In the previous article we identified Elijah as a symbol. In agreement with William Miller’s rules, “symbols” may have more than one meaning. Therefore, Elijah as a symbol may also represent one part of the two-fold symbol of Elijah and Moses. The two-fold symbol of Elijah and Moses runs through the entire book of Revelation, and to be uncertain about what the two-fold symbol represents is to be uncertain about the message in the book of Revelation that is unsealed just before probation closes. For this reason, we will now specifically address certain prophetic characteristics that are identified with the symbol of Elijah.
ในบทความก่อนหน้านี้ เราได้ชี้ว่าเอลียาห์เป็นสัญลักษณ์ ตามกฎของวิลเลียม มิลเลอร์นั้น “สัญลักษณ์” อาจมีความหมายได้มากกว่าหนึ่งประการ ดังนั้น เอลียาห์ในฐานะสัญลักษณ์อาจเป็นตัวแทนของส่วนหนึ่งในสัญลักษณ์คู่ของเอลียาห์และโมเสสด้วย สัญลักษณ์คู่ของเอลียาห์และโมเสสปรากฏตลอดทั้งพระธรรมวิวรณ์ และการไม่แน่ใจว่าสัญลักษณ์คู่นี้เป็นตัวแทนของสิ่งใด ก็เท่ากับไม่แน่ใจเกี่ยวกับข่าวสารในพระธรรมวิวรณ์ซึ่งถูกเปิดผนึกออกก่อนที่เวลาการทดลองจะสิ้นสุดลงไม่นาน ด้วยเหตุนี้ บัดนี้เราจะกล่าวถึงลักษณะเชิงพยากรณ์บางประการโดยเฉพาะ ซึ่งสัมพันธ์อยู่กับสัญลักษณ์ของเอลียาห์.
We have three primary witnesses to establish those prophetic characteristics. Those witnesses are the prophet Elijah, John the Baptist and William Miller who inspiration identifies as interchangeable symbols.
เรามีพยานหลักสามท่านเพื่อยืนยันลักษณะเชิงพยากรณ์เหล่านั้น พยานเหล่านั้นคือผู้เผยพระวจนะเอลียาห์ ยอห์นผู้ให้บัพติศมา และวิลเลียม มิลเลอร์ ซึ่งพระวิญญาณแห่งการดลใจระบุว่าเป็นสัญลักษณ์ที่สามารถใช้แทนกันได้
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.
“คนเป็นอันมากถูกนำให้ยอมรับความจริงที่วิลเลียม มิลเลอร์ประกาศ และบรรดาผู้รับใช้ของพระเจ้าก็ได้รับการทรงยกขึ้นในจิตวิญญาณและฤทธานุภาพของเอลียาห์เพื่อประกาศข่าวสารนั้น เช่นเดียวกับยอห์น ผู้ทรงเป็นผู้บุกเบิกของพระเยซู ผู้ที่ประกาศข่าวสารอันเคร่งขรึมนี้รู้สึกว่าตนถูกบังคับให้วางขวานไว้ที่รากของต้นไม้ และเรียกมนุษย์ทั้งหลายให้เกิดผลอันสมแก่การกลับใจ คำพยานของพวกเขามุ่งที่จะปลุกเร้าและส่งผลกระทบอย่างทรงพลังต่อคริสตจักรทั้งหลาย และสำแดงลักษณะแท้จริงของคริสตจักรเหล่านั้น และเมื่อมีการเปล่งเสียงคำเตือนอันเคร่งขรึมให้หลีกหนีจากพระพิโรธที่จะมาถึง หลายคนที่เป็นสมาชิกอยู่กับคริสตจักรทั้งหลายก็ได้รับข่าวสารแห่งการเยียวยา; พวกเขาเห็นการถอยหลังของตน และด้วยน้ำตาอันขมขื่นแห่งการกลับใจและความทุกข์ระทมลึกซึ้งในจิตวิญญาณ จึงถ่อมตนลงเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า และเมื่อพระวิญญาณของพระเจ้าสถิตอยู่เหนือพวกเขา พวกเขาก็ช่วยกันเปล่งเสียงร้องว่า ‘จงยำเกรงพระเจ้า และถวายพระสิริแด่พระองค์; เพราะถึงเวลาการพิพากษาของพระองค์แล้ว’” Early Writings, 233.
Elijah, John the Baptist and Miller were given a specific spirit that guided and defined their work. Their testimony was “calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest” those churches’ “real character.” Whether it was in the time of Ahab, John the Baptist or William Miller the churches they were addressing all possessed a Laodicean blindness that was so deep and dark that the message needed to be as direct as laying an “ax at the root of the tree.” It included the announcement of the close of probation, which with John the Baptist’s was the warning of “the wrath” that was about “to come.” Miller’s message of proclaiming “Fear God and give glory to Him; for the hour of His judgment is come,” was also a warning of the wrath to come.
เอลียาห์ ยอห์นผู้ให้บัพติศมา และมิลเลอร์ ได้รับมอบวิญญาณจำเพาะประการหนึ่ง ซึ่งชี้นำและกำหนดลักษณะงานของพวกเขา คำพยานของพวกเขา “ถูกคำนวณไว้เพื่อปลุกเร้าและกระทบต่อคริสตจักรทั้งหลายอย่างทรงพลัง และสำแดง” “ลักษณะที่แท้จริง” ของคริสตจักรเหล่านั้น ไม่ว่าจะเป็นในสมัยของอาหับ ยอห์นผู้ให้บัพติศมา หรือวิลเลียม มิลเลอร์ คริสตจักรทั้งหลายที่พวกเขากำลังกล่าวถึงนั้น ต่างก็มีความตาบอดแบบเลาดีเซียซึ่งลึกและมืดมนเสียจนข่าวสารจำเป็นต้องตรงไปตรงมาราวกับการวาง “ขวานไว้ที่โคนต้นไม้” ข่าวสารนั้นรวมถึงการประกาศถึงการสิ้นสุดแห่งระยะเวลาทดลอง ซึ่งในกรณีของยอห์นผู้ให้บัพติศมาคือคำเตือนเรื่อง “พระพิโรธ” ที่กำลัง “จะมาถึง” ข่าวสารของมิลเลอร์ที่ประกาศว่า “จงเกรงกลัวพระเจ้าและถวายพระเกียรติแด่พระองค์ เพราะเวลาพิพากษาของพระองค์มาถึงแล้ว” ก็เป็นคำเตือนเรื่องพระพิโรธที่จะมาถึงด้วยเช่นกัน
“The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 148.
“เสียงของยอห์นถูกเปล่งขึ้นดุจแตร เสียงเรียกของเขาคือ ‘จงชี้ให้ชนชาติของเรารู้ถึงการละเมิดของเขาทั้งหลาย และให้วงศ์วานของยาโคบรู้ถึงบาปของเขา’ (อิสยาห์ 58:1) เขามิได้รับการศึกษาจากมนุษย์เลย พระเจ้าและธรรมชาติเป็นอาจารย์ของเขา แต่จำเป็นต้องมีผู้หนึ่งมาจัดเตรียมทางไว้เบื้องพระพักตร์พระคริสต์ ผู้มีความกล้าพอที่จะเปล่งเสียงของตนให้ได้ยินดุจผู้เผยพระวจนะในสมัยโบราณ เรียกประชาชาติที่เสื่อมทรามให้กลับใจใหม่” Selected Messages, book 2, 148.
Elijah commanded that his generation choose that day whether they would serve God or Baal, and that generation answered not a word, which equates to choosing Baal.
เอลียาห์บัญชาให้คนในชั่วอายุของตนเลือกในวันนั้นว่าจะปรนนิบัติพระเจ้าหรือพระบาอัล และคนในชั่วอายุนั้นก็มิได้ตอบสักคำเดียว ซึ่งเท่ากับเป็นการเลือกพระบาอัล
“Never was there greater need of faithful warnings and reproofs, and close, straight dealing, than at this very time. Satan has come down with great power, knowing that his time is short. He is flooding the world with pleasing fables, and the people of God love to have smooth things spoken to them. Sin and iniquity are not abhorred. I was shown that God’s people must make more firm, determined efforts to press back the incoming darkness. The close work of the Spirit of God is needed now as never before. Stupidity must be shaken off. We must arouse from the lethargy that will prove our destruction unless we resist it. Satan has a powerful, controlling influence upon minds. Preachers and people are in danger of being found upon the side of the powers of darkness. There is no such thing now as a neutral position. We are all decidedly for the right or decidedly with the wrong. Said Christ: ‘He that is not with Me is against Me; and he that gathereth not with Me scattereth abroad.’” Testimonies, volume 3, 327.
“ไม่เคยมีเวลาใดที่จำเป็นต้องมีคำตักเตือนและคำตำหนิอันสัตย์ซื่อ ตลอดจนการดำเนินการอย่างใกล้ชิด ตรงไปตรงมา มากยิ่งไปกว่าขณะนี้ ซาตานได้ลงมาด้วยฤทธิ์อำนาจอันยิ่งใหญ่ เพราะมันรู้ว่าเวลาของมันมีอยู่น้อย มันกำลังท่วมท้นโลกด้วยนิยายอันน่าพอใจ และประชากรของพระเจ้าก็ชอบที่จะได้ยินถ้อยคำที่ราบรื่นอ่อนหู บาปและความชั่วช้ามิได้เป็นสิ่งที่น่าชิงชัง ข้าพเจ้าได้รับการสำแดงให้เห็นว่า ประชากรของพระเจ้าจะต้องพยายามอย่างหนักแน่นและแน่วแน่มากยิ่งขึ้น เพื่อผลักดันความมืดที่กำลังคืบเข้ามานั้นกลับไป งานอันเข้มงวดของพระวิญญาณของพระเจ้านั้นจำเป็นในเวลานี้ยิ่งกว่าครั้งใด ความโง่เขลาจะต้องถูกสลัดทิ้ง เราจะต้องปลุกตนให้ตื่นจากความเฉื่อยชา ซึ่งจะนำไปสู่ความพินาศของเรา เว้นแต่เราจะต่อต้านมัน ซาตานมีอิทธิพลอันทรงพลังและครอบงำเหนือจิตใจทั้งหลาย ทั้งผู้เทศนาและประชาชนต่างตกอยู่ในอันตรายที่จะถูกพบว่าอยู่ฝ่ายอำนาจแห่งความมืด บัดนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกได้ว่าเป็นจุดยืนที่เป็นกลาง เราทุกคนล้วนอยู่ฝ่ายความถูกต้องอย่างเด็ดขาด หรือไม่ก็อยู่กับความผิดอย่างเด็ดขาด พระคริสต์ตรัสว่า ‘ผู้ที่ไม่อยู่ฝ่ายเราก็ต่อสู้เรา และผู้ที่ไม่รวบรวมไว้กับเราก็ทำให้กระจัดกระจายไป’” Testimonies, volume 3, 327.
