการประยุกต์ใช้เป็นพิเศษสำหรับยุคนี้ และเช่นเดียวกับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม อุปมานี้ได้สำเร็จแล้วและจะยังคงเป็นความจริงประจำกาลเวลาจนถึงอวสานแห่งกาลเวลา” Review and Herald, August 19, 1890.
The parable was fulfilled on October 22, 1844 when the wise and foolish virgins of Millerite history were separated. The beginning of Adventism represents the end of Adventism, and the separation at the end is a fulfillment of the parable of the ten virgins and the separation at the end is produced by the Sunday law.
อุปมานั้นได้สำเร็จเป็นจริงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เมื่อหญิงพรหมจารีที่มีปัญญาและหญิงพรหมจารีที่โง่เขลาในประวัติศาสตร์ของมิลเลอไรต์ถูกแยกออกจากกัน การเริ่มต้นของแอ๊ดเวนติสม์เป็นภาพแทนของจุดจบของแอ๊ดเวนติสม์ และการแยกออกจากกันในวาระสุดท้ายนั้นเป็นการสำเร็จของอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน และการแยกออกจากกันในวาระสุดท้ายนั้นเกิดขึ้นโดยกฎหมายวันอาทิตย์
“Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.
“ยิ่งกว่านั้น คำอุปมาเหล่านี้สอนว่า จะไม่มีเวลาทดลองใจอีกต่อไปภายหลังการพิพากษา เมื่อพระราชกิจแห่งข่าวประเสริฐเสร็จสมบูรณ์แล้ว การแยกระหว่างคนดีและคนชั่วย่อมตามมาในทันที และชะตากรรมนิรันดร์ของแต่ละจำพวกก็ถูกกำหนดไว้อย่างถาวรตลอดไป” อุทาหรณ์คำสอนของพระคริสต์, 123.
The parable of the ten virgins identifies that it is the wise virgins of Adventism that receive the seal of God and the foolish virgins of Adventism that receive the mark of the beast at the Sunday law in the United States. The foolish virgins are also represented as Laodiceans.
อุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนชี้ให้เห็นว่า หญิงพรหมจารีฝ่ายมีปัญญาแห่งขบวนการแอ๊ดเวนติสต์เป็นผู้ได้รับตราประทับของพระเจ้า และหญิงพรหมจารีฝ่ายโง่เขลาแห่งขบวนการแอ๊ดเวนติสต์เป็นผู้ได้รับเครื่องหมายของสัตว์ร้ายเมื่อมีการออกกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา หญิงพรหมจารีฝ่ายโง่เขลายังถูกนำเสนอว่าเป็นชาวเลาดีเซียด้วย।
“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.
“สภาพของคริสตจักรซึ่งเป็นตัวแทนโดยหญิงพรหมจารีที่โง่เขลา ก็ได้รับการกล่าวถึงเช่นกันว่าเป็นสภาพแบบเลาดีเซีย” Review and Herald, August 19, 1890.
In the last days, when God renews His covenant with His commandment-keeping people, God will reveal a new name of Himself as He did when He renewed the covenant in the time of Moses. The condition of the foolish virgins is that they have no oil, and the condition of the Laodiceans is that they are too blind to see they have no oil. It is obvious that if the foolish virgins are Laodiceans, then the wise virgins are Philadelphians.
ในวันสุดท้าย เมื่อพระเจ้าทรงต่อพันธสัญญาของพระองค์ขึ้นใหม่กับประชากรของพระองค์ผู้รักษาพระบัญญัติ พระเจ้าจะทรงสำแดงพระนามใหม่ของพระองค์เอง ดังที่พระองค์ได้ทรงกระทำเมื่อทรงต่อพันธสัญญาขึ้นใหม่ในสมัยของโมเสส สภาพของหญิงพรหมจารีโง่เขลาคือพวกเขาไม่มีน้ำมัน และสภาพของชาวเลาดีเซียคือพวกเขาตาบอดเกินกว่าจะมองเห็นว่าตนไม่มีน้ำมัน เห็นได้ชัดว่า หากหญิงพรหมจารีโง่เขลาเป็นชาวเลาดีเซียแล้ว หญิงพรหมจารีฉลาดก็เป็นชาวฟิลาเดลเฟียด้วย
And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name.
จงเขียนถึงทูตสวรรค์แห่งคริสตจักรในเมืองฟีลาเดลเฟียว่า พระองค์ผู้ทรงบริสุทธิ์ ผู้ทรงสัตย์จริง ผู้ทรงถือกุญแจของดาวิด ผู้ทรงเปิดและไม่มีผู้ใดปิดได้ และทรงปิดและไม่มีผู้ใดเปิดได้ ตรัสดังนี้ว่า เรารู้จักบรรดากิจการของเจ้า ดูเถิด เราได้ตั้งประตูที่เปิดอยู่ไว้ตรงหน้าเจ้า และไม่มีผู้ใดสามารถปิดมันได้ เพราะเจ้ามีกำลังอยู่บ้างเล็กน้อย และได้รักษาคำของเราไว้ และมิได้ปฏิเสธนามของเรา
Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth.
ดูเถิด เราจะกระทำให้คนเหล่านั้นจากธรรมศาลาของซาตาน ผู้ซึ่งกล่าวว่าตนเป็นยิว แต่หาได้เป็นไม่ กลับมุสา ดูเถิด เราจะกระทำให้เขามากราบลงแทบเท้าของเจ้า และให้รู้ว่าเราได้รักเจ้าแล้ว เพราะเจ้าได้รักษาพระวจนะแห่งความอดทนของเรา เราก็จะรักษาเจ้าให้พ้นจากโมงแห่งการทดลอง ซึ่งจะมาถึงทั่วทั้งพิภพ เพื่อทดลองบรรดาผู้ที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก
Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–13.
“ดูเถิด เรามาโดยเร็ว จงยึดสิ่งที่เจ้ามีอยู่นั้นไว้ให้มั่น เพื่อมิให้ผู้ใดชิงมงกุฎของเจ้าไป ผู้ใดมีชัยชนะ เราจะกระทำให้ผู้นั้นเป็นเสาในพระวิหารแห่งพระเจ้าของเรา และเขาจะไม่ออกไปข้างนอกอีกเลย และเราจะจารึกพระนามแห่งพระเจ้าของเราไว้บนเขา และนามของนครแห่งพระเจ้าของเรา คือเยรูซาเล็มใหม่ ซึ่งลงมาจากสวรรค์จากพระเจ้าของเรา และเราจะจารึกนามใหม่ของเราไว้บนเขาด้วย ผู้ใดมีหู จงฟังสิ่งที่พระวิญญาณตรัสแก่คริสตจักรทั้งหลาย” วิวรณ์ 3:7–13
The Philadelphians represent the one hundred and forty-four thousand and they are promised that God would write His new name upon them. When the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, He will introduce a new name of Himself. Abraham was told by the Lord that He was God Almighty.
ชาวฟิลาเดลเฟียเป็นภาพแทนของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และมีพระสัญญาแก่พวกเขาว่า พระเจ้าจะทรงจารึกพระนามใหม่ของพระองค์ไว้เหนือพวกเขา เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเข้าทำพันธสัญญากับคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันนั้น พระองค์จะทรงสำแดงพระนามใหม่ของพระองค์เอง อับราฮัมได้รับการบอกจากองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด
And when Abram was ninety years old and nine, the Lord appeared to Abram, and said unto him, I am the Almighty God; walk before me, and be thou perfect. And I will make my covenant between me and thee, and will multiply thee exceedingly. And Abram fell on his face: and God talked with him, saying, As for me, behold, my covenant is with thee, and thou shalt be a father of many nations. Neither shall thy name any more be called Abram, but thy name shall be Abraham; for a father of many nations have I made thee. Genesis 17:1–5.
ครั้นอายุของอับรามได้เก้าสิบเก้าปีแล้ว พระยาห์เวห์ทรงสำแดงพระองค์แก่อับราม และตรัสแก่ท่านว่า “เราเป็นพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ จงดำเนินอยู่ต่อหน้าเรา และจงเป็นคนดีพร้อมเถิด และเราจะตั้งพันธสัญญาของเราไว้ระหว่างเรากับเจ้า และจะทวีเจ้าขึ้นอย่างยิ่ง” ฝ่ายอับรามก็ซบหน้าลงถึงดิน และพระเจ้าตรัสกับท่านว่า “ส่วนเรานั้น ดูเถิด พันธสัญญาของเราอยู่กับเจ้า และเจ้าจะเป็นบิดาแห่งประชาชาติมากมาย นามของเจ้าจะมิได้เรียกว่าอับรามอีกต่อไป แต่นามของเจ้าจะเป็นอับราฮัม เพราะเราได้ตั้งเจ้าให้เป็นบิดาแห่งประชาชาติมากมายแล้ว” ปฐมกาล 17:1–5
When the Lord first entered into covenant with a chosen people in the time of Abraham, He identified Himself as the Almighty God. When He furthered His covenant relationship in the time of Moses, for the first time he identified Himself as JEHOVAH. When Jesus came to confirm the covenant with many for one week, He introduced a new name of God that had only been expressed one time in the Old Testament and that was by a Babylonian.
เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเข้าสู่พันธสัญญากับชนชาติที่ทรงเลือกสรรเป็นครั้งแรกในสมัยของอับราฮัม พระองค์ทรงสำแดงพระองค์เองว่าเป็นพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด เมื่อพระองค์ทรงดำเนินความสัมพันธ์แห่งพันธสัญญาของพระองค์ต่อไปในสมัยของโมเสส เป็นครั้งแรกที่พระองค์ทรงสำแดงพระองค์เองว่าเป็น JEHOVAH เมื่อพระเยซูเสด็จมาเพื่อทรงยืนยันพันธสัญญากับคนเป็นอันมากตลอดหนึ่งสัปดาห์ พระองค์ทรงแนะนำพระนามใหม่ของพระเจ้า ซึ่งในพันธสัญญาเดิมได้ถูกกล่าวออกมาเพียงครั้งเดียวเท่านั้น และกล่าวโดยชาวบาบิโลนคนหนึ่ง
Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:24, 25.
แล้วกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ก็ทรงประหลาดพระทัยยิ่งนัก และทรงลุกขึ้นโดยเร็ว ตรัสแก่บรรดาที่ปรึกษาของพระองค์ว่า “พวกเรามิได้โยนชายสามคนที่ถูกมัดไว้เข้าไปท่ามกลางไฟดอกหรือ?” เขาทั้งหลายทูลตอบกษัตริย์ว่า “จริงแท้ พระเจ้าข้า” พระองค์ตรัสตอบว่า “ดูเถิด เราเห็นชายสี่คนมิได้ถูกมัด กำลังเดินอยู่ท่ามกลางไฟ และเขาทั้งหลายก็มิได้รับอันตรายเลย และรูปร่างของคนที่สี่ก็เหมือนพระบุตรของพระเจ้า” ดาเนียล 3:24, 25
It is very easy to establish that chapter three of Daniel is identifying the Sunday law in the United States. In Daniel three Shadrach, Meshach and Abednego represent the one-hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are those that renew the covenant for the final time. In Daniel three we see a prophetic illustration of the Sunday law and latter rain history. Christ was and will be in the fires of persecution with his three worthies, representing not only the one hundred and forty-four thousand, but also the three angels messages. In the fire, which is typifying the Sunday law crisis, He is identified with one of His names, and it’s a name that would not be introduced into history until Christ arrived as the Son of God. In the illustration of chapter three we see those that renew the covenant at the end of the world interacting with Christ during the final crisis, and He has a name that no man knew.
