In the beginning of ancient literal Israel and also the beginning of modern spiritual Israel, at the Red Sea crossing, and then at the great disappointment, a series of progressive tests began that ultimately arrived at the final test. The failure of that last test in the book of Numbers and in Millerite history marks the beginning of a wilderness wandering.
ในระยะแรกเริ่มของอิสราเอลตามตัวอักษรในสมัยโบราณ และในระยะแรกเริ่มของอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณในยุคปัจจุบัน ณ การข้ามทะเลแดง และต่อมาที่เหตุการณ์ความผิดหวังครั้งใหญ่ ชุดของการทดสอบอันก้าวหน้าได้เริ่มต้นขึ้น ซึ่งในที่สุดก็มาถึงการทดสอบสุดท้าย ความล้มเหลวในการทดสอบสุดท้ายนั้น ทั้งในพระธรรมกันดารวิถีและในประวัติศาสตร์ของกลุ่มมิลเลอร์ไรต์ เป็นเครื่องหมายแห่งการเริ่มต้นของการพเนจรในถิ่นทุรกันดาร
“For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.
“เป็นเวลาสี่สิบปีที่ความไม่เชื่อ การบ่นพึมพำ และการกบฏ ได้ปิดกั้นอิสราเอลโบราณมิให้เข้าสู่แผ่นดินคานาอัน บาปอย่างเดียวกันนี้เองได้ถ่วงเหนี่ยวการที่อิสราเอลในยุคปัจจุบันจะเข้าสู่คานาอันแห่งสวรรค์ ไม่ว่าในกรณีใด พระสัญญาทั้งหลายของพระเจ้ามิได้มีข้อบกพร่องเลย ความไม่เชื่อ ความเป็นฝ่ายโลก การไม่ถวายตัวอย่างสิ้นเชิง และการแก่งแย่งกันท่ามกลางผู้ที่อ้างตนว่าเป็นประชากรขององค์พระผู้เป็นเจ้า ต่างหากที่ได้ทำให้เรายังคงอยู่ในโลกแห่งบาปและความทุกข์ระทมนี้มาเป็นเวลาหลายปีนัก”
“We may have to remain here in this world because of insubordination many more years, as did the children of Israel; but for Christ’s sake, His people should not add sin to sin by charging God with the consequence of their own wrong course of action.” Evangelism, 696.
“เราอาจจำต้องคงอยู่ในโลกนี้ต่อไปอีกหลายปีเพราะการไม่ยอมอยู่ใต้บังคับบัญชา ดังเช่นบรรดาบุตรแห่งอิสราเอล; แต่เพื่อเห็นแก่พระคริสต์ ประชากรของพระองค์ไม่ควรเพิ่มบาปซ้ำบาป ด้วยการกล่าวโทษพระเจ้าว่าเป็นเหตุแห่งผลลัพธ์ที่เกิดจากวิถีการกระทำอันผิดของตนเอง” Evangelism, 696.
At the end of ancient Israel’s history, as in the beginning there was a progressive testing process which ended when ancient literal Israel was taken into captivity in Babylon. At the end of modern spiritual Israel, they too will face a progressive testing process. That process ends when Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law. As with ancient Israel, modern Israel will be taken captive by spiritual Babylon.
ในช่วงปลายประวัติศาสตร์ของอิสราเอลโบราณ เช่นเดียวกับในระยะแรกเริ่ม ได้มีขบวนการแห่งการทดสอบที่ดำเนินไปเป็นลำดับขั้น ซึ่งสิ้นสุดลงเมื่ออิสราเอลตามตัวอักษรในสมัยโบราณถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลย ณ บาบิโลน ในวาระสุดท้ายของอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณยุคปัจจุบัน พวกเขาก็จะเผชิญกับขบวนการแห่งการทดสอบที่ดำเนินไปเป็นลำดับขั้นเช่นกัน กระบวนการนั้นสิ้นสุดลงเมื่อแอ๊ดเวนติสต์ชาวเลาดีเซียถูกโค่นล้มลง ณ กฎหมายวันอาทิตย์ ดังเช่นอิสราเอลโบราณ อิสราเอลยุคปัจจุบันจะถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยโดยบาบิโลนฝ่ายจิตวิญญาณ
The Millerite movement that began prophetically in 1798, and ended officially in 1863, typifies the movement of the one hundred and forty-four thousand that began in 1989 and ends at the close of human probation and the Second Coming of Christ. Between the ending of the Millerite movement and the arrival of the mighty movement of the third angel, is the history of the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church.
ขบวนการมิลเลอไรต์ซึ่งได้เริ่มขึ้นในเชิงพยากรณ์ในปี 1798 และสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการในปี 1863 เป็นแบบอย่างของขบวนการของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ซึ่งเริ่มขึ้นในปี 1989 และสิ้นสุดลงเมื่อเวลาทดลองของมนุษย์ปิดลงและเมื่อพระคริสต์เสด็จมาครั้งที่สอง ระหว่างการสิ้นสุดของขบวนการมิลเลอไรต์กับการมาถึงของขบวนการอันทรงอานุภาพของทูตสวรรค์องค์ที่สาม คือประวัติศาสตร์ของคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสฝ่ายเลาดีเซียที่จดทะเบียนโดยชอบด้วยกฎหมาย.
“A distance of only eleven days’ journey lay between Sinai and Kadesh, on the borders of Canaan; and it was with the prospect of speedily entering the goodly land that the hosts of Israel resumed their march when the cloud at last gave the signal for an onward movement. Jehovah had wrought wonders in bringing them from Egypt, and what blessings might they not expect now that they had formally covenanted to accept Him as their Sovereign, and had been acknowledged as the chosen people of the Most High?” Patriarchs and Prophets, 376.
“ระยะทางจากซีนายถึงคาเดช ซึ่งอยู่ ณ พรมแดนของคานาอันนั้น มีเพียงระยะเดินทางสิบเอ็ดวันเท่านั้น และด้วยความคาดหมายว่าจะได้เข้าไปในแผ่นดินอันดีงามนั้นโดยเร็ว พลไพร่อิสราเอลจึงออกเดินทางต่อเมื่อในที่สุดเมฆนั้นได้ให้สัญญาณให้ออกเดินหน้า พระยาห์เวห์ได้ทรงกระทำการอัศจรรย์ในการนำพวกเขาออกมาจากอียิปต์ และบัดนี้ เมื่อพวกเขาได้ทำพันธสัญญาอย่างเป็นทางการที่จะยอมรับพระองค์เป็นองค์อธิปไตยของตน และได้รับการทรงยอมรับว่าเป็นชนชาติที่ทรงเลือกสรรขององค์ผู้สูงสุดแล้ว พวกเขาจะไม่อาจคาดหวังพระพรทั้งหลายสักเพียงใดเล่า?” บรรพชนและผู้พยากรณ์, 376
Their short journey ended up being forty years, due to their unbelief and disobedience. Had they manifested a faith that was based upon their mighty deliverance out of slavery, they would have soon crossed over the Jordan river and entered into the Promised Land. Their first obstacle thereafter would have been the same obstacle that Joshua later took up. After forty years, literal Israel left the wilderness for the Promised Land, and Jericho was their first step, and it stands as a symbol of the power of God unto salvation unto everyone that believes. Jericho is also the symbol of the work that the Millerite movement was to confront in 1863, but they retreated into the wilderness. The symbolism of Elijah is directly connected with the symbolism of Jericho, and it is informative to consider Elijah’s historical connection with Jericho.
การเดินทางอันสั้นของพวกเขากลับยืดยาวออกไปเป็นสี่สิบปี เนื่องด้วยความไม่เชื่อและการไม่เชื่อฟังของพวกเขา หากพวกเขาได้สำแดงความเชื่อซึ่งตั้งอยู่บนการช่วยกู้ครั้งยิ่งใหญ่ของพวกเขาให้ออกจากความเป็นทาสแล้ว พวกเขาก็คงจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนและเข้าสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญาในไม่ช้า อุปสรรคแรกของพวกเขาหลังจากนั้นก็คงจะเป็นอุปสรรคเดียวกันกับที่โยชูวาได้รับไว้ในภายหลัง หลังจากสี่สิบปี อิสราเอลตามตัวอักษรได้ออกจากถิ่นทุรกันดารเข้าสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญา และเมืองเยรีโคเป็นก้าวแรกของพวกเขา และมันยืนเป็นสัญลักษณ์แห่งฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าเพื่อความรอดแก่ทุกคนที่เชื่อ เยรีโคยังเป็นสัญลักษณ์ของงานซึ่งขบวนการมิลเลอไรต์จะต้องเผชิญในปี 1863 แต่พวกเขาได้ถอยกลับเข้าสู่ถิ่นทุรกันดาร สัญลักษณ์ของเอลียาห์เชื่อมโยงโดยตรงกับสัญลักษณ์ของเยรีโค และเป็นประโยชน์ที่จะพิจารณาความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์ของเอลียาห์กับเยรีโค
Now the rest of the acts of Omri which he did, and his might that he showed, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Israel? So Omri slept with his fathers, and was buried in Samaria: and Ahab his son reigned in his stead. And in the thirty and eighth year of Asa king of Judah began Ahab the son of Omri to reign over Israel: and Ahab the son of Omri reigned over Israel in Samaria twenty and two years. And Ahab the son of Omri did evil in the sight of the Lord above all that were before him. And it came to pass, as if it had been a light thing for him to walk in the sins of Jeroboam the son of Nebat, that he took to wife Jezebel the daughter of Ethbaal king of the Zidonians, and went and served Baal, and worshipped him. And he reared up an altar for Baal in the house of Baal, which he had built in Samaria. And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:27–17:1.
กิจการที่เหลือของอมรีซึ่งท่านได้กระทำนั้น และฤทธิ์เดชของท่านที่ท่านได้สำแดงไว้นั้น มิได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารของบรรดากษัตริย์แห่งอิสราเอลดอกหรือ? ดังนั้น อมรีจึงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของท่าน และถูกฝังไว้ที่สะมาเรีย และอาหับโอรสของท่านได้ครอบครองแทนท่าน ในปีที่สามสิบแปดแห่งรัชกาลอาสากษัตริย์แห่งยูดาห์ อาหับโอรสของอมรีได้เริ่มครอบครองเหนืออิสราเอล และอาหับโอรสของอมรีได้ครอบครองเหนืออิสราเอลในสะมาเรียยี่สิบสองปี และอาหับโอรสของอมรีได้กระทำความชั่วในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ยิ่งกว่าบรรดาผู้ที่อยู่ก่อนท่านทั้งสิ้น และต่อมา ประหนึ่งว่าการดำเนินในบาปของเยโรโบอัมบุตรเนบัทเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับท่าน ท่านก็ได้รับเยเซเบลธิดาของเอทบาอัลกษัตริย์แห่งชาวไซดอนมาเป็นภรรยา แล้วไปปรนนิบัติพระบาอัลและนมัสการพระนั้น และท่านได้ตั้งแท่นบูชาสำหรับพระบาอัลไว้ในนิเวศของพระบาอัล ซึ่งท่านได้สร้างไว้ในสะมาเรีย และอาหับได้ทำเสารูปเคารพขึ้น และอาหับได้กระทำมากยิ่งกว่าบรรดากษัตริย์แห่งอิสราเอลทั้งหมดที่อยู่ก่อนท่าน ในการยั่วพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลให้ทรงพระพิโรธ ในสมัยของท่าน ฮีเอลชาวเบธเอลได้สร้างเมืองเยรีโคขึ้นใหม่ เขาวางรากฐานเมืองนั้นด้วยชีวิตของอาบีรามบุตรหัวปีของเขา และตั้งประตูเมืองนั้นขึ้นด้วยชีวิตของเสกูบบุตรคนสุดท้องของเขา ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งพระองค์ได้ตรัสไว้โดยโยชูวาบุตรนูน และเอลียาห์ชาวทิชบี ผู้เป็นคนหนึ่งในหมู่ชาวกิเลอาด ได้กล่าวแก่อาหับว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ทรงพระชนม์อยู่ ผู้ซึ่งข้าพเจ้ายืนอยู่เบื้องพระพักตร์พระองค์นั้นทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ในปีเหล่านี้จะไม่มีน้ำค้างหรือฝนเลย เว้นแต่ตามคำของข้าพเจ้า” 1 พงศ์กษัตริย์ 16:27–17:1
The confrontation that Elijah had with the gods of Ahab and Jezebel at Mount Carmel was in response to the apostasy of the northern kingdom of Israel’s seventh king who “did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him.” The word ‘provoke’ in the passage, is a reference to the “day of provocation” that was represented by the tenth test in Numbers fourteen. Ahab’s provoking of God represented the last of ten tests that was brought about by the evil report of ten spies in Numbers fourteen. Therefore, it represents the last test for the Millerite movement and the last test for the one hundred and forty-four thousand.