John called “the degenerate nation” of his history “a generation of vipers.” The Millerites ultimately identified the degenerate nation of their history as the daughters of Babylon. Whether Elijah, John or Miller none of the three were theologians. They were all called from the common walks of life.
ยอห์นเรียก “ประชาชาติที่เสื่อมทราม” แห่งประวัติศาสตร์ของตนว่า “ชั่วอายุแห่งงูร้าย” ในที่สุด พวกมิลเลอไรต์ได้ระบุว่าประชาชาติที่เสื่อมทรามแห่งประวัติศาสตร์ของตนคือบรรดาธิดาของบาบิโลน ไม่ว่าจะเป็นเอลียาห์ ยอห์น หรือมิลเลอร์ ทั้งสามล้วนไม่ใช่นักเทววิทยา พวกเขาทั้งหมดได้รับการทรงเรียกมาจากวิถีชีวิตสามัญของผู้คน
“The truth as it is in Jesus, as it was proclaimed by Him when He was enshrouded by the pillowy cloud, is verity and truth in this our day, and will just as surely renovate the mind of the receiver as it has renovated minds in the past. Christ has declared, ‘If they hear not Moses and the Prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ (Luke 16:31).
“ความจริงดังที่เป็นอยู่ในพระเยซู ตามที่พระองค์ได้ทรงประกาศเมื่อพระองค์ถูกห่อหุ้มด้วยเมฆอันนุ่มดุจปุยนั้น เป็นสัจจะแท้และความจริงสำหรับกาลสมัยของเราในวันนี้ และจะฟื้นฟูจิตใจของผู้รับไว้อย่างแน่นอนพอ ๆ กับที่ได้ฟื้นฟูจิตใจของผู้คนในอดีตมาแล้ว พระคริสต์ได้ทรงประกาศว่า ‘ถ้าพวกเขาไม่ฟังโมเสสและพวกผู้เผยพระวจนะ แม้คนหนึ่งจะเป็นขึ้นมาจากความตาย พวกเขาก็จะไม่เชื่อ.’ (ลูกา 16:31)”
“As a people, we must prepare the way of the Lord, under the overruling guidance of the Holy Spirit, for the spread of the gospel in its purity. The stream of living water is to deepen and widen in its course. In all fields, nigh and afar off, men will be called from the plow, and from the more common commercial business vocations that largely occupy the mind, and will become educated in connection with men who have had experience—men who understand the truth. Through most wonderful workings of God, mountains of difficulty will be removed and cast into the sea. Let us labor as those who have experienced the virtue of truth as it is in Jesus.
“ในฐานะประชากรหนึ่ง เราจะต้องตระเตรียมทางขององค์พระผู้เป็นเจ้า ภายใต้การทรงนำอันครอบคลุมเหนือสิ่งทั้งปวงของพระวิญญาณบริสุทธิ์ เพื่อการแพร่ขยายของข่าวประเสริฐในความบริสุทธิ์ของมัน ธารแห่งน้ำแห่งชีวิตจะต้องลึกและกว้างขึ้นตามวิถีทางของมัน ในทุกเขตงาน ทั้งใกล้และไกล มนุษย์ทั้งหลายจะถูกเรียกออกมาจากคันไถ และจากอาชีพการค้าขายสามัญยิ่งกว่าที่ครอบงำความนึกคิดเป็นส่วนใหญ่ และจะได้รับการอบรมร่วมกับคนทั้งหลายที่มีประสบการณ์—คนที่เข้าใจความจริง โดยการทรงกระทำอันน่าอัศจรรย์ยิ่งของพระเจ้า ภูเขาแห่งความยากลำบากจะถูกขจัดออกไปและโยนลงสู่ทะเล ขอให้เราทำงานประหนึ่งผู้ที่ได้ประสบคุณอำนาจแห่งความจริงตามที่มีอยู่ในพระเยซู”
“There is to be, at this period, a series of events which will reveal that God is master of the situation. The truth will be proclaimed in clear, unmistakable language. Those who preach the truth will strive to demonstrate the truth by a well-ordered life and godly conversation. And as they do this, they will become powerful in advocating the truth, and in giving it the sure application that God has given it.
“ในช่วงเวลานี้ จะต้องมีเหตุการณ์ต่อเนื่องเป็นลำดับ ซึ่งจะเปิดเผยให้เห็นว่าพระเจ้าทรงเป็นองค์นายเหนือสถานการณ์ทั้งสิ้น ความจริงจะถูกประกาศด้วยถ้อยคำที่ชัดเจน ปราศจากความกำกวม บรรดาผู้ที่ประกาศความจริงจะมุ่งสำแดงความจริงนั้นด้วยชีวิตที่มีระเบียบเรียบร้อยและด้วยการประพฤติอันเปี่ยมด้วยความเป็นพระเจ้า และเมื่อพวกเขากระทำเช่นนี้ พวกเขาจะมีอำนาจในการสนับสนุนความจริง และในการนำความจริงนั้นไปประยุกต์ใช้อย่างมั่นคงแน่นอนตามที่พระเจ้าได้ประทานไว้แก่ความจริงนั้น”
“When the men, who have known and taught the truth, turn aside to human understanding, and mete out to deceived minds their own dish of fables, it is high time for those who have once been laborers in evangelistic work, but who have been drawn away into the management of restaurants, food stores, and other commercial lines of work, to come into line, study their Bibles diligently, and with the word of God in hand, dispense the Bible truth, the spiritual food, in cooperation with the heavenly angels. This work now calls loudly for workmen of divine appointment. Omnipotence will then say to the mountains of difficulty, Be thou removed and cast into the sea.” Paulson Collection, 73, 74.
“เมื่อบรรดาผู้ที่เคยรู้จักและสั่งสอนความจริงหันเหไปสู่วิถีแห่งความเข้าใจของมนุษย์ และแจกจ่ายนิยายอันเป็นเรื่องเหลวไหลของตนเองแก่จิตใจที่ถูกล่อลวงแล้ว ก็ถึงเวลาอันสมควรอย่างยิ่งที่บรรดาผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นคนงานในพันธกิจประกาศข่าวประเสริฐ แต่ถูกชักนำให้หันไปสู่การบริหารภัตตาคาร ร้านอาหารเพื่อสุขภาพ และงานด้านพาณิชย์อื่น ๆ จะต้องเข้ามาอยู่ในแนวเดียวกัน ศึกษาพระคัมภีร์ของตนอย่างขยันหมั่นเพียร และถือพระวจนะของพระเจ้าไว้ในมือ แจกจ่ายความจริงแห่งพระคัมภีร์ คืออาหารฝ่ายจิตวิญญาณ โดยร่วมมือกับเหล่าทูตสวรรค์แห่งสวรรค์ งานนี้บัดนี้กำลังร้องเรียกหาคนงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากพระเจ้าอย่างกึกก้อง แล้วฤทธานุภาพสูงสุดจะตรัสแก่ภูเขาแห่งความยากลำบากว่า จงเคลื่อนไปและถูกเหวี่ยงลงในทะเล” Paulson Collection, 73, 74.
Elijah, John and Miller were and thus represent men that are called from the “more common” “vocations,” for “the men” who had formerly taught the truth ultimately “turn aside to human understanding, and mete out to deceived minds their own dish of fables.” The common men that are called will give “the sure application” of biblical prophecy as “God has given it.” Twice, in the passage Sister White identified “mountains” as “mountains of difficulty.” The work of these men included laying low “every mountain.” The work that is accomplished by the common men that were called from the plow of humble circumstances represents the work of identifying the correct biblical methodology in contrast with the dishes of human fables that is handed out by the theologians of the time.
เอลียาห์ ยอห์น และมิลเลอร์ เป็น และด้วยเหตุนั้นจึงเป็นตัวแทนของบุรุษที่ได้รับการทรงเรียกจาก “อาชีพ” ที่ “สามัญกว่า” เพราะว่า “บรรดาคน” ที่เคยสั่งสอนความจริงมาก่อนนั้น ในที่สุดก็ “หันเหไปสู่วิธีเข้าใจของมนุษย์ และตักแจกอาหารจานของนิยายปรัมปราของตนเองแก่จิตใจที่ถูกล่อลวง” บุรุษสามัญที่ได้รับการทรงเรียกจะนำเสนอ “การประยุกต์ใช้อันแน่นอน” ของคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ “ตามที่พระเจ้าได้ทรงประทานไว้” สองครั้งในข้อความนั้น ซิสเตอร์ไวท์ได้ระบุว่า “ภูเขา” คือ “ภูเขาแห่งความยากลำบาก” งานของบุรุษเหล่านี้รวมถึงการทำให้ “ภูเขาทุกลูก” ต่ำลง งานที่สำเร็จลุล่วงโดยบุรุษสามัญซึ่งได้รับการทรงเรียกจากคันไถแห่งสภาพอันต่ำต้อย เป็นตัวแทนของงานแห่งการระบุวิธีการตามพระคัมภีร์ที่ถูกต้อง อันตรงกันข้ามกับอาหารจานแห่งนิยายปรัมปราของมนุษย์ซึ่งบรรดานักเทววิทยาในยุคนั้นนำมาแจกจ่าย
“The work of John the Baptist, and the work of those who in the last days go forth in the spirit and power of Elijah to arouse the people from their apathy, are in many respects the same. His work is a type of the work that must be done in this age. Christ is to come the second time to judge the world in righteousness. The messengers of God who bear the last message of warning to be given to the world, are to prepare the way for Christ’s second advent, as John prepared the way for his first advent. In this preparatory work, ‘every valley shall be exalted, and every mountain shall be made low; and the crooked shall be made straight, and the rough places plain’ for history is to be repeated, and once again ‘the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together; for the mouth of the Lord hath spoken it.’” Southern Watchman, March 21, 1905.