เป็นเรื่องง่ายยิ่งที่จะพิสูจน์ได้ว่าบทที่สามของพระธรรมดาเนียลกำลังชี้ถึงกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา ในดาเนียลบทที่สาม ชัดรัค เมชาค และเอเบดเนโก เป็นตัวแทนของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน คนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันนั้นคือผู้ที่ฟื้นฟูพันธสัญญาเป็นครั้งสุดท้าย ในดาเนียลบทที่สาม เราเห็นภาพประกอบเชิงพยากรณ์ของประวัติศาสตร์กฎหมายวันอาทิตย์และฝนชุกปลายฤดู พระคริสต์เคยทรงสถิตอยู่ และจะทรงสถิตอยู่ในไฟแห่งการข่มเหงร่วมกับผู้ทรงคุณค่าทั้งสามของพระองค์ ซึ่งเป็นตัวแทนไม่เพียงของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเท่านั้น หากยังเป็นตัวแทนของข่าวสารของทูตสวรรค์สามองค์ด้วย ในกองไฟ ซึ่งเป็นแบบอย่างของวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์นั้น พระองค์ทรงได้รับการระบุด้วยพระนามหนึ่งของพระองค์ และเป็นพระนามที่ยังจะไม่ถูกนำเข้าสู่ประวัติศาสตร์จนกว่าพระคริสต์จะเสด็จมาในฐานะพระบุตรของพระเจ้า ในภาพประกอบของบทที่สาม เราเห็นบรรดาผู้ที่ฟื้นฟูพันธสัญญาในวาระสุดท้ายของโลกกำลังมีปฏิสัมพันธ์กับพระคริสต์ระหว่างวิกฤตครั้งสุดท้าย และพระองค์ทรงมีพระนามซึ่งไม่มีผู้ใดรู้เลย
Before I stray too far away from our consideration of the Egyptian deliverance representing the Sunday law in the United States, we should remind ourselves that before the first of the ten plagues began in Egypt there was genuine Sabbath agitation.
ก่อนที่ข้าพเจ้าจะออกห่างไปไกลเกินควรจากการพิจารณาของเราว่า การปลดปล่อยจากอียิปต์นั้นเป็นภาพแทนของกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา เราควรเตือนตนเองว่า ก่อนที่ภัยพิบัติข้อแรกในบรรดาสิบประการจะเริ่มต้นขึ้นในอียิปต์นั้น ได้มีการเคลื่อนไหวเกี่ยวกับวันสะบาโตอย่างแท้จริงอยู่แล้ว
And Pharaoh said, Behold, the people of the land now are many, and ye make them rest from their burdens. And Pharaoh commanded the same day the taskmasters of the people, and their officers, saying, Ye shall no more give the people straw to make brick, as heretofore: let them go and gather straw for themselves. And the tale of the bricks, which they did make heretofore, ye shall lay upon them; ye shall not diminish ought thereof: for they be idle; therefore they cry, saying, Let us go and sacrifice to our God. Let there more work be laid upon the men, that they may labour therein; and let them not regard vain words. And the taskmasters of the people went out, and their officers, and they spake to the people, saying, Thus saith Pharaoh, I will not give you straw. Go ye, get you straw where ye can find it: yet not ought of your work shall be diminished. So the people were scattered abroad throughout all the land of Egypt to gather stubble instead of straw. And the taskmasters hasted them, saying, Fulfil your works, your daily tasks, as when there was straw. And the officers of the children of Israel, which Pharaoh’s taskmasters had set over them, were beaten, and demanded, Wherefore have ye not fulfilled your task in making brick both yesterday and today, as heretofore? Then the officers of the children of Israel came and cried unto Pharaoh, saying, Wherefore dealest thou thus with thy servants? There is no straw given unto thy servants, and they say to us, Make brick: and, behold, thy servants are beaten; but the fault is in thine own people. But he said, Ye are idle, ye are idle: therefore ye say, Let us go and do sacrifice to the Lord. Go therefore now, and work; for there shall no straw be given you, yet shall ye deliver the tale of bricks. And the officers of the children of Israel did see that they were in evil case, after it was said, Ye shall not minish ought from your bricks of your daily task. Exodus 5:5–19.
ฟาโรห์ตรัสว่า “ดูเถิด บัดนี้ประชาชนของแผ่นดินมีมาก และเจ้าทั้งหลายยังทำให้พวกเขาหยุดพักจากภาระงานของตน” ในวันเดียวกันนั้นฟาโรห์ทรงบัญชาแก่นายงานของประชาชนและแก่เจ้าหน้าที่ของเขาว่า “ต่อไปนี้เจ้าทั้งหลายอย่าให้นำฟางมาให้ประชาชนเพื่อทำอิฐเหมือนแต่ก่อนอีกเลย จงให้พวกเขาไปเก็บฟางเอาเอง และจำนวนอิฐที่พวกเขาเคยทำได้แต่ก่อนนั้น เจ้าทั้งหลายจงกำหนดแก่พวกเขาเท่าเดิม อย่าลดลงแม้แต่น้อย เพราะพวกเขาเกียจคร้าน ฉะนั้นเขาจึงร้องว่า ‘ให้เราไปถวายสัตวบูชาแด่พระเจ้าของเราเถิด’ จงเพิ่มงานให้หนักขึ้นแก่คนเหล่านั้น เพื่อพวกเขาจะได้ตรากตรำอยู่กับงานนั้น และจะไม่ใส่ใจถ้อยคำอันไร้สาระ” แล้วนายงานของประชาชนและเจ้าหน้าที่ของพวกเขาก็ออกไปพูดกับประชาชนว่า “ฟาโรห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เราจะไม่ให้ฟางแก่พวกเจ้าอีกต่อไป พวกเจ้าจงไปหาเก็บฟางเอาเองจากที่ใดก็ตามที่หาได้ แต่จะไม่ลดงานของพวกเจ้าลงแม้แต่น้อย’” ดังนั้นประชาชนจึงกระจัดกระจายไปทั่วแผ่นดินอียิปต์ เพื่อเก็บตอซังแทนฟาง และนายงานก็เร่งเร้าพวกเขาว่า “จงทำงานของพวกเจ้าให้ครบ ตามงานประจำวันของพวกเจ้า เหมือนเมื่อครั้งยังมีฟางอยู่” ฝ่ายเจ้าหน้าที่ของชนชาติอิสราเอล ซึ่งนายงานของฟาโรห์ได้ตั้งไว้เหนือพวกเขานั้น ก็ถูกเฆี่ยนตี และถูกถามว่า “เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่ทำงานตามกำหนดในการทำอิฐให้ครบ ทั้งเมื่อวานและวันนี้ เหมือนแต่ก่อน?” แล้วเจ้าหน้าที่ของชนชาติอิสราเอลก็มาและร้องต่อฟาโรห์ว่า “เหตุใดพระองค์จึงทรงกระทำเช่นนี้ต่อผู้รับใช้ของพระองค์? ไม่มีฟางให้แก่ผู้รับใช้ของพระองค์เลย และพวกเขากลับบอกแก่พวกเราว่า ‘จงทำอิฐ’ และดูเถิด ผู้รับใช้ของพระองค์ก็ถูกเฆี่ยนตี แต่ความผิดนั้นอยู่ที่ชนของพระองค์เอง” แต่พระองค์ตรัสว่า “พวกเจ้าเกียจคร้าน พวกเจ้าเกียจคร้านนั่นเอง เพราะฉะนั้นพวกเจ้าจึงพูดว่า ‘ให้เราไปถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์เถิด’ เพราะฉะนั้นบัดนี้จงไปทำงานเถิด จะไม่มีฟางให้แก่พวกเจ้า แต่พวกเจ้าต้องส่งอิฐตามจำนวนที่กำหนด” และเจ้าหน้าที่ของชนชาติอิสราเอลก็เห็นว่าตนตกอยู่ในสภาพอันเลวร้าย เมื่อมีคำกล่าวว่า “อย่าลดจำนวนอิฐประจำวันของพวกเจ้าลงแม้แต่น้อย” อพยพ 5:5–19
Before the Sunday law there will be escalating agitation against those who keep the seventh-day Sabbath, just as there was leading up to the Egyptian plagues. Moses was the one that was identified by both the Egyptians and the Hebrews as the one who was causing all the trouble, just as Ahab accused Elijah of.
ก่อนกฎหมายวันอาทิตย์จะถูกตราขึ้น จะมีการปลุกปั่นที่ทวีความรุนแรงขึ้นต่อบรรดาผู้ที่ถือรักษาวันสะบาโตวันที่เจ็ด เช่นเดียวกับที่ได้เกิดขึ้นก่อนหน้าภัยพิบัติแห่งอียิปต์ โมเสสคือผู้ที่ทั้งชาวอียิปต์และชาวฮีบรูระบุว่าเป็นต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งสิ้น เช่นเดียวกับที่อาหับได้กล่าวหาเอลียาห์ไว้.
And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.
และอยู่มา เมื่ออาหับเห็นเอลียาห์ อาหับจึงกล่าวแก่เขาว่า “ท่านคือผู้ที่นำความเดือดร้อนมาสู่อิสราเอลหรือ?” ท่านจึงตอบว่า “มิใช่ข้าพเจ้าที่นำความเดือดร้อนมาสู่อิสราเอล แต่เป็นท่านและราชวงศ์บิดาของท่าน เพราะว่าท่านทั้งหลายได้ละทิ้งพระบัญญัติของพระยาห์เวห์ และท่านได้ติดตามพระบาอัลทั้งหลาย” 1 พงศ์กษัตริย์ 18:17, 18
The story of Moses illustrates the Sunday law history and the story of Elijah illustrates the Sunday law history. Together, or apart Moses and Elijah are symbols. At the Transfiguration of Christ, they together represented the one hundred and forty-four thousand who do not die and those who die in the Lord. Moses was resurrected, Elijah never died. They are also the two prophets who are the tormentors of the people in Revelation eleven. Much truth is represented by Moses and Elijah as symbols, and we hope to address that later.
เรื่องราวของโมเสสเป็นภาพประกอบประวัติศาสตร์ของกฎหมายวันอาทิตย์ และเรื่องราวของเอลียาห์ก็เป็นภาพประกอบประวัติศาสตร์ของกฎหมายวันอาทิตย์เช่นกัน ทั้งร่วมกันหรือแยกกัน โมเสสและเอลียาห์ล้วนเป็นสัญลักษณ์ ในเหตุการณ์การจำแลงพระกายของพระคริสต์ ทั้งสองร่วมกันเป็นตัวแทนของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันผู้ไม่ตาย และของผู้ที่ตายในองค์พระผู้เป็นเจ้า โมเสสได้รับการคืนชีพขึ้นมา ส่วนเอลียาห์ไม่เคยตาย ทั้งสองยังเป็นผู้พยากรณ์สองคนซึ่งเป็นผู้ทรมานประชาชนในวิวรณ์ บทที่สิบเอ็ด ความจริงเป็นอันมากได้รับการนำเสนอผ่านโมเสสและเอลียาห์ในฐานะสัญลักษณ์ และเราหวังว่าจะกล่าวถึงเรื่องนั้นในภายหลัง
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
ดูเถิด เราจะส่งเอลียาห์ผู้เผยพระวจนะมาหาเจ้าก่อนวันใหญ่และน่าสะพรึงกลัวแห่งพระยาห์เวห์จะมาถึง และท่านจะหันใจของบิดาทั้งหลายให้กลับมาหาลูกทั้งหลาย และหันใจของลูกทั้งหลายให้กลับมาหาบิดาของตน เกลือกว่าเราจะมาและตีแผ่นดินโลกด้วยคำสาปแช่ง มาลาคี 4:5, 6
Just before human probation closes “Elijah the prophet” is to appear with a special message that turns “the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers.” The prophets all testify of the end of the world, and they all agree with each other.
