ประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นของข้อที่สี่สิบ - หมายเลขสอง

เราได้จบบทความก่อนหน้าด้วยประโยคที่กล่าวว่า “ในปี 2001 รัฐบาลแห่งสหรัฐอเมริกาได้ตราพระราชบัญญัติ Patriot Act ให้มีผลเป็นกฎหมาย”

ปี 1888 เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของปี 2001 และในเวลานั้นได้มีการเสนอร่างกฎหมายแบลร์ แม้ว่าการที่ร่างกฎหมายนั้นมิได้ผ่านความเห็นชอบจะทำให้มันไม่อาจกล่าวเชิงพยากรณ์ได้ก็ตาม มันจึงกลายเป็นหมายสำคัญของปี ค.ศ. 66 คือการล้อมซึ่งได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่ต่อมากลับถูกถอนออกไปอย่างลึกลับ เมื่อเข้าใจว่ามีสองช่วงเวลาแห่งการทดสอบเรื่องรูปสัตว์ร้าย และว่าช่วงเวลาที่สองเริ่มต้นด้วยกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีปี 321 เป็นแบบอย่างล่วงหน้า และว่าช่วงเวลานั้นสิ้นสุดลงเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ทั่วโลก ซึ่งมีปี 538 เป็นแบบอย่างล่วงหน้า ได้รับการบังคับใช้อย่างเต็มที่แล้ว เช่นนั้น ในเชิงพยากรณ์ย่อมเรียกร้องว่า การเริ่มต้นของช่วงเวลาแรกแห่งการทดสอบเรื่องรูปสัตว์ร้ายก็ต้องเริ่มต้นด้วยการกล่าวถึงบางสิ่งบางอย่างซึ่งเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของกฎหมายวันอาทิตย์เช่นกัน ในปี 1888 ร่างกฎหมายแบลร์เป็นความพยายามที่จะบังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์แห่งชาติ และปี 1888 ระบุถึงเวลาที่ทูตสวรรค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบแปดเสด็จลงมา และทำให้แผ่นดินโลกสว่างไสวด้วยพระสิริของท่าน

พระราชบัญญัติแพทริออตเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งเริ่มต้นช่วงเวลาแห่งการทดสอบของรูปสัตว์ร้ายในสหรัฐอเมริกา สหรัฐอเมริกาพูดดุจมังกรตามความสำเร็จเป็นจริงของวิวรณ์ บทที่สิบสาม ข้อสิบเอ็ด เมื่อมันบังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์นั้น เมื่อมันบังคับใช้กฎหมายนั้น มันจะพูดดุจมังกร และกฎหมายวันอาทิตย์นั้นชี้บ่งว่ารูปสัตว์ร้ายได้ก่อรูปขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้วในสหรัฐอเมริกา ณ จุดนั้น สหรัฐอเมริกาได้เติมถ้วยแห่งเวลาแห่งการคุมประพฤติของตนจนเต็มแล้ว และการละทิ้งความเชื่อระดับชาติก็ตามมาด้วยความพินาศระดับชาติ ณ จุดนั้น สหรัฐอเมริกายุติที่จะเป็นอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ เมื่อสหภาพสามประการได้รับการสถาปนาขึ้นแล้ว

อัลฟาและโอเมกาแสดงให้เห็นจุดจบควบคู่กับจุดเริ่มต้นเสมอ และในช่วงเริ่มต้นของสหรัฐอเมริกา มีสามครั้งที่สหรัฐอเมริกาได้กล่าวในเชิงพยากรณ์ ซึ่งเป็นเครื่องหมายกำหนดการเริ่มต้นของสหรัฐอเมริกาในฐานะอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ การประกาศอิสรภาพในปี 1776 ตามมาด้วยรัฐธรรมนูญปี 1789 และจากนั้นพระราชบัญญัติคนต่างด้าวและการยุยงปลุกปั่นแห่งปี 1798 ระบุถึงสามครั้งแรกที่สหรัฐอเมริกาได้กล่าวในเชิงพยากรณ์ สิ่งพิมพ์ทั้งสามฉบับนั้นต่างเป็นตัวแทนของการกล่าวของสหรัฐอเมริกา สามขั้นตอนนั้นนำไปสู่ปี 1798 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการครอบครองราชย์ของสหรัฐอเมริกาในฐานะอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ และเครื่องหมายกำหนดการทั้งสามประการเดียวกันนั้นในช่วงเริ่มต้นของสหรัฐอเมริกา ก็เป็นตัวแทนของเครื่องหมายกำหนดการสามประการที่นำไปสู่จุดสิ้นสุดของการครอบครองราชย์ของสหรัฐอเมริกาในฐานะอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ด้วยเช่นกัน