“งานของยอห์นผู้ให้บัพติศมา และงานของบรรดาผู้ที่ในวาระสุดท้ายออกไปด้วยจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียาห์เพื่อปลุกประชาชนให้ตื่นจากความเฉื่อยชา มีลักษณะเหมือนกันในหลายประการ งานของท่านเป็นแบบอย่างของงานที่จำต้องกระทำในยุคนี้ พระคริสต์จะเสด็จมาครั้งที่สองเพื่อพิพากษาโลกด้วยความชอบธรรม ผู้สื่อข่าวของพระเจ้าผู้ถือข่าวสารคำเตือนสุดท้ายที่จะต้องประกาศแก่โลกนั้น จะต้องเตรียมทางสำหรับการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ ดังที่ยอห์นได้เตรียมทางสำหรับการเสด็จมาครั้งแรกของพระองค์ ในงานแห่งการเตรียมนี้ ‘หุบเขาทุกแห่งจะถูกยกขึ้น และภูเขาทุกลูกจะถูกทำให้ต่ำลง และที่คดเคี้ยวจะถูกทำให้ตรง และที่ขรุขระจะกลายเป็นที่ราบ’ เพราะประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย และอีกครั้งหนึ่ง ‘พระสิริขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะปรากฏ และมนุษย์ทั้งสิ้นจะเห็นพร้อมกัน เพราะพระโอษฐ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสไว้แล้ว’” Southern Watchman, March 21, 1905.
The characteristics of the three reformers which was identified by Isaiah are that every valley shall be exalted, every mountain made low, the crooked shall be made straight and the rough places made plain. The way of the Lord that is prepared by exalting the valleys, laying low the mountains and making the crooked straight and rough places plain is the old paths.
ลักษณะของผู้ปฏิรูปทั้งสามซึ่งอิสยาห์ได้ระบุไว้นั้นคือ หุบเขาทุกแห่งจะถูกยกขึ้น ภูเขาทุกลูกจะถูกทำให้ต่ำลง สิ่งที่คดจะถูกทำให้ตรง และที่ขรุขระจะถูกทำให้ราบเรียบ พระมรรคาขององค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งถูกจัดเตรียมไว้โดยการยกหุบเขาขึ้น การทำภูเขาให้ต่ำลง และการทำสิ่งที่คดให้ตรงกับที่ขรุขระให้ราบเรียบนั้น คือวิถีโบราณทั้งหลาย
The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:3–5.
เสียงของผู้ร้องอยู่ในถิ่นทุรกันดารว่า “จงเตรียมทางขององค์พระผู้เป็นเจ้า จงทำทางหลวงในถิ่นกันดารให้ตรงสำหรับพระเจ้าของเรา ทุกหุบเขาจะถูกยกขึ้น และภูเขากับเนินเขาทุกแห่งจะถูกทำให้ต่ำลง ที่คดเคี้ยวจะถูกทำให้ตรง และที่ขรุขระจะกลายเป็นที่ราบ และพระสิริขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะได้รับการสำแดง และมนุษย์ทั้งปวงจะเห็นพร้อมกัน เพราะพระโอษฐ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสไว้” อิสยาห์ 40:3–5
When the quibbling Jews asked John the Baptist if he was the Elijah to come, he answered that he was not, but he then identified himself with the passage from Isaiah.
เมื่อพวกยิวผู้ชอบโต้เถียงถามยอห์นผู้ให้บัพติศมาว่า ท่านเป็นเอลียาห์ผู้ที่จะมานั้นหรือไม่ เขาตอบว่าเขามิใช่ แต่ต่อมาเขาก็ระบุตนเองว่าเป็นผู้ที่กล่าวไว้ในข้อความจากอิสยาห์นั้น
And this is the record of John, when the Jews sent priests and Levites from Jerusalem to ask him, Who art thou? And he confessed, and denied not; but confessed, I am not the Christ. And they asked him, What then? Art thou Elias? And he saith, I am not. Art thou that prophet? And he answered, No. Then said they unto him, Who art thou? that we may give an answer to them that sent us. What sayest thou of thyself? He said, I am the voice of one crying in the wilderness, Make straight the way of the Lord, as said the prophet Esaias. John 1:19–23.
และนี่คือคำพยานของยอห์น เมื่อพวกยิวได้ส่งพวกปุโรหิตและคนเลวีจากกรุงเยรูซาเล็มมาถามเขาว่า ท่านเป็นใคร? เขาก็รับสารภาพและมิได้ปฏิเสธ แต่รับสารภาพว่า ข้าพเจ้าไม่ใช่พระคริสต์ และเขาทั้งหลายถามเขาว่า ถ้าเช่นนั้น ท่านเป็นเอลียาห์หรือ? เขาตอบว่า ข้าพเจ้าไม่เป็น ท่านเป็นศาสดาพยากรณ์ผู้นั้นหรือ? เขาตอบว่า ไม่ใช่ แล้วเขาทั้งหลายจึงกล่าวแก่เขาว่า ท่านเป็นใคร? เพื่อเราจะได้นำคำตอบไปให้แก่คนเหล่านั้นที่ใช้เรามา ท่านกล่าวถึงตัวท่านเองว่าอย่างไร? เขากล่าวว่า ข้าพเจ้าเป็นเสียงของผู้หนึ่งที่ร้องอยู่ในถิ่นทุรกันดารว่า จงกระทำทางขององค์พระผู้เป็นเจ้าให้ตรงเถิด ตามที่ผู้พยากรณ์อิสยาห์ได้กล่าวไว้ ยอห์น 1:19–23.
The preparation of the “way of the Lord” identifies the methodology that the angels guided Miller to understand and employ in order to prepare the biblical understanding of the “way” that men were to walk in. Every “mountain” was to be made low, for the mountains of biblical prophecy represents truths that at first glance are apparently too difficult to understand. To understand the glorious holy mountain of Daniel chapter eleven verse forty-five that the king of the north is attempting to conquer is understood by first identifying the literal glorious holy mountain in Jerusalem which prophetically defines the spiritual glorious holy mountain. To explain the mountain that is identified as Armageddon, which means mountain of Megiddo, one must go to literal Megiddo. The prophetic difficulties that are represented as difficult are removed when the principle that the beginning of a thing illustrates the end of a thing is employed.
การจัดเตรียม “ทางขององค์พระผู้เป็นเจ้า” ชี้ให้เห็นถึงระเบียบวิธีที่ทูตสวรรค์ทั้งหลายได้ทรงนำมิลเลอร์ให้เข้าใจและนำมาใช้ เพื่อจัดเตรียมความเข้าใจตามพระคัมภีร์เกี่ยวกับ “ทาง” ที่มนุษย์ทั้งหลายจะต้องดำเนินไป ภูเขา “ทุกลูก” จะต้องถูกทำให้ต่ำลง เพราะภูเขาทั้งหลายในคำพยากรณ์แห่งพระคัมภีร์เป็นตัวแทนของความจริงทั้งหลายที่เมื่อมองในเบื้องต้นดูประหนึ่งว่ายากเกินกว่าจะเข้าใจ การจะเข้าใจภูเขาอันบริสุทธิ์อันรุ่งโรจน์ใน ดาเนียล บทที่ 11 ข้อ 45 ซึ่งกษัตริย์ฝ่ายเหนือกำลังพยายามพิชิตนั้น ย่อมเข้าใจได้โดยเริ่มจากการระบุภูเขาอันบริสุทธิ์อันรุ่งโรจน์ตามตัวอักษรในกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งในเชิงพยากรณ์ได้ให้คำนิยามแก่ภูเขาอันบริสุทธิ์อันรุ่งโรจน์ฝ่ายจิตวิญญาณ เพื่ออธิบายภูเขาที่ถูกระบุว่าเป็นอารมาเกดดอน ซึ่งมีความหมายว่า ภูเขาแห่งเมกิดโด จำเป็นต้องไปยังเมกิดโดตามตัวอักษร ความยากในเชิงพยากรณ์ซึ่งถูกแสดงให้เห็นว่าเป็นสิ่งที่ยากนั้นจะถูกขจัดออกไป เมื่อมีการใช้หลักการที่ว่า จุดเริ่มต้นของสิ่งหนึ่งเป็นภาพประกอบของจุดสิ้นสุดของสิ่งนั้น
The methodology represented by Isaiah and referenced by John and set forth by Miller exalts every valley. Whether it be the “valley of vision” in Isaiah twenty-two, the “valley of dead bones” in Ezekiel or the “valley of Jehoshaphat” in the book of Joel the methodology that is based upon the correct understanding of Christ’s character as represented as Palmoni the Wonderful Numberer in Millerite history, or as Alpha and Omega the wonderful linguist in our history is what exalts the prophetic truths that are represented in the “valleys” of God’s Word.