ก่อนที่เวลาทดลองของมนุษย์จะสิ้นสุดลงเพียงเล็กน้อย “เอลียาห์ผู้เผยพระวจนะ” จะต้องปรากฏพร้อมด้วยข่าวสารพิเศษซึ่งหัน “ใจของบิดาทั้งหลายให้กลับมาหาบุตร และใจของบุตรให้กลับมาหาบิดาของตน” บรรดาผู้เผยพระวจนะล้วนเป็นพยานถึงอวสานของโลก และพวกเขาทั้งหมดก็สอดคล้องต้องกันกับกันและกัน។
And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.
และวิญญาณของผู้เผยพระวจนะทั้งหลายก็อยู่ใต้อำนาจของผู้เผยพระวจนะเหล่านั้น เพราะว่าพระเจ้าไม่ทรงเป็นผู้ก่อความวุ่นวาย แต่ทรงเป็นพระเจ้าแห่งสันติสุข ดังที่เป็นอยู่ในคริสตจักรทั้งปวงของธรรมิกชน 1 Corinthians 14:32, 33.
Elijah’s message arrives just before the great and dreadful day of the Lord; therefore, it is the very same special message in the book of Revelation which is represented as “the Revelation of Jesus Christ.” When “the time is at hand” Elijah’s special message shows God’s “servants things which must shortly come to pass.”
ข่าวสารของเอลียาห์มาถึงก่อนวันใหญ่ยิ่งและน่าสะพรึงกลัวแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า; เพราะฉะนั้น จึงเป็นข่าวสารพิเศษอันเดียวกันนั้นเองในพระธรรมวิวรณ์ ซึ่งถูกนำเสนอว่าเป็น “การสำแดงของพระเยซูคริสต์” เมื่อ “เวลาใกล้จะถึงแล้ว” ข่าวสารพิเศษของเอลียาห์สำแดงแก่ “ผู้รับใช้” ของพระเจ้าถึงสิ่งทั้งหลาย “ซึ่งจะต้องบังเกิดขึ้นในไม่ช้า”
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.
วิวรณ์แห่งพระเยซูคริสต์ ซึ่งพระเจ้าได้ประทานแก่พระองค์ เพื่อสำแดงแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ถึงสิ่งทั้งหลายซึ่งจะต้องเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ และพระองค์ได้ทรงส่งทูตสวรรค์ของพระองค์มาสำแดงโดยหมายสำคัญแก่ยอห์นผู้รับใช้ของพระองค์ ผู้ซึ่งเป็นพยานถึงพระวจนะของพระเจ้า และถึงคำพยานของพระเยซูคริสต์ และถึงบรรดาสิ่งทั้งปวงที่ท่านได้เห็น ความสุขมีแก่ผู้ที่อ่าน และแก่บรรดาผู้ที่ฟังถ้อยคำแห่งคำพยากรณ์นี้ และรักษาสิ่งทั้งหลายที่เขียนไว้ในนั้น เพราะว่าเวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว วิวรณ์ 1:1–3
Notice that when Malachi employs Elijah as a symbol, he includes a direct reference to commandment keeping.
จงสังเกตว่าเมื่อมาลาคีใช้เอลียาห์เป็นสัญลักษณ์ เขาได้รวมการอ้างอิงโดยตรงถึงการรักษาพระบัญญัติไว้ด้วย
Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–6.
จงระลึกถึงธรรมบัญญัติของโมเสสผู้รับใช้ของเรา ซึ่งเราได้บัญชาแก่เขาที่โฮเรบสำหรับอิสราเอลทั้งสิ้น พร้อมด้วยกฎเกณฑ์และคำพิพากษา ดูเถิด เราจะส่งเอลียาห์ผู้เผยพระวจนะมายังพวกท่านก่อนวันที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวแห่งพระยาห์เวห์จะมาถึง และเขาจะหันใจของบิดาทั้งหลายมาสู่บุตร และใจของบุตรมาสู่บิดาทั้งหลาย เกรงว่าเราจะมาและตีแผ่นดินโลกด้วยคำสาปแช่ง มาลาคี 4:4–6
These three verses are the last of the Old Testament, and contain the final promise of the Old Testament as well as an emphasis on keeping the ten commandments. There are seven “blessings” in the book of Revelation and the final one is a blessing upon those who keep the ten commandments.
ข้อพระคัมภีร์ทั้งสามข้อนี้เป็นข้อสุดท้ายของพันธสัญญาเดิม และประกอบด้วยพระสัญญาสุดท้ายของพันธสัญญาเดิม ตลอดจนการเน้นย้ำให้รักษาพระบัญญัติสิบประการ ในพระธรรมวิวรณ์มี “พร” อยู่เจ็ดประการ และประการสุดท้ายเป็นพรแก่บรรดาผู้ที่รักษาพระบัญญัติสิบประการ
I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. Revelation 22:13, 14.
เราเป็นอัลฟาและโอเมกา เป็นเบื้องต้นและเบื้องปลาย เป็นคนแรกและคนสุดท้าย ความสุขมีแก่บรรดาผู้ที่ประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ เพื่อเขาจะมีสิทธิในต้นไม้แห่งชีวิต และจะได้เข้าไปในนครทางประตูทั้งหลาย วิวรณ์ 22:13, 14
The last promise in the Old Testament informs us to “Remember” the ten commandments, but in so doing it emphasizes the one commandment that includes the command to “remember.”
พระสัญญาสุดท้ายในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมบอกแก่เราว่าให้ “จดจำ” พระบัญญัติสิบประการ และในการกระทำเช่นนั้น ก็ได้เน้นย้ำพระบัญญัติข้อนั้นซึ่งรวมคำสั่งให้ “จดจำ” ไว้ด้วย
Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.
จงระลึกถึงวันสะบาโต เพื่อรักษาวันนั้นไว้ให้บริสุทธิ์ เจ้าจงทำงานทั้งสิ้นของเจ้าในหกวัน แต่วันที่เจ็ดนั้นเป็นวันสะบาโตของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ในวันนั้นเจ้าจะกระทำงานใดๆ ไม่ได้เลย ทั้งตัวเจ้าเอง บุตรชายของเจ้า บุตรสาวของเจ้า ทาสชายของเจ้า ทาสหญิงของเจ้า สัตว์ใช้งานของเจ้า หรือคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ภายในประตูเมืองของเจ้า เพราะว่าในหกวันพระยาห์เวห์ได้ทรงสร้างฟ้าและแผ่นดิน ทะเล และสรรพสิ่งทั้งปวงที่มีอยู่ในนั้น และได้ทรงหยุดพักในวันที่เจ็ด ฉะนั้นพระยาห์เวห์จึงทรงอวยพระพรวันสะบาโต และทรงตั้งวันนั้นไว้ให้บริสุทธิ์ อพยพ 20:8–11
The last promise in both the Old and New Testaments emphasizes the commandments of God with a special emphasis on the seventh-day Sabbath. Malachi says to “remember” and John informs us you are blessed for doing so. The seventh-day Sabbath commemorates God’s creation and his creative power. The Sabbath also becomes the point of controversy in the last days of earth’s history. When John records the “blessing” upon those who do his commandments, he is simply recording what Jesus, the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last proclaimed. Therefore, the last promise of the New Testament has to do with the Seventh-day Sabbath and also the attribute of divinity that identifies the end by the beginning.
พระสัญญาประการสุดท้ายทั้งในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่เน้นย้ำถึงพระบัญญัติของพระเจ้า โดยให้ความสำคัญเป็นพิเศษแก่วันสะบาโตวันที่เจ็ด มาลาคีกล่าวว่าให้ “ระลึก” และยอห์นแจ้งแก่เราว่าท่านเป็นสุขเมื่อได้กระทำเช่นนั้น วันสะบาโตวันที่เจ็ดเป็นอนุสรณ์แห่งการทรงสร้างของพระเจ้าและฤทธานุภาพในการทรงสร้างของพระองค์ อีกทั้งวันสะบาโตยังกลายเป็นประเด็นแห่งความขัดแย้งในวาระสุดท้ายแห่งประวัติศาสตร์โลกด้วย เมื่อยอห์นบันทึกถึง “พระพร” ที่มีแก่บรรดาผู้ที่ปฏิบัติตามพระบัญญัติของพระองค์ เขาก็เพียงแต่บันทึกสิ่งที่พระเยซู ผู้ทรงเป็นอัลฟาและโอเมกา เบื้องต้นและเบื้องปลาย ผู้แรกและผู้สุดท้าย ได้ทรงประกาศไว้ ดังนั้น พระสัญญาประการสุดท้ายในพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่จึงเกี่ยวข้องกับวันสะบาโตวันที่เจ็ด และยังเกี่ยวข้องกับคุณลักษณะแห่งความเป็นพระเจ้าที่ทรงระบุจุดจบโดยจุดเริ่มต้นด้วย
The first truth mentioned in Genesis, which means beginnings identifies the Creator, the creation and a special emphasis on the Sabbath. Taken together, line upon line the beginning of the Old Testament and the end of the both the Old and New Testaments emphasize God as the Creator, the Ten Commandments, the Sabbath commandment and that Jesus is the beginning and end.
ความจริงประการแรกที่กล่าวถึงในพระธรรมปฐมกาล ซึ่งมีความหมายว่า การเริ่มต้น ระบุถึงพระผู้สร้าง สรรพสิ่งทรงสร้าง และการเน้นเป็นพิเศษถึงวันสะบาโต เมื่อนำมาพิจารณารวมกัน ทีละบรรทัดทีละตอน ทั้งตอนต้นของพันธสัญญาเดิมและตอนปลายของทั้งพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ ต่างเน้นว่าพระเจ้าทรงเป็นพระผู้สร้าง พระบัญญัติสิบประการ พระบัญญัติเรื่องวันสะบาโต และว่าพระเยซูทรงเป็นเบื้องต้นและเบื้องปลาย
Elijah the prophet is employed by Malachi as a symbol in the last promise of the Old Testament and he was the prophet who confronted Jezebel and Ahab. The book of Revelation employs Jezebel as a symbol of the papacy and ten kings as a symbol of the United Nations. Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel represents the one hundred and forty-four thousand’s confrontation with the United Nations, empowered by the United States and directed by the papacy. As king of the ten northern tribes of Israel Ahab represented the ruling power over ten tribes, thus typifying the United States (Ahab) empowering the United Nations (ten tribes or ten kings in Revelation seventeen) to do the persecution of Sabbath-keepers for the Papacy (Jezebel). When Malachi uses Elijah to represent a message that comes before the great and dreadful day of the Lord, Elijah represents those who are persecuted by modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet) as he was persecuted by Jezebel for three and a half years. Emphasizing the Sabbath by employing the word “remember” in Malachi 4:4 adds the Sunday law crisis to the prophetic scenario illustrated by Malachi.