การเผชิญหน้าที่เอลียาห์มีกับบรรดาพระของอาหับและเยเซเบลบนภูเขาคาร์เมลนั้น เป็นการตอบสนองต่อการละทิ้งความเชื่อของกษัตริย์องค์ที่เจ็ดแห่งอาณาจักรเหนือของอิสราเอล ผู้ซึ่ง “ได้กระทำสิ่งที่ยั่วยุพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลให้ทรงพระพิโรธมากกว่าบรรดากษัตริย์ทั้งหลายของอิสราเอลที่อยู่ก่อนท่าน” คำว่า “ยั่วยุ” ในข้อความตอนนี้ เป็นการอ้างถึง “วันแห่งการยั่วยุ” ซึ่งถูกเป็นตัวแทนโดยการทดสอบครั้งที่สิบในกันดารวิถี บทที่สิบสี่ การที่อาหับยั่วยุพระเจ้านั้นเป็นตัวแทนของการทดสอบครั้งสุดท้ายในจำนวนสิบครั้ง ซึ่งเกิดขึ้นโดยรายงานชั่วร้ายของผู้สอดแนมสิบคนในกันดารวิถี บทที่สิบสี่ ฉะนั้น สิ่งนี้จึงเป็นตัวแทนของการทดสอบครั้งสุดท้ายสำหรับขบวนการมิลเลอไรต์ และการทดสอบครั้งสุดท้ายสำหรับหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน
Wherefore as the Holy Ghost saith, Today if ye will hear his voice, Harden not your hearts, as in the provocation, in the day of temptation in the wilderness. Hebrews 3:7, 8.
เหตุฉะนั้น ดังที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ตรัสไว้ว่า วันนี้ ถ้าท่านทั้งหลายจะฟังพระสุรเสียงของพระองค์ ก็อย่าให้ใจของท่านแข็งกระด้าง เหมือนอย่างในการยั่วยุ ในวันแห่งการทดลองในถิ่นทุรกันดาร ฮีบรู 3:7, 8
In the prophetic “day of provocation” represented by Ahab, the prophet Elijah prayed that if it was necessary, God would bring judgments upon Israel that His people might repent from the sins they were participating in.
ใน “วันแห่งการยั่วยุพระพิโรธ” เชิงพยากรณ์ซึ่งอาหับเป็นตัวแทนนั้น ผู้เผยพระวจนะเอลียาห์ได้อธิษฐานว่า หากจำเป็น พระเจ้าจะทรงนำการพิพากษามาสู่อิสราเอล เพื่อว่าประชากรของพระองค์จะได้กลับใจจากบาปที่พวกเขากำลังมีส่วนร่วมอยู่นั้น
“The people of Israel had gradually lost their fear and reverence for God until His word through Joshua had no weight with them. ‘In his [Ahab’s] days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his first-born, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun.’
ชนชาติอิสราเอลได้ค่อย ๆ สูญเสียความยำเกรงและความเคารพต่อพระเจ้าลง จนพระวจนะของพระองค์ที่ตรัสผ่านโยชูวาไม่มีน้ำหนักแก่พวกเขาอีกต่อไป “ในสมัยของท่าน [อาหับ] ฮีเอลชาวเบธเอลได้สร้างเมืองเยรีโคขึ้น เขาวางรากฐานเมืองนั้นด้วยอาบีรามบุตรหัวปีของตน และตั้งประตูเมืองนั้นขึ้นด้วยเสกูบบุตรคนสุดท้องของตน ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งพระองค์ได้ตรัสไว้โดยโยชูวาบุตรนูน”
“While Israel was apostatizing, Elijah remained a loyal and true prophet of God. His faithful soul was greatly distressed as he saw that unbelief and infidelity were fast separating the children of Israel from God, and he prayed that God would save His people. He entreated that the Lord would not wholly cast away His sinning people, but that He would by judgments if necessary arouse them to repentance and not permit them to go to still greater lengths in sin and thus provoke Him to destroy them as a nation.
“ขณะที่อิสราเอลกำลังละทิ้งความเชื่อ เอลียาห์ยังคงเป็นผู้เผยพระวจนะของพระเจ้าผู้ซื่อสัตย์และแท้จริง จิตวิญญาณอันสัตย์ซื่อของท่านเป็นทุกข์อย่างยิ่งเมื่อท่านเห็นว่าความไม่เชื่อและความไม่ซื่อสัตย์กำลังแยกบรรดาบุตรหลานของอิสราเอลออกจากพระเจ้าอย่างรวดเร็ว และท่านได้อธิษฐานทูลขอให้พระเจ้าทรงช่วยประชากรของพระองค์ ท่านวิงวอนขอต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าว่าอย่าทรงทอดทิ้งประชากรผู้ทำบาปของพระองค์เสียทั้งหมด แต่ขอทรงใช้การพิพากษา หากจำเป็น เพื่อปลุกเร้าพวกเขาให้กลับใจ และอย่าทรงปล่อยให้พวกเขาดำเนินไปไกลยิ่งขึ้นในบาป และด้วยเหตุนั้นยั่วยุพระองค์จนทรงทำลายพวกเขาเสียในฐานะชนชาติหนึ่ง”
“The message of the Lord came to Elijah to go to Ahab with the denunciations of His judgments because of the sins of Israel. Elijah traveled day and night until he reached the palace of Ahab. He solicited no admission, and waited not to be formally announced. All unexpectedly to Ahab, Elijah stands before the astonished king of Samaria in the coarse garments usually worn by the prophets. He makes no apology for his abrupt appearance, without invitation; but, raising his hands to heaven, he solemnly affirms by the living God, who made the heavens and the earth, the judgments which would come upon Israel: ‘There shall not be dew nor rain these years, but according to my word.’
“พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงเอลียาห์ ให้ไปหาอาหับพร้อมด้วยถ้อยคำประกาศโทษแห่งการพิพากษาของพระองค์ เนื่องด้วยบาปทั้งหลายของอิสราเอล เอลียาห์เดินทางทั้งกลางวันและกลางคืนจนถึงพระราชวังของอาหับ เขามิได้ขออนุญาตเข้าเฝ้า และมิได้รอให้มีการกราบทูลแนะนำตัวตามพิธีการ แก่อาหับซึ่งมิได้คาดคิดมาก่อน เอลียาห์ก็ยืนอยู่ต่อหน้ากษัตริย์แห่งสะมาเรียผู้ตื่นตะลึง โดยสวมเสื้อผ้าหยาบที่บรรดาผู้เผยพระวจนะมักสวม เขามิได้กล่าวคำขออภัยใด ๆ สำหรับการมาปรากฏตัวอย่างกะทันหันโดยปราศจากคำเชื้อเชิญนั้น แต่ยกมือขึ้นสู่ฟ้าสวรรค์ แล้วประกาศยืนยันอย่างเคร่งขรึมโดยพระนามของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ถึงการพิพากษาซึ่งจะมาสู่อิสราเอลว่า ‘จะไม่มีน้ำค้างหรือฝนในปีเหล่านี้ เว้นแต่ตามคำของข้าพเจ้าเท่านั้น’”
“This startling denunciation of God’s judgments because of the sins of Israel fell like a thunderbolt upon the apostate king. He seemed to be paralyzed with amazement and terror; and before he could recover from his astonishment, Elijah, without waiting to see the effect of his message, disappeared as suddenly as he came. His work was to speak the word of woe from God, and he instantly withdrew. His word had locked up the treasures of heaven, and his word was the only key which could open them again.” Testimonies, volume 3, 273.
“คำประณามอันน่าตกตะลึงนี้ถึงการพิพากษาของพระเจ้าเนื่องด้วยบาปของอิสราเอล ตกลงเหนือกษัตริย์ผู้ทรยศประหนึ่งสายฟ้าฟาด เขาดูประหนึ่งเป็นอัมพาตด้วยความประหลาดใจและความหวาดกลัว และก่อนที่เขาจะฟื้นจากความตะลึงพรึงเพริดนั้นได้ เอลียาห์ก็มิได้รอคอยดูผลของข่าวสารที่ตนนำมา หากแต่หายไปอย่างฉับพลันเช่นเดียวกับที่เขามา งานของเขาคือกล่าวถ้อยคำแห่งความวิบัติจากพระเจ้า และเขาก็ถอนตัวไปในทันที คำพูดของเขาได้ปิดผนึกขุมทรัพย์แห่งฟ้าสวรรค์ไว้ และคำพูดของเขาเท่านั้นคือกุญแจซึ่งจะเปิดสิ่งเหล่านั้นได้อีก” Testimonies, volume 3, 273.
Israel had forgotten that Joshua had strictly commanded them not to associate with the heathen nations, and to never rebuild Jericho. Though the battle of Jericho was a tremendous demonstration of God’s power and a symbol of God’s promise to lead His people into the Promised Land, there was also a sin, a curse and a deliverance associated with Jericho. The ‘sin’ was that of Achan who coveted the wealth and influence of Jericho, the ‘curse’ was upon any man that would rebuild Jericho and the harlot Rahab represented the ‘deliverance’. Achan wanted the beautiful Babylonian robe. He thought he could hide his sin, as Adam and Eve sought to hide their sin with a garment of fig leaves. Achan wanted the prosperity that Jericho represented, and he wished to be associated with Babylon.