ระเบียบวิธีที่ปรากฏเป็นแบบอย่างในอิสยาห์ และที่ยอห์นอ้างถึง อีกทั้งที่มิลเลอร์ได้นำเสนอไว้นั้น ยกชูหุบเขาทุกแห่งขึ้นสูง ไม่ว่าจะเป็น “หุบเขาแห่งนิมิต” ในอิสยาห์บทที่ยี่สิบสอง “หุบเขาแห่งกระดูกแห้ง” ในเอเสเคียล หรือ “หุบเขาแห่งเยโฮชาฟัท” ในพระธรรมโยเอล ระเบียบวิธีซึ่งตั้งอยู่บนความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับพระลักษณะของพระคริสต์ ดังที่ทรงถูกนำเสนอในประวัติศาสตร์มิลเลอร์ไรต์ในฐานะ Palmoni the Wonderful Numberer หรือในประวัติศาสตร์ของเราในฐานะ Alpha and Omega ผู้ทรงเป็นนักภาษาศาสตร์อันอัศจรรย์นั้นเอง คือสิ่งที่ยกชูความจริงฝ่ายพยากรณ์ซึ่งถูกนำเสนอไว้ใน “หุบเขา” แห่งพระวจนะของพระเจ้า។
The crooked things that are to be made straight and the rough places that are made plain represents the work of correcting the customs and traditions that are employed by a Laodicean priesthood to uphold their poisoned dishes of fables. The work of Elijah is specifically identified as representing the correct biblical methodology in opposition to the fables of the theologians and priests. That work is accomplished by “common men,” not by the educated priests and theologians. Within the prophetic characteristics of these three witnesses is also the simple fact that the Elijah to come will be a man.
สิ่งคดที่ต้องถูกทำให้ตรง และที่ขรุขระที่ต้องถูกทำให้ราบเรียบ เป็นภาพแทนของงานแห่งการแก้ไขขนบธรรมเนียมและประเพณีซึ่งฐานะปุโรหิตแบบเลาดีเซียใช้เพื่อค้ำจุนสำรับนิทานอันเป็นพิษของตน งานของเอลียาห์ได้รับการระบุไว้อย่างเจาะจงว่าเป็นภาพแทนของระเบียบวิธีตามพระคัมภีร์ที่ถูกต้อง ซึ่งยืนอยู่ตรงกันข้ามกับนิทานปรัมปราของนักเทววิทยาและปุโรหิต งานนั้นสำเร็จลงโดย “คนสามัญ” มิใช่โดยปุโรหิตและนักเทววิทยาผู้มีการศึกษา ภายในลักษณะเชิงพยากรณ์ของพยานทั้งสามนี้ ยังมีข้อเท็จจริงอันเรียบง่ายอยู่อีกประการหนึ่งด้วยว่า เอลียาห์ผู้ซึ่งจะมานั้นจะเป็นผู้ชายคนหนึ่ง
That observation might seem unimportant, but as the theologians of Adventism seek to uphold their fables, they have taken a passage from Sister White where she speaks in the future tense about a man that would come in the spirit and power of Elijah and they add their own fable of explanation and insist that Sister White was speaking of herself.
ข้อสังเกตนั้นอาจดูเหมือนไม่สำคัญ แต่เมื่อนักเทววิทยาแห่งอัดเวนติสม์พยายามธำรงไว้ซึ่งนิยายปรัมปราของตน พวกเขาได้นำข้อความตอนหนึ่งจากงานเขียนของซิสเตอร์ไวท์ ซึ่งเธอกล่าวถึงบุรุษผู้หนึ่งในกาลอนาคตว่าจะมาในวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียาห์ แล้วพวกเขาก็เพิ่มเติมนิยายปรัมปราแห่งคำอธิบายของตนเองเข้าไป และยืนกรานว่าซิสเตอร์ไวท์กำลังกล่าวถึงตัวเธอเอง.
“Prophecy must be fulfilled. The Lord says: ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord.’ Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, [See appendix.] and when he appears, men may say: ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’
“คำพยากรณ์จะต้องสำเร็จเป็นจริง องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า: ‘ดูเถิด เราจะส่งเอลียาห์ผู้พยากรณ์มายังพวกเจ้าก่อนวันที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวแห่งพระยาห์เวห์จะมาถึง’ จะต้องมีผู้หนึ่งมาด้วยจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียาห์ [ดูภาคผนวก] และเมื่อเขาปรากฏตัว ผู้คนอาจกล่าวว่า: ‘ท่านจริงจังเกินไป ท่านไม่ได้ตีความพระคัมภีร์อย่างถูกต้อง ให้ข้าพเจ้าบอกท่านเองว่าควรสอนข่าวสารของท่านอย่างไร’”
“There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth. Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now.’ They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them.
“มีคนเป็นอันมากที่ไม่สามารถแยกแยะระหว่างพระราชกิจของพระเจ้ากับกิจของมนุษย์ได้ ข้าพเจ้าจะกล่าวความจริงตามที่พระเจ้าประทานแก่ข้าพเจ้า และบัดนี้ข้าพเจ้าขอกล่าวว่า หากท่านยังคงจับผิดและมีจิตวิญญาณแห่งการโต้แย้ง ท่านจะไม่มีวันรู้จักความจริง พระเยซูตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์ว่า ‘เรายังมีอีกหลายสิ่งที่จะกล่าวแก่ท่านทั้งหลาย แต่บัดนี้ท่านทั้งหลายยังไม่อาจรับไว้ได้’ พวกเขายังมิได้อยู่ในสภาพที่จะตระหนักคุณค่าของสิ่งศักดิ์สิทธิ์และนิรันดร์ได้ แต่พระเยซูทรงสัญญาว่าจะทรงส่งพระผู้ปลอบประโลมมา ผู้ซึ่งจะทรงสอนเขาทั้งหลายทุกสิ่ง และจะทรงกระทำให้เขาระลึกถึงทุกสิ่งซึ่งพระองค์ได้ตรัสแก่เขาแล้ว”
“Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of heaven guide into all truth.” Testimonies to Ministers, 475, 476.
“พี่น้องทั้งหลาย เราจะต้องไม่วางความพึ่งพิงของเราไว้ในมนุษย์ ‘จงเลิกจากมนุษย์ ผู้ซึ่งลมหายใจของเขาอยู่ในรูจมูกของเขา เพราะเขาจะนับว่าเป็นสิ่งใดเล่า?’ ท่านทั้งหลายต้องแขวนดวงวิญญาณอันไร้ความสามารถช่วยตนเองของท่านไว้กับพระเยซู หาเป็นการสมควรแก่เราไม่ที่จะดื่มจากน้ำพุแห่งหุบเขา เมื่อมีน้ำพุอยู่บนภูเขา ให้เราละทิ้งลำธารเบื้องล่างเสีย ให้เรามายังบ่อน้ำพุเบื้องสูง หากมีข้อหนึ่งข้อใดแห่งความจริงที่ท่านไม่เข้าใจ ซึ่งท่านยังไม่เห็นพ้องต้องกัน จงค้นคว้า จงเปรียบเทียบพระคัมภีร์กับพระคัมภีร์ จงหยั่งปล่องแห่งความจริงลงให้ลึกเข้าไปในบ่อแร่แห่งพระวจนะของพระเจ้า ท่านต้องวางตนเองและความคิดเห็นของท่านไว้บนแท่นบูชาของพระเจ้า ละทิ้งความคิดอันมีอยู่ก่อนของท่านเสีย และยอมให้พระวิญญาณแห่งสวรรค์ทรงนำท่านเข้าสู่ความจริงทั้งสิ้น” Testimonies to Ministers, 475, 476.
“Somebody is to come in the spirit and power of Elijah: These words have been mistakenly applied by some to some individual who it was thought would appear with a prophetic message subsequent to Mrs. White’s life and work. The three paragraphs comprising this article titled ‘Let heaven Guide’ are only a small portion of a talk given by Ellen White in Battle Creek, Michigan, the morning of January 29, 1890. As this was published in the the Review and Herald of February 18, 1890, it carried the title of ‘How to meet a Controverted Point of Doctrine.’ Other excerpts drawn from this article and used largely to fill out certain pages of this volume, may be found on pages 23, 104, 111, 119, 158, 278, and 386. The article has been reproduced in its entirety in Selected Messages 1:406–416, with the portion comprising the excerpt entitled ‘Let Heaven Guide’ appearing on pages 412 and 413. When the article is read in its entirety it becomes apparent that Ellen White, in this statement made just a little more than a year after the Minneapolis Conference to a group in Battle Creek, was speaking of her own ministry. Some had grown critical of her work. Note that in the paragraph preceding that which appears in this volume on page 475, Ellen White states:
“จะต้องมีผู้หนึ่งมาด้วยจิตวิญญาณและฤทธานุภาพของเอลียาห์”: ถ้อยคำเหล่านี้ได้ถูกบางคนนำไปประยุกต์ใช้อย่างคลาดเคลื่อนกับบุคคลบางคน ซึ่งมีความเชื่อกันว่าจะปรากฏขึ้นพร้อมข่าวสารเชิงพยากรณ์ภายหลังชีวิตและพันธกิจของนางไวท์ สามย่อหน้าที่ประกอบเป็นบทความนี้ซึ่งมีชื่อว่า “Let Heaven Guide” เป็นเพียงส่วนเล็กน้อยของคำปราศรัยที่เอลเลน ไวท์ได้กล่าวที่แบตเทิลครีก รัฐมิชิแกน ในเช้าวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1890 เมื่อคำปราศรัยนี้ได้รับการตีพิมพ์ใน Review and Herald ฉบับวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1890 ก็ใช้ชื่อว่า “How to meet a Controverted Point of Doctrine” ข้อความตอนอื่น ๆ ที่คัดมาจากบทความนี้ และถูกนำมาใช้เป็นส่วนใหญ่เพื่อเติมเต็มหน้าบางหน้าในเล่มนี้ อาจพบได้ในหน้า 23, 104, 111, 119, 158, 278 และ 386 บทความนี้ได้รับการพิมพ์ซ้ำครบถ้วนทั้งฉบับใน Selected Messages 1:406–416 โดยส่วนที่ประกอบเป็นข้อความคัดตอนซึ่งมีชื่อว่า “Let Heaven Guide” ปรากฏอยู่ในหน้า 412 และ 413 เมื่ออ่านบทความนี้ครบถ้วนทั้งฉบับ ก็จะเห็นได้ชัดว่า เอลเลน ไวท์ ในถ้อยแถลงนี้ซึ่งกล่าวขึ้นเพียงเล็กน้อยกว่าหนึ่งปีภายหลังการประชุมมินนีแอโพลิส ต่อหน้ากลุ่มคนในแบตเทิลครีก กำลังกล่าวถึงพันธกิจของเธอเอง บางคนได้เริ่มมีท่าทีวิพากษ์วิจารณ์งานของเธอ โปรดสังเกตว่า ในย่อหน้าที่อยู่ก่อนย่อหน้าซึ่งปรากฏในเล่มนี้หน้า 475 เอลเลน ไวท์กล่าวไว้ว่า:
“‘We should come into a position where every difference will be melted away. If I think I have light, I shall do my duty in presenting it. Suppose I consulted others concerning the message the Lord would have me give to the people, the door might be closed so that the light might not reach the ones to whom God had sent it. When Jesus rode into Jerusalem, `the whole multitude of the disciples began to rejoice and praise God with a loud voice for all the mighty works that they had seen; saying, blessed be the King that cometh in the name of the Lord: peace in heaven, and glory in the highest. And some of the Pharisees from among the multitude said unto Him, master, rebuke thy disciples. And He answered and said unto them, I tell you that, if these should hold their peace, the stones would immediately cry out’ (Luke 19:37–40).