พระราชบัญญัติแพทริออต (Patriot Act) ในปี 2001 เป็นการโจมตีโดยตรงต่อ “บทบัญญัติว่าด้วยกระบวนการอันชอบด้วยกฎหมาย” (Due Process Clause) ซึ่งปรากฏอยู่ทั้งในบทแก้ไขเพิ่มเติมครั้งที่ห้า (Fifth Amendment) และบทแก้ไขเพิ่มเติมครั้งที่สิบสี่ (Fourteenth Amendment) แห่งรัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริกา บทบัญญัติเหล่านี้กำหนดว่า บุคคลใดจะถูกพรากชีวิต เสรีภาพ หรือทรัพย์สินไปมิได้ หากปราศจากกระบวนการอันชอบด้วยกฎหมาย นั่นคือในปี 2001 และในปี 2022 การโจมตีต่อรัฐธรรมนูญได้มุ่งเป้าไปที่ทั้ง “กระบวนการอันชอบด้วยกฎหมายในเชิงวิธีพิจารณา” (procedural due process) และ “กระบวนการอันชอบด้วยกฎหมายในเชิงสาระสำคัญ” (substantive due process) คำว่า “repudiate” หมายถึงการปฏิเสธ และซิสเตอร์ไวท์ระบุว่า ณ เวลาที่มีกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา หลักการทุกประการของรัฐธรรมนูญจะถูกปฏิเสธ.

ซิสเตอร์ไวท์ได้เชื่อมโยงกฎหมายวันอาทิตย์เข้ากับหลักหมายสำคัญหลายประการแห่งวาระสุดท้าย และในการกระทำเช่นนั้น ถ้อยคำของนางก็เผยให้เห็นว่า “สิ่งใดจะต้องเกิดขึ้นในวันสุดท้าย เพื่อประชากรของพระองค์จะได้เตรียมพร้อมยืนหยัดต้านพายุแห่งการคัดค้านและพระพิโรธ” ฉะนั้น หลักหมายสำคัญที่นางเชื่อมโยงไว้ในข้อความตอนนี้จึงสมควรได้รับการพิจารณาอย่างรอบคอบ ข้าพเจ้ากำลังเสนอว่า จุดอ้างอิงนั้นคือแนวคำพยากรณ์ที่มุ่งเน้นไปยังรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา ควบคู่กับการที่ประเทศนั้น “กล่าว” ในฐานะสัญลักษณ์ที่สัมพันธ์เชื่อมโยงกัน.

โดยถ้อยคำนั้น ข้าพเจ้าหมายความว่า ร่างกฎหมายแบลร์ (Blair Bill) ในปี 1888, พระราชบัญญัติผู้รักชาติ (Patriot Act) ในปี 2001, และการดำเนินคดีทางการเมืองที่ดำเนินการโดยพรรคเดโมแครตและพรรครีพับลิกันสายโลกาภิวัตน์ซึ่งเริ่มต้นในปี 2022 ล้วนเป็นการปฏิเสธโดยตรงต่อองค์ประกอบสำคัญสองประการของรัฐธรรมนูญแต่ละครั้ง ปี 1888 เป็นสัญลักษณ์ถึงการบังคับให้ถือปฏิบัติการนมัสการในวันอาทิตย์ และต่อมาในปี 2001 คือการเปลี่ยนจากกฎหมายอังกฤษไปสู่กฎหมายโรมัน ในปี 2022 กฎหมาย “สารัตถะ” และ “กระบวนวิธี” ถูกโจมตี.