อิสราเอลได้ลืมไปว่าโยชูวาได้กำชับพวกเขาอย่างเคร่งครัดมิให้คบหาสมาคมกับบรรดาประชาชาติคนต่างศาสนา และมิให้สร้างเมืองเยรีโคขึ้นใหม่เป็นอันขาด แม้ว่าการศึกที่เยรีโคจะเป็นการสำแดงฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าอย่างยิ่งใหญ่ และเป็นสัญลักษณ์แห่งพระสัญญาของพระเจ้าที่จะทรงนำชนชาติของพระองค์เข้าสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญา แต่ก็ยังมีบาป คำสาปแช่ง และการช่วยกู้ที่เกี่ยวเนื่องกับเยรีโคอยู่ด้วย ‘บาป’ นั้นคือบาปของอาคาน ผู้ซึ่งโลภอยากได้ความมั่งคั่งและอิทธิพลของเยรีโค ‘คำสาปแช่ง’ นั้นตกอยู่เหนือผู้ใดก็ตามที่จะสร้างเยรีโคขึ้นใหม่ และหญิงแพศยาราหับเป็นตัวแทนของ ‘การช่วยกู้’ อาคานปรารถนาเสื้อคลุมบาบิโลนอันงดงาม เขาคิดว่าสามารถซ่อนบาปของตนไว้ได้ เช่นเดียวกับที่อาดัมและเอวาพยายามซ่อนบาปของตนด้วยเครื่องนุ่งห่มที่ทำจากใบมะเดื่อ อาคานปรารถนาความรุ่งเรืองซึ่งเยรีโคเป็นภาพแทน และเขาปรารถนาที่จะมีส่วนสัมพันธ์กับบาบิโลน
Jericho is set forth as a symbol of the work of carrying the third angel’s message to the world, but it possesses a warning about the sin of loving and trusting in the world. The symbol of Jericho also contains a curse against the rebuilding of Jericho and Rahab represents those still in Babylon that come out when the loud cry of the third angel is proclaimed.
เยรีโคถูกยกขึ้นเป็นสัญลักษณ์ของงานแห่งการนำข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามไปสู่โลก แต่ในนั้นก็มีคำเตือนเกี่ยวกับบาปแห่งการรักและวางใจในโลก สัญลักษณ์ของเยรีโคยังมีคำสาปแช่งต่อการสร้างเยรีโคขึ้นใหม่ และราหับเป็นตัวแทนของบรรดาผู้ที่ยังอยู่ในบาบิโลนซึ่งออกมาเมื่อมีการประกาศเสียงร้องอันดังของทูตสวรรค์องค์ที่สาม
“Elijah’s faithful soul was grieved. His indignation was aroused, and he was jealous for the glory of God. He saw that Israel was plunged into fearful apostasy. And when he called to mind the great things that God had wrought for them, he was overwhelmed with grief and amazement. But all this was forgotten by the majority of the people. He went before the Lord, and, with his soul wrung with anguish, pleaded for Him to save His people if it must be by judgments. He pleaded with God to withhold from His ungrateful people dew and rain, the treasures of heaven, that apostate Israel might look in vain to their gods, their idols of gold, wood, and stone, the sun, moon, and stars, to water and enrich the earth, and cause it to bring forth plentifully. The Lord told Elijah that He had heard his prayer and would withhold dew and rain from His people until they should turn unto Him with repentance.
“จิตวิญญาณอันสัตย์ซื่อของเอลียาห์โศกเศร้าอย่างยิ่ง ความขุ่นเคืองของท่านได้ถูกเร้าให้ลุกขึ้น และท่านหวงแหนพระสิริของพระเจ้า ท่านเห็นว่าอิสราเอลได้จมลงสู่อการละทิ้งความเชื่ออันน่าสะพรึงกลัว และเมื่อท่านระลึกถึงบรรดากิจการอันยิ่งใหญ่ที่พระเจ้าได้ทรงกระทำเพื่อพวกเขา ท่านก็ถูกท่วมท้นด้วยความเศร้าโศกและความพิศวง แต่คนส่วนใหญ่ได้ลืมสิ่งทั้งปวงนี้เสียสิ้น ท่านเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์ และด้วยจิตวิญญาณที่บิดคั้นด้วยความทุกข์ระทม ได้วิงวอนขอพระองค์ให้ทรงช่วยประชากรของพระองค์ แม้หากจำเป็นต้องเป็นโดยการพิพากษาลงโทษ ท่านทูลวิงวอนต่อพระเจ้าให้ทรงยับยั้งน้ำค้างและฝน ซึ่งเป็นขุมทรัพย์แห่งฟ้าสวรรค์ ไว้จากประชากรผู้เนรคุณของพระองค์ เพื่อว่าอิสราเอลผู้ละทิ้งความเชื่อนั้นจะเฝ้ามองหาความช่วยเหลือจากพระของตนอย่างไร้ผล คือรูปเคารพที่ทำด้วยทองคำ ไม้ และศิลา ตลอดจนดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาว ให้มารดน้ำและทำให้แผ่นดินอุดมสมบูรณ์ และให้เกิดผลอย่างบริบูรณ์ องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสแก่เอลียาห์ว่า พระองค์ได้ทรงสดับคำอธิษฐานของท่านแล้ว และจะทรงยับยั้งน้ำค้างและฝนจากประชากรของพระองค์ จนกว่าพวกเขาจะหันกลับมาหาพระองค์ด้วยการกลับใจ”
“God had specially guarded His people against mingling with the idolatrous nations around them, lest their hearts should be deceived by the attractive groves and shrines, temples and altars, which were arranged in the most expensive, alluring manner to pervert the senses so that God would be supplanted in the minds of the people.
“พระเจ้าได้ทรงพิทักษ์รักษาประชากรของพระองค์เป็นพิเศษไม่ให้ปะปนกับบรรดาประชาชาติที่กราบไหว้รูปเคารพรอบด้าน เกรงว่าใจของพวกเขาจะถูกล่อลวงโดยป่าศักดิ์สิทธิ์และศาลบูชา วิหารและแท่นบูชา ซึ่งถูกจัดตกแต่งไว้อย่างโอ่อ่าฟุ่มเฟือยและเย้ายวนที่สุด เพื่อบิดเบือนประสาทสัมผัสจนพระเจ้าถูกแทนที่ออกจากจิตใจของประชาชน”
“The city of Jericho was devoted to the most extravagant idolatry. The inhabitants were very wealthy, but all the riches that God had given them they counted as the gift of their gods. They had gold and silver in abundance; but, like the people before the Flood, they were corrupt and blasphemous, and insulted and provoked the God of heaven by their wicked works. God’s judgments were awakened against Jericho. It was a stronghold. But the Captain of the Lord’s host Himself came from heaven to lead the armies of heaven in an attack upon the city. Angels of God laid hold of the massive walls and brought them to the ground. God had said that the city of Jericho should be accursed and that all should perish except Rahab and her household. These should be saved because of the favor that Rahab showed the messengers of the Lord. The word of the Lord to the people was: ‘And ye, in anywise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it.’ ‘And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his first-born, and in his youngest son shall he set up the gates of it.’
“เมืองเยรีโคถูกถวายไว้แก่การถือรูปเคารพอย่างฟุ่มเฟือยที่สุด ชาวเมืองมั่งคั่งยิ่งนัก แต่ทรัพย์สมบัติทั้งสิ้นที่พระเจ้าประทานแก่เขา เขาทั้งหลายกลับถือว่าเป็นของประทานจากพระของตน เขามีทองคำและเงินอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ แต่เช่นเดียวกับผู้คนก่อนน้ำท่วมโลก เขาทั้งหลายเสื่อมทรามและกล่าวคำหมิ่นประมาท และได้ดูหมิ่นกับยั่วยุพระเจ้าแห่งสวรรค์ด้วยการงานอันชั่วร้ายของตน การพิพากษาของพระเจ้าจึงถูกปลุกให้มีขึ้นต่อเยรีโค เมืองนั้นเป็นป้อมปราการเข้มแข็ง แต่จอมพลแห่งพลโยธาของพระยาห์เวห์เองได้เสด็จลงมาจากสวรรค์เพื่อนำกองทัพแห่งสวรรค์เข้าจู่โจมเมืองนั้น ทูตสวรรค์ของพระเจ้าได้จับกำแพงมหึมาเหล่านั้นไว้และทำให้พังทลายลงถึงพื้น พระเจ้าได้ตรัสไว้ว่าเมืองเยรีโคจะต้องเป็นเมืองต้องสาป และทุกคนจะต้องพินาศ ยกเว้นราหับและครัวเรือนของนาง บุคคลเหล่านี้จะได้รับการช่วยให้รอด เพราะความเมตตาที่ราหับได้สำแดงแก่ผู้สื่อข่าวขององค์พระผู้เป็นเจ้า พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่มีต่อประชาชนคือว่า: ‘และฝ่ายเจ้า ทั้งหลายจงระวังตนให้พ้นจากของต้องสาปนั้น เกรงว่าเมื่อเจ้าหยิบเอาของต้องสาปนั้นแล้ว เจ้าจะกระทำให้ตนเองต้องสาป และทำให้ค่ายของอิสราเอลกลายเป็นสิ่งต้องสาป และนำความเดือดร้อนมาสู่ค่ายนั้น’ ‘และในเวลานั้นโยชูวาให้พวกเขาปฏิญาณว่า “ชายผู้ใดที่ลุกขึ้นสร้างเมืองเยรีโคนี้ขึ้นใหม่ต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์ ผู้นั้นจะวางรากฐานของเมืองนั้นโดยต้องสูญเสียบุตรหัวปีของตน และจะตั้งประตูเมืองนั้นโดยต้องสูญเสียบุตรคนสุดท้องของตน”’
“God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God. He guarded His people by most positive commands; yet notwithstanding the solemn injunction from God by the mouth of Joshua, Achan ventured to transgress. His covetousness led him to take of the treasures that God had forbidden him to touch because the curse of God was upon them. And because of this man’s sin the Israel of God were as weak as water before their enemies.
“พระเจ้าทรงเข้มงวดอย่างยิ่งเกี่ยวกับเมืองเยรีโค เกรงว่าประชาชนจะถูกล่อลวงด้วยสิ่งต่างๆ ที่ชาวเมืองนั้นเคยนมัสการ และจิตใจของพวกเขาจะหันเหไปจากพระเจ้า พระองค์ทรงปกป้องชนชาติของพระองค์ด้วยพระบัญชาที่แน่ชัดที่สุด กระนั้นก็ดี แม้จะมีพระบัญชาที่เคร่งขรึมจากพระเจ้าทางปากของโยชูวา อาคานก็ยังบังอาจล่วงละเมิด ความโลภของเขานำเขาให้เอาส่วนหนึ่งของทรัพย์สมบัติที่พระเจ้าทรงห้ามมิให้เขาแตะต้อง เพราะพระแช่งสาปของพระเจ้าสถิตอยู่เหนือสิ่งเหล่านั้น และเพราะบาปของชายผู้นี้ อิสราเอลของพระเจ้าจึงอ่อนแอดุจน้ำต่อหน้าศัตรูของตน”
“Joshua and the elders of Israel were in great affliction. They lay before the ark of God in most abject humility because the Lord was wroth with His people. They prayed and wept before God. The Lord spoke to Joshua: ‘Get thee up; wherefore liest thou thus upon thy face? Israel hath sinned, and they have also transgressed My covenant which I commanded them: for they have even taken of the accursed thing, and have also stolen, and dissembled also, and they have put it even among their own stuff. Therefore the children of Israel could not stand before their enemies, but turned their backs before their enemies, because they were accursed: neither will I be with you any more, except ye destroy the accursed from among you.’