“‘เราควรเข้าสู่สภาพที่ความแตกต่างทุกประการจะละลายหายไป หากข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้ามีความสว่าง ข้าพเจ้าก็จะปฏิบัติหน้าที่ของตนในการนำเสนอความสว่างนั้น สมมติว่าข้าพเจ้าไปปรึกษาผู้อื่นเกี่ยวกับข่าวสารที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประสงค์ให้ข้าพเจ้านำไปมอบแก่ประชาชน ประตูนั้นอาจถูกปิดเสีย เพื่อว่าความสว่างจะไม่อาจไปถึงผู้ที่พระเจ้าได้ทรงส่งมา เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มโดยทรงลูกลาอยู่ ‘บรรดาสาวกทั้งมวลก็เริ่มชื่นชมยินดีและสรรเสริญพระเจ้าด้วยเสียงอันดัง เพราะบรรดาการอัศจรรย์ยิ่งใหญ่ทั้งสิ้นซึ่งเขาได้เห็น โดยกล่าวว่า ขอถวายพระพรแด่พระมหากษัตริย์ผู้เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า สันติสุขในสวรรค์ และพระสิริในที่สูงสุด และมีพวกฟาริสีบางคนจากท่ามกลางฝูงชนทูลพระองค์ว่า อาจารย์เจ้าข้า จงห้ามเหล่าสาวกของท่านเถิด แต่พระองค์ตรัสตอบเขาว่า เราบอกท่านทั้งหลายว่า ถ้าคนเหล่านี้นิ่งเสีย ศิลาทั้งหลายก็จะร้องขึ้นทันที’ (Luke 19:37–40).
“‘The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the word of God.’
“‘พวกยิวได้พยายามขัดขวางการประกาศข่าวสารซึ่งได้ถูกพยากรณ์ไว้ในพระวจนะของพระเจ้า’”
“Then she makes reference again to her own experience:
“แล้วนางก็กล่าวอ้างถึงประสบการณ์ของตนเองอีกครั้งว่า:
“‘Prophecy must be fulfilled. The Lord says, “Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord” (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, “You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way.”—Selected Messages, volume 1, 412.
“‘คำพยากรณ์จะต้องสำเร็จ พระเจ้าตรัสว่า “ดูเถิด เราจะส่งเอลียาห์ผู้พยากรณ์มายังเจ้าทั้งหลาย ก่อนวันที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวของพระยาห์เวห์จะมาถึง” (มาลาคี 4:5) จะต้องมีผู้หนึ่งมาด้วยจิตวิญญาณและฤทธานุภาพของเอลียาห์ และเมื่อเขาปรากฏขึ้น ผู้คนอาจกล่าวว่า “ท่านจริงจังเกินไป ท่านมิได้ตีความพระคัมภีร์อย่างถูกต้องเหมาะสม”’—Selected Messages, เล่ม 1, 412.
“That she was referring to her own experience is also made clear from the paragraph which follows, in which she declares:
“ว่าที่นางกำลังกล่าวถึงประสบการณ์ของตนเองนั้น ก็ปรากฏชัดเช่นกันจากย่อหน้าที่ตามมา ซึ่งในนั้นนางประกาศว่า:
“‘I shall tell the truth as God gives it to me….’” Appendix to Testimonies to Ministers.
“‘ข้าพเจ้าจะกล่าวความจริงตามที่พระเจ้าทรงประทานแก่ข้าพเจ้า….’” ภาคผนวกของ คำพยานถึงศาสนาจารย์
The fact that Ellen White had to address the fables of the theologians and leaders of her time period provides no evidence that she was identifying herself as the “man” that would come in the future in the spirit and power of Elijah. Where is any evidence of Ellen White’s many opponents within Adventism that attack the method of biblical application she employed? Where was she ever told “you do not interpret the Scriptures the proper way”? She clearly identifies that there would be a movement of people at the end of the world that would be empowered by the spirit and power of Elijah, and there is no legitimate way to suggest that she thought that movement of the loud cry of the third angel was happening at the time she prophesied of the future manifestation of the power of Elijah. The Laodicean Adventist theologians would have their flock believe that Sister White was “making reference” to “her own experience” as a fulfillment of the prophet Elijah that would be sent before the great and dreadful day of the Lord.
ข้อเท็จจริงที่ว่า Ellen White จำต้องโต้ตอบนิยายปรัมปราของบรรดานักเทววิทยาและผู้นำในยุคสมัยของนาง มิได้เป็นหลักฐานใดเลยว่านางกำลังระบุตัวเองว่าเป็น “บุรุษ” ผู้ซึ่งจะมาในอนาคตด้วยจิตวิญญาณและฤทธานุภาพของเอลียาห์ หลักฐานใดเล่าที่แสดงถึงบรรดาผู้ต่อต้าน Ellen White จำนวนมากภายใน Adventism ที่โจมตีวิธีการประยุกต์ใช้พระคัมภีร์ซึ่งนางใช้? มีครั้งใดที่นางเคยถูกบอกว่า “ท่านมิได้ตีความพระคัมภีร์อย่างถูกต้องเหมาะสม”? นางระบุไว้อย่างชัดเจนว่าจะมีขบวนการของผู้คนในวาระสุดท้ายของโลกซึ่งจะได้รับการเสริมกำลังโดยจิตวิญญาณและฤทธานุภาพของเอลียาห์ และไม่มีหนทางอันชอบธรรมใดที่จะเสนอว่านางคิดว่าขบวนการแห่งเสียงร้องอันดังของทูตสวรรค์องค์ที่สามนั้นกำลังเกิดขึ้นแล้วในเวลาที่นางพยากรณ์ถึงการสำแดงแห่งฤทธานุภาพของเอลียาห์ในอนาคต นักเทววิทยา Adventist ฝ่ายเลาดีเซียใคร่จะให้ฝูงแกะของตนเชื่อว่า Sister White กำลัง “กล่าวอ้างถึง” “ประสบการณ์ของนางเอง” ว่าเป็นความสำเร็จสมบูรณ์ของผู้เผยพระวจนะเอลียาห์ผู้ซึ่งจะถูกส่งมาก่อนวันใหญ่ยิ่งและน่าสะพรึงกลัวแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า।
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord. Malachi 4:5.
ดูเถิด เราจะส่งเอลียาห์ผู้เผยพระวจนะมายังพวกเจ้าก่อนวันที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวแห่งพระยาห์เวห์จะมาถึง มาลาคี 4:5
One prophetic characteristic of Elijah as a symbol is that he presents a biblical methodology that opposes the fables of a priesthood that dishes out fables of customs and traditions. His work of preparing the way (this is the way, walk ye in it) is accomplished with the biblical methodology that opposes the teachings of a corrupted priesthood. And according to the three witnesses of Elijah, John the Baptist and Miller; accompanied with Sister White’s testimony of the then future appearing of Elijah, he will be a man, not a woman. When the methodology of Palmoni and Alpha and Omega is correctly understood, it is recognized not simply a set of biblical rules for interpreting the Scriptures, but as a transcript of Christ’s character, which is His glory.
ลักษณะเชิงพยากรณ์ประการหนึ่งของเอลียาห์ในฐานะสัญลักษณ์ คือ เขานำเสนอวิธีวิทยาตามพระคัมภีร์ที่ต่อต้านนิยายปรัมปราของระบบปุโรหิตที่พร่ำแจกจ่ายนิยายปรัมปราเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมและประเพณีต่าง ๆ งานของเขาในการเตรียมทางไว้ (นี่แหละเป็นทาง จงดำเนินในทางนี้) สำเร็จลงด้วยวิธีวิทยาตามพระคัมภีร์ซึ่งต่อต้านคำสอนของระบบปุโรหิตที่เสื่อมทราม และตามพยานทั้งสามของเอลียาห์ ยอห์นผู้ให้รับบัพติศมา และมิลเลอร์; ประกอบกับคำพยานของซิสเตอร์ไวท์เกี่ยวกับการปรากฏของเอลียาห์ซึ่งในเวลานั้นยังเป็นอนาคต เขาจะเป็นผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิง เมื่อวิธีวิทยาของพัลโมนีและอัลฟากับโอเมกาได้รับการเข้าใจอย่างถูกต้อง ก็จะเป็นที่ตระหนักว่า วิธีวิทยานั้นมิใช่เพียงชุดของกฎตามพระคัมภีร์สำหรับการตีความพระคัมภีร์เท่านั้น แต่เป็นภาพถอดแห่งพระลักษณะของพระคริสต์ ซึ่งเป็นพระสิริของพระองค์.
