Ezekiel represents those who have had a work of instruction accomplished for them by the Lion of the tribe of Judah, and His basic instruction is “line upon line.”
เอเสเคียลเป็นตัวแทนของบรรดาผู้ที่ได้รับการทรงกระทำพระราชกิจแห่งการสั่งสอนแก่เขาโดยสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ และการสั่งสอนขั้นพื้นฐานของพระองค์คือ “บรรทัดแล้วบรรทัดเล่า”
To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:12, 13.
พระองค์ตรัสแก่เขาว่า “นี่คือการพักผ่อน ซึ่งด้วยสิ่งนี้ท่านทั้งหลายจะให้ผู้เหน็ดเหนื่อยได้พักผ่อน และนี่คือความสดชื่น” กระนั้นเขาทั้งหลายก็ไม่ยอมฟัง แต่พระวจนะของพระยาห์เวห์ได้เป็นแก่พวกเขาว่า “ข้อบังคับซ้อนข้อบังคับ ข้อบังคับซ้อนข้อบังคับ บรรทัดซ้อนบรรทัด บรรทัดซ้อนบรรทัด ที่นี่นิด ที่นั่นหน่อย” เพื่อเขาทั้งหลายจะได้เดินไป และหงายหลังล้มลง และถูกทำให้แตกหัก และติดบ่วง และถูกจับไป อิสยาห์ 28:12, 13
Currently the Lion of the tribe of Judah is opening up the book of Ezekiel. We are informed that Ezekiel is a priest in the thirtieth year, whether “thirty” represents his symbolic age as a priest, or the thirtieth year in the prophetic line that began at Josiah’s Great Jubilee. The final priesthood of the latter days is the one hundred and forty-four thousand, and the ancient literal histories typify a symbolic history in the latter days.
ขณะนี้สิงห์แห่งเผ่ายูดาห์กำลังทรงเปิดเผยหนังสือเอเสเคียลแก่เรา เราได้รับแจ้งว่าเอเสเคียลเป็นปุโรหิตในปีที่สามสิบ ไม่ว่า “สามสิบ” นั้นจะหมายถึงวัยเชิงสัญลักษณ์ของท่านในฐานะปุโรหิต หรือจะหมายถึงปีที่สามสิบในสายแห่งคำพยากรณ์ซึ่งเริ่มต้นขึ้น ณ มหาปีกาญจนาภิเษกของโยสิยาห์ก็ตาม ฐานะปุโรหิตสุดท้ายแห่งยุคสุดปลายคือคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และประวัติศาสตร์ตามตัวอักษรในสมัยโบราณก็เป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงประวัติศาสตร์เชิงสัญลักษณ์ในยุคสุดปลาย.
But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:6.
แต่ท่านทั้งหลายจะได้ชื่อว่าเป็นปุโรหิตของพระยาห์เวห์ มนุษย์ทั้งหลายจะเรียกท่านว่าเป็นผู้ปรนนิบัติพระเจ้าของเรา ท่านจะได้รับประทานความมั่งคั่งของบรรดาประชาชาติ และท่านจะโอ้อวดตนในศักดิ์ศรีของพวกเขา อิสยาห์ 61:6
Ezekiel is a symbol of God’s people in the latter days–the sacred history which every prophetic testimony identifies. That sacred history is the movement of the third angel, which was especially typified by the movement of the first angel in 1840. The movement of the first angel was the alpha angel of the three angels and the third is the omega angel. Ezekiel is therefore aligned with Peter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The symbolic history both Peter and Ezekiel are located at, is represented as the history Panium.
เอเสเคียลเป็นสัญลักษณ์ของประชากรของพระเจ้าในยุคสุดท้าย—เป็นประวัติศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งคำพยานเชิงพยากรณ์ทุกประการได้ชี้บ่งไว้ ประวัติศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์นั้นคือขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ซึ่งได้รับการเป็นแบบอย่างโดยเฉพาะผ่านขบวนการของทูตสวรรค์องค์แรกในปี 1840 ขบวนการของทูตสวรรค์องค์แรกเป็นทูตสวรรค์อัลฟาแห่งทูตสวรรค์ทั้งสาม และองค์ที่สามเป็นทูตสวรรค์โอเมกา ดังนั้น เอเสเคียลจึงสอดคล้องกับเปโตรในช่วงเวลาแห่งการประทับตราของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ประวัติศาสตร์เชิงสัญลักษณ์ซึ่งทั้งเปโตรและเอเสเคียลตั้งอยู่ ณ ที่นั้น ได้รับการนำเสนอว่าเป็นประวัติศาสตร์แห่ง Panium.
The Little Book
หนังสือเล่มเล็ก
Ezekiel takes the little book, as did John in Revelation ten.
เอเสเคียลรับหนังสือเล่มเล็กนั้นไป เช่นเดียวกับที่ยอห์นได้กระทำในวิวรณ์บทที่สิบ
But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–10, 3:1–3.