ผู้เผยพระวจนะเอลียาห์ถูกมาลาคีนำมาใช้เป็นสัญลักษณ์ในพระสัญญาประการสุดท้ายของพันธสัญญาเดิม และท่านเป็นผู้เผยพระวจนะที่เผชิญหน้ากับเยเซเบลและอาหับ พระธรรมวิวรณ์ใช้เยเซเบลเป็นสัญลักษณ์ของสันตะปาปา และใช้กษัตริย์สิบองค์เป็นสัญลักษณ์ขององค์การสหประชาชาติ การเผชิญหน้าของเอลียาห์กับอาหับและเยเซเบลเป็นภาพแทนการเผชิญหน้าของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันกับองค์การสหประชาชาติ ซึ่งได้รับอำนาจหนุนหลังจากสหรัฐอเมริกาและถูกชี้นำโดยสันตะปาปา ในฐานะกษัตริย์ของอิสราเอลสิบตระกูลฝ่ายเหนือ อาหับเป็นตัวแทนของอำนาจปกครองเหนือสิบตระกูล จึงเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของสหรัฐอเมริกา (อาหับ) ที่มอบอำนาจแก่องค์การสหประชาชาติ (สิบตระกูล หรือกษัตริย์สิบองค์ในวิวรณ์บทที่สิบเจ็ด) ให้ดำเนินการข่มเหงผู้รักษาวันสะบาโตแทนสันตะปาปา (เยเซเบล) เมื่อมาลาคีใช้เอลียาห์เพื่อเป็นตัวแทนของข่าวสารที่มาก่อนวันอันยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวของพระยาห์เวห์ เอลียาห์ย่อมเป็นตัวแทนของบรรดาผู้ที่ถูกโรมสมัยใหม่ข่มเหง (พญานาค สัตว์ร้าย และผู้เผยพระวจนะเท็จ) ดังที่ท่านถูกเยเซเบลข่มเหงอยู่สามปีครึ่ง การเน้นย้ำเรื่องวันสะบาโตด้วยการใช้คำว่า “จงระลึก” ในมาลาคี 4:4 ทำให้วิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์ถูกเพิ่มเข้าไปในฉากทัศน์เชิงพยากรณ์ที่มาลาคีได้พรรณนาไว้
Much more needs to be added to the consideration of the truths that are conveyed by comparing the beginning of the Old Testament with the end of the Old Testament, and then comparing the beginning of the Bible with the end of the Bible. In Genesis we have the Creator, creation and the Sabbath that commemorates the creation. In Malachi we have the Sabbath commandment identified as the crisis issue that leads to the close of human probation and the seven last plagues, or as Malachi calls it, “the great and dreadful day of the Lord.” Elijah represents God’s people who present the third angel’s message to a dying world.
ยังมีอีกมากที่จำเป็นต้องเพิ่มเติมในการพิจารณาความจริงทั้งหลายที่ถ่ายทอดผ่านการเปรียบเทียบระหว่างต้นตอนของพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมกับตอนปลายของพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิม และจากนั้นเปรียบเทียบระหว่างต้นตอนของพระคัมภีร์กับตอนปลายของพระคัมภีร์ ในปฐมกาล เราพบพระผู้ทรงสร้าง การทรงสร้าง และวันสะบาโตซึ่งเป็นที่ระลึกถึงการทรงสร้าง ในมาลาคี เราพบว่าพระบัญญัติเรื่องวันสะบาโตถูกชี้ให้เห็นว่าเป็นประเด็นแห่งวิกฤตซึ่งนำไปสู่การสิ้นสุดแห่งเวลาทดลองของมนุษย์และภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้าย หรือดังที่มาลาคีเรียกว่า “วันอันใหญ่ยิ่งและน่าสะพรึงกลัวแห่งพระยาห์เวห์” เอลียาห์เป็นตัวแทนประชากรของพระเจ้าผู้ประกาศข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สามแก่โลกที่กำลังจะพินาศ
“Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.
“ในวันนี้ ด้วยจิตวิญญาณและฤทธานุภาพของเอลียาห์และของยอห์นผู้ให้บัพติศมา ผู้สื่อสารทั้งหลายซึ่งพระเจ้าทรงแต่งตั้งกำลังเรียกร้องความสนใจของโลกที่มุ่งหน้าไปสู่การพิพากษา ให้หันมาสู่เหตุการณ์อันเคร่งขรึมซึ่งจะเกิดขึ้นในไม่ช้า อันเกี่ยวเนื่องกับชั่วโมงสุดท้ายแห่งเวลาทดลอง และการทรงปรากฏของพระคริสต์เยซูในฐานะจอมกษัตริย์เหนือกษัตริย์ทั้งปวง และองค์พระผู้เป็นเจ้าเหนือเจ้านายทั้งปวง” Prophets and Kings, 715, 716.
The beginning of the Bible which is also the beginning of the Old Testament identifies the same story as the end of both Testaments, but each beginning and ending has its own truth to emphasize and contribute to the message. In Genesis the focus is on the activities of God, in Malachi the focus is on the message that warns of the coming crisis. The end of Revelation identifies the Alpha and Omega. In the first book of the New Testament, we read the following.
จุดเริ่มต้นของพระคัมภีร์ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมด้วยนั้น ชี้ให้เห็นเรื่องเดียวกันกับตอนจบของพระคัมภีร์ทั้งสองภาค แต่การเริ่มต้นและการสิ้นสุดแต่ละแห่งต่างมีความจริงเฉพาะของตนเองเพื่อเน้นย้ำและเสริมต่อสารของเรื่องนั้น ในปฐมกาล จุดเน้นอยู่ที่พระราชกิจของพระเจ้า ในมาลาคี จุดเน้นอยู่ที่ข่าวสารซึ่งเตือนถึงวิกฤตการณ์ที่กำลังจะมาถึง ตอนท้ายของวิวรณ์ชี้ให้เห็นพระอัลฟาและโอเมกา ในหนังสือเล่มแรกของพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ เราอ่านได้ดังต่อไปนี้։
The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham.
หนังสือลำดับเชื้อสายของพระเยซูคริสต์ โอรสของดาวิด โอรสของอับราฮัม
Abraham begat Isaac; and Isaac begat Jacob; and Jacob begat Judas and his brethren; And Judas begat Phares and Zara of Thamar; and Phares begat Esrom; and Esrom begat Aram; And Aram begat Aminadab; and Aminadab begat Naasson; and Naasson begat Salmon; And Salmon begat Booz of Rachab; and Booz begat Obed of Ruth; and Obed begat Jesse; And Jesse begat David the king; and David the king begat Solomon of her that had been the wife of Urias; And Solomon begat Roboam; and Roboam begat Abia; and Abia begat Asa; And Asa begat Josaphat; and Josaphat begat Joram; and Joram begat Ozias; And Ozias begat Joatham; and Joatham begat Achaz; and Achaz begat Ezekias; And Ezekias begat Manasses; and Manasses begat Amon; and Amon begat Josias; And Josias begat Jechonias and his brethren, about the time they were carried away to Babylon: And after they were brought to Babylon, Jechonias begat Salathiel; and Salathiel begat Zorobabel; And Zorobabel begat Abiud; and Abiud begat Eliakim; and Eliakim begat Azor; And Azor begat Sadoc; and Sadoc begat Achim; and Achim begat Eliud; And Eliud begat Eleazar; and Eleazar begat Matthan; and Matthan begat Jacob; And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ.
อับราฮัมให้กำเนิดอิสอัค; และอิสอัคให้กำเนิดยาโคบ; และยาโคบให้กำเนิดยูดาสและพี่น้องของเขา; และยูดาสให้กำเนิดฟาเรสและซาราโดยนางทามาร์; และฟาเรสให้กำเนิดเอสรม; และเอสรมให้กำเนิดอารัม; และอารัมให้กำเนิดอามีนาดับ; และอามีนาดับให้กำเนิดนาอัสโซน; และนาอัสโซนให้กำเนิดสัลโมน; และสัลโมนให้กำเนิดโบอาสโดยนางราหับ; และโบอาสให้กำเนิดโอเบดโดยนางรูธ; และโอเบดให้กำเนิดเจสซี; และเจสซีให้กำเนิดดาวิดกษัตริย์; และดาวิดกษัตริย์ให้กำเนิดซาโลมอนโดยนางผู้เคยเป็นภรรยาของอุริยาห์; และซาโลมอนให้กำเนิดโรโบอัม; และโรโบอัมให้กำเนิดอาบียา; และอาบียาให้กำเนิดอาสา; และอาสาให้กำเนิดเยโฮชาฟัท; และเยโฮชาฟัทให้กำเนิดโยรัม; และโยรัมให้กำเนิดโอซียาส; และโอซียาสให้กำเนิดโยธาม; และโยธามให้กำเนิดอาคัส; และอาคัสให้กำเนิดเอเสเคียส; และเอเสเคียสให้กำเนิดมานัสเสห์; และมานัสเสห์ให้กำเนิดอาโมน; และอาโมนให้กำเนิดโยสิยาห์; และโยสิยาห์ให้กำเนิดเยโคนิยาห์และพี่น้องของเขา ในราวเวลาที่พวกเขาถูกกวาดต้อนไปยังบาบิโลน; และภายหลังที่พวกเขาถูกกวาดต้อนไปยังบาบิโลนแล้ว เยโคนิยาห์ให้กำเนิดซาลาธีเอล; และซาลาธีเอลให้กำเนิดโศโรบาเบล; และโศโรบาเบลให้กำเนิดอาบีอูด; และอาบีอูดให้กำเนิดเอลียาคิม; และเอลียาคิมให้กำเนิดอาโซร์; และอาโซร์ให้กำเนิดศาโดก; และศาโดกให้กำเนิดอาคิม; และอาคิมให้กำเนิดเอลีอูด; และเอลีอูดให้กำเนิดเอเลอาซาร์; และเอเลอาซาร์ให้กำเนิดมัทธาน; และมัทธานให้กำเนิดยาโคบ; และยาโคบให้กำเนิดโยเซฟสามีของมารีย์ ผู้ซึ่งให้กำเนิดพระเยซู ผู้ทรงได้รับการขนานนามว่าพระคริสต์।
So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations.
ฉะนั้น นับตั้งแต่อับราฮัมถึงดาวิดมีสิบสี่ชั่วอายุคน และตั้งแต่ดาวิดจนถึงคราวถูกกวาดต้อนเป็นเชลยไปยังบาบิโลนมีสิบสี่ชั่วอายุคน และตั้งแต่คราวถูกกวาดต้อนเป็นเชลยไปยังบาบิโลนจนถึงพระคริสต์มีสิบสี่ชั่วอายุคน
Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Then Joseph her husband, being a just man, and not willing to make her a publick example, was minded to put her away privily. But while he thought on these things, behold, the angel of the Lord appeared unto him in a dream, saying, Joseph, thou son of David, fear not to take unto thee Mary thy wife: for that which is conceived in her is of the Holy Ghost.