And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:5.
แล้วพระสิริของพระยาห์เวห์จะถูกสำแดง และเนื้อหนังทั้งสิ้นจะได้เห็นพร้อมกัน เพราะพระโอษฐ์ของพระยาห์เวห์ได้ตรัสไว้แล้ว อิสยาห์ 40:5
Christ’s very character is represented by the methodology to be employed in understanding His Word, for He is the Word.
พระลักษณะอันแท้จริงของพระคริสต์ทรงสำแดงอยู่ในระเบียบวิธีที่พึงใช้ในการทำความเข้าใจพระวจนะของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงเป็นพระวจนะนั้นเอง
“The law of God in the sanctuary in heaven is the great original, of which the precepts inscribed upon the tables of stone and recorded by Moses in the Pentateuch were an unerring transcript. Those who arrived at an understanding of this important point were thus led to see the sacred, unchanging character of the divine law. They saw, as never before, the force of the Saviour’s words: ‘Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in no wise pass from the law.’ Matthew 5:18. The law of God, being a revelation of His will, a transcript of His character, must forever endure, ‘as a faithful witness in heaven.’ Not one command has been annulled; not a jot or tittle has been changed. Says the psalmist: ‘Forever, O Lord, Thy word is settled in heaven.’ ‘All His commandments are sure. They stand fast for ever and ever.’ Psalm 119:89; 111:7, 8.” The Great Controversy, 434.
“ธรรมบัญญัติของพระเจ้าในสถานนมัสการในสวรรค์นั้นเป็นต้นฉบับอันยิ่งใหญ่ ซึ่งข้อบัญญัติที่ได้จารึกไว้บนแผ่นศิลาและที่โมเสสบันทึกไว้ในปัญจบรรณนั้น เป็นสำเนาถอดความที่ถูกต้องปราศจากความผิดพลาด ผู้ที่ได้เข้าใจประเด็นสำคัญนี้จึงถูกนำให้เห็นถึงลักษณะอันศักดิ์สิทธิ์และไม่เปลี่ยนแปลงของธรรมบัญญัติฝ่ายพระเจ้า พวกเขาได้เห็นพลังแห่งพระวจนะของพระผู้ช่วยให้รอดดังที่ไม่เคยเห็นมาก่อนว่า ‘จนกว่าฟ้าและดินจะล่วงไป แม้อักษรที่เล็กที่สุดหรือขีดหนึ่งขีดใดจะไม่มีวันสูญไปจากธรรมบัญญัติ’ มัทธิว 5:18 ธรรมบัญญัติของพระเจ้า ซึ่งเป็นการสำแดงพระทัยของพระองค์ เป็นสำเนาแห่งพระลักษณะของพระองค์นั้น จะดำรงอยู่ตลอดไป ‘ดังพยานที่ซื่อสัตย์ในสวรรค์’ ไม่มีข้อบัญญัติแม้แต่ข้อเดียวถูกยกเลิกไป มิได้มีอักษรหรือขีดใดถูกเปลี่ยนแปลง ผู้ประพันธ์เพลงสดุดีกล่าวว่า ‘ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระวจนะของพระองค์ดำรงมั่นคงอยู่ในสวรรค์เป็นนิตย์’ ‘พระบัญญัติทั้งสิ้นของพระองค์มั่นคงแน่นอน สิ่งเหล่านั้นตั้งมั่นอยู่เป็นนิตย์นิรันดร์’ สดุดี 119:89; 111:7, 8” มหาสงคราม, 434.
Just as the ten commandments are an unchangeable transcript of Christ’s character, so too are the rules of prophetic interpretation a transcript of His character.
ดังเช่นที่พระบัญญัติสิบประการเป็นสำเนาอันมิอาจเปลี่ยนแปลงได้แห่งพระลักษณะของพระคริสต์ กฎเกณฑ์แห่งการตีความคำพยากรณ์ก็เป็นสำเนาแห่งพระลักษณะของพระองค์เช่นเดียวกัน
“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.
“เราควรทราบด้วยตนเองว่า สิ่งใดเป็นองค์ประกอบของคริสต์ศาสนา ความจริงคืออะไร ความเชื่อที่เราได้รับมานั้นคืออะไร และกฎเกณฑ์แห่งพระคัมภีร์คืออะไร—กฎเกณฑ์ที่ประทานแก่เราจากพระราชอำนาจสูงสุด มีคนเป็นอันมากที่เชื่อโดยปราศจากเหตุผลอันจะใช้เป็นรากฐานแห่งความเชื่อของตน โดยปราศจากหลักฐานที่เพียงพอเกี่ยวกับความจริงของเรื่องนั้น หากมีแนวคิดใดถูกนำเสนอขึ้นซึ่งสอดคล้องกับความคิดเห็นที่ตนมีอยู่ก่อนแล้ว พวกเขาก็พร้อมที่จะยอมรับทันที พวกเขามิได้ใช้เหตุผลจากเหตุไปสู่ผล ความเชื่อของพวกเขาไม่มีรากฐานอันแท้จริง และในยามแห่งการทดลอง พวกเขาจะพบว่าตนได้ก่อสร้างไว้บนทราย”
“He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.
“ผู้ใดที่พักพิงอยู่อย่างพอใจในความรู้พระคัมภีร์อันไม่สมบูรณ์ของตนเอง ณ ปัจจุบัน โดยคิดว่านั่นเพียงพอแล้วสำหรับความรอดของตน ผู้นั้นกำลังพักอยู่ในความหลอกลวงอันถึงตาย มีคนเป็นอันมากที่ยังไม่ได้รับการจัดเตรียมอย่างครบถ้วนด้วยข้อโต้แย้งจากพระคัมภีร์ เพื่อเขาจะสามารถแยกแยะความผิดและประณามธรรมประเพณีและความเชื่อโชคลางทั้งปวงที่ถูกสวมรอยนำเสนอว่าเป็นความจริง ซาตานได้นำความคิดของตนเองเข้ามาในนมัสการพระเจ้า เพื่อมันจะทำให้ความเรียบง่ายของข่าวประเสริฐของพระคริสต์เสื่อมเสีย คนจำนวนมากที่อ้างว่าตนเชื่อความจริงสำหรับยุคปัจจุบัน กลับไม่รู้ว่าอะไรคือความเชื่อซึ่งได้ทรงมอบไว้แก่บรรดาวิสุทธิชนครั้งเดียวเป็นพอ—พระคริสต์ในท่านทั้งหลาย ความหวังแห่งพระสิริ พวกเขาคิดว่าตนกำลังปกป้องหลักเขตเดิมทั้งหลาย แต่พวกเขาอุ่นๆ เย็นๆ และเฉยเมย พวกเขาไม่รู้ว่าการถักทอเข้าไว้ในประสบการณ์ของตน และการครอบครองคุณธรรมแท้จริงแห่งความรักและความเชื่อเป็นเช่นไร พวกเขามิใช่นักศึกษาพระคัมภีร์อย่างใกล้ชิด แต่เกียจคร้านและขาดความเอาใจใส่ เมื่อความเห็นที่แตกต่างกันเกิดขึ้นเกี่ยวกับข้อพระคัมภีร์ คนเหล่านี้ซึ่งมิได้ศึกษาอย่างมีเป้าหมายและมิได้แน่วแน่ว่าตนเชื่อสิ่งใด ก็จะหลุดไปจากความจริง เราควรย้ำแก่ทุกคนถึงความจำเป็นแห่งการสืบค้นความจริงฝ่ายพระเจ้าอย่างขยันหมั่นเพียร เพื่อเขาจะได้รู้ว่าตนรู้จริงว่าอะไรคือความจริง บางคนอ้างว่ามีความรู้มาก และรู้สึกพอใจกับสภาพของตน ทั้งที่เขาไม่มีความกระตือรือร้นต่องานนั้นมากไปกว่าเดิม ไม่มีความรักอันเร่าร้อนต่อพระเจ้า และต่อจิตวิญญาณทั้งหลายซึ่งพระคริสต์ได้ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อพวกเขา มากไปกว่าหากว่าเขาไม่เคยรู้จักพระเจ้าเลย พวกเขาไม่ได้อ่านพระคัมภีร์ [เพื่อ] จะนำเอาแก่นและความอุดมสมบูรณ์นั้นมาเป็นของจิตวิญญาณของตนเอง พวกเขาไม่ได้รู้สึกว่านี่เป็นพระสุรเสียงของพระเจ้าที่กำลังตรัสกับพวกเขา แต่ถ้าเราปรารถนาจะเข้าใจหนทางแห่งความรอด หากเราปรารถนาจะเห็นลำแสงแห่งดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรม เราจำต้องศึกษาพระคัมภีร์อย่างมีเป้าหมาย เพราะพระสัญญาและคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ส่องลำแสงแห่งพระสิริอันแจ่มชัดเหนือแผนการไถ่อันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นความจริงอันยิ่งใหญ่ที่ยังมิได้ถูกเข้าใจอย่างชัดแจ้ง” The 1888 Materials, 403.
To genuinely be a Christian means to be like Christ. The passage identifies that we “should know for ourselves what constitutes Christianity.” It says we “should know” “what is truth.” We “should know” “what is the faith that we have received.” We should know “what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” To be Christlike requires knowing what the Bible rules are that were given us from the highest authority. Without those rules we cannot be Christlike, for the rules given by the highest authority are a transcript of His character.