“โยชูวาและบรรดาผู้อาวุโสแห่งอิสราเอลตกอยู่ในความทุกข์ลำบากอย่างใหญ่ยิ่ง พวกเขาหมอบลงอยู่ต่อหน้าหีบแห่งพระเจ้า ด้วยความถ่อมตนอย่างที่สุด เพราะพระยาห์เวห์ทรงพระพิโรธต่อชนชาติของพระองค์ พวกเขาอธิษฐานและร่ำไห้ต่อพระพักตร์พระเจ้า พระยาห์เวห์ตรัสแก่โยชูวาว่า ‘จงลุกขึ้น เหตุใดเจ้าจึงหมอบอยู่ซบบนหน้าของเจ้าเช่นนี้ อิสราเอลได้กระทำบาปแล้ว และเขาทั้งหลายยังได้ละเมิดพันธสัญญาของเราซึ่งเราได้บัญชาแก่เขาทั้งหลายด้วย เพราะเขาทั้งหลายได้เอาของต้องสาปนั้นไป อีกทั้งได้ลักขโมย และได้ปิดบังไว้ด้วย และได้นำของนั้นไปปะปนไว้ท่ามกลางสิ่งของของตนเอง ฉะนั้น บุตรหลานแห่งอิสราเอลจึงไม่อาจยืนหยัดต่อหน้าศัตรูของตนได้ แต่หันหลังหนีต่อหน้าศัตรูของตน เพราะเขาทั้งหลายตกอยู่ใต้คำสาป เราจะไม่อยู่กับพวกเจ้าอีกต่อไป เว้นแต่พวกเจ้าจะทำลายของต้องสาปนั้นเสียจากท่ามกลางพวกเจ้า’”
“I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded.” Testimonies, volume 3, 263, 264.
“ข้าพเจ้าได้รับการสำแดงว่า ณ ที่นี้พระเจ้าทรงยกเป็นภาพประกอบให้เห็นว่าพระองค์ทรงถือว่าบาปเป็นสิ่งใดท่ามกลางบรรดาผู้ที่อ้างตนว่าเป็นประชากรของพระองค์ผู้รักษาพระบัญญัติของพระองค์ ผู้ที่พระองค์ได้ทรงให้เกียรติเป็นพิเศษด้วยการได้เป็นพยานถึงการสำแดงฤทธานุภาพอันน่าพิศวงของพระองค์ ดังที่อิสราเอลสมัยโบราณได้ประสบมา และถึงกระนั้นก็ยังกล้าฝ่าฝืนคำสั่งอันชัดแจ้งของพระองค์ ก็จะตกอยู่ภายใต้พระพิโรธของพระองค์ พระองค์ทรงประสงค์จะสั่งสอนประชากรของพระองค์ว่า การไม่เชื่อฟังและบาปนั้นเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจอย่างยิ่งในสายพระเนตรของพระองค์ และจะต้องไม่ถูกมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย” Testimonies, volume 3, 263, 264.
The story of Jericho includes the warning to not trust in the perceived strength and glory of the wicked and affluent city. A “city” in Bible prophecy is a kingdom, and Achan took a Babylonian garment. A garment prophetically represents character, so in the “last days,” Achan’s hiding of the Babylonish garment represents a hidden desire to possess the character of spiritual Babylon. The character, or image of spiritual Babylon is what the United States covets when it brings together church and state.
เรื่องราวของเมืองเยรีโคประกอบด้วยคำเตือนไม่ให้ไว้วางใจในกำลังและความรุ่งเรืองที่มองเห็นได้ของนครอธรรมและมั่งคั่งนั้น “นคร” ในคำพยากรณ์ของพระคัมภีร์หมายถึงราชอาณาจักร และอาขันได้หยิบเอาเสื้อคลุมชาวบาบิโลนตัวหนึ่งมา เสื้อผ้าในเชิงคำพยากรณ์เป็นตัวแทนของลักษณะอุปนิสัย ดังนั้น ใน “วาระสุดท้าย” การที่อาขันซ่อนเสื้อคลุมบาบิโลนไว้นั้นเป็นภาพแทนของความปรารถนาที่ซ่อนเร้นที่จะครอบครองลักษณะอุปนิสัยของบาบิโลนฝ่ายวิญญาณ ลักษณะอุปนิสัย หรือภาพลักษณ์ของบาบิโลนฝ่ายวิญญาณนั้น คือสิ่งที่สหรัฐอเมริกาปรารถนาเมื่อมันรวบรวมคริสตจักรและรัฐเข้าด้วยกัน
Confronted with the possibility of the youth of the Millerite movement being drafted into the Civil War, and recognizing the need of organization, the leaders of the movement became legally connected with the affluent nation that they were never to assimilate unto. Even the Constitution of that affluent country designed that it was never necessary for a church to be connected with the state. There were denominations that existed during the Millerite time period, that still exist today; some of those denominations have never entered into the legal relationship with the United States government, and their choice to not establish that relationship, never in any way prevented them from organizing their respective churches.
เมื่อเผชิญกับความเป็นไปได้ที่เยาวชนของขบวนการมิลเลอไรต์อาจถูกเกณฑ์เข้าสู่สงครามกลางเมือง และตระหนักถึงความจำเป็นของการจัดตั้งองค์กร บรรดาผู้นำของขบวนการนั้นจึงได้เข้าไปผูกพันทางกฎหมายกับชนชาติที่มั่งคั่งซึ่งพวกเขาจะต้องไม่หลอมรวมเข้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเลย แม้แต่รัฐธรรมนูญของประเทศอันมั่งคั่งนั้นเองก็ได้กำหนดไว้ว่า มิได้มีความจำเป็นแต่อย่างใดที่คริสตจักรจะต้องผูกพันกับรัฐ มีนิกายต่าง ๆ ที่ดำรงอยู่ในช่วงเวลาของขบวนการมิลเลอไรต์ และยังคงดำรงอยู่จนถึงทุกวันนี้; นิกายบางนิกายนั้นไม่เคยเข้าสู่ความสัมพันธ์ทางกฎหมายกับรัฐบาลสหรัฐอเมริกาเลย และการที่พวกเขาเลือกจะไม่สถาปนาความสัมพันธ์ดังกล่าวนั้น ก็ไม่เคยขัดขวางพวกเขาในการจัดระเบียบคริสตจักรของตนในทางใดเลย
Long after Joshua fought the battle of Jericho, in the time of Ahab, all the warnings of Achan’s apostasy and the destruction of Jericho had been forgotten by God’s apostate people. Elijah prayed to God, requesting if necessary that God’s judgments would be exercised to bring His people to repentance. When Malachi records the final words of the Old Testament the promise is set within the context of the Lord striking the world with a curse. The curse associated with Jericho, was upon any man who would rebuild Jericho. The curse was upon any who would like Achan, desire to trust in the wealth and affluency associated with Jericho. Achan’s “sin” represents the hidden unsanctified inward desire to wear the Babylonish garment. The ‘curse’ was for the work of acting out those inward desires.
นานหลังจากที่โยชูวาได้ทำศึกที่เมืองเยรีโคแล้ว ในสมัยของอาหับ คำเตือนทั้งปวงเกี่ยวกับการละทิ้งความเชื่อของอาคานและการทำลายเมืองเยรีโค ก็ได้ถูกประชากรที่ละทิ้งความเชื่อของพระเจ้าลืมเลือนไปหมดแล้ว เอลียาห์ได้อธิษฐานทูลขอต่อพระเจ้า โดยวิงวอนว่าหากจำเป็น ก็ขอให้พระองค์ทรงสำแดงการพิพากษาของพระองค์ เพื่อนำประชากรของพระองค์ให้กลับใจใหม่ เมื่อมาลาคีบันทึกถ้อยคำสุดท้ายของพันธสัญญาเดิม พระสัญญานั้นถูกวางไว้ภายในบริบทของการที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงลงโทษโลกด้วยคำสาปแช่ง คำสาปแช่งที่เกี่ยวเนื่องกับเมืองเยรีโคนั้น ตกอยู่เหนือผู้ใดก็ตามที่จะสร้างเมืองเยรีโคขึ้นใหม่ คำสาปแช่งนั้นตกอยู่เหนือทุกคนที่เป็นดุจอาคาน คือปรารถนาจะวางใจในความมั่งคั่งและความอุดมสมบูรณ์ซึ่งสัมพันธ์กับเมืองเยรีโค “บาป” ของอาคานเป็นภาพแทนของความปรารถนาภายในที่ซ่อนเร้นและยังมิได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ ที่อยากจะสวมใส่อาภรณ์แบบบาบิโลน และ “คำสาปแช่ง” นั้นมีไว้สำหรับการกระทำที่แสดงความปรารถนาภายในเหล่านั้นออกมา
Miller’s message was the Elijah message for his time and the Civil War represented the judgments that accompany the Elijah message. In the middle of the Civil War in 1863, Millerite Adventism rebuilt Jericho, as witnessed by the details of Joshua’s curse upon any man who did so.
ข่าวสารของมิลเลอร์เป็นข่าวสารของเอลียาห์สำหรับยุคสมัยของเขา และสงครามกลางเมืองเป็นตัวแทนของการพิพากษาที่มาพร้อมกับข่าวสารของเอลียาห์ ท่ามกลางสงครามกลางเมืองในปี 1863 แอดเวนติสม์สายมิลเลอไรต์ได้สร้างเยรีโคขึ้นใหม่ ดังปรากฏให้เห็นจากรายละเอียดแห่งคำสาปของโยชูวาที่มีต่อผู้ใดก็ตามซึ่งกระทำเช่นนั้น
And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.
และในเวลานั้น โยชูวาได้ให้พวกเขาปฏิญาณไว้ว่า “ชายใดที่ลุกขึ้นสร้างเมืองเยรีโคนี้ต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์ก็จงเป็นที่สาปแช่ง เขาจะวางรากฐานของเมืองนั้นด้วยบุตรหัวปีของตน และจะตั้งประตูเมืองนั้นขึ้นด้วยบุตรคนสุดท้องของตน” โยชูวา 6:26
The word “adjured” in the command of Joshua is both an oath and a curse. Cursed if you break Joshua’s command, and blessed if you keep the oath. The word translated as “adjured” is also translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The oath and curse of Moses as Daniel expresses it in chapter nine, is connected with the rebuilding of Jericho.
คำว่า “adjured” ในพระบัญชาของโยชูวาเป็นทั้งคำปฏิญาณและคำสาปแช่ง ถูกสาปแช่งหากท่านละเมิดพระบัญชาของโยชูวา และได้รับพระพรหากท่านรักษาคำปฏิญาณนั้นไว้ คำที่แปลว่า “adjured” ยังถูกแปลว่า “เจ็ดเท่า” ในเลวีนิติ 26 อีกด้วย คำปฏิญาณและคำสาปแช่งของโมเสส ดังที่ดาเนียลกล่าวไว้ในบทที่ 9 มีความเชื่อมโยงกับการสร้างเมืองเยรีโคขึ้นใหม่
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.