ฝ่ายการบังเกิดของพระเยซูคริสต์นั้นเป็นดังนี้ คือเมื่อมารีย์มารดาของพระองค์ได้หมั้นหมายกับโยเซฟแล้ว ก่อนที่เขาทั้งสองจะมาอยู่ร่วมกันนั้น ก็ปรากฏว่านางทรงครรภ์โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ฝ่ายโยเซฟผู้เป็นสามีของนาง เป็นคนชอบธรรม และไม่ประสงค์จะให้นางได้รับความอับอายต่อสาธารณชน จึงตั้งใจจะเลิกรากับนางเสียเป็นการลับ แต่เมื่อเขากำลังครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้อยู่ ดูเถิด ทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้ามาปรากฏแก่เขาในความฝัน กล่าวว่า “โยเซฟ บุตรของดาวิดเอ๋ย อย่ากลัวที่จะรับมารีย์มาเป็นภรรยาของตน เพราะว่าผู้ซึ่งปฏิสนธิในครรภ์ของนางนั้นมาจากพระวิญญาณบริสุทธิ์”
And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name JESUS: for he shall save his people from their sins. Now all this was done, that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Behold, a virgin shall be with child, and shall bring forth a son, and they shall call his name Emmanuel, which being interpreted is, God with us. Then Joseph being raised from sleep did as the angel of the Lord had bidden him, and took unto him his wife: And knew her not till she had brought forth her firstborn son: and he called his name JESUS. Matthew 1:1–25.
และนางจะคลอดบุตรชายคนหนึ่ง แล้วเจ้าจงเรียกนามของท่านว่า JESUS เพราะว่าท่านจะทรงช่วยชนชาติของท่านให้พ้นจากบาปของเขาทั้งหลาย เหตุการณ์ทั้งสิ้นนี้ได้บังเกิดขึ้น เพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสไว้โดยผู้พยากรณ์ว่า ดูเถิด หญิงพรหมจารีคนหนึ่งจะตั้งครรภ์ และจะคลอดบุตรชายคนหนึ่ง และเขาทั้งหลายจะเรียกนามของท่านว่า Emmanuel ซึ่งแปลว่า พระเจ้าสถิตกับเรา ครั้นโยเซฟตื่นขึ้นจากหลับแล้ว จึงกระทำตามที่ทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้สั่งเขาไว้ และรับภรรยาของตนมาอยู่ด้วย และมิได้สมสู่กับนางจนกว่านางได้คลอดบุตรชายหัวปีของนาง แล้วท่านจึงเรียกนามของพระกุมารนั้นว่า JESUS มัทธิว 1:1–25
The beginning of the New Testament agrees with the beginning and ending of the Old Testament and the ending of the New Testament for it emphasizes God’s creative power, for the power Christ employed to create all things in six days is the identical power He uses to “save his people from their sins.” The word Emmanuel, as the passage cites from the writings of Isaiah means “God with us.” He dwells within His people by combining His divinity with our humanity, and this was the very combination He accomplished when He was incarnated in Mary.
ตอนต้นของพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่สอดคล้องกับตอนต้นและตอนปลายของพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิม และกับตอนปลายของพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่ เพราะเน้นถึงฤทธานุภาพแห่งการทรงสร้างของพระเจ้า ด้วยว่าฤทธานุภาพที่พระคริสต์ทรงใช้ในการทรงสร้างสรรพสิ่งทั้งปวงในหกวันนั้น เป็นฤทธานุภาพเดียวกันทุกประการกับที่พระองค์ทรงใช้เพื่อ “ช่วยประชากรของพระองค์ให้พ้นจากบาปของเขาทั้งหลาย” คำว่า เอ็มมานูเอล ดังที่ข้อความนี้อ้างจากข้อเขียนของอิสยาห์ หมายความว่า “พระเจ้าทรงสถิตกับเรา” พระองค์ทรงสถิตอยู่ภายในประชากรของพระองค์โดยทรงรวมพระเทวภาพของพระองค์เข้ากับมนุษยภาพของเรา และนี่เองคือการรวมกันที่พระองค์ได้ทรงกระทำเมื่อพระองค์ทรงบังเกิดเป็นมนุษย์ในครรภ์ของมารีย์
“Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.
“ไม่มีสิ่งใดต่ำกว่าการเชื่อฟังอย่างสมบูรณ์แบบที่จะสนองมาตรฐานแห่งข้อทรงเรียกร้องของพระเจ้าได้ พระองค์มิได้ทรงปล่อยให้ข้อทรงเรียกร้องของพระองค์คลุมเครือไม่แน่นอน พระองค์มิได้ทรงบัญชาสิ่งใดที่ไม่จำเป็นเพื่อจะนำมนุษย์ให้เข้าสู่ความสอดคล้องกับพระองค์ เราจะต้องชี้คนบาปไปยังอุดมคติแห่งพระลักษณะนิสัยของพระองค์ และนำเขาทั้งหลายมาหาพระคริสต์ โดยพระคุณของพระองค์เท่านั้นที่อุดมคตินี้จะบรรลุถึงได้”
“The Savior took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” Ministry of Healing, 180.
“พระผู้ช่วยให้รอดทรงรับเอาความอ่อนแอทั้งหลายของมนุษยชาติไว้บนพระองค์เอง และทรงดำเนินพระชนม์ชีพโดยปราศจากบาป เพื่อมนุษย์ทั้งหลายจะได้ไม่ต้องหวาดกลัวว่า เพราะความอ่อนแอแห่งธรรมชาติมนุษย์แล้ว พวกเขาจะไม่อาจมีชัยได้ พระคริสต์เสด็จมาเพื่อทรงกระทำให้เราเป็น ‘ผู้มีส่วนในพระลักษณะของพระเจ้า’ และพระชนม์ชีพของพระองค์ทรงประกาศว่า มนุษยชาติเมื่อรวมเข้ากับพระลักษณะพระเจ้าแล้ว ย่อมไม่กระทำบาป” Ministry of Healing, 180.
The beginning of the New Testament identifies where, when and why Jesus took upon himself our human nature. He did so to demonstrate that human power combined with divine power does not sin. Sin is the transgression of the law, which Malachi says we are to “remember.” John informs us that those who keep the law, and therefore those who are not sinning, can enter through heavenly gates. Matthew identifies that a sinner can overcome sin, just as Christ overcame. When we have Christ within us, (the hope of glory) we have the creative power that made the universe within us. This possibility was provided by Christ choosing to enter into the human family, and for the rest of eternity becoming not only the son of God but also the son of man.
ตอนต้นของพันธสัญญาใหม่ระบุว่า พระเยซูทรงรับเอาธรรมชาติมนุษย์ของเราไว้กับพระองค์ ณ ที่ใด เมื่อใด และด้วยเหตุใด พระองค์ทรงกระทำเช่นนั้นเพื่อสำแดงว่า อำนาจของมนุษย์เมื่อรวมกับอำนาจของพระเจ้าแล้ว ย่อมไม่ทำบาป บาปคือการละเมิดธรรมบัญญัติ ซึ่งมาลาคีกล่าวว่าเราควร “จดจำ” ยอห์นแจ้งแก่เราว่า ผู้ที่รักษาธรรมบัญญัติ และฉะนั้นผู้ที่ไม่ได้ทำบาป ย่อมสามารถผ่านเข้าไปทางประตูสวรรค์ได้ มัทธิวชี้ให้เห็นว่า คนบาปสามารถมีชัยเหนือบาปได้ เช่นเดียวกับที่พระคริสต์ทรงมีชัยเหนือบาป เมื่อเรามีพระคริสต์อยู่ภายในเรา (“ความหวังแห่งพระสิริ”) เราก็มีฤทธานุภาพแห่งการทรงสร้าง ซึ่งได้ทรงสร้างจักรวาลนั้น อยู่ภายในเรา ความเป็นไปได้นี้ได้รับการจัดเตรียมไว้โดยการที่พระคริสต์ทรงเลือกที่จะเสด็จเข้าสู่ครอบครัวมนุษย์ และตลอดชั่วนิรันดร์ที่เหลืออยู่ พระองค์ทรงเป็นไม่เพียงพระบุตรของพระเจ้าเท่านั้น แต่ทรงเป็นบุตรมนุษย์ด้วย
There is a special message of truth opened up to God’s people from the book of Revelation just before the close of human probation. That special message is also Malachi’s “Elijah message” that is proclaimed just before the “dreadful day of the Lord”.
มีข่าวสารแห่งความจริงเป็นพิเศษที่ได้เปิดเผยแก่ประชากรของพระเจ้าจากพระธรรมวิวรณ์ก่อนที่เวลาทดลองของมนุษย์จะสิ้นสุดลง ข่าวสารพิเศษนั้นก็คือ “ข่าวสารเอลียาห์” ของมาลาคี ซึ่งประกาศออกไปก่อน “วันอันน่าหวาดหวั่นของพระยาห์เวห์”
At the beginning of both Testaments and the end of the New Testament we have specific attributes of God identified. In Genesis He is the Creator, and at the end of Revelation He is Alpha and Omega. At the beginning of the New Testament, He becomes the son of man. And with the end of the Old Testament, we find the principle which the messenger Elijah uses to accomplish the message he would proclaim as turning the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.
ในตอนต้นของพระคัมภีร์ทั้งสองภาค และในตอนท้ายของพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ เราพบการระบุถึงพระลักษณะเฉพาะของพระเจ้าอย่างชัดเจน ในพระธรรมปฐมกาล พระองค์ทรงเป็นพระผู้สร้าง และในตอนท้ายของพระธรรมวิวรณ์ พระองค์ทรงเป็นอัลฟาและโอเมกา ในตอนต้นของพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ พระองค์ทรงบังเกิดเป็นบุตรมนุษย์ และเมื่อถึงตอนท้ายของพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิม เราพบหลักการซึ่งผู้สื่อสารคือเอลียาห์ใช้เพื่อให้สารที่ท่านจะประกาศนั้นสำเร็จ คือการหันใจของบิดาทั้งหลายไปหาบุตรทั้งหลาย และของบุตรทั้งหลายกลับไปหาบิดาทั้งหลาย.
The prophetic principle which Elijah applies to present his warning message is just what John was commanded to do in the Revelation. Elijah “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and John was told to write the things that then were and in so doing he would simultaneously be writing the things that would come. John was used to illustrate how the principle of alpha and omega operates in the prophetic Word, and Elijah will base his message upon the same principle. When we compare the beginning of the Bible with the end of the Bible, we are comparing Old with the New. A father is the beginning of his child and the child is the ending of the father. The one hundred and forty-four thousand are the final generation of Abraham’s children, and the history where God entered into covenant with Abraham typifies the history when God renews that covenant with the one hundred and forty-four thousand.