การเป็นคริสเตียนอย่างแท้จริงหมายถึงการเป็นเหมือนพระคริสต์ ข้อความตอนนี้ชี้ให้เห็นว่าเรา “ควรรู้ด้วยตนเองว่าอะไรเป็นองค์ประกอบของความเป็นคริสเตียน” กล่าวคือเรา “ควรรู้” ว่า “อะไรคือความจริง” เรา “ควรรู้” ว่า “อะไรคือความเชื่อที่เราได้รับมา” เราควรรู้ว่า “กฎเกณฑ์แห่งพระคัมภีร์คืออะไร—กฎเกณฑ์ที่ประทานแก่เราโดยพระผู้ทรงมีสิทธิอำนาจสูงสุด” การเป็นเหมือนพระคริสต์จำเป็นต้องรู้ว่ากฎเกณฑ์แห่งพระคัมภีร์ซึ่งประทานแก่เราโดยพระผู้ทรงมีสิทธิอำนาจสูงสุดนั้นคืออะไร หากปราศจากกฎเกณฑ์เหล่านั้น เราไม่อาจเป็นเหมือนพระคริสต์ได้ เพราะกฎเกณฑ์ที่ประทานโดยพระผู้ทรงมีสิทธิอำนาจสูงสุดเป็นภาพถอดแห่งพระลักษณะของพระองค์
Another characteristic of Elijah is the work of preparing the way for the messenger of the covenant. Elijah represents the work that is accomplished during a history when a former chosen people are being passed by and a new chosen people are simultaneously being chosen. The history represents a purification process that produces a people who are represented as a pure offering, in contrast with the former impure chosen people.
ลักษณะอีกประการหนึ่งของเอลียาห์คือพันธกิจแห่งการเตรียมทางสำหรับผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา เอลียาห์เป็นภาพแทนของงานซึ่งสำเร็จขึ้นในช่วงประวัติศาสตร์หนึ่ง เมื่อชนชาติที่เคยได้รับการทรงเลือกมาก่อนกำลังถูกผ่านพ้นไป และในเวลาเดียวกันก็มีชนชาติที่ได้รับการทรงเลือกใหม่กำลังถูกทรงเลือกขึ้นมา ประวัติศาสตร์นั้นเป็นภาพแทนของกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งก่อให้เกิดชนชาติหนึ่งที่ได้รับการพรรณนาว่าเป็นเครื่องบูชาอันบริสุทธิ์ ตรงกันข้ามกับชนชาติที่ได้รับการทรงเลือกแต่เดิมซึ่งไม่บริสุทธิ์
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.
ดูเถิด เราจะส่งผู้สื่อสารของเราไป และเขาจะจัดเตรียมทางไว้ต่อหน้าเรา และองค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ซึ่งท่านทั้งหลายแสวงหา จะเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน คือผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา ผู้ซึ่งท่านทั้งหลายยินดีในท่านนั้น ดูเถิด ท่านจะมา พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้ แต่ผู้ใดเล่าจะทนอยู่ได้ในวันแห่งการเสด็จมาของท่าน? และผู้ใดจะยืนหยัดได้เมื่อท่านทรงปรากฏ? เพราะท่านทรงเป็นดุจไฟของช่างถลุง และดุจสบู่ของคนซักฟอก และท่านจะประทับนั่งดังช่างถลุงและผู้ชำระเงินให้บริสุทธิ์ และท่านจะทรงชำระบุตรทั้งหลายของเลวี และชำระพวกเขาดุจทองคำและเงิน เพื่อพวกเขาจะได้ถวายเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์ด้วยความชอบธรรม แล้วเครื่องบูชาของยูดาห์และเยรูซาเล็มจะเป็นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์ ดังเช่นในสมัยโบราณ และดังเช่นในปีก่อน ๆ มาลาคี 3:1–4
John the Baptist prepared the way for Christ to suddenly come and cleanse His temple. The cleansing of the temple at the beginning and ending of Christ’s ministry was a fulfillment of Malachi chapter three. John was the messenger that prepared the way for the messenger of the covenant to purify the sons of Levi.
ยอห์นผู้ให้บัพติศมาได้เตรียมทางไว้เพื่อพระคริสต์จะเสด็จมาโดยฉับพลันและชำระพระวิหารของพระองค์ให้สะอาด การชำระพระวิหารในตอนต้นและตอนปลายแห่งพันธกิจของพระคริสต์นั้นเป็นการสำเร็จตามคำพยากรณ์ในมาลาคีบทที่สาม ยอห์นคือผู้สื่อสารซึ่งได้เตรียมทางไว้สำหรับทูตแห่งพันธสัญญา เพื่อทรงชำระบุตรทั้งหลายของเลวีให้บริสุทธิ์
“In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts. In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘The Lord, whom ye seek, shall suddenly come to His temple, even the Messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of His coming? and who shall stand when He appeareth? for He is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and He shall sit as a refiner and purifier of silver: and He shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver.’ Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.
“ในการชำระพระวิหารนั้น พระเยซูทรงประกาศพันธกิจของพระองค์ในฐานะพระเมสสิยาห์ และทรงเริ่มเข้าสู่งานของพระองค์ พระวิหารนั้นซึ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ประทับของพระสถิตแห่งพระเจ้า ได้รับการกำหนดไว้ให้เป็นบทเรียนเชิงวัตถุสำหรับอิสราเอลและสำหรับโลก นับตั้งแต่กาลนิรันดร์มา พระประสงค์ของพระเจ้าคือ ให้สรรพชีวิตที่ทรงสร้างทุกตน ตั้งแต่เสราฟผู้สุกใสและบริสุทธิ์จนถึงมนุษย์ เป็นพระวิหารสำหรับการสถิตอยู่ภายในของพระผู้สร้าง เพราะบาป มนุษยชาติจึงเลิกเป็นพระวิหารสำหรับพระเจ้า จิตใจของมนุษย์ซึ่งมืดมัวและแปดเปื้อนด้วยความชั่ว มิได้สำแดงพระสิริขององค์พระผู้เป็นเจ้าอีกต่อไป แต่โดยการทรงบังเกิดเป็นมนุษย์ของพระบุตรของพระเจ้า พระประสงค์แห่งสวรรค์ก็สำเร็จครบถ้วน พระเจ้าทรงสถิตในมนุษยชาติ และโดยพระคุณแห่งความรอด จิตใจของมนุษย์ก็กลับเป็นพระวิหารของพระองค์อีกครั้ง พระเจ้าทรงกำหนดให้พระวิหารที่กรุงเยรูซาเล็มเป็นพยานอย่างต่อเนื่องถึงชะตากรรมอันสูงส่งซึ่งเปิดไว้สำหรับทุกดวงวิญญาณ แต่พวกยิวมิได้เข้าใจความหมายของอาคารที่พวกเขาภาคภูมิใจนักนั้น พวกเขามิได้ถวายตนเป็นพระวิหารอันบริสุทธิ์สำหรับพระวิญญาณของพระเจ้า บริเวณลานพระวิหารที่กรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเต็มไปด้วยความอึกทึกแห่งการค้าขายอันไม่บริสุทธิ์ เป็นภาพแทนอย่างแท้จริงยิ่งนักของพระวิหารแห่งจิตใจ ซึ่งแปดเปื้อนด้วยการสถิตอยู่ของตัณหาราคะและความคิดอันไม่บริสุทธิ์ ในการชำระพระวิหารให้พ้นจากบรรดาผู้ซื้อและผู้ขายของโลกนั้น พระเยซูทรงประกาศพันธกิจของพระองค์ที่จะชำระจิตใจให้พ้นจากมลทินแห่งบาป—จากความปรารถนาฝ่ายโลก จากตัณหาเห็นแก่ตัว จากนิสัยชั่วร้าย ซึ่งทำให้ดวงวิญญาณเสื่อมทราม ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ซึ่งท่านทั้งหลายแสวงหา จะเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน คือทูตแห่งพันธสัญญา ผู้ซึ่งท่านทั้งหลายปีติยินดี ดูเถิด พระองค์จะเสด็จมา พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้ แต่ผู้ใดจะทนอยู่ได้ในวันเสด็จมาของพระองค์ และผู้ใดจะยืนหยัดอยู่ได้เมื่อพระองค์ทรงปรากฏ? เพราะพระองค์ทรงเป็นดุจไฟของช่างถลุง และดุจสบู่ของช่างซักฟอก พระองค์จะประทับนั่งดุจช่างถลุงและชำระเงินให้บริสุทธิ์ และพระองค์จะทรงชำระบุตรทั้งหลายของเลวี และทรงถลุงเขาเหมือนทองคำและเงิน’ มาลาคี 3:1–3” The Desire of Ages, 161.
John the Baptist was the messenger that prepared the way for Christ to suddenly come and cleanse His temple, and William Miller accomplished the same work of preparation for Christ to suddenly come to the Most Holy Place on October 22, 1844.
ยอห์นผู้ให้บัพติศมาเป็นผู้สื่อสารที่ตระเตรียมทางไว้เพื่อพระคริสต์จะเสด็จมาโดยฉับพลันและทรงชำระพระวิหารของพระองค์ และวิลเลียม มิลเลอร์ได้กระทำงานแห่งการตระเตรียมเช่นเดียวกัน เพื่อพระคริสต์จะเสด็จมาโดยฉับพลันสู่ห้องอภิสุทธิสถานในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
“การเสด็จมาของพระคริสต์ในฐานะมหาปุโรหิตของเราเข้าสู่สถานบริสุทธิ์ที่สุด เพื่อการชำระสถานนมัสการให้สะอาด ดังที่ปรากฏใน ดาเนียล 8:14; การเสด็จมาของบุตรมนุษย์ไปเฝ้าผู้ทรงชราอยู่เป็นนิตย์ ดังที่นำเสนอไว้ใน ดาเนียล 7:13; และการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าเข้าสู่พระวิหารของพระองค์ ดังที่มาลาคีพยากรณ์ไว้ ล้วนเป็นคำพรรณนาถึงเหตุการณ์เดียวกัน; และเหตุการณ์นี้ยังได้รับการพรรณนาอีกด้วยโดยการมาของเจ้าบ่าวสู่งานอภิเษกสมรส ดังที่พระคริสต์ทรงอธิบายไว้ในคำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ใน มัทธิว 25” มหาสงครามระหว่างความดีและความชั่ว, 426.