กฎหมายสารบัญญัติกำหนดสิทธิและหน้าที่ของบุคคลและองค์กร ขณะที่กฎหมายวิธีสบัญญัติวางหลักเกณฑ์กระบวนการในการระงับข้อพิพาทและในการบังคับใช้สิทธิและหน้าที่ของบุคคลและองค์กร กฎหมายกำหนดว่าพฤติกรรมใดชอบด้วยกฎหมายหรือผิดกฎหมาย และบัญญัติโทษสำหรับพฤติกรรมนั้นไว้ด้วย กฎหมายสารบัญญัติครอบคลุมสาขากฎหมายหลายด้าน รวมทั้งกฎหมายอาญา กฎหมายแพ่ง และกฎหมายสัญญา

กฎหมายอาญาเป็นตัวอย่างอันชัดเจนของกฎหมายสารบัญญัติ กฎหมายอาญากำหนดว่าการกระทำใดบ้างถือเป็นความผิดทางอาญา และกำหนดบทลงโทษสำหรับความผิดเหล่านั้น ส่วนกฎหมายแพ่งนั้นใช้บังคับกับข้อพิพาทระหว่างบุคคลและองค์กร เช่น การผิดสัญญา การละเมิดต่อร่างกาย หรือข้อพิพาทเกี่ยวกับทรัพย์สิน

กฎหมายสารบัญญัติโดยทั่วไปมักถูกบัญญัติไว้ในกฎหมายลายลักษณ์อักษร กฎระเบียบ และแนวบรรทัดฐานคำพิพากษา กฎหมายลายลักษณ์อักษรคือกฎหมายที่ตราขึ้นโดยองค์กรนิติบัญญัติ เช่น รัฐสภาแห่งชาติหรือสภานิติบัญญัติของรัฐ ส่วนกฎระเบียบคือข้อบังคับและวิธีปฏิบัติที่กำหนดขึ้นโดยหน่วยงานฝ่ายปกครอง สำหรับแนวบรรทัดฐานคำพิพากษานั้น คือกฎหมายที่ผู้พิพากษาสร้างขึ้นผ่านการตีความกฎหมายลายลักษณ์อักษร กฎระเบียบ และรัฐธรรมนูญ

กฎหมายวิธีพิจารณาหมายถึงกฎเกณฑ์ที่กำกับดูแลกระบวนการทางกฎหมาย โดยกำหนดว่าคดีต่าง ๆ ดำเนินไปในระบบกฎหมายอย่างไร ตั้งแต่การยื่นคำฟ้องในเบื้องต้นไปจนถึงการยุติข้อพิพาทในที่สุด กฎหมายวิธีพิจารณาครอบคลุมขอบเขตทางกฎหมายหลายด้าน รวมทั้งกระบวนพิจารณาทางแพ่ง ทางอาญา และทางปกครอง วัตถุประสงค์ของกฎหมายวิธีพิจารณาคือเพื่อให้กระบวนการทางกฎหมายมีความเป็นธรรมและมีประสิทธิภาพ ทั้งยังจัดให้มีกรอบสำหรับการระงับข้อพิพาท และทำให้มั่นใจว่าทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องในกระบวนการทางกฎหมาย รวมถึงผู้พิพากษา ทนายความ และคู่ความ ทราบถึงสิ่งที่คาดหมายจากตน

กฎหมายสารบัญญัติและกฎหมายวิธีสบัญญัติมุ่งหมายให้ทำงานร่วมกันเพื่อให้ความยุติธรรมได้รับการบังเกิดขึ้น กฎหมายสารบัญญัติกำหนดสิทธิและหน้าที่ของบุคคลและองค์กรต่าง ๆ ขณะที่กฎหมายวิธีสบัญญัติวางหลักเกณฑ์กระบวนการสำหรับการระงับข้อพิพาทและการบังคับใช้สิทธิและหน้าที่เหล่านั้น กล่าวอีกนัยหนึ่ง กฎหมายสารบัญญัติกำหนดว่าการกระทำใดชอบด้วยกฎหมายหรือผิดกฎหมาย และกำหนดผลแห่งการกระทำที่ผิดกฎหมายนั้น ขณะที่กฎหมายวิธีสบัญญัติกำหนดแนวทางว่าประเด็นปัญหาทางกฎหมายเหล่านั้นจะได้รับการวินิจฉัยและแก้ไขอย่างไร