หลักการเชิงพยากรณ์ซึ่งเอลียาห์นำมาใช้เพื่อประกาศสารแห่งคำเตือนของท่านนั้น ก็คือหลักการเดียวกันกับที่ยอห์นได้รับบัญชาให้กระทำในพระธรรมวิวรณ์ เอลียาห์ “จะหันใจของบิดาทั้งหลายให้กลับมาหาบุตรทั้งหลาย และหันใจของบุตรทั้งหลายให้กลับมาหาบิดาทั้งหลาย” และยอห์นได้รับคำสั่งให้เขียนถึงสิ่งทั้งหลายที่เป็นอยู่ในขณะนั้น และโดยการกระทำนั้นเอง เขาก็จะเขียนถึงสิ่งทั้งหลายที่จะมาถึงพร้อมกันไปด้วย ยอห์นถูกใช้เพื่อสำแดงให้เห็นว่าหลักการแห่งอัลฟาและโอเมกาดำเนินการอย่างไรในพระวจนะแห่งคำพยากรณ์ และเอลียาห์จะตั้งสารของท่านอยู่บนหลักการเดียวกันนั้น เมื่อเราเปรียบเทียบตอนต้นของพระคัมภีร์กับตอนปลายของพระคัมภีร์ เรากำลังเปรียบเทียบพันธสัญญาเดิมกับพันธสัญญาใหม่ บิดาเป็นจุดเริ่มต้นของบุตรของตน และบุตรเป็นจุดสิ้นสุดของบิดา ชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนเป็นชนชาติสุดท้ายในบรรดาบุตรทั้งหลายของอับราฮัม และประวัติศาสตร์ช่วงที่พระเจ้าได้ทรงเข้าสู่พันธสัญญากับอับราฮัมนั้น เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของประวัติศาสตร์ช่วงที่พระเจ้าทรงรื้อฟื้นพันธสัญญานั้นกับชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน
Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all. Romans 4:16.
เหตุฉะนั้นจึงเป็นโดยความเชื่อ เพื่อว่าจะเป็นไปตามพระคุณ เพื่อพระสัญญานั้นจะได้มั่นคงแก่เชื้อสายทั้งปวง มิใช่แก่เฉพาะผู้ที่อยู่ฝ่ายธรรมบัญญัติเท่านั้น แต่แก่ผู้ที่อยู่ฝ่ายความเชื่อของอับราฮัมด้วย ผู้เป็นบิดาของเราทุกคน โรม 4:16
The message of Elijah is representing the principle of alpha and omega, for the fathers are alpha and the children are omega. Elijah’s message would turn the hearts of the fathers to the children. Christ identified John the Baptist as Elijah and Ellen White identified William Miller as both Elijah and John the Baptist. The message of all of these representative men was represented as turning the hearts of the fathers to the children and vice-versa. That work represents the effect of the message in turning men’s hearts to their heavenly Father, but it means more, for it is a symbol of the work. In Bible prophecy symbols have more than one meaning and must be identified by context.
ข่าวสารของเอลียาห์เป็นตัวแทนของหลักการแห่งอัลฟาและโอเมกา เพราะบรรพบุรุษทั้งหลายคืออัลฟา และบุตรทั้งหลายคือโอเมกา ข่าวสารของเอลียาห์จะหันใจของบรรพบุรุษไปหาบุตรทั้งหลาย พระคริสต์ทรงระบุว่ายอห์นผู้ให้บัพติศมาเป็นเอลียาห์ และเอลเลน ไวท์ได้ระบุว่าวิลเลียม มิลเลอร์เป็นทั้งเอลียาห์และยอห์นผู้ให้บัพติศมา ข่าวสารของบุรุษผู้เป็นตัวแทนทั้งหมดเหล่านี้ถูกแสดงให้เห็นว่าเป็นการหันใจของบรรพบุรุษไปหาบุตรทั้งหลาย และในทางกลับกัน งานนั้นเป็นตัวแทนของผลแห่งข่าวสารในการหันใจของมนุษย์ไปหาพระบิดาแห่งสวรรค์ของตน แต่มีความหมายยิ่งกว่านั้น เพราะเป็นสัญลักษณ์ของงานนั้น ในคำพยากรณ์พระคัมภีร์ สัญลักษณ์มีความหมายมากกว่าหนึ่งประการ และต้องระบุความหมายตามบริบท
“What was it that made John the Baptist great? He closed his mind to the mass of tradition presented by the teachers of the Jewish nation, and opened it to the wisdom which comes from above. Before his birth the Holy Spirit testified of John: ‘He shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost…. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord.’ Luke 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.
“อะไรคือสิ่งที่ทำให้ยอห์นผู้ให้บัพติศมายิ่งใหญ่? เขาปิดจิตใจของตนต่อมวลประเพณีที่บรรดาครูของชนชาติยิวนำเสนอ และเปิดจิตใจรับสติปัญญาซึ่งมาจากเบื้องบน ก่อนที่เขาจะถือกำเนิด พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้ทรงเป็นพยานถึงยอห์นว่า ‘เขาจะเป็นใหญ่จำเพาะพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า และจะไม่ดื่มเหล้าองุ่นหรือสุราเมา และเขาจะเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์…. และเขาจะนำชนชาติอิสราเอลเป็นอันมากให้หันกลับมาหาองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเขาทั้งหลาย และเขาจะไปข้างพระองค์ด้วยจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชอย่างเอลียาห์ เพื่อจะให้จิตใจของบิดาหันกลับมาหาบุตร และให้คนที่ไม่เชื่อฟังหันมาสู่สติปัญญาของคนชอบธรรม เพื่อจัดเตรียมชนชาติหนึ่งไว้ให้พร้อมสำหรับองค์พระผู้เป็นเจ้า’ ลูกา 1:15–17” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.
The message is designed that those who choose to hear will turn their hearts unto the Heavenly Father, yet the primary prophetic principle that will be used to convey the warning message will be that Christ is the Alpha and Omega, the first and the last, the beginning and ending. The Elijah message is based upon the presentation of God’s prophetic Word from the perspective that Jesus Christ is the Word of God, and the rules that govern the Bible are also attributes of His character.
ข่าวสารถูกจัดเตรียมไว้เพื่อให้ผู้ที่เลือกจะฟังหันใจของตนกลับมาหาพระบิดาแห่งสวรรค์ กระนั้น หลักการเชิงพยากรณ์สำคัญประการแรกที่จะถูกใช้เพื่อถ่ายทอดสารแห่งคำเตือนนั้น คือการที่พระคริสต์ทรงเป็นอัลฟาและโอเมกา เป็นเบื้องต้นและเบื้องปลาย เป็นปฐมและอวสาน ข่าวสารของเอลียาห์ตั้งอยู่บนการนำเสนอพระวจนะแห่งคำพยากรณ์ของพระเจ้าจากมุมมองที่ว่าพระเยซูคริสต์ทรงเป็นพระวจนะของพระเจ้า และกฎเกณฑ์ที่ปกครองพระคัมภีร์นั้นก็เป็นคุณลักษณะแห่งพระลักษณะของพระองค์ด้วย
“The law of God is as sacred as God Himself. It is a revelation of His will, a transcript of His character, the expression of divine love and wisdom. The harmony of creation depends upon the perfect conformity of all beings, of everything, animate and inanimate, to the law of the Creator. God has ordained laws for the government, not only of living beings, but of all the operations of nature. Everything is under fixed laws, which cannot be disregarded. But while everything in nature is governed by natural laws, man alone, of all that inhabits the earth, is amenable to moral law. To man, the crowning work of creation, God has given power to understand His requirements, to comprehend the justice and beneficence of His law, and its sacred claims upon him; and of man unswerving obedience is required.” Patriarchs and Prophets, 53.
“พระบัญญัติของพระเจ้านั้นศักดิ์สิทธิ์เพียงใด พระเจ้าเองก็ศักดิ์สิทธิ์เพียงนั้น พระบัญญัตินี้เป็นการสำแดงพระประสงค์ของพระองค์ เป็นสำเนาพระลักษณะของพระองค์ เป็นการแสดงออกแห่งความรักและพระปัญญาอันทรงสภาพพระเจ้า ความประสานกลมกลืนแห่งสรรพสิ่งที่ทรงสร้างขึ้นย่อมขึ้นอยู่กับการที่สรรพชีวิตและสรรพสิ่งทั้งปวง ทั้งที่มีชีวิตและไม่มีชีวิต สอดคล้องต้องกันอย่างสมบูรณ์กับพระบัญญัติของพระผู้สร้าง พระเจ้าได้ทรงกำหนดกฎเกณฑ์สำหรับการปกครอง มิใช่เพียงของสิ่งมีชีวิตเท่านั้น แต่สำหรับการดำเนินงานทั้งสิ้นของธรรมชาติด้วย ทุกสิ่งอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์อันแน่นอนซึ่งไม่อาจละเลยได้ แต่ท่ามกลางสรรพสิ่งทั้งปวงในธรรมชาติซึ่งอยู่ใต้การปกครองของกฎธรรมชาติ มีเพียงมนุษย์เท่านั้น ในบรรดาทุกสิ่งที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก ที่ต้องรับผิดชอบต่อกฎศีลธรรม แด่มนุษย์ซึ่งเป็นผลงานสูงสุดแห่งการทรงสร้างนั้น พระเจ้าได้ประทานความสามารถให้เข้าใจข้อทรงเรียกร้องของพระองค์ ให้ตระหนักถึงความยุติธรรมและพระคุณอันเอื้อเฟื้อของพระบัญญัติของพระองค์ ตลอดจนข้อเรียกร้องอันศักดิ์สิทธิ์ของพระบัญญัตินั้นที่มีต่อเขา และพระองค์ทรงเรียกร้องการเชื่อฟังอย่างไม่เอนเอียงจากมนุษย์” Patriarchs and Prophets, 53.
Everything (and this would include the Bible, for the Bible is something and if it is something, then it is part of everything) is under fixed laws. The Bible has fixed laws or rules that govern its correct interpretation. One of those rules is that the Bible identifies the end of a thing with the beginning of a thing. Jesus is the Word of God, and He is the first and the last, and it’s a “fixed law” and an attribute of His character.
ทุกสิ่ง (และนี่ย่อมรวมถึงพระคัมภีร์ด้วย เพราะพระคัมภีร์เป็นสิ่งหนึ่ง และหากเป็นสิ่งหนึ่งแล้ว ก็ย่อมเป็นส่วนหนึ่งของทุกสิ่ง) อยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ตายตัว พระคัมภีร์มีกฎหรือหลักเกณฑ์ตายตัวที่ควบคุมการตีความอันถูกต้องของพระคัมภีร์ หนึ่งในกฎเหล่านั้นคือ พระคัมภีร์ระบุว่าจุดจบของสิ่งหนึ่งสัมพันธ์เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับจุดเริ่มต้นของสิ่งนั้น พระเยซูทรงเป็นพระวจนะของพระเจ้า และพระองค์ทรงเป็นเบื้องต้นและเบื้องปลาย และนี่เป็น “กฎตายตัว” และเป็นคุณลักษณะประการหนึ่งแห่งพระลักษณะของพระองค์
We used this introduction of Elijah to show that the beginning and ending of both the Old and New Testaments agree. The ending of the Bible, which is also the end of the book of Revelation also agrees with the beginning of Revelation. Five witnesses to the same truths based upon the principle which is an attribute of God’s character that God’s Word always illustrates the end of a thing with the beginning of that thing. This reality is part of what it means that Jesus Christ is the Alpha and Omega.