แท้จริงแล้ว อิสราเอลทั้งปวงได้ละเมิดธรรมบัญญัติของพระองค์ โดยถึงกับหันเหไปเพื่อจะไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์ ฉะนั้นคำสาปแช่งจึงถูกเทลงเหนือเรา และคำปฏิญาณซึ่งเขียนไว้ในธรรมบัญญัติของโมเสส ผู้รับใช้ของพระเจ้า เพราะว่าเราได้ทำบาปต่อพระองค์ ดาเนียล 9:11
Sister White said, “God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God.” God was very particular in accomplishing the destruction of Jericho and therefore He was very particular in recording the warning represented by Achan. He was careful in recording the curse associated with rebuilding Jericho and also careful in defining the divine tactics employed in bringing the walls down.
ซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่า “พระเจ้าทรงพิถีพิถันอย่างยิ่งเกี่ยวกับเมืองเยรีโค เกรงว่าประชาชนจะถูกล่อลวงด้วยสิ่งที่ชาวเมืองได้กราบไหว้นมัสการ และใจของพวกเขาจะหันเหไปจากพระเจ้า” พระเจ้าทรงพิถีพิถันอย่างยิ่งในการทรงให้การทำลายเมืองเยรีโคสำเร็จ และด้วยเหตุนี้ พระองค์จึงทรงพิถีพิถันอย่างยิ่งในการบันทึกคำเตือนที่อาคานเป็นตัวแทนไว้ พระองค์ทรงระมัดระวังในการบันทึกคำสาปที่สัมพันธ์กับการสร้างเมืองเยรีโคขึ้นใหม่ และยังทรงระมัดระวังในการกำหนดยุทธวิธีแห่งพระเจ้าที่ทรงใช้เพื่อนำกำแพงเมืองนั้นให้พังทลายลงด้วย
It was most certainly Jesus, as the Captain of the Lord’s host that directed the angels to bring Jericho’s walls down, and nothing is done by accident in God’s Word, but in this instance, we have the prophetess telling us that “God was very particular in regard to Jericho.” Seven days the ark was carried around the city, and a day is a year in prophecy. That principle was recorded at the beginning of the forty years of wilderness wandering and at the end of those forty years they compassed Jericho for seven days.
เป็นพระเยซูอย่างแน่นอนที่สุด ในฐานะจอมพลโยธาของพระยาห์เวห์ ผู้ทรงบัญชาทูตสวรรค์ให้นำกำแพงเมืองเยรีโคลงมา และไม่มีสิ่งใดในพระวจนะของพระเจ้าที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่ในกรณีนี้ ผู้เผยพระวจนะหญิงบอกเราว่า “พระเจ้าทรงพิถีพิถันอย่างยิ่งเกี่ยวกับเมืองเยรีโค” หีบพันธสัญญาถูกหามเวียนรอบเมืองอยู่เจ็ดวัน และในคำพยากรณ์ หนึ่งวันเท่ากับหนึ่งปี หลักการนั้นได้ถูกบันทึกไว้ ณ ตอนต้นของระยะเวลาสี่สิบปีแห่งการพเนจรในถิ่นทุรกันดาร และเมื่อสิ้นสุดสี่สิบปีนั้น พวกเขาก็ได้เวียนรอบเมืองเยรีโคอยู่เจ็ดวัน
After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.
ตามจำนวนวันทั้งหลายที่เจ้าได้ไปสอดแนมแผ่นดินนั้น คือสี่สิบวัน หนึ่งวันนับเป็นหนึ่งปี เจ้าทั้งหลายจะต้องรับโทษความชั่วช้าของตนเป็นเวลาสี่สิบปี และเจ้าทั้งหลายจะได้รู้จักการที่เราถอนคำสัญญาของเรา เลขาธิการ 14:34
Seven days the ark was carried around the city and on the seventh-day it was taken around the city “seven times.” This provides two prophetic witnesses that Jericho is associated with the “seven times” of Moses’ oath. God’s covenant people are priests, and seven priests blew seven trumpets.
หีบพันธสัญญาถูกหามเวียนรอบเมืองอยู่เจ็ดวัน และในวันที่เจ็ดนั้นก็ถูกหามเวียนรอบเมือง “เจ็ดครั้ง” สิ่งนี้เป็นพยานเชิงพยากรณ์สองประการว่าเมืองเยรีโคเกี่ยวเนื่องกับ “เจ็ดครั้ง” แห่งคำปฏิญาณของโมเสส ประชากรแห่งพันธสัญญาของพระเจ้าเป็นปุโรหิต และปุโรหิตเจ็ดคนได้เป่าแตรเจ็ดลูก
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.
ท่านทั้งหลายเช่นกัน ในฐานะศิลามีชีวิต ก็กำลังก่อขึ้นเป็นพระนิเวศฝ่ายวิญญาณ เป็นปุโรหิตอันบริสุทธิ์ เพื่อถวายเครื่องบูชาฝ่ายวิญญาณ ซึ่งเป็นที่พอพระทัยพระเจ้าโดยพระเยซูคริสต์ 1 เปโตร 2:5
A trumpet represents either a warning message, or a judgment or a call to a holy convocation depending on the context where it is located. In the last days a trumpet is to be blown by the watchmen, as it was blown by the Millerites in their history. The priests represent the watchmen on the walls of Zion that blow a trumpet, warning God’s people of a coming judgment, while also calling those very same people unto a holy convocation.
แตรเป็นสัญลักษณ์ของทั้งสารแห่งการเตือน หรือการพิพากษา หรือการเรียกให้มาชุมนุมบริสุทธิ์ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับบริบทที่ปรากฏ ในวาระสุดท้าย เหล่ายามเฝ้าจะต้องเป่าแตร ดังเช่นที่ชาวมิลเลอไรต์ได้เป่าในประวัติศาสตร์ของพวกเขา บรรดาปุโรหิตเป็นตัวแทนของเหล่ายามบนกำแพงแห่งศิโยนผู้เป่าแตร เพื่อเตือนประชากรของพระเจ้าให้ตระหนักถึงการพิพากษาที่กำลังจะมาถึง ขณะเดียวกันก็เรียกประชากรกลุ่มเดียวกันนั้นให้มาสู่การชุมนุมบริสุทธิ์ด้วย
Blow ye the trumpet in Zion, and sound an alarm in my holy mountain: let all the inhabitants of the land tremble: for the day of the Lord cometh, for it is nigh at hand … Blow the trumpet in Zion, sanctify a fast, call a solemn assembly: Gather the people, sanctify the congregation, assemble the elders, gather the children, and those that suck the breasts: let the bridegroom go forth of his chamber, and the bride out of her closet. Let the priests, the ministers of the Lord, weep between the porch and the altar, and let them say, Spare thy people, O Lord, and give not thine heritage to reproach, that the heathen should rule over them: wherefore should they say among the people, Where is their God? Joel 2:1, 15–17.
จงเป่าแตรในศิโยน และส่งเสียงเตือนภัยในภูเขาบริสุทธิ์ของเรา ให้ชาวแผ่นดินทั้งสิ้นตัวสั่นเถิด เพราะวันแห่งพระยาห์เวห์กำลังมา เพราะวันนั้นอยู่ใกล้แล้ว... จงเป่าแตรในศิโยน กำหนดการอดอาหารบริสุทธิ์ เรียกประชุมศักดิ์สิทธิ์ รวบรวมประชาชน ชำระชุมนุมชนให้บริสุทธิ์ เรียกประชุมบรรดาผู้ใหญ่ รวบรวมเด็ก ๆ และบรรดาทารกที่ยังกินนม ให้เจ้าบ่าวออกมาจากห้องหอของตน และให้เจ้าสาวออกมาจากห้องของนาง ให้บรรดาปุโรหิต ผู้ปรนนิบัติพระยาห์เวห์ ร้องไห้อยู่ระหว่างมุขกับแท่นบูชา และให้พวกเขากล่าวว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงไว้ชีวิตประชากรของพระองค์ และอย่าทรงยกมรดกของพระองค์ให้เป็นที่ติเตียน เพื่อให้บรรดาประชาชาติปกครองเขา เหตุไฉนพวกเขาจึงจะกล่าวกันท่ามกลางชนชาติทั้งหลายว่า พระเจ้าของเขาอยู่ที่ไหน?” โยเอล 2:1, 15–17
The trumpet message is the Elijah message. All the various usages of the word “seven” in Joshua chapter six, is the same word or a related derivative of the word which is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. Yet the dish of fables handed out by the Laodicean theologians claim that the word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six only represents fullness of power, or completeness or some other foolish variation of their denial that Miller was correct in applying a numerical value to the word translated as “seven times.” The priests led the people around the city seven times, not fully or completely around Jericho. The word translated as “seven times” represents a numerical value!
ข่าวสารแห่งแตรนั้นคือข่าวสารของเอลียาห์ การใช้คำว่า “เจ็ด” ในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งหมดในพระธรรมโยชูวาบทที่หก เป็นคำเดียวกันหรือเป็นรูปคำที่สืบเนื่องสัมพันธ์กับคำซึ่งแปลว่า “เจ็ดเวลา” ในเลวีนิติยี่สิบหก กระนั้นก็ตาม อาหารแห่งนิยายปรัมปราที่บรรดานักเทววิทยาแห่งเลาดีเซียแจกจ่ายออกไปกลับอ้างว่า คำที่แปลว่า “เจ็ดเวลา” ในเลวีนิติยี่สิบหก เป็นเพียงตัวแทนของความเต็มเปี่ยมแห่งฤทธิ์อำนาจ หรือความครบถ้วนสมบูรณ์ หรือความเพ้อเจ้อในรูปแบบอื่นใดก็ตาม อันเป็นการปฏิเสธของพวกเขาว่ามิลเลอร์ถูกต้องในการกำหนดค่าทางตัวเลขให้แก่คำที่แปลว่า “เจ็ดเวลา” พวกปุโรหิตได้นำประชาชนเดินรอบเมืองเจ็ดครั้ง มิใช่อย่างเต็มที่หรืออย่างครบถ้วนรอบเมืองเยรีโค คำที่แปลว่า “เจ็ดเวลา” นั้นมีค่าทางตัวเลข!
At Jericho, when the people shouted, it represented the loud cry of the one hundred and forty-four thousand, who are cut out of the mountain without hands in Daniel chapter two, who strike and break in pieces the image.
ที่เยรีโค เมื่อประชาชนเปล่งเสียงร้องนั้น เป็นภาพแทนเสียงร้องอันดังของชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ผู้ซึ่งถูกตัดออกจากภูเขาโดยมิได้อาศัยมือ ตามที่กล่าวไว้ในดาเนียลบทที่สอง และผู้ซึ่งเข้ากระทบและทำลายรูปปั้นนั้นให้แตกเป็นชิ้น ๆ
And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.
และในสมัยของกษัตริย์เหล่านี้ พระเจ้าแห่งสวรรค์จะทรงสถาปนาอาณาจักรหนึ่ง ซึ่งจะไม่มีวันถูกทำลาย และอาณาจักรนั้นจะไม่ตกเป็นของชนชาติอื่น แต่จะบดขยี้และทำลายบรรดาอาณาจักรเหล่านี้เสียสิ้น และอาณาจักรนั้นจะดำรงอยู่เป็นนิตย์ เพราะพระองค์ทอดพระเนตรเห็นว่าศิลาก้อนหนึ่งถูกตัดออกมาจากภูเขาโดยมิได้อาศัยมือมนุษย์ และมันได้บดขยี้เหล็ก ทองสัมฤทธิ์ ดินเหนียว เงิน และทองคำ พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ได้ทรงสำแดงแก่กษัตริย์ถึงสิ่งซึ่งจะบังเกิดขึ้นภายหน้า และความฝันนั้นก็แน่นอน และคำอธิบายของความฝันนั้นก็แน่ชัด ดาเนียล 2:44, 45.