John and Miller typified the cleansing represented by Malachi that is now being accomplished in our current history.
ยอห์นและมิลเลอร์เป็นแบบอย่างของการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งมาลาคีได้เป็นสัญลักษณ์ไว้ และซึ่งบัดนี้กำลังสำเร็จขึ้นในประวัติศาสตร์ปัจจุบันของเรา
“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).
“ผู้เผยพระวจนะกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งลงมาจากสวรรค์ มีอำนาจยิ่งใหญ่ และแผ่นดินโลกก็สว่างไสวด้วยรัศมีของท่าน และท่านร้องประกาศด้วยเสียงอันเข้มแข็งว่า บาบิโลนมหานครนั้นล่มสลายแล้ว ล่มสลายแล้ว และได้กลายเป็นที่สถิตของเหล่าวิญญาณชั่ว’ (วิวรณ์ 18:1, 2) นี่คือข่าวสารเดียวกันกับที่ทูตสวรรค์องค์ที่สองได้ประกาศไว้ บาบิโลนล่มสลายแล้ว ‘เพราะนางได้กระทำให้บรรดาประชาชาติดื่มเหล้าองุ่นแห่งความพิโรธจากการล่วงประเวณีของนาง’ (วิวรณ์ 14:8) เหล้าองุ่นนั้นคืออะไร?—คือคำสอนเท็จของนาง นางได้มอบวันสะบาโตเทียมแก่โลกแทนวันสะบาโตตามพระบัญญัติข้อที่สี่ และได้กล่าวย้ำคำมุสาอันเป็นเท็จที่ซาตานกล่าวแก่นางเอวาเป็นครั้งแรกในสวนเอเดน—คือความเป็นอมตะโดยธรรมชาติของจิตวิญญาณ นางได้แพร่กระจายความผิดพลาดอื่น ๆ อีกมากมายออกไปอย่างกว้างขวาง ‘สอนบัญญัติของมนุษย์เป็นหลักคำสอน’ (มัทธิว 15:9)”
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.
“เมื่อพระเยซูทรงเริ่มพันธกิจสาธารณะของพระองค์ พระองค์ได้ทรงชำระพระวิหารให้พ้นจากการลบหลู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์อันเป็นการดูหมิ่นบาปชั่วนั้น ท่ามกลางพระราชกิจสุดท้ายแห่งพันธกิจของพระองค์ คือการชำระพระวิหารครั้งที่สอง ฉันใดก็ฉันนั้น ในงานสุดท้ายเพื่อการเตือนโลก ก็มีคำเรียกสองประการที่แยกจากกันซึ่งมุ่งไปยังคริสตจักรทั้งหลาย ข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สองคือ ‘บาบิโลนมหานครนั้นล่มจมแล้ว ล่มจมแล้ว เพราะว่านางได้กระทำให้ประชาชาติทั้งปวงดื่มเหล้าองุ่นแห่งความพิโรธจากการล่วงประเวณีของนาง’ (วิวรณ์ 14:8) และในเสียงร้องอันดังของข่าวทูตสวรรค์องค์ที่สาม มีพระสุรเสียงหนึ่งได้ยินมาจากสวรรค์ว่า ‘ชนชาติของเราเอ๋ย จงออกมาจากนครนั้น เพื่อว่าเจ้าทั้งหลายจะไม่มีส่วนในบาปของนาง และเพื่อว่าเจ้าทั้งหลายจะไม่รับภัยพิบัติของนาง เพราะว่าบาปของนางกองสูงถึงสวรรค์แล้ว และพระเจ้าได้ทรงระลึกถึงความชั่วช้าของนาง’ (วิวรณ์ 18:4, 5)” Selected Messages, book 2, 118.
The two temple cleansings of Christ’s ministry, and the two temple cleansings of the Millerite history, were fulfillments of Malachi chapter three and point forward to the two temple cleansings that began on September 11, 2001 when the great buildings of New York City were thrown down by a touch of God, and the mighty angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with his glory. Among other things this disproves the dish of fables offered by Adventism’s Laodicean theologians who claim Ellen White was the Elijah prophet that would come before the great and dreadful day of the Lord. The temple cleansing that takes place when the angel of Revelation eighteen descends began eighty-six years after Ellen White was laid to rest.
การชำระพระวิหารทั้งสองครั้งในพันธกิจของพระคริสต์ และการชำระพระวิหารทั้งสองครั้งในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ เป็นการสำเร็จตามมาลาคีบทที่สาม และชี้ล่วงหน้าไปถึงการชำระพระวิหารทั้งสองครั้งซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 เมื่ออาคารใหญ่โตของนครนิวยอร์กถูกโยนลงด้วยการแตะต้องของพระเจ้า และทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ในวิวรณ์บทที่สิบแปดได้ลงมาเพื่อให้แผ่นดินโลกสว่างไสวด้วยพระสิริของท่าน เหนือสิ่งอื่นใด เรื่องนี้หักล้างอาหารจานนิทานปรัมปราที่บรรดานักเทววิทยาแห่งเลาดีเซียของอัดเวนติสม์นำเสนอ ผู้ซึ่งอ้างว่าเอลเลน ไวต์เป็นผู้พยากรณ์เอลียาห์ที่จะมาก่อนวันอันยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวแห่งพระยาห์เวห์ การชำระพระวิหารซึ่งเกิดขึ้นเมื่อทูตสวรรค์ในวิวรณ์บทที่สิบแปดลงมานั้น ได้เริ่มต้นขึ้นแปดสิบหกปีหลังจากที่เอลเลน ไวต์ถูกวางลงสู่การพักผ่อนครั้งสุดท้ายแล้ว
John the Baptist and his disciples, Miller and the Millerites and Future for America represent the messengers that prepare the way for the messenger of the covenant to suddenly come to His temple and cleanse it from its sacrilegious profanation.
ยอห์นผู้ให้บัพติศมาและเหล่าสาวกของท่าน มิลเลอร์และกลุ่มมิลเลอไรต์ และ Future for America เป็นตัวแทนของบรรดาผู้สื่อสารซึ่งเตรียมทางไว้สำหรับผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา เพื่อให้พระองค์เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน และชำระพระวิหารนั้นให้พ้นจากการลบหลู่ความศักดิ์สิทธิ์อย่างเป็นมลทิน.
Elijah as a symbol represents a man. He represents a man called from the common walk of life and not a priestly theologian. His ministry presents the correct biblical methodology, which are the rules given by the highest authority. His ministry is in confrontation with the current Laodicean priesthood’s methodology of fables, customs and traditions. He prepares the way for a cleansing process that raises up a new chosen people from the remains of a chosen people that are passed by. The cleansing process is set within the context of happening suddenly.
เอลียาห์ในฐานะสัญลักษณ์เป็นตัวแทนของมนุษย์คนหนึ่ง เขาเป็นตัวแทนของมนุษย์ผู้ได้รับการทรงเรียกจากวิถีชีวิตสามัญ มิใช่นักเทววิทยาในฐานะปุโรหิต พันธกิจของเขานำเสนอระเบียบวิธีตามพระคัมภีร์ที่ถูกต้อง ซึ่งคือหลักเกณฑ์ที่ประทานโดยสิทธิอำนาจสูงสุด พันธกิจของเขาอยู่ในการเผชิญหน้ากับระเบียบวิธีของฐานะปุโรหิตแบบเลาดีเซียในปัจจุบัน ซึ่งเป็นระเบียบวิธีแห่งนิทาน ขนบธรรมเนียม และธรรมประเพณี เขาเตรียมทางสำหรับกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งจะยกชนชาติที่ทรงเลือกสรรขึ้นใหม่จากซากที่เหลืออยู่ของชนชาติที่ทรงเลือกสรรซึ่งถูกทรงละเลยไป กระบวนการชำระให้บริสุทธิ์นี้ถูกกำหนดไว้ภายในบริบทของการเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน
Elijah also represents a ministry and a work that God specifically establishes and identifies as the exclusive ministry of God.
เอลียาห์ยังเป็นตัวแทนของพันธกิจและพระราชกิจที่พระเจ้าทรงสถาปนาและทรงระบุอย่างเฉพาะเจาะจงว่าเป็นพันธกิจอันจำเพาะของพระเจ้าแต่ผู้เดียว.
We will demonstrate this in the history of the Millerites in the next article.
เราจะสาธิตสิ่งนี้จากประวัติศาสตร์ของกลุ่มมิลเลอไรต์ในบทความถัดไป
And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. 1 Kings 18:36.
และต่อมา เมื่อถึงเวลาถวายเครื่องบูชาเย็น เอลียาห์ผู้พยากรณ์ก็เข้ามาใกล้และกล่าวว่า “ข้าแต่พระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งอับราฮัม อิสอัค และอิสราเอล ขอทรงโปรดให้เป็นที่ประจักษ์ในวันนี้ว่า พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าในอิสราเอล และข้าพระองค์เป็นผู้รับใช้ของพระองค์ และสิ่งสารพัดเหล่านี้ข้าพระองค์ได้กระทำตามพระวจนะของพระองค์” 1 พงศ์กษัตริย์ 18:36