ในปี 2001 พระราชบัญญัติแพทริออตได้เพิกถอนสิทธิแห่ง habeas corpus คำว่า “Habeas corpus” เป็นศัพท์ภาษาละตินที่แปลว่า “ท่านต้องนำตัวบุคคลมา” คำนี้หมายถึงหลักกฎหมายที่คุ้มครองบุคคลจากการคุมขังโดยมิชอบ โดยกำหนดให้ศาลต้องตรวจสอบความชอบด้วยกฎหมายของการจำคุกบุคคลนั้น Habeas corpus เป็นสิทธิขั้นพื้นฐานในระบบกฎหมายจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งระบบที่ได้รับอิทธิพลจากกฎหมายจารีตประเพณีอังกฤษ หลักการนี้รับประกันว่าบุคคลจะไม่อาจถูกควบคุมตัวไว้ได้โดยปราศจากเหตุอันชอบธรรม และเปิดโอกาสให้บุคคลนั้นโต้แย้งความชอบด้วยกฎหมายของการควบคุมตัวของตนต่อหน้าผู้พิพากษา

ความแตกต่างระหว่างกระบวนการอันชอบด้วยกฎหมายในสาระสำคัญกับกระบวนการอันชอบด้วยกฎหมายเชิงวิธีพิจารณา อยู่ที่แง่มุมต่าง ๆ ของกฎหมายและสิทธิที่แนวคิดแต่ละประการคุ้มครองภายในกรอบแห่งรัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริกา โดยเฉพาะภายใต้บทบัญญัติว่าด้วยกระบวนการอันชอบด้วยกฎหมายในบทแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่ห้าและครั้งที่สิบสี่។

กระบวนการอันชอบธรรมในสาระสำคัญเกี่ยวข้องกับสิทธิและเสรีภาพขั้นพื้นฐานที่รัฐบาลไม่อาจล่วงละเมิดได้ ไม่ว่ารัฐจะใช้กระบวนการใดก็ตาม หลักการนี้คุ้มครองสิทธิบางประการจากการแทรกแซงของรัฐบาล แม้จะได้ปฏิบัติตามขั้นตอนที่ถูกต้องแล้วก็ตาม กระบวนการอันชอบธรรมในสาระสำคัญครอบคลุมสิทธิที่ถือว่าเป็นสิทธิขั้นพื้นฐาน เช่น สิทธิในความเป็นส่วนตัว สิทธิในการสมรส และสิทธิในการเลี้ยงดูบุตรของตน สิทธิเหล่านี้ได้รับความคุ้มครองจากการก้าวล่วงของรัฐบาล เว้นแต่จะมีประโยชน์แห่งรัฐอันจำเป็นอย่างยิ่ง หลักการนี้ทำหน้าที่เป็นกลไกถ่วงดุลอำนาจของรัฐบาล เพื่อให้มั่นใจว่ากฎหมายและข้อบังคับต่าง ๆ จะไม่ละเมิดเสรีภาพขั้นพื้นฐาน

กระบวนการอันชอบด้วยกฎหมายในทางวิธีพิจารณาเกี่ยวข้องกับขั้นตอนที่รัฐบาลต้องปฏิบัติตามก่อนที่จะพรากชีวิต เสรีภาพ หรือทรัพย์สินของบุคคลไป หลักการนี้ประกันว่าบุคคลจะได้รับการปฏิบัติอย่างเป็นธรรมและเป็นกลางผ่านกระบวนการทางกฎหมายที่เหมาะสม กระบวนการอันชอบด้วยกฎหมายในทางวิธีพิจารณากำหนดให้รัฐบาลต้องดำเนินตามขั้นตอนหรือกระบวนการบางประการ เช่น การแจ้งให้ทราบ การไต่สวนอย่างเป็นธรรม และการเปิดโอกาสให้บุคคลได้แสดงข้อเท็จจริงหรือโต้แย้ง ก่อนที่จะลิดรอนสิทธิของผู้นั้น หลักการนี้เน้นถึงวิธีการบังคับใช้กฎหมาย โดยรับประกันว่ารัฐบาลจะกระทำการด้วยความยุติธรรมและความเป็นธรรม