แต่เจ้า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงฟังสิ่งที่เราพูดกับเจ้า อย่าเป็นผู้กบฏเหมือนวงศ์วานที่กบฏนั้น จงอ้าปากของเจ้า และกินสิ่งที่เราให้แก่เจ้า และเมื่อข้าพเจ้ามองดู ดูเถิด มีมือหนึ่งยื่นมาต่อข้าพเจ้า และดูเถิด ในนั้นมีม้วนหนังสืออยู่ม้วนหนึ่ง และท่านก็กางม้วนนั้นออกต่อหน้าข้าพเจ้า และมีข้อความเขียนไว้ทั้งด้านในและด้านนอก และข้อความที่เขียนไว้นั้นคือคำคร่ำครวญ การไว้ทุกข์ และวิบัติ ยิ่งกว่านั้น ท่านตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงกินสิ่งที่เจ้าพบนี้ จงกินม้วนหนังสือนี้ และจงไปกล่าวแก่พงศ์พันธุ์อิสราเอล ดังนั้นข้าพเจ้าจึงอ้าปาก และท่านก็ให้ข้าพเจ้ากินม้วนหนังสือนั้น และท่านตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงให้ท้องของเจ้ากิน และให้ลำไส้ของเจ้าเต็มด้วยม้วนหนังสือที่เราให้แก่เจ้า แล้วข้าพเจ้าก็กินมัน และมันก็หวานในปากของข้าพเจ้าเหมือนน้ำผึ้ง เอเสเคียล 2:8–10, 3:1–3
In Revelation ten, John eats the little book, and the entire chapter represents the manifestation of the power of God from August 11, 1840 until October 22, 1844.
ในวิวรณ์บทที่สิบ ยอห์นรับประทานหนังสือเล่มเล็กนั้น และทั้งบทเป็นภาพแทนการสำแดงแห่งฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าตั้งแต่วันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 จนถึงวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.
“ทูตสวรรค์ผู้ซึ่งร่วมในการประกาศข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามนั้น จะกระทำให้แผ่นดินโลกทั้งสิ้นสว่างไสวด้วยรัศมีแห่งสง่าราศีของเขา ณ ที่นี้ได้มีการพยากรณ์ถึงงานหนึ่งซึ่งมีขอบเขตครอบคลุมทั่วโลกและมีฤทธิ์อำนาจอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน ขบวนการการเสด็จมาของพระคริสต์ในช่วงปี 1840–44 เป็นการสำแดงอันรุ่งโรจน์แห่งฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์แรกได้ถูกนำไปยังสถานีมิชชันทุกแห่งทั่วโลก และในบางประเทศก็ได้เกิดความตื่นตัวทางศาสนาอย่างใหญ่หลวงที่สุดเท่าที่เคยมีปรากฏในแผ่นดินใด ๆ นับตั้งแต่การปฏิรูปศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่สิบหก แต่สิ่งเหล่านี้จะถูกเหนือกว่าด้วยขบวนการอันทรงพลังภายใต้คำเตือนสุดท้ายของทูตสวรรค์องค์ที่สาม” The Great Controversy, 611.
Ezekiel is aligned with John in Chapter ten of Revelation, so Peter, John and Ezekiel stand together in their allotted place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.
เอเสเคียลสอดคล้องกับยอห์นในวิวรณ์บทที่สิบ ดังนั้น เปโตร ยอห์น และเอเสเคียลจึงยืนอยู่ร่วมกันในตำแหน่งที่ทรงกำหนดไว้แก่เขาทั้งหลาย ในช่วงเวลาแห่งการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน
1840 to 1844 represents a four-year-period that began when the time prophecy that began with a one-hundred-and-fifty-year period on July 27, 1299. Those “five months” ended and joined with the time prophecy of three hundred ninety-one years and fifteen days that concluded on August 11, 1840, when the glorious manifestation of the power of God was manifested until October 22, 1844. Then the application of prophetic time ceased.
ค.ศ. 1840 ถึง ค.ศ. 1844 เป็นช่วงเวลาสี่ปีซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อคำพยากรณ์ด้านเวลาซึ่งเริ่มด้วยระยะเวลาหนึ่งร้อยห้าสิบปีในวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1299 ดำเนินมาถึงจุดนั้น “ห้าเดือน” นั้นสิ้นสุดลงและเชื่อมต่อเข้ากับคำพยากรณ์ด้านเวลาซึ่งมีระยะเวลาสามร้อยเก้าสิบเอ็ดปีและสิบห้าวัน อันสิ้นสุดลงในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 เมื่อการสำแดงอันรุ่งโรจน์แห่งฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าได้ถูกสำแดงออกมาจนถึงวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 จากนั้นการประยุกต์ใช้เวลาคำพยากรณ์ก็สิ้นสุดลง
And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:6.
และได้ทรงปฏิญาณโดยพระองค์ผู้ทรงพระชนม์อยู่เป็นนิตย์นิรันดร์ ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และสรรพสิ่งซึ่งอยู่ในนั้น ทั้งแผ่นดินโลกและสรรพสิ่งซึ่งอยู่ในนั้น ทั้งทะเลและสรรพสิ่งซึ่งอยู่ในนั้น ว่าเวลาจะไม่มีอีกต่อไป วิวรณ์ 10:6
Prophetic time ended as a valid application of prophecy on October 22, 1844. Ezekiel, Peter and John each represent God’s wise virgins of the movement of the first and second angels and also the movement of the third angel.
กาลเวลาเชิงพยากรณ์สิ้นสุดลงในฐานะการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์ที่ชอบธรรมเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เอเสเคียล เปโตร และยอห์น ต่างเป็นตัวแทนของหญิงพรหมจารีที่มีปัญญาของพระเจ้าในขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สอง ตลอดจนในขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่สาม.
Visions
นิมิต
The first ‘eleven’ chapters of Ezekiel present a series of “visions” as set forth in verse one of chapter one.
“นิมิต” ชุดแรกในบททั้ง “สิบเอ็ด” บทของเอเสเคียล ได้นำเสนอภาพนิมิตเป็นลำดับ ตามที่กล่าวไว้ในข้อหนึ่งของบทที่หนึ่ง
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.