เราได้ใช้บทนำเกี่ยวกับเอลียาห์นี้เพื่อแสดงให้เห็นว่า การเริ่มต้นและการสิ้นสุดของทั้งพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่สอดคล้องต้องกัน ส่วนตอนจบของพระคัมภีร์ ซึ่งก็คือจุดสิ้นสุดของพระธรรมวิวรณ์ด้วยนั้น ก็สอดคล้องกับตอนต้นของพระธรรมวิวรณ์เช่นกัน พยานห้าประการยืนยันความจริงเดียวกัน โดยตั้งอยู่บนหลักการซึ่งเป็นคุณลักษณะประการหนึ่งแห่งพระลักษณะของพระเจ้า กล่าวคือ พระวจนะของพระเจ้าทรงแสดงให้เห็นตอนจบของสิ่งหนึ่งสิ่งใดด้วยตอนต้นของสิ่งนั้นเสมอ ความเป็นจริงข้อนี้เป็นส่วนหนึ่งของความหมายที่ว่า พระเยซูคริสต์ทรงเป็นอัลฟาและโอเมกา
“To the apostle John on the isle of Patmos were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. Subjects of intense interest and vast importance were presented to him in figures and symbols, that the people of God might become intelligent concerning the perils and conflicts before them. The history of the Christian world to the very close of time was revealed to John. With great clearness he saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing message which is to ripen the harvest of earth, either as sheaves for the heavenly garner, or as fagots for the fires of the last day.
“ภาพเหตุการณ์อันลึกซึ้งและน่าตื่นตะลึงเกี่ยวกับประสบการณ์ของคริสตจักรได้ถูกเปิดเผยแก่อัครทูตยอห์นบนเกาะปัทมอส หัวข้อทั้งหลายอันน่าสนใจอย่างยิ่งและมีความสำคัญใหญ่หลวงได้ถูกสำแดงแก่ท่านเป็นภาพเปรียบและสัญลักษณ์ เพื่อประชากรของพระเจ้าจะได้มีความเข้าใจถึงภยันตรายและการต่อสู้ที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขา ประวัติศาสตร์ของโลกคริสเตียนจนถึงวาระสุดท้ายแห่งกาลเวลาได้ถูกเปิดเผยแก่ยอห์น ด้วยความชัดเจนอย่างยิ่ง ท่านได้เห็นฐานะ อันตราย การต่อสู้ และการช่วยกู้ครั้งสุดท้ายของประชากรของพระเจ้า ท่านได้บันทึกข่าวสารสุดท้ายซึ่งจะทำให้การเก็บเกี่ยวของโลกสุกงอม ไม่ว่าจะเป็นฟ่อนข้าวสำหรับยุ้งฉางสวรรค์ หรือเป็นฟืนมัดสำหรับไฟแห่งวันสุดท้าย”
“In vision John beheld the trials which God’s people would endure for the truth’s sake. He saw their unyielding firmness in obeying the commandments of God, in the face of the oppressive powers that sought to force them into disobedience, and he saw their final triumph over the beast and his image.
“ในการทรงนิมิต ยอห์นได้เห็นการทดลองทั้งหลายซึ่งประชากรของพระเจ้าจะต้องทน endure เพราะเห็นแก่ความจริง เขาได้เห็นความมั่นคงอันไม่ยอมอ่อนข้อของพวกเขาในการเชื่อฟังพระบัญญัติของพระเจ้า ท่ามกลางอำนาจกดขี่ที่พยายามบังคับให้พวกเขาไม่เชื่อฟัง และเขาได้เห็นชัยชนะในที่สุดของพวกเขาเหนือสัตว์ร้ายและรูปของมัน”
“Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’
“ภายใต้สัญลักษณ์ของพญานาคใหญ่สีแดง สัตว์ร้ายที่คล้ายเสือดาว และสัตว์ร้ายที่มีเขาเหมือนลูกแกะ บรรดารัฐบาลฝ่ายโลกซึ่งจะมีบทบาทโดยเฉพาะในการเหยียบย่ำพระบัญญัติของพระเจ้าและข่มเหงประชากรของพระองค์ ได้ถูกสำแดงแก่ยอห์น สงครามนี้ดำเนินต่อไปจนถึงวาระสุดท้ายแห่งกาลเวลา ประชากรของพระเจ้า ซึ่งถูกเป็นสัญลักษณ์โดยหญิงบริสุทธิ์และบุตรของนาง ถูกแสดงให้เห็นว่าเป็นฝ่ายข้างน้อยอย่างยิ่ง ในยุคสุดท้ายยังคงเหลืออยู่เพียงคนส่วนน้อยที่เหลือรอดเท่านั้น เกี่ยวกับคนเหล่านี้ ยอห์นกล่าวว่า พวกเขาคือ ‘ผู้ที่รักษาพระบัญญัติของพระเจ้า และมีคำพยานของพระเยซูคริสต์’”
“Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.
“โดยผ่านทางลัทธินอกศาสนา และต่อมาผ่านทางสันตะปาปา ซาตานได้ใช้อำนาจของตนอยู่เป็นเวลาหลายศตวรรษ ในความพยายามที่จะลบล้างพยานที่สัตย์ซื่อของพระเจ้าให้หมดไปจากแผ่นดินโลก พวกนอกศาสนาและพวกสันตะปาปาถูกขับดันด้วยวิญญาณมังกรอันเดียวกัน สิ่งที่แตกต่างกันมีเพียงว่า สันตะปาปา ซึ่งแสร้งทำเป็นรับใช้พระเจ้า กลับเป็นศัตรูที่อันตรายและโหดร้ายยิ่งกว่า โดยผ่านทางอำนาจของลัทธิโรมัน ซาตานได้กักโลกทั้งโลกไว้เป็นเชลย คริสตจักรของพระเจ้าที่อ้างตนว่าเป็นของพระองค์ถูกกวาดเข้าไปอยู่ในหมู่แห่งความลวงนี้ และประชากรของพระเจ้าได้ทนทุกข์ภายใต้ความพิโรธของมังกรนานกว่าหนึ่งพันปี และเมื่อสันตะปาปา ซึ่งถูกพรากกำลังของตนไป ถูกบีบบังคับให้ยุติการข่มเหง ยอห์นก็ได้เห็นอำนาจใหม่หนึ่งผงาดขึ้นมา เพื่อสะท้อนเสียงของมังกร และสืบต่อการงานอันโหดร้ายและเป็นการหมิ่นประมาทพระเจ้าเช่นเดียวกันนั้น อำนาจนี้ ซึ่งเป็นอำนาจสุดท้ายที่จะทำสงครามต่อสู้กับคริสตจักรและพระราชบัญญัติของพระเจ้า ได้รับการเป็นสัญลักษณ์ด้วยสัตว์ร้ายตัวหนึ่งที่มีเขาเหมือนลูกแกะ สัตว์ร้ายทั้งหลายที่มาก่อนหน้านี้ได้ขึ้นมาจากทะเล แต่ตัวนี้ขึ้นมาจากแผ่นดิน อันเป็นภาพแทนการผงาดขึ้นอย่างสงบของชนชาติที่สัตว์ร้ายนั้นเป็นสัญลักษณ์ ‘เขาสองเขาเหมือนลูกแกะ’ เป็นภาพแทนได้อย่างเหมาะสมถึงลักษณะของรัฐบาลสหรัฐอเมริกา ดังที่สำแดงออกในหลักการพื้นฐานสองประการของประเทศ คือ ลัทธิสาธารณรัฐและลัทธิโปรเตสแตนต์ หลักการทั้งสองนี้คือเคล็ดลับแห่งอำนาจและความรุ่งเรืองของเราในฐานะชนชาติ บรรดาผู้ที่ได้พบที่ลี้ภัยเป็นครั้งแรกบนชายฝั่งของอเมริกาต่างชื่นชมยินดีที่ตนได้มาถึงดินแดนที่เป็นอิสระจากข้ออ้างอันหยิ่งผยองของลัทธิสันตะปาปาและจากทรราชแห่งการปกครองโดยกษัตริย์ พวกเขาตั้งใจจะสถาปนารัฐบาลขึ้นบนรากฐานอันกว้างขวางแห่งเสรีภาพฝ่ายพลเมืองและเสรีภาพทางศาสนา”
“But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.
“แต่เส้นรอยที่เข้มงวดแห่งดินสอของคำพยากรณ์เผยให้เห็นความเปลี่ยนแปลงในภาพอันสงบสุขนี้ สัตว์ร้ายที่มีเขาเหมือนลูกแกะนั้นพูดด้วยเสียงของพญานาค และ ‘ใช้อำนาจทั้งสิ้นของสัตว์ร้ายตัวแรกต่อหน้ามัน’ คำพยากรณ์ประกาศว่า มันจะบอกแก่บรรดาผู้ที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลกให้สร้างรูปของสัตว์ร้าย และว่า ‘มันยังบังคับทุกคน ทั้งผู้น้อยและผู้ใหญ่ คนมั่งมีและคนยากจน คนไทและทาส ให้รับเครื่องหมายไว้ที่มือขวาของตน หรือที่หน้าผากของตน และเพื่อไม่ให้ผู้ใดสามารถซื้อหรือขายได้ เว้นแต่ผู้ที่มีเครื่องหมายนั้น หรือมีชื่อของสัตว์ร้าย หรือมีเลขแห่งชื่อของมัน’ ดังนั้น โปรเตสแตนต์นิยมจึงดำเนินตามรอยเท้าของสันตะปาปา”
“It is at this time that the third angel is seen flying in the midst of heaven, proclaiming: ‘If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of His indignation.’ ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ In marked contrast to the world stands the little company who will not swerve from their allegiance to God. These are they of whom Isaiah speaks as repairing the breach which had been made in the law of God, they who are building the old waste places, raising up the foundation of many generations.
“ณ เวลานี้เอง ทูตสวรรค์องค์ที่สามถูกเห็นว่ากำลังบินอยู่กลางท้องฟ้า ประกาศว่า ‘ถ้าผู้ใดนมัสการสัตว์ร้ายและรูปของมัน และรับเครื่องหมายของมันไว้ที่หน้าผากหรือที่มือของตน ผู้นั้นจะต้องดื่มเหล้าองุ่นแห่งพระพิโรธของพระเจ้า ซึ่งเทออกอย่างไม่เจือปนลงในถ้วยแห่งความกริ้วของพระองค์’ ‘คนเหล่านี้แหละคือผู้ที่รักษาพระบัญญัติของพระเจ้า และความเชื่อของพระเยซู’ ตรงกันข้ามกับโลกอย่างเด่นชัด คือคนหมู่น้อยที่ยืนหยัดอยู่ซึ่งจะไม่หันเหไปจากความจงรักภักดีต่อพระเจ้า คนเหล่านี้คือผู้ที่อิสยาห์กล่าวถึงว่าเป็นผู้ซ่อมแซมรอยร้าวซึ่งได้เกิดขึ้นในพระราชบัญญัติของพระเจ้า เป็นผู้ที่กำลังก่อสร้างบรรดาสถานที่รกร้างแต่โบราณขึ้นใหม่ และตั้งรากฐานของคนหลายชั่วอายุให้ขึ้นอีก”
“The most solemn warning and the most awful threatening ever addressed to mortals is that contained in the third angel’s message. The sin that calls down the wrath of God unmixed with mercy must be of the most heinous character. Is the world to be left in darkness as to the nature of this sin?—Most assuredly not. God does not deal thus with His creatures. His wrath is never visited upon sins of ignorance. Before His judgments are brought upon the earth, the light in regard to this sin must be presented to the world, that man may know why these judgments are to be inflicted, and may have opportunity to escape them.