God was careful to list the precious metals that were found in Jericho as gold, silver, brass and iron. Prophetically, clay represents God’s people as typified by Rahab. Jericho represents the end of all earthly kingdoms during the loud cry of the one hundred and forty-four thousand.
พระเจ้าทรงระมัดระวังที่จะทรงระบุโลหะมีค่าที่พบในเมืองเยรีโคว่าเป็นทองคำ เงิน ทองสัมฤทธิ์ และเหล็ก ในเชิงคำพยากรณ์ ดินเหนียวเป็นสัญลักษณ์แทนประชากรของพระเจ้า ดังที่ราหับเป็นแบบอย่างไว้ เยรีโคเป็นสัญลักษณ์แห่งอวสานของบรรดาอาณาจักรฝ่ายโลกทั้งสิ้นในช่วงแห่งเสียงร้องอันดังของชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน
But all the silver, and gold, and vessels of brass and iron, are consecrated unto the Lord: they shall come into the treasury of the Lord. Joshua 6:19.
แต่เงินทั้งสิ้น ทองคำ และภาชนะที่ทำด้วยทองสัมฤทธิ์และเหล็กทั้งหลาย เป็นของถวายอันบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์ สิ่งเหล่านั้นจะต้องนำเข้าไว้ในคลังของพระยาห์เวห์ โยชูวา 6:19
Jericho represents the work of conquering the Promised Land, which typifies the work of the mighty movement of the third angel. That work includes a warning, a curse and the saving of those outside the priesthood, as represented by the harlot, Rahab.
เยรีโคเป็นภาพแทนของงานแห่งการพิชิตแผ่นดินแห่งพระสัญญา ซึ่งเป็นแบบอย่างของงานแห่งการเคลื่อนไหวอันทรงฤทธิ์ของทูตสวรรค์องค์ที่สาม งานนั้นรวมถึงคำเตือน คำสาปแช่ง และการช่วยผู้ที่อยู่นอกฐานะปุโรหิตให้รอด ดังที่โสเภณีราหับเป็นภาพแทนไว้แล้ว
Joshua’s prophetic “curse” was later fulfilled in the days of Ahab and Elijah. The curse against rebuilding Jericho contained the specific prediction that the man that did so, would lose his youngest son when he set up the gates of Jericho, and he would lose his oldest son when he laid the foundations thereof. In the time of Elijah, Hiel the Bethelite fulfilled that prophecy, and his youngest son died when he set up the gates and his oldest son died when he laid the foundations. The “curse” which is associated with the Elijah message was represented by the work of rebuilding Jericho.
“คำสาป” เชิงพยากรณ์ของโยชูวาได้สำเร็จเป็นจริงในภายหลังในสมัยของอาหับและเอลียาห์ คำสาปที่กล่าวไว้ต่อการสร้างเมืองเยรีโคขึ้นใหม่มีคำพยากรณ์เฉพาะเจาะจงว่า บุคคลผู้ใดกระทำเช่นนั้น จะสูญเสียบุตรชายคนสุดท้องเมื่อเขาตั้งประตูเมืองเยรีโคขึ้น และจะสูญเสียบุตรชายคนโตเมื่อเขาวางรากฐานของเมืองนั้น ในสมัยของเอลียาห์ ฮีเอลชาวเบธเอลได้ทำให้คำพยากรณ์นั้นสำเร็จเป็นจริง และบุตรชายคนสุดท้องของเขาเสียชีวิตเมื่อเขาตั้งประตูเมืองขึ้น และบุตรชายคนโตของเขาเสียชีวิตเมื่อเขาวางรากฐาน “คำสาป” ซึ่งสัมพันธ์กับข่าวสารของเอลียาห์นั้น ได้รับการเป็นตัวแทนโดยงานแห่งการสร้างเมืองเยรีโคขึ้นใหม่
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
ดูเถิด เราจะส่งเอลียาห์ผู้เผยพระวจนะมายังเจ้าทั้งหลาย ก่อนวันที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวแห่งพระยาห์เวห์จะมาถึง และท่านผู้นั้นจะหันใจของบิดาทั้งหลายให้กลับมาหาบุตรทั้งหลาย และใจของบุตรทั้งหลายให้กลับมาหาบิดาของตน เกรงว่าเมื่อเรามา เราจะตีแผ่นดินโลกด้วยคำสาปแช่ง มาลาคี 4:5, 6
The curse of Millerite history that was associated with Miller’s Elijah message was predicted by Joshua and fulfilled in the time of Elijah and Ahab.
คำสาปแห่งประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ซึ่งเกี่ยวเนื่องกับข่าวสารเอลียาห์ของมิลเลอร์นั้น ได้รับการพยากรณ์ไว้โดยโยชูวา และสำเร็จเป็นจริงในสมัยของเอลียาห์และอาหับ.
In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. 1 Kings 16:34.
ในสมัยของท่าน ฮีเอลชาวเบธเอลได้สร้างเมืองเยรีโคขึ้น เขาวางรากฐานเมืองนั้นด้วยอาบีรามบุตรหัวปีของเขา และตั้งประตูเมืองนั้นขึ้นด้วยเสกูบบุตรสุดท้องของเขา ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ ซึ่งพระองค์ได้ตรัสโดยโยชูวาบุตรของนูน 1 พงศ์กษัตริย์ 16:34
The curse of rebuilding Jericho cannot be separated from the manifestation of power that God exercised in bringing the walls of Jericho down. Sister White said, “Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath.” The Millerites had just participated in the manifestation of God’s power that climaxed with the Midnight Cry, yet they rejected Moses’ oath of the seven times which Daniel also identifies as the curse of Moses.
คำสาปแห่งการสร้างเมืองเยรีโคขึ้นใหม่นั้นไม่อาจแยกออกจากการสำแดงฤทธานุภาพที่พระเจ้าทรงสำแดงในการทำให้กำแพงเมืองเยรีโคล้มลงได้ ซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่า “บรรดาผู้ซึ่งพระองค์ได้ทรงให้เกียรติเป็นพิเศษด้วยการเป็นพยานต่อการสำแดงอันน่าอัศจรรย์แห่งฤทธานุภาพของพระองค์ ดังเช่นอิสราเอลในสมัยโบราณ และแม้กระนั้นก็ยังกล้าฝ่าฝืนพระบัญชาที่ทรงกำชับไว้อย่างชัดแจ้งของพระองค์ คนเหล่านั้นจะตกอยู่ภายใต้พระพิโรธของพระองค์” ฝ่ายพวกมิลเลอไรต์เพิ่งมีส่วนร่วมในการสำแดงฤทธานุภาพของพระเจ้าซึ่งถึงจุดสุดยอดด้วยเสียงร้องเที่ยงคืน กระนั้นพวกเขากลับปฏิเสธคำสาบานเรื่องเจ็ดกาลเวลาของโมเสส ซึ่งดาเนียลก็ระบุเช่นกันว่าเป็นคำสาปของโมเสส
Names are a symbol of character in God’s Word, and the name of the man who rebuilt Jericho, along with the names of his oldest and youngest son are very informative. Hiel means the living God of strength and suggests that Hiel was a follower of the living God. The fact that he is identified as a Bethelite identifies him with the church. Abiram, his firstborn means the father of height, in terms of being exalted and lifted up. His youngest son Segub means lofty and to exalt and lift up. All three names represent elements of God’s character, but in the context of the prophecy which they fulfilled, they represent a man who was lifting up and exalting himself above the Almighty God who had brought Jericho down. A “gate” in prophecy represents a church.
นามทั้งหลายเป็นสัญลักษณ์ของลักษณะนิสัยในพระวจนะของพระเจ้า และนามของชายผู้สร้างเมืองเยรีโคขึ้นใหม่ ตลอดจนชื่อนามของบุตรชายคนหัวปีและคนสุดท้องของเขานั้น ให้ข้อมูลอย่างยิ่ง ฮีเอล หมายถึงพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์แห่งกำลัง และชี้ว่าฮีเอลเป็นผู้ติดตามของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ ข้อเท็จจริงที่ว่าเขาถูกระบุว่าเป็นชาวเบธเอล ย่อมชี้ให้เห็นว่าเขาเกี่ยวข้องกับคริสตจักร อาบีราม บุตรหัวปีของเขา มีความหมายว่าบิดาแห่งความสูง ในความหมายของการได้รับการยกย่องและการถูกยกขึ้น บุตรชายคนสุดท้องของเขา เซกูบ หมายถึงสูงส่ง และการยกย่องกับการยกขึ้น นามทั้งสามล้วนเป็นตัวแทนขององค์ประกอบต่าง ๆ แห่งพระลักษณะของพระเจ้า แต่ในบริบทของคำพยากรณ์ซึ่งพวกเขาได้ทำให้สำเร็จนั้น กลับเป็นตัวแทนของชายผู้หนึ่งซึ่งกำลังยกตนขึ้นและเทิดทูนตนเองเหนือพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพ ผู้ซึ่งได้ทรงทำให้เยรีโคล่มลง “ประตู” ในคำพยากรณ์เป็นตัวแทนของคริสตจักร
“To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.
“สำหรับจิตวิญญาณที่ถ่อมตนและมีความเชื่อ พระนิเวศของพระเจ้าบนแผ่นดินโลกคือประตูสวรรค์ บทเพลงแห่งการสรรเสริญ คำอธิษฐาน ถ้อยคำที่กล่าวโดยผู้แทนของพระคริสต์ ล้วนเป็นเครื่องมือที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้เพื่อเตรียมประชากรกลุ่มหนึ่งสำหรับคริสตจักรเบื้องบน สำหรับการนมัสการที่สูงส่งยิ่งนั้น ซึ่งไม่มีสิ่งใดที่เป็นมลทินจะเข้าไปได้” Testimonies, เล่ม 5, 491.
The beginning of the work to start a church began in 1860, as testified to by Adventist historians such as Arthur White, Ellen White’s grandson.
การเริ่มต้นของงานในการสถาปนาคริสตจักรได้เริ่มขึ้นในปี 1860 ดังที่นักประวัติศาสตร์แอ๊ดเวนตีสต์ เช่น อาเธอร์ ไวท์ หลานชายของเอลเลน ไวท์ ได้เป็นพยานไว้แล้ว
“While Ellen White had written and published at some length on the need of order in managing the work of the church (see Early Writings, 97–104), and while James White had kept this need before the believers in addresses and Review articles, the church was slow to move. What had been presented in general terms, was well received, but when it came to translating this with something constructive there was resistance and opposition. James White’s brief articles in February aroused not a few from complacency, and now a great deal was being said.