อยู่มาในปีที่สามสิบ ในเดือนที่สี่ วันที่ห้าของเดือนนั้น เมื่อข้าพเจ้าอยู่ท่ามกลางพวกเชลย ณ ริมแม่น้ำเคบาร์ ฟ้าสวรรค์ก็เปิดออก และข้าพเจ้าได้เห็นนิมิตของพระเจ้า เอเสเคียล 1:1
The “visions” of the first eleven chapters was first given in chapter one by the river of Chebar, then it was enlarged upon in chapter three’s vision on the “plain” and then again in chapter eight’s vision at Jerusalem. The three locations of the river of Chebar, the plain and Jerusalem represent three visions that together make up one vision, which is the “visions” of verse one and of the first ‘eleven’ chapters.
“นิมิตทั้งหลาย” ของสิบเอ็ดบทแรกนั้น ได้รับการประทานครั้งแรกในบทที่หนึ่ง ณ ริมแม่น้ำเคบาร์ แล้วได้รับการขยายความต่อในนิมิตแห่งบทที่สามบน “ที่ราบ” และต่อมาอีกครั้งในนิมิตแห่งบทที่แปด ณ กรุงเยรูซาเล็ม สถานที่ทั้งสามคือ ริมแม่น้ำเคบาร์ ที่ราบ และกรุงเยรูซาเล็ม เป็นภาพแทนของนิมิตสามประการซึ่งรวมกันเป็นนิมิตเดียว คือ “นิมิตทั้งหลาย” แห่งข้อหนึ่งและแห่ง ‘สิบเอ็ด’ บทแรกทั้งหมด
Jubilee
ปีแห่งยูบิลี
Considering the thirtieth year as the thirtieth year of the Jubilee cycle that began at Josiah's famous Passover, and then ended on October 22, is easily supportable, for that particular line of sacred history is portrayed distinctly, line upon line with more than one witness. As an example; Passover represents the Spring feasts and the day of atonement represents the Fall feasts. Leviticus twenty-three is therefore aligned with the Jubilee cycle that began with Josiah. There are other lines that align with the history represented by king Josiah unto October 22, 573 BC. The historical fulfillment on October 22, 573 BC of a Jubilee year is supported by the historians.
การถือว่าปีที่สามสิบเป็นปีที่สามสิบของวัฏจักรยูบิลีซึ่งเริ่มต้นขึ้นในเทศกาลปัสกาที่เลื่องชื่อลือชาของกษัตริย์โยสิยาห์ และแล้วสิ้นสุดลงในวันที่ 22 ตุลาคมนั้น ย่อมมีหลักฐานรองรับได้โดยง่าย เพราะแนวประวัติศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์เฉพาะนั้นได้ถูกสำแดงไว้อย่างชัดเจน ทีละบรรทัด โดยมีพยานมากกว่าหนึ่งราย ตัวอย่างเช่น เทศกาลปัสกาเป็นสัญลักษณ์แทนบรรดาเทศกาลในฤดูใบไม้ผลิ และวันแห่งการลบมลทินบาปเป็นสัญลักษณ์แทนบรรดาเทศกาลในฤดูใบไม้ร่วง ฉะนั้น เลวีนิติ บทที่ยี่สิบสาม จึงสอดคล้องกับวัฏจักรยูบิลีที่เริ่มต้นขึ้นกับกษัตริย์โยสิยาห์ ยังมีแนวอื่น ๆ อีกที่สอดคล้องกับประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นภาพแทนโดยกษัตริย์โยสิยาห์จนถึงวันที่ 22 ตุลาคม 573 ปีก่อนคริสตกาล การสำเร็จเป็นจริงทางประวัติศาสตร์ในวันที่ 22 ตุลาคม 573 ปีก่อนคริสตกาลของปีแห่งยูบิลีนั้น ได้รับการสนับสนุนจากบรรดานักประวัติศาสตร์
The chronologists are generally comfortable with placing the day of atonement as October 22, 573 BC, and Josiah’s Great Passover in 622 BC, is also an accepted date by those biblical chronologists. The Passover, a symbol of the spring feasts, began a forty-nine-year Jubilee cycle, that ended at the symbol of the fall feasts on the day of atonement. The seven weeks of years that made up forty-nine years were the symbols of the Sabbath of the land.
โดยทั่วไปแล้วบรรดานักลำดับเหตุการณ์ยอมรับได้กับการกำหนดให้วันลบมลทินตรงกับวันที่ 22 ตุลาคม 573 BC และปัสกาครั้งยิ่งใหญ่ของโยสิยาห์ในปี 622 BC ก็เป็นวันที่ซึ่งนักลำดับเหตุการณ์พระคัมภีร์เหล่านั้นยอมรับเช่นกัน ปัสกา อันเป็นสัญลักษณ์ของเทศกาลในฤดูใบไม้ผลิ ได้เริ่มวัฏจักรยูบิลีสี่สิบเก้าปี ซึ่งสิ้นสุดลงที่สัญลักษณ์ของเทศกาลในฤดูใบไม้ร่วงในวันลบมลทิน บรรดาสัปดาห์ทั้งเจ็ดแห่งปีซึ่งประกอบกันเป็นสี่สิบเก้าปีนั้น เป็นสัญลักษณ์ของสะบาโตของแผ่นดิน.