“คำเตือนอันเคร่งขรึมที่สุดและคำขู่อันน่าสะพรึงกลัวยิ่งที่สุดเท่าที่เคยมีมา ซึ่งได้ถูกประกาศแก่มนุษย์ทั้งหลาย คือคำเตือนนั้นซึ่งบรรจุอยู่ในข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สาม บาปที่เรียกพระพิโรธของพระเจ้าให้ลงมาโดยปราศจากพระเมตตาเจือปน ย่อมต้องเป็นบาปที่ชั่วช้าอย่างที่สุด โลกจะถูกปล่อยให้อยู่ในความมืดมนเกี่ยวกับลักษณะของบาปนี้หรือ?—หาเป็นเช่นนั้นไม่อย่างแน่นอน พระเจ้าไม่ทรงกระทำต่อสิ่งทรงสร้างของพระองค์เช่นนั้น พระพิโรธของพระองค์ไม่เคยตกลงเหนือบาปที่เกิดจากความไม่รู้ ก่อนที่การพิพากษาของพระองค์จะถูกนำมาสู่โลก ความสว่างเกี่ยวกับบาปนี้จะต้องถูกเสนอแก่ชาวโลก เพื่อมนุษย์จะได้รู้ว่าเหตุใดการพิพากษาเหล่านี้จึงจะถูกนำมาลงโทษ และเพื่อเขาจะมีโอกาสหลีกหนีพ้นจากสิ่งเหล่านั้น”
“The message containing this warning is the last to be proclaimed before the revelation of the Son of man. The signs which He Himself has given declare His coming to be near at hand. For well-nigh forty years has the message of the third angel been sounding. In the issue of the great contest two parties are developed, those who ‘worship the beast and his image,’ and receive his mark, and those who receive ‘the seal of the living God,’ who have the Father’s name written in their foreheads. This is not a visible mark. The time has come when all who have an interest in their soul’s salvation should earnestly and solemnly inquire, What is the seal of God? and what is the mark of the beast? How can we avoid receiving it?
“ข่าวสารที่ประกอบด้วยคำเตือนนี้เป็นข่าวสารสุดท้ายที่จะต้องประกาศก่อนการสำแดงของบุตรมนุษย์ หมายสำคัญซึ่งพระองค์เองได้ประทานไว้นั้นประกาศว่าการเสด็จมาของพระองค์อยู่ใกล้เข้ามาแล้ว เกือบสี่สิบปีมาแล้วที่ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามได้ดังก้องอยู่ ในประเด็นแห่งความขัดแย้งยิ่งใหญ่นั้น ได้ปรากฏคนอยู่สองฝ่าย คือผู้ที่ ‘นมัสการสัตว์ร้ายและรูปของมัน’ และรับเครื่องหมายของมัน กับผู้ที่ได้รับ ‘ตราประทับของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่’ ซึ่งมีพระนามของพระบิดาเขียนไว้บนหน้าผากของตน นี่มิใช่เครื่องหมายที่มองเห็นได้ บัดนี้ถึงเวลาแล้วที่ทุกคนผู้มีความสนใจในความรอดแห่งจิตวิญญาณของตน ควรจะสอบถามอย่างจริงจังและเคร่งขรึมว่า ตราประทับของพระเจ้าคืออะไร? และเครื่องหมายของสัตว์ร้ายคืออะไร? เราจะหลีกเลี่ยงไม่ให้ได้รับมันได้อย่างไร?”
“The seal of God, the token or sign of His authority, is found in the fourth commandment. This is the only precept of the Decalogue that points to God as the Creator of the heavens and the earth, and clearly distinguishes the true God from all false gods. Throughout the Scriptures the fact of God’s creative power is cited as proof that He is above all heathen deities.
“ตราประทับของพระเจ้า อันเป็นเครื่องหมายหรือสัญลักษณ์แห่งสิทธิอำนาจของพระองค์ ปรากฏอยู่ในพระบัญญัติข้อที่สี่ พระบัญญัติข้อนี้เป็นข้อเดียวในพระบัญญัติสิบประการที่ชี้ไปยังพระเจ้าในฐานะพระผู้สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก และแยกความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างพระเจ้าเที่ยงแท้กับพระทั้งปวงที่เป็นเท็จ ตลอดทั่วพระคัมภีร์ ความจริงเรื่องฤทธานุภาพแห่งการทรงสร้างของพระเจ้าได้รับการอ้างถึงเป็นหลักฐานว่าพระองค์ทรงอยู่เหนือเทพเจ้าของชนต่างชาติทั้งปวง”
“The Sabbath enjoined by the fourth commandment was instituted to commemorate the work of creation, thus to keep the minds of men ever directed to the true and living God. Had the Sabbath always been kept, there would never have been an idolater, an atheist, or an infidel. The sacred observance of God”s holy day would have led the minds of men to their Creator. The things of nature would have brought Him to their remembrance, and they would have borne witness to His power and His love. The Sabbath of the fourth commandment is the seal of the living God. It points to God as the Creator, and is the sign of His rightful authority over the beings He has made.
“สะบาโตซึ่งทรงบัญชาไว้ในพระบัญญัติข้อที่สี่นั้น ได้ทรงสถาปนาขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกถึงพระราชกิจแห่งการทรงสร้าง เพื่อให้จิตใจของมนุษย์มุ่งตรงไปยังพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์และแท้จริงอยู่เสมอ หากมีการรักษาวันสะบาโตมาตลอด ก็จะไม่มีผู้กราบไหว้รูปเคารพ ผู้ปฏิเสธพระเจ้า หรือผู้ไร้ศรัทธาเลย การถือรักษาวันบริสุทธิ์ของพระเจ้าอย่างศักดิ์สิทธิ์นั้น คงจะได้นำจิตใจของมนุษย์ไปสู่พระผู้สร้างของตน สิ่งทั้งหลายในธรรมชาติจะทำให้พวกเขาระลึกถึงพระองค์ และสิ่งเหล่านั้นย่อมเป็นพยานถึงฤทธานุภาพและความรักของพระองค์ วันสะบาโตแห่งพระบัญญัติข้อที่สี่คือดวงตราของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ วันนั้นชี้ไปยังพระเจ้าในฐานะพระผู้สร้าง และเป็นหมายสำคัญแห่งสิทธิอำนาจอันชอบธรรมของพระองค์เหนือบรรดาสิ่งทรงสร้างทั้งหลายที่พระองค์ได้ทรงสร้างไว้”
“What, then, is the mark of the beast, if it is not the spurious sabbath which the world has accepted in the place of the true?
“ถ้าเช่นนั้น เครื่องหมายของสัตว์ร้ายนั้นคืออะไรเล่า หากมิใช่สะบาโตเทียมปลอมที่โลกได้รับไว้แทนสะบาโตที่แท้จริง?”
“The prophetic declaration that the Papacy was to exalt itself above all that is called God, or that is worshiped, has been strikingly fulfilled in the changing of the Sabbath from the seventh to the first day of the week. Wherever the papal Sabbath is honored in preference to the Sabbath of God, there the man of sin is exalted above the Creator of heaven and earth.
“คำประกาศฝ่ายพยากรณ์ที่ว่าอำนาจสันตะปาปาจะยกตนขึ้นเหนือสิ่งสารพัดที่ได้ชื่อว่าเป็นพระเจ้า หรือที่เขากราบไหว้นมัสการนั้น ได้สำเร็จอย่างเด่นชัดแล้วในการเปลี่ยนวันสะบาโตจากวันที่เจ็ดมาเป็นวันแรกของสัปดาห์ ไม่ว่าที่ใดก็ตามซึ่งมีการให้เกียรติวันสะบาโตของสันตะปาปาเหนือกว่าวันสะบาโตของพระเจ้า ที่นั่นมนุษย์แห่งบาปก็ถูกยกขึ้นเหนือพระผู้ทรงสร้างฟ้าและแผ่นดิน”
“Those who assert that Christ changed the Sabbath are directly contradicting His own words. In His Sermon on the Mount He declared: ‘Think not that I am come to destroy the law, or the prophets; I am not come to destroy, but to fulfil. For verily I say unto you, Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in nowise pass from the law, till all be fulfilled. Whosoever, therefore shall break one of these least commandments, and shall teach men so, he shall be called the least in the kingdom of heaven; but whosoever shall do and teach them, the same shall be called great in the kingdom of heaven.’
“ผู้ที่อ้างว่าพระคริสต์ทรงเปลี่ยนวันสะบาโตกำลังขัดแย้งกับพระวจนะของพระองค์เองโดยตรง ในพระธรรมเทศนาบนภูเขา พระองค์ตรัสประกาศว่า ‘อย่าคิดว่าเรามาล้มล้างธรรมบัญญัติหรือคำของบรรดาผู้พยากรณ์ เรามิได้มาล้มล้าง แต่มาเพื่อให้สำเร็จ เพราะเราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ตราบใดที่ฟ้าและดินยังไม่ล่วงไป แม้อักษรหนึ่งหรือขีดหนึ่งก็จะไม่มีวันสูญไปจากธรรมบัญญัติ จนกว่าทุกสิ่งจะสำเร็จไป ฉะนั้น ผู้ใดละเมิดบัญญัติเล็กน้อยที่สุดข้อหนึ่งข้อใด และสอนมนุษย์ให้กระทำอย่างนั้น ผู้นั้นจะได้ชื่อว่าเป็นผู้น้อยที่สุดในอาณาจักรสวรรค์ แต่ผู้ใดประพฤติตามและสั่งสอนบัญญัติเหล่านั้น ผู้นั้นจะได้ชื่อว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในอาณาจักรสวรรค์’”
“Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of this church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman Church has not relinquished her claim to infallibility, and when the world and the Protestant churches accept the spurious sabbath of her creating, they virtually acknowledge her claim. They may cite the authority of the apostles and fathers in defense of this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.” Signs of the Times, November 1, 1899.
“ชาวโรมันคาทอลิกยอมรับว่าการเปลี่ยนแปลงวันสะบาโตนั้นได้กระทำขึ้นโดยคริสตจักรของตนเอง และพวกเขายกการเปลี่ยนแปลงนี้เองเป็นหลักฐานแสดงถึงสิทธิอำนาจสูงสุดของคริสตจักรนี้ พวกเขาประกาศว่า โดยการถือรักษาวันแรกของสัปดาห์เป็นวันสะบาโตนั้น พวกโปรเตสแตนต์กำลังยอมรับอำนาจของนางในการบัญญัติกฎหมายในสิ่งทั้งหลายฝ่ายพระเจ้า คริสตจักรโรมันมิได้ละทิ้งข้ออ้างของตนเรื่องความไม่อาจผิดพลาดได้ และเมื่อโลกกับคริสตจักรโปรเตสแตนต์ทั้งหลายยอมรับวันสะบาโตเทียมที่นางสร้างขึ้น พวกเขาก็ย่อมรับรองข้ออ้างของนางโดยปริยาย พวกเขาอาจอ้างสิทธิอำนาจของอัครสาวกและบรรพชนฝ่ายคริสตจักรเพื่อปกป้องการเปลี่ยนแปลงนี้ แต่ความวิบัติแห่งเหตุผลของพวกเขานั้นเห็นได้โดยง่าย ฝ่ายผู้นิยมสันตะปาปาก็เฉียบคมพอที่จะเห็นว่าพวกโปรเตสแตนต์กำลังหลอกลวงตนเอง โดยจงใจปิดตาของตนต่อข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ เมื่อสถาบันวันอาทิตย์ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้น เขาก็เปรมปรีดิ์ ด้วยรู้สึกมั่นใจว่าในที่สุดสิ่งนี้จะนำโลกโปรเตสแตนต์ทั้งสิ้นมาอยู่ใต้ธงของโรม” Signs of the Times, November 1, 1899.