“แม้ว่าเอลเลน ไวท์ได้เขียนและตีพิมพ์ไว้พอสมควรเกี่ยวกับความจำเป็นของความเป็นระเบียบในการบริหารงานของคริสตจักร (ดู Early Writings, 97–104) และแม้ว่าเจมส์ ไวท์ได้ย้ำถึงความจำเป็นนี้ต่อหน้าผู้เชื่อทั้งหลายผ่านคำปราศรัยและบทความใน Review คริสตจักรก็ยังเชื่องช้าที่จะดำเนินการ สิ่งที่ได้นำเสนอไว้ในลักษณะทั่วไปนั้นได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี แต่เมื่อถึงคราวที่จะถ่ายทอดสิ่งนี้ออกมาให้เป็นรูปธรรมเชิงสร้างสรรค์ ก็มีการขัดขืนและการคัดค้าน บทความสั้น ๆ ของเจมส์ ไวท์ในเดือนกุมภาพันธ์ได้ปลุกหลายคนให้ตื่นจากความวางใจเฉื่อยชา และบัดนี้ก็มีการกล่าวถึงเรื่องนี้กันอย่างกว้างขวาง”
“J. N. Loughborough, working with White in Michigan, was the first to respond. His words were in the affirmative, but on the defensive:
“เจ. เอ็น. ลัฟเบอโรห์ ซึ่งทำงานร่วมกับไวท์ในรัฐมิชิแกน เป็นคนแรกที่ตอบสนอง คำกล่าวของเขาเป็นเชิงยืนยัน แต่ก็เป็นเชิงตั้งรับ:”
“‘Says one, if you organize so as to hold property by law, you will be a part of Babylon. No; I understand there is quite a difference between our being in a position that we can protect our property by law and using the law to protect and enforce our religious views. If it is wrong to protect church property, why is not wrong for individuals to hold any property legally?—Review and Herald, March 8, 1860.’
“‘มีผู้หนึ่งกล่าวว่า หากพวกท่านจัดตั้งองค์กรขึ้นเพื่อถือครองทรัพย์สินตามกฎหมาย พวกท่านก็จะเป็นส่วนหนึ่งของบาบิโลน ไม่เลย; ข้าพเจ้าเข้าใจว่ามีความแตกต่างอย่างมากระหว่างการที่เราอยู่ในฐานะซึ่งสามารถคุ้มครองทรัพย์สินของเราโดยอาศัยกฎหมาย กับการใช้กฎหมายเพื่อคุ้มครองและบังคับใช้ทัศนะทางศาสนาของเรา หากการคุ้มครองทรัพย์สินของคริสตจักรเป็นสิ่งผิด เหตุใดการที่ปัจเจกชนถือครองทรัพย์สินใด ๆ โดยชอบด้วยกฎหมายจึงจะไม่ผิดเล่า?—Review and Herald, March 8, 1860.’”
“James White had closed his statement in the Review, laying the matter of the need of organization of the publishing interests before the church with the words ‘If any object to our suggestions, will they please write out a plan on which we as a people can act?’—Ibid., February 23, 1860. The first minister laboring out in the field to respond was R. F. Cottrell, a stalwart corresponding editor of the Review. His immediate reaction was decidedly negative:
“เจมส์ ไวท์ ได้ปิดท้ายถ้อยแถลงของเขาใน Review โดยนำเสนอเรื่องความจำเป็นของการจัดระเบียบกิจการงานพิมพ์ต่อหน้าคริสตจักรด้วยถ้อยคำว่า ‘หากผู้ใดคัดค้านข้อเสนอของเรา โปรดเขียนแผนงานที่พวกเราทั้งหลายในฐานะประชากรหนึ่งจะสามารถดำเนินตามได้หรือไม่?’—Ibid., February 23, 1860. ศาสนาจารย์คนแรกที่ทำงานอยู่ในสนามและตอบสนองต่อเรื่องนี้คือ อาร์. เอฟ. คอตเทรล บรรณาธิการสมทบผู้เข้มแข็งของ Review ปฏิกิริยาในทันทีของเขาเป็นไปในทางลบอย่างชัดเจน:”
“‘Brother White has asked the brethren to speak in relation to his proposition to secure the property of the church. I do not know precisely what measure he intends in this suggestion, but understand it is to get incorporated as a religious body according to law. For myself, I think it would be wrong to ‘make us a name,’ since that lies at the foundation of Babylon. I do not think God would approve of it.—Ibid., March 22, 1860.” Arthur White, Ellen G. White, volume 1, 420, 421.
“‘บราเดอร์ไวท์ได้ขอให้พี่น้องทั้งหลายกล่าวความเห็นเกี่ยวกับข้อเสนอของเขาในการจัดให้ทรัพย์สินของคริสตจักรมีหลักประกัน ข้าพเจ้าไม่ทราบอย่างแน่ชัดว่ามาตรการใดที่เขามุ่งหมายในข้อเสนอนี้ แต่เข้าใจว่าเป็นการจดทะเบียนจัดตั้งเป็นองค์การศาสนาตามกฎหมาย สำหรับข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้าคิดว่านั่นคงเป็นสิ่งที่ผิดที่จะ ‘สร้างชื่อให้แก่เรา’ เพราะสิ่งนั้นเป็นรากฐานของบาบิโลน ข้าพเจ้าไม่คิดว่าพระเจ้าจะทรงเห็นชอบด้วย—Ibid., March 22, 1860.” Arthur White, Ellen G. White, volume 1, 420, 421.
James White began his effort to become a church in 1860, and a church is represented by a “gate”. Ellen White says this about the year 1860.
เจมส์ ไวต์เริ่มความพยายามของเขาเพื่อก่อตั้งคริสตจักรในปี 1860 และคริสตจักรถูกเป็นภาพแทนด้วย “ประตู” เอลเลน ไวต์กล่าวไว้ดังนี้เกี่ยวกับปี 1860.
“In 1860 death stepped over our threshold, and broke the youngest branch of our family tree. Little Herbert, born September 20, 1860, died December 14 of the same year.” Testimonies, volume 1, 103.
“ในปี 1860 ความตายได้ก้าวข้ามธรณีประตูของเราเข้ามา และหักกิ่งที่อ่อนเยาว์ที่สุดของต้นไม้ครอบครัวเรา เฮอร์เบิร์ตน้อย ผู้เกิดเมื่อวันที่ 20 กันยายน 1860 ได้ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 14 ธันวาคมในปีเดียวกัน” Testimonies, volume 1, 103.
In 1863, the Whites also lost their eldest son. After playing and becoming overheated, he went into the room where the cloth charts were prepared and took a nap upon some damp cloths that were used in preparation of the charts. The 1843 and 1850 charts represent the foundations of the Millerite movement. The chart produced in 1863, represent a rejection of the “seven times” of Leviticus twenty-six as previously represented upon the two tables of Habakkuk. It presents a counterfeit foundational message.
ในปี ค.ศ. 1863 ครอบครัวไวต์ยังได้สูญเสียบุตรชายคนโตของตนด้วย หลังจากเล่นจนร่างกายร้อนจัด เขาได้เข้าไปในห้องที่กำลังจัดเตรียมแผนภูมิผ้า และงีบหลับลงบนผ้าชื้นบางผืนที่ใช้ในการจัดทำแผนภูมิเหล่านั้น แผนภูมิปี 1843 และ 1850 เป็นตัวแทนของรากฐานแห่งขบวนการมิลเลอไรต์ ส่วนแผนภูมิที่จัดทำขึ้นในปี 1863 เป็นตัวแทนของการปฏิเสธ “เจ็ดกาลเวลา” แห่งเลวีนิติ บทที่ 26 ดังที่เคยได้แสดงไว้ก่อนแล้วบนตารางทั้งสองของฮาบากุก มันนำเสนอข่าวสารรากฐานอันปลอมแปลง
“When on Friday, November 27, [1863] the parents reached Topsham, they found their three sons and Adelia waiting for them at the depot. They were all apparently in good health, except for Henry, who had a cold. But the next Tuesday, December 1, Henry was very ill with pneumonia. Years later Willie, his youngest brother, reconstructed the story:
“เมื่อวันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน [ค.ศ. 1863] บิดามารดาเดินทางถึงเมืองท็อปแชม พวกเขาพบบุตรชายทั้งสามและอเดเลียกำลังรอรับอยู่ที่สถานีรถไฟ ทุกคนดูประหนึ่งว่ามีสุขภาพแข็งแรงดี ยกเว้นเฮนรีผู้เป็นหวัด แต่ในวันอังคารถัดมา คือวันที่ 1 ธันวาคม เฮนรีก็ล้มป่วยอย่างหนักด้วยโรคปอดบวม หลายปีต่อมา วิลลี น้องชายคนสุดท้องของเขา ได้รื้อฟื้นเรื่องราวนี้ขึ้นว่า:”
‘During the absence of their parents, Henry and Edson, under the supervision of Brother Howland, were busily engaged in mounting the charts on cloth, ready for sale. They worked in a rented store building about a block from the Howland home. At length they had a respite for a few days while they were waiting for charts to be sent from Boston. . . . Returning from a long tramp by the river, he [Henry] thoughtlessly lay down and slept on a few damp cloths used in backing the paper charts. A chilly wind was blowing in from an open window. This indiscretion resulted in a severe cold.’” Arthur White, Ellen G. White, volume 2, 70.
“ระหว่างที่บิดามารดาของพวกเขาไม่อยู่ Henry และ Edson ภายใต้การดูแลของ Brother Howland กำลังยุ่งอยู่กับการติดแผนภูมิลงบนผ้าเพื่อเตรียมไว้สำหรับจำหน่าย พวกเขาทำงานอยู่ในอาคารร้านค้าที่เช่าไว้ ห่างจากบ้านของ Howland ประมาณหนึ่งช่วงตึก ในที่สุดพวกเขาก็ได้หยุดพักอยู่ไม่กี่วัน ขณะกำลังรอให้แผนภูมิถูกส่งมาจาก Boston.... เมื่อกลับมาจากการเดินไกลเลียบแม่น้ำ เขา [Henry] ก็เผลอล้มตัวลงนอนหลับบนผ้าชื้นสองสามผืนซึ่งใช้สำหรับรองด้านหลังของแผนภูมิกระดาษ ลมหนาวพัดเข้ามาจากหน้าต่างที่เปิดอยู่ การขาดความระมัดระวังครั้งนี้ทำให้เขาเป็นหวัดอย่างรุนแรง” Arthur White, Ellen G. White, volume 2, 70.
In 1863, the Millerite movement ended with the formation of a church and the rejection of the foundational truths represented upon the two tables of Habakkuk. The primary leader, as typified by Hiel the Bethelite had begun the work of setting up the gates in 1860 and lost his youngest son for doing so. In 1863, the counterfeit charts became the resting place where Hiel’s oldest son took a nap. He caught a chill and died the same year. His death was directly connected to sleeping on the charts that were then being produced. But the chart that was being produced in 1863, was the counterfeit of the foundation that Elijah, represented by Miller had raised up.