“In every page, whether history, or precept, or prophecy, the Old Testament Scriptures are irradiated with the glory of the Son of God. So far as it was of divine institution, the entire system of Judaism was a compacted prophecy of the gospel. To Christ “give all the prophets witness.” Acts 10:43. From the promise given to Adam, down through the patriarchal line and the legal economy, heaven’s glorious light made plain the footsteps of the Redeemer. Seers beheld the Star of Bethlehem, the Shiloh to come, as future things swept before them in mysterious procession. In every sacrifice Christ’s death was shown. In every cloud of incense His righteousness ascended. By every jubilee trumpet His name was sounded. In the awful mystery of the holy of holies His glory dwelt.” The Desire of Ages, 211.
“ในทุกหน้าของพระคัมภีร์ ไม่ว่าจะเป็นประวัติศาสตร์ หรือข้อบัญญัติ หรือคำพยากรณ์ พระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมล้วนส่องประกายด้วยพระสิริของพระบุตรของพระเจ้า ตราบเท่าที่ระบบศาสนายูดายมีต้นกำเนิดจากพระเจ้า ระบบทั้งหมดนั้นก็เป็นคำพยากรณ์อันกระชับครบถ้วนของข่าวประเสริฐ บรรดาผู้เผยพระวจนะทั้งปวง “เป็นพยานถึงพระองค์” กิจการ 10:43 จากพระสัญญาที่ประทานแก่อาดัม สืบเนื่องลงมาตามสายตระกูลของบรรพชนและระบบบัญญัติ แสงอันรุ่งโรจน์จากสวรรค์ได้ทำให้รอยพระบาทของพระผู้ไถ่ปรากฏอย่างแจ่มชัด ผู้หยั่งเห็นได้มองเห็นดาวแห่งเบธเลเฮ็ม ศิโลห์ผู้ซึ่งจะเสด็จมา ขณะที่เหตุการณ์แห่งอนาคตเคลื่อนผ่านต่อหน้าพวกเขาเป็นขบวนอย่างลึกลับ ในเครื่องบูชาทุกอย่าง ความตายของพระคริสต์ได้ถูกสำแดง ในควันกำยานทุกกลุ่ม ความชอบธรรมของพระองค์ได้ลอยขึ้นไป ด้วยเสียงแตรแห่งปีแห่งการปลดปล่อยทุกครั้ง พระนามของพระองค์ได้ถูกประกาศก้อง ในความล้ำลึกอันน่าเกรงขามแห่งอภิสุทธิสถาน พระสิริของพระองค์ได้ประทับอยู่” The Desire of Ages, 211.
Seventeen
สิบเจ็ด
Zedekiah had been taken to Babylon when Jerusalem fell fourteen years before 573 BC. The Jewish historians identify the Jubilee cycle from Josiah in 622 to October 22, 573 as the 17th Jubilee cycle. The period from the battle of Raphia to the battle of Panium was seventeen years. Ptolemy, was the victor at the battle of Raphia, and he reigned as the king of the south for seventeen years. From the Edict of Milan until Constantine divided his empire in 330, was seventeen years. In the seventeenth Jubilee cycle Jerusalem was destroyed by Nebuchadnezzar.
เศเดคียาห์ถูกนำไปยังบาบิโลนเมื่อเยรูซาเล็มพินาศลง สิบสี่ปีก่อนปี 573 BC. บรรดานักประวัติศาสตร์ชาวยิวกำหนดวัฏจักรยูบีลีตั้งแต่สมัยโยสิยาห์ในปี 622 จนถึงวันที่ 22 ตุลาคม 573 ว่าเป็นวัฏจักรยูบีลีที่ 17. ช่วงเวลาตั้งแต่ยุทธการราฟิอาจนถึงยุทธการพาเนียมมีระยะเวลาสิบเจ็ดปี. ปโตเลมีเป็นผู้มีชัยชนะในยุทธการราฟิอา และทรงครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งทิศใต้เป็นเวลาสิบเจ็ดปี. นับตั้งแต่พระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานจนถึงเวลาที่คอนสแตนตินทรงแบ่งจักรวรรดิของพระองค์ในปี 330 เป็นเวลาสิบเจ็ดปี. ในวัฏจักรยูบีลีที่สิบเจ็ด เยรูซาเล็มถูกทำลายโดยเนบูคัดเนสซาร์.
For the children of Israel shall abide many days without a king, and without a prince, and without a sacrifice, and without an image, and without an ephod, and without teraphim: Afterward shall the children of Israel return, and seek the Lord their God, and David their king; and shall fear the Lord and his goodness in the latter days. Hosea 3:4, 5.
เพราะบุตรหลานแห่งอิสราเอลจะพำนักอยู่อีกหลายวันโดยปราศจากกษัตริย์ และปราศจากเจ้านาย และปราศจากเครื่องบูชา และปราศจากเสาศักดิ์สิทธิ์ และปราศจากเอโฟด และปราศจากเทราฟิม ภายหลังบุตรหลานแห่งอิสราเอลจะกลับมา และแสวงหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของตน และดาวิดกษัตริย์ของตน และจะยำเกรงพระยาห์เวห์และความดีของพระองค์ในกาลสุดท้าย โฮเชยา 3:4, 5
Hosea is addressing a subject that has direct bearing on the captivity of Zedekiah, though it also represents the beginning of captivity for the northern kingdom in 723 BC. The reason Hosea’s passage connects with Ezekiel’s testimony has to do with the rejection of God when Israel insisted on a human king. Israel’s desire to be ruled by a human king, rather than a Divine king is represented as “the pride of your power” in the judgment of "seven times" in Leviticus 26.
โฮเชยากำลังกล่าวถึงเรื่องหนึ่งซึ่งมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับการเป็นเชลยของเศเดคียาห์ แม้ว่าจะเป็นภาพแทนถึงจุดเริ่มต้นของการเป็นเชลยของอาณาจักรเหนือในปี 723 BC ด้วยก็ตาม เหตุที่ข้อความตอนนี้ของโฮเชยาเชื่อมโยงกับคำพยานของเอเสเคียลนั้น เกี่ยวข้องกับการปฏิเสธพระเจ้า เมื่ออิสราเอลยืนกรานจะมีกษัตริย์ที่เป็นมนุษย์ ความปรารถนาของอิสราเอลที่จะอยู่ใต้การปกครองของกษัตริย์มนุษย์ มากกว่ากษัตริย์ผู้ทรงเป็นพระเจ้า ได้รับการพรรณนาไว้ว่าเป็น “ความเย่อหยิ่งแห่งอำนาจของเจ้า” ในการพิพากษา “เจ็ดเท่า” ในเลวีนิติ 26.
And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.
และหากแม้ถึงกระนั้นพวกเจ้าก็ยังไม่ยอมฟังเรา เราจะลงโทษพวกเจ้ามากขึ้นอีกเจ็ดเท่าเพราะบาปทั้งหลายของพวกเจ้า และเราจะหักทำลายความเย่อหยิ่งแห่งกำลังของพวกเจ้า และเราจะทำให้ฟ้าสวรรค์เหนือพวกเจ้าเป็นดังเหล็ก และแผ่นดินของพวกเจ้าเป็นดังทองสัมฤทธิ์ เลวีนิติ 26:18, 19
The “pride of your power” represents Israel's desire to be like the world and have their own king. The removal of the king from the northern kingdom in 723 BC and then king Zedekiah’s of the southern kingdom’s captivity in 586 BC represents the breaking of the “pride” of ancient Israel, and pride precedes a fall. In Bible prophecy a “power” is a king or kingdom, and the pride of Israel in securing a human king marks the rejection of the theocracy and the Divine king.
“ความเย่อหยิ่งแห่งอำนาจของเจ้า” เป็นตัวแทนความปรารถนาของอิสราเอลที่จะเป็นเหมือนโลกและมีพระราชาของตนเอง การถูกถอดถอนกษัตริย์ออกจากอาณาจักรฝ่ายเหนือในปี 723 ก่อนคริสตกาล และต่อมาการเป็นเชลยของกษัตริย์เศเดคียาห์แห่งอาณาจักรฝ่ายใต้ในปี 586 ก่อนคริสตกาล เป็นภาพแทนการหักทำลาย “ความเย่อหยิ่ง” ของอิสราเอลโบราณ และความเย่อหยิ่งย่อมนำหน้าการล้มลง ในคำพยากรณ์แห่งพระคัมภีร์ “อำนาจ” คือกษัตริย์หรือราชอาณาจักร และความเย่อหยิ่งของอิสราเอลในการทำให้มั่นคงซึ่งกษัตริย์มนุษย์นั้น เป็นเครื่องหมายแห่งการปฏิเสธระบอบเทวาธิปไตยและพระมหากษัตริย์ผู้ทรงพระเจ้า។
And it came to pass, when Samuel was old, that he made his sons judges over Israel. Now the name of his firstborn was Joel; and the name of his second, Abiah: they were judges in Beersheba. And his sons walked not in his ways, but turned aside after lucre, and took bribes, and perverted judgment. Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and shew them the manner of the king that shall reign over them. 1 Samuel 8:1–9.
ต่อมาเมื่อซามูเอลชราแล้ว ท่านได้ตั้งบุตรชายของตนให้เป็นผู้วินิจฉัยเหนืออิสราเอล ชื่อบุตรหัวปีของท่านคือโยเอล และชื่อบุตรคนที่สองคืออาบียาห์ เขาทั้งสองเป็นผู้วินิจฉัยอยู่ที่เมืองเบเออร์เชบา แต่บุตรชายทั้งหลายของท่านมิได้ดำเนินตามทางของท่าน กลับหันเหไปแสวงหาผลกำไรอันมิชอบ รับสินบน และบิดเบือนความยุติธรรม แล้วบรรดาผู้อาวุโสทั้งสิ้นของอิสราเอลจึงพากันมาประชุม และมาหาซามูเอลที่รามาห์ และกล่าวแก่ท่านว่า ดูเถิด ท่านชราแล้ว และบุตรชายทั้งหลายของท่านก็มิได้ดำเนินตามทางของท่าน บัดนี้ขอตั้งกษัตริย์องค์หนึ่งให้พวกเราสำหรับวินิจฉัยพวกเรา เหมือนชนชาติทั้งหลายเถิด แต่ถ้อยคำนี้ไม่เป็นที่พอใจของซามูเอล เมื่อพวกเขากล่าวว่า “ขอประทานกษัตริย์องค์หนึ่งให้พวกเราสำหรับวินิจฉัยพวกเรา” และซามูเอลได้อธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ แล้วพระยาห์เวห์ตรัสแก่ซามูเอลว่า “จงฟังเสียงของประชาชนในทุกสิ่งที่พวกเขากล่าวแก่เจ้า เพราะพวกเขามิได้ปฏิเสธเจ้า แต่พวกเขาได้ปฏิเสธเรา เพื่อเราจะมิได้ครอบครองเหนือพวกเขา ตามบรรดาการกระทำทั้งสิ้นที่พวกเขาได้กระทำตั้งแต่วันที่เราพาพวกเขาขึ้นมาจากอียิปต์จนถึงวันนี้ ซึ่งด้วยการนั้นพวกเขาได้ละทิ้งเรา และปรนนิบัติพระอื่น ฉันใด พวกเขาก็กระทำแก่เจ้าฉันนั้น บัดนี้ฉะนั้นจงฟังเสียงของพวกเขาเถิด กระนั้นก็ดี เจ้าจงกล่าวเตือนพวกเขาอย่างหนักแน่น และแจ้งให้พวกเขาทราบถึงระเบียบของกษัตริย์ผู้ที่จะครอบครองเหนือพวกเขา” 1 ซามูเอล 8:1–9
It is to be noted that at that point Israel rejected not only God as their king, but also the Spirit of Prophecy, as represented by Samuel, for it states, “they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee.”
พึงสังเกตว่า ณ จุดนั้นอิสราเอลได้ปฏิเสธไม่เพียงแต่พระเจ้าในฐานะกษัตริย์ของตนเท่านั้น แต่ยังปฏิเสธพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ด้วย ดังที่เป็นตัวแทนโดยซามูเอล เพราะมีข้อความกล่าวไว้ว่า “they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee.”
“Satan is... constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.
“ซาตานกำลัง... ผลักดันสิ่งปลอมแปลงเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง—เพื่อชักนำให้หลงไปจากความจริง การล่อลวงครั้งสุดท้ายที่สุดของซาตานคือการทำให้คำพยานของพระวิญญาณของพระเจ้าไร้ผล ‘ที่ใดไม่มีนิมิต ประชาชนก็พินาศ’ (สุภาษิต 29:18) ซาตานจะปฏิบัติการอย่างแยบยล ด้วยวิธีการต่าง ๆ และผ่านตัวแทนต่าง ๆ เพื่อบั่นทอนความเชื่อมั่นของชนที่เหลืออยู่ของพระเจ้าในคำพยานอันแท้จริง”
“There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.
“จะมีความเกลียดชังที่ถูกปลุกเร้าขึ้นต่อบรรดาคำพยาน ซึ่งเป็นสิ่งที่มาจากซาตาน การทำงานของซาตานจะมุ่งทำให้ความเชื่อของคริสตจักรทั้งหลายที่มีต่อคำพยานเหล่านั้นคลอนแคลน ด้วยเหตุนี้เอง: ซาตานไม่อาจมีหนทางที่เปิดโล่งเช่นนั้นในการนำการล่อลวงของตนเข้ามา และผูกมัดดวงวิญญาณทั้งหลายไว้ในความหลงผิดของมันได้ หากคำเตือน คำตักเตือน และคำปรึกษาของพระวิญญาณของพระเจ้าถูกเอาใจใส่เชื่อฟัง” Selected Messages, book 1, 48.
The last deception for the theocracy of ancient Israel was a rejection of not only God, but also the Spirit of Prophecy. That rejection in 1097 BC typifies the last deception of Laodicean Seventh-day Adventism in 1863. The “seven times” of Leviticus twenty-six is the Word of God, and the Spirit of Prophecy states of the “seven times” that it “should not be altered.”
การล่อลวงครั้งสุดท้ายสำหรับระบอบเทวาธิปไตยของอิสราเอลโบราณคือการปฏิเสธไม่เพียงแต่พระเจ้าเท่านั้น หากยังรวมถึงพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ด้วย การปฏิเสธนั้นในปี 1097 ก่อนคริสตกาล เป็นแบบอย่างของการล่อลวงครั้งสุดท้ายของเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสฝ่ายเลาดีเซียในปี 1863 “เจ็ดเวลา” ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก คือพระวจนะของพระเจ้า และพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์กล่าวถึง “เจ็ดเวลา” ว่า “ไม่ควรถูกเปลี่ยนแปลง”
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
“ข้าพเจ้าได้เห็นว่าแผนภูมิปี 1843 นั้นได้รับการชี้นำโดยพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และไม่ควรถูกแก้ไขเปลี่ยนแปลง ตัวเลขต่าง ๆ ก็เป็นไปตามที่พระองค์ทรงประสงค์ และพระหัตถ์ของพระองค์ทรงปกคลุมอยู่เหนือมัน ทั้งทรงซ่อนความผิดพลาดประการหนึ่งไว้ในตัวเลขบางส่วน เพื่อไม่ให้ผู้ใดมองเห็นได้ จนกว่าพระหัตถ์ของพระองค์จะถูกยกออกไป” Early Writings, 74.
The Spirit of Prophecy obviously endorsed the “seven times” and her endorsement was a warning not to change the figures on the chart, of which the "seven times" is the center column and the upper right-hand corner. With Uriah Smith’s counterfeit chart in 1863, the progressive rejection of the foundational truths, typified by ancient Israel in their rejection of God and the Spirit of Prophecy identified the rebellion of 1863. The date of the 1863 rebellion aligns with the prophetic line set forth in the book of Ezekiel. In that line of history, the conclusion was the destruction of Jerusalem, which typified the Sunday law. 1863 to the soon-coming Sunday law was typified by the history of king Saul in 1097 BC to Zedekiah in 586 BC.
พระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ได้ให้การรับรอง “เจ็ดเวลา” อย่างชัดแจ้ง และการรับรองของนางนั้นเป็นคำเตือนไม่ให้เปลี่ยนแปลงตัวเลขบนแผนภูมิ ซึ่งในแผนภูมินั้น “เจ็ดเวลา” อยู่ที่คอลัมน์กลางและมุมขวาบน พร้อมกับแผนภูมิปลอมของ Uriah Smith ในปี 1863 การปฏิเสธความจริงพื้นฐานอย่างต่อเนื่อง—ซึ่งมีอิสราเอลโบราณเป็นแบบอย่างในการปฏิเสธพระเจ้า—และพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ได้ชี้บ่งการกบฏในปี 1863 นั้น วันที่แห่งการกบฏในปี 1863 สอดคล้องกับแนวคำพยากรณ์ที่ถูกนำเสนอไว้ในพระธรรมเอเสเคียล ในแนวประวัติศาสตร์นั้น บทสรุปคือการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นแบบอย่างของกฎหมายวันอาทิตย์ ช่วงเวลาตั้งแต่ปี 1863 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ที่ใกล้จะมาถึง ได้รับการทำให้เป็นแบบอย่างไว้โดยประวัติศาสตร์ของกษัตริย์ซาอูลในปี 1097 BC จนถึงเศเดคียาห์ในปี 586 BC.
Zedekiah was taken captive to Babylon fourteen years before the Jubilee of 573 BC. The seventeenth Jubilee cycle began in 622 BC, and in the thirtieth year Ezekiel is set forth as a priest in 591 BC, then five years later Jerusalem was destroyed in 586 BC. It was destroyed on the same day of the year as it was destroyed the second time in AD 70 by Titus. Verse one of Ezekiel one is five years before Jerusalem’s destruction and nineteen years before the temple vision of chapter forty.
เศเดคียาห์ถูกกวาดไปเป็นเชลยยังบาบิโลนสิบสี่ปีก่อนปีแห่งยูบิลี ค.ศ. 573 ก่อนคริสตกาล วงรอบยูบิลีที่สิบเจ็ดเริ่มขึ้นในปี 622 ก่อนคริสตกาล และในปีที่สามสิบ เอเสเคียลถูกทรงตั้งให้ปรากฏในฐานะปุโรหิตในปี 591 ก่อนคริสตกาล จากนั้นอีกห้าปีต่อมา กรุงเยรูซาเล็มก็ถูกทำลายในปี 586 ก่อนคริสตกาล เมืองนั้นถูกทำลายในวันเดียวกันของปีเช่นเดียวกับที่ถูกทำลายเป็นครั้งที่สองใน ค.ศ. 70 โดยทิตัส ข้อหนึ่งของเอเสเคียลบทที่หนึ่งอยู่ก่อนการทำลายกรุงเยรูซาเล็มห้าปี และก่อนนิมิตเรื่องพระวิหารในบทที่สี่สิบสิบเก้าปี
In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.
ในปีที่ยี่สิบห้าแห่งการเป็นเชลยของเรา ในตอนต้นปี ในวันที่สิบของเดือน ในปีที่สิบสี่หลังจากที่เมืองนั้นถูกตีแตก ในวันเดียวกันนั้นเอง พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ทรงอยู่เหนือข้าพเจ้า และทรงนำข้าพเจ้าไปที่นั่น เอเสเคียล 40:1
For disobedience unto the covenant of the Sabbath of the land, God identified that “seven times” would be the curse for disobedience to the seventh-year, which is the Sabbath of the land. “Time” is a year, and a “year” is three hundred and sixty days, and seven times three hundred and sixty is twenty-five hundred and twenty years. The Millerites may not have employed the expression of “the twenty-five twenty,” but both their sacred charts identified numerically the twenty-five hundred and twenty years.
เพราะการไม่เชื่อฟังต่อพันธสัญญาแห่งสะบาโตของแผ่นดิน พระเจ้าทรงระบุว่า “เจ็ดเท่า” จะเป็นคำสาปแช่งสำหรับการไม่เชื่อฟังต่อปีที่เจ็ด ซึ่งเป็นสะบาโตของแผ่นดิน “กาลเวลา” คือหนึ่งปี และ “ปี” หนึ่งมีสามร้อยหกสิบวัน และเจ็ดเท่าของสามร้อยหกสิบเท่ากับสองพันห้าร้อยยี่สิบปี พวกมิลเลอไรต์อาจมิได้ใช้สำนวนว่า “the twenty-five twenty” แต่แผนภูมิศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองของพวกเขาล้วนระบุจำนวนสองพันห้าร้อยยี่สิบปีไว้โดยตรง។
The pronouncement of the curse of seven times upon both the northern kingdom of Israel and the southern kingdom of Judah was the first, or you can say the ‘foundational,’ or you might even say the “alpha” understanding of William Miller. In 1863 the Laodicean Seventh-day Adventist church rejected the foundational understanding of Miller’s discoveries; “discoveries” that represented the entire foundation of the Millerite movement. Inspiration warned directly that this might happen, and it has, and it happened a long time ago.
การประกาศคำสาปเจ็ดเท่าต่อทั้งอาณาจักรฝ่ายเหนือของอิสราเอลและอาณาจักรฝ่ายใต้ของยูดาห์นั้น เป็นความเข้าใจประการแรกของวิลเลียม มิลเลอร์ หรือจะกล่าวได้ว่าเป็นความเข้าใจ “ขั้นมูลฐาน” หรืออาจกล่าวได้ด้วยซ้ำว่าเป็นความเข้าใจแบบ “อัลฟา” ของเขา ในปี 1863 คริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสต์แห่งเลาดีเซียได้ปฏิเสธความเข้าใจอันเป็นมูลฐานแห่งการค้นพบต่าง ๆ ของมิลเลอร์; “การค้นพบ” ที่เป็นตัวแทนของรากฐานทั้งหมดของขบวนการมิลเลอไรต์ แรงดลใจได้เตือนไว้โดยตรงว่าสิ่งนี้อาจเกิดขึ้นได้, และมันก็ได้เกิดขึ้นแล้ว, และเกิดขึ้นมานานแล้ว.
The foundation to the temple that was rebuilt after the captivity in Babylon was finished during the history of the first decree, and before the second decree. The temple was fully built in the history of the second decree. In the third decree national sovereignty was restored to literal ancient Israel. William Miller represented the first angel that arrived in 1798 and was empowered on August 11, 1840. The second angel arrived after the foundations were laid, as represented by the 1843 chart, which was published in May of 1842. At the first disappointment of 1844, the alpha disappointment of 1844, the second angel and also the tarrying time in the parable of the virgins arrived, and when the second angel’s message was empowered at the Exeter camp meeting the temple was finished. Then at the great, or omega disappointment of 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple, in fulfillment of the twenty-three hundred years that began at the third decree and ended at the arrival of the third angel.
รากฐานของพระวิหารซึ่งได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ภายหลังการเป็นเชลยในบาบิโลนนั้น ได้เสร็จสิ้นลงในช่วงประวัติศาสตร์ของกฤษฎีกาฉบับแรก และก่อนกฤษฎีกาฉบับที่สอง พระวิหารถูกสร้างเสร็จสมบูรณ์ในช่วงประวัติศาสตร์ของกฤษฎีกาฉบับที่สอง ในกฤษฎีกาฉบับที่สาม อธิปไตยแห่งชาติได้ถูกฟื้นฟูคืนแก่อิสราเอลโบราณตามตัวอักษร วิลเลียม มิลเลอร์เป็นตัวแทนของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งซึ่งมาถึงในปี 1798 และได้รับอำนาจเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 ทูตสวรรค์องค์ที่สองมาถึงภายหลังการวางรากฐานแล้ว ดังที่แผนภูมิปี 1843 เป็นภาพแทน ซึ่งได้รับการตีพิมพ์ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1842 ณ ความผิดหวังครั้งแรกของปี 1844 ซึ่งเป็นความผิดหวังอัลฟาของปี 1844 ทูตสวรรค์องค์ที่สอง และทั้งช่วงเวลาการคอยอยู่ด้วยในอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารี ก็มาถึง และเมื่อข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองได้รับอำนาจ ณ การประชุมค่ายที่เอ็กซีเตอร์ พระวิหารก็เสร็จสิ้นลง จากนั้น ณ ความผิดหวังครั้งใหญ่ หรือความผิดหวังโอเมกาของปี 1844 ผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาก็เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน เป็นการสำเร็จตามคำพยากรณ์เรื่องสองพันสามร้อยปีซึ่งเริ่มต้นที่กฤษฎีกาฉบับที่สามและสิ้นสุดลงเมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึง
Josiah, means ‘the foundation of God.’ Whether its king Josiah or Josiah Litch; both are symbols of the foundations, as represented in the history of the first decree and as represented by the spring feasts set forth in the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three. The foundations, the spring feasts and the first decree are all symbols of 1840 and the empowerment of the first angel. October 22, 573 BC as set forth in Ezekiel chapter forty and verse one is a symbol of October 22, 1844 and the opening of the judgment of the dead, and also a symbol of September 11, 2001 at the opening of the judgment of the living. Any who have been following these articles should know the applications I am employing.
โยสิยาห์ หมายถึง “รากฐานของพระเจ้า” ไม่ว่าจะเป็นกษัตริย์โยสิยาห์หรือโยสิยาห์ ลิตช์ ทั้งสองล้วนเป็นสัญลักษณ์ของบรรดารากฐาน ดังที่แสดงไว้ในประวัติศาสตร์ของพระราชกฤษฎีกาฉบับแรก และดังที่เป็นตัวแทนโดยเทศกาลในฤดูใบไม้ผลิซึ่งได้กำหนดไว้ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบสาม ข้อยี่สิบสองข้อแรก รากฐานทั้งหลาย เทศกาลในฤดูใบไม้ผลิ และพระราชกฤษฎีกาฉบับแรก ล้วนเป็นสัญลักษณ์ของปี 1840 และการทรงเสริมกำลังแก่ทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง วันที่ 22 ตุลาคม 573 ปีก่อน ค.ศ. ดังที่ระบุไว้ในเอเสเคียล บทที่สี่สิบ ข้อหนึ่ง เป็นสัญลักษณ์ของวันที่ 22 ตุลาคม 1844 และการเปิดขึ้นของการพิพากษาคนตาย และยังเป็นสัญลักษณ์ของวันที่ 11 กันยายน 2001 ณ การเปิดขึ้นของการพิพากษาคนเป็นด้วย ผู้ใดก็ตามที่ได้ติดตามบทความเหล่านี้มา ควรทราบถึงการประยุกต์ใช้ที่ข้าพเจ้ากำลังใช้อยู่
Ezekiel is a symbol within the prophetic history represented in His writings. Ezekiel is there when the twenty-five men bow to the sun at the end of chapter eight. He was also there in the next chapters as ‘the sealing that is followed by the slaughtering’ is brought upon Jerusalem, which Ellen White identifies as the Seventh-day Adventist church. In the first eleven chapters, Ezekiel is brought into the heavenly sanctuary to receive his instructions, as were the Millerites called to do in 1844, and as this movement is now being called to do.
เอเสเคียลเป็นสัญลักษณ์หนึ่งภายในประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ที่ปรากฏในงานเขียนของท่าน เอเสเคียลอยู่ที่นั่นเมื่อชายยี่สิบห้าคนกราบไหว้ดวงอาทิตย์ในตอนท้ายของบทที่แปด ท่านก็อยู่ที่นั่นด้วยในบทต่อ ๆ มา เมื่อ “การประทับตราซึ่งตามมาด้