ก่อนหน้านี้ในบทความ เราได้อ่านว่า “การเคลื่อนไหวใด ๆ ที่สนับสนุนการออกกฎหมายทางศาสนา แท้จริงแล้วเป็นการยอมอ่อนข้อแก่สันตะปาปา ซึ่งตลอดหลายยุคสมัยได้ทำสงครามอย่างต่อเนื่องต่อเสรีภาพแห่งมโนธรรม การถือรักษาวันอาทิตย์ดำรงอยู่ในฐานะสถาบันที่เรียกกันว่าเป็นคริสเตียนก็ด้วยอาศัย ‘ข้อลึกลับแห่งความชั่วช้า;’ และการบังคับให้ถือรักษาวันดังกล่าวจะเป็นการยอมรับโดยพฤตินัยต่อหลักการทั้งหลายซึ่งเป็นรากฐานสำคัญที่สุดของโรมันนิยม เมื่อชนชาติของเราละทิ้งหลักการแห่งการปกครองของตนถึงเพียงนั้น จนถึงกับตรากฎหมายวันอาทิตย์ขึ้น โปรเตสแตนต์ก็จะจับมือกับอำนาจสันตะปาปาในการกระทำครั้งนี้; และสิ่งนั้นก็จะไม่เป็นอื่นใดเลยนอกจากเป็นการให้ชีวิตแก่ทรราชย์ซึ่งเฝ้าจับตามองหาโอกาสของตนด้วยความกระหายมาเนิ่นนาน เพื่อจะพุ่งกลับขึ้นมาสู่การกดขี่แบบเผด็จการอย่างเต็มกำลังอีกครั้ง”

ในแนวเส้นแห่งประวัติศาสตร์ที่สามารถแทนได้ด้วยรัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกา มีหมุดหมายเฉพาะอยู่สามหมุดหมายซึ่งเป็นตัวแทนขององค์ประกอบบางประการของรัฐธรรมนูญ ทั้งในตอนต้นและในตอนปลายของสหรัฐอเมริกา หมุดหมายทั้งสามนั้นล้วนเป็นการกระทำทางการเมือง และด้วยเหตุนี้จึงเป็นสัญลักษณ์ของการกล่าวของสหรัฐอเมริกา หมุดหมายที่สามในบรรดาสามหมุดหมายนั้นในตอนต้น ซึ่งทำเครื่องหมายปี 1798 คือกฎหมายว่าด้วยคนต่างด้าวและกฎหมายว่าด้วยการปลุกระดม และหมุดหมายที่สามในบรรดาหมุดหมายเหล่านั้นในตอนปลาย คือเมื่อสหรัฐอเมริกาบังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์ และกล่าวดังมังกร อันเป็นการทำให้สำเร็จตามพระธรรมวิวรณ์ บทที่สิบสาม ข้อสิบเอ็ด

ประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ของสหรัฐอเมริกาเริ่มต้นขึ้นเมื่อประเทศนั้น ซึ่งมีโลกเป็นภาพแทน ได้อ้าปากของตนและกลืนกระแสน้ำแห่งการข่มเหงของพญานาคเสียสิ้น

คำประกาศอิสรภาพในปี 1776 เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของ Patriot Act ปี 2001 รัฐธรรมนูญปี 1789 เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของ Pelosi Trials ซึ่งเริ่มต้นในปี 2022 ส่วน Alien and Sedition Acts ปี 1798 เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา

ถ้อยคำเหล่านี้ล้วนสอดคล้องกันในประวัติศาสตร์อันเร้นลับของข้อสี่สิบแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ในบทความนี้ เราได้ยกมาสี่วรรคจาก Testimonies, volume 5, 451, 452.

เราจะพิจารณาย่อหน้าเหล่านั้นอย่างใกล้ชิดยิ่งขึ้นในบทความถัดไป