ในปี 1863 ขบวนการมิลเลอไรต์สิ้นสุดลงด้วยการก่อตั้งคริสตจักรหนึ่งขึ้น และด้วยการปฏิเสธความจริงพื้นฐานซึ่งได้ทรงสำแดงไว้บนศิลาจารึกทั้งสองของฮาบากุก ผู้นำหลักนั้น ตามแบบซึ่งฮีเอลชาวเบธเอลเป็นภาพเล็งถึง ได้เริ่มงานตั้งประตูเมืองขึ้นในปี 1860 และได้สูญเสียบุตรชายคนสุดท้องของตนเพราะการนั้น ในปี 1863 แผนภูมิปลอมได้กลายเป็นที่พักพิงซึ่งบุตรชายคนโตของฮีเอลเอนกายนอนหลับ เขาเป็นไข้หนาวและเสียชีวิตในปีเดียวกันนั้น การตายของเขาเกี่ยวพันโดยตรงกับการนอนหลับบนแผนภูมิซึ่งกำลังถูกจัดทำขึ้นในเวลานั้น แต่แผนภูมิที่กำลังถูกจัดทำขึ้นในปี 1863 นั้น เป็นของปลอมเลียนแบบรากฐานซึ่งเอลียาห์ ผู้ซึ่งมิลเลอร์เป็นภาพแทน ได้ยกขึ้นแล้ว
The command of Joshua against rebuilding Jericho, was expressed with the word “adjure.” It represents an oath and a curse, and is the same word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. It is the curse that accompanies the Elijah message, and that curse was accomplished in 1860 and 1863 as Millerite Adventism rebuilt Jericho with the formation of a legal church and the rejection of Miller’s stone of stumbling. Hiel was a Bethelite, thus prophetically emphasizing the work of Hiel in rebuilding Jericho, as the work of building a church.
พระบัญชาของโยชูวาที่ห้ามการสร้างเมืองเยรีโคขึ้นใหม่ ได้ถูกกล่าวไว้ด้วยคำว่า “สาบานกำชับ” คำนี้สื่อถึงทั้งคำปฏิญาณและคำสาปแช่ง และเป็นคำเดียวกันกับที่แปลว่า “เจ็ดเท่า” ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก คำสาปแช่งนั้นคือสิ่งที่มาพร้อมกับข่าวสารของเอลียาห์ และคำสาปแช่งนั้นได้สำเร็จลงในปี 1860 และ 1863 เมื่อแอ๊ดเวนตีสม์แบบมิลเลอไรต์ได้สร้างเยรีโคขึ้นใหม่ด้วยการก่อตั้งคริสตจักรที่มีฐานะตามกฎหมาย และการปฏิเสธศิลาหินแห่งการสะดุดของมิลเลอร์ ฮีเอลเป็นชาวเบธเอล ด้วยเหตุนี้จึงเป็นการเน้นย้ำเชิงพยากรณ์ว่า งานของฮีเอลในการสร้างเยรีโคขึ้นใหม่นั้น คือการงานของการสร้างคริสตจักร.
The “curse” of Joshua was proclaimed in conjunction with the story of the battle of Jericho, a battle that cannot be told without repeatedly identifying “seven times.”
“คำสาป” ของโยชูวาถูกประกาศขึ้นควบคู่กับเรื่องราวของสงครามเมืองเยรีโค ซึ่งเป็นสงครามที่ไม่อาจเล่าได้โดยปราศจากการระบุถึง “เจ็ดครั้ง” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
In 1863, the message or “oath” of Moses, as presented by Elijah, and represented by William Miller produced a “curse.” Both the message of Moses and the work of Elijah were rejected. Elijah returned in 1989, but was not reconnected with Moses until post September 11, 2001. That information is yet to be defended, but it is air tight.
ในปี 1863 ข่าวสารหรือ “คำปฏิญาณ” ของโมเสส ดังที่เอลียาห์ได้นำเสนอไว้ และซึ่งมีวิลเลียม มิลเลอร์เป็นผู้แทน ก่อให้เกิด “คำสาปแช่ง” ขึ้น ทั้งข่าวสารของโมเสสและงานของเอลียาห์ถูกปฏิเสธ เอลียาห์กลับมาอีกครั้งในปี 1989 แต่ยังมิได้เชื่อมโยงกลับเข้ากับโมเสสจนกระทั่งภายหลังวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ข้อมูลนั้นยังคงต้องได้รับการพิสูจน์ยืนยัน แต่มีความแน่นหนาไร้ช่องโหว่.
“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.
“ผู้รับใช้ที่มิได้ถูกชำระให้บริสุทธิ์กำลังตั้งตนต่อสู้กับพระเจ้า พวกเขากำลังสรรเสริญทั้งพระคริสต์และพระแห่งโลกนี้ในลมหายใจเดียวกัน ขณะที่โดยคำอ้างพวกเขารับพระคริสต์ พวกเขากลับโอบรับบารับบัส และด้วยการกระทำของตนกล่าวว่า ‘อย่าเอาคนนี้ แต่เอาบารับบัส’ ให้ทุกคนที่อ่านข้อความเหล่านี้จงระวังให้ดี ซาตานได้โอ้อวดถึงสิ่งที่มันสามารถทำได้ มันคิดว่าจะทำลายเอกภาพซึ่งพระคริสต์ได้ทรงอธิษฐานไว้ให้มีอยู่ในคริสตจักรของพระองค์ มันกล่าวว่า ‘เราจะออกไป และจะเป็นวิญญาณมุสาเพื่อหลอกลวงบรรดาผู้ที่เราสามารถหลอกได้ ให้ติเตียน และกล่าวโทษ และบิดเบือนความจริง’ ขอให้บุตรแห่งการล่อลวงและพยานเท็จได้รับการต้อนรับโดยคริสตจักรหนึ่งซึ่งได้รับความสว่างยิ่งใหญ่ ได้รับหลักฐานอันยิ่งใหญ่ แล้วคริสตจักรนั้นจะละทิ้งข่าวสารที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงส่งมา และจะรับเอาคำกล่าวอ้างที่ไร้เหตุผลที่สุด ตลอดจนข้อสมมติอันเป็นเท็จและทฤษฎีอันเป็นเท็จทั้งหลาย ซาตานหัวเราะเยาะความโง่เขลาของพวกเขา เพราะมันรู้ว่าความจริงคืออะไร”
“Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’
“หลายคนจะยืนอยู่บนธรรมาสน์ของเรา โดยถือคบเพลิงแห่งคำพยากรณ์เท็จไว้ในมือของตน ซึ่งถูกจุดขึ้นจากคบเพลิงอันชั่วร้ายแห่งซาตาน หากความสงสัยและความไม่เชื่อได้รับการทะนุถนอมไว้ ผู้ปฏิบัติศาสนกิจผู้ซื่อสัตย์จะถูกนำออกไปจากท่ามกลางประชาชนผู้ซึ่งคิดว่าตนรู้มากนัก ‘ถ้าเจ้ารู้’ พระคริสต์ตรัส ‘คือรู้แม้ในวันนี้ของเจ้า ถึงสิ่งทั้งหลายซึ่งเป็นเหตุให้เจ้ามีสันติสุข! แต่บัดนี้สิ่งเหล่านั้นถูกซ่อนไว้จากตาของเจ้าแล้ว’”
“Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.
“ถึงกระนั้น รากฐานของพระเจ้าก็ตั้งมั่นคงอยู่ พระเจ้าทรงรู้จักบรรดาผู้ที่เป็นของพระองค์ ผู้รับใช้ที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์แล้วจะต้องไม่มีเล่ห์เหลี่ยมในปากของตน เขาจะต้องเปิดเผยดุจกลางวัน ปราศจากมลทินแห่งความชั่วทุกประการ พันธกิจและงานพิมพ์ที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์จะเป็นพลังในการฉายแสงแห่งความจริงไปยังชนชาติอันคดเคี้ยวและดื้อรั้นนี้ แสงสว่าง พี่น้องทั้งหลาย เราต้องการแสงสว่างยิ่งขึ้นอีก จงเป่าแตรในศิโยน จงส่งเสียงเตือนภัยบนภูเขาบริสุทธิ์ จงรวบรวมกองทัพขององค์พระผู้เป็นเจ้า ด้วยใจที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ เพื่อฟังว่าพระเจ้าจะตรัสอะไรแก่ประชากรของพระองค์ เพราะพระองค์ได้ทรงเพิ่มพูนแสงสว่างสำหรับทุกคนที่ยอมฟัง ให้เขาทั้งหลายสวมอาวุธและเตรียมพร้อม แล้วขึ้นไปสู่สงคราม—ไปช่วยพระเจ้าเพื่อต่อสู้กับบรรดาผู้ทรงอำนาจ พระเจ้าเองจะทรงกระทำการเพื่ออิสราเอล ทุกลิ้นที่พูดมุสาจะถูกทำให้เงียบ มือของเหล่าทูตสวรรค์จะโค่นล้มกลอุบายล่อลวงที่กำลังก่อตัวขึ้น ป้อมปราการของซาตานจะไม่มีวันมีชัย ชัยชนะจะติดตามข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ดังเช่นที่จอมพลแห่งกองทัพของพระเจ้าทรงรื้อกำแพงเมืองเยรีโคลงฉันใด ชนชาติขององค์พระผู้เป็นเจ้าผู้รักษาพระบัญญัติจะมีชัยฉันนั้น และองค์ประกอบทั้งปวงที่ต่อต้านจะพ่ายแพ้ อย่าให้ผู้ใดบ่นว่ากล่าวผู้รับใช้ของพระเจ้าผู้มาหาพวกเขาพร้อมด้วยข่าวสารที่ส่งมาจากสวรรค์ อย่าจับผิดพวกเขาอีกต่อไป โดยกล่าวว่า ‘พวกเขาเด็ดขาดเกินไป; พวกเขาพูดแรงเกินไป’ พวกเขาอาจพูดแรง; แต่สิ่งนั้นไม่จำเป็นหรือ? พระเจ้าจะทรงกระทำให้หูของผู้ฟังเสียวซ่าน หากเขาไม่ใส่ใจพระสุรเสียงของพระองค์หรือข่าวสารของพระองค์ พระองค์จะทรงกล่าวโทษผู้ที่ขัดขืนพระวจนะของพระเจ้า”
“Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.
“ซาตานได้ใช้ทุกวิถีทางเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อมิให้มีสิ่งใดเข้ามาท่ามกลางพวกเราในฐานะประชากร ที่จะว่ากล่าวและตักเตือนเรา และ exhort us ให้เราละทิ้งความผิดพลาดของเรา แต่มีประชากรกลุ่มหนึ่งที่จะหามหีบของพระเจ้า บางคนจะออกไปจากท่ามกลางพวกเราและจะไม่หามหีบอีกต่อไป แต่คนเหล่านี้ไม่อาจก่อกำแพงเพื่อขัดขวางความจริงได้ เพราะความจริงจะดำเนินต่อไปและสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงที่สุด ในอดีตพระเจ้าได้ทรงยกบุรุษขึ้น และพระองค์ยังทรงมีบุรุษแห่งโอกาสซึ่งกำลังรออยู่ ได้เตรียมพร้อมที่จะกระทำตามพระบัญชาของพระองค์—บุรุษผู้ซึ่งจะฝ่าข้อจำกัดต่าง ๆ ที่เป็นเพียงกำแพงซึ่งฉาบด้วยปูนที่ไม่ได้ผสมให้เหมาะสมเท่านั้น เมื่อพระเจ้าทรงประทับพระวิญญาณของพระองค์เหนือมนุษย์ พวกเขาก็จะทำงาน พวกเขาจะประกาศพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า พวกเขาจะเปล่งเสียงของตนดุจเสียงแตร ความจริงจะไม่ถูกลดทอนหรือสูญเสียฤทธิ์อำนาจในมือของพวกเขา พวกเขาจะแสดงให้ประชาชนเห็นการล่วงละเมิดของตน และให้วงศ์วานของยาโคบเห็นบาปของตน” Testimonies to Ministers, 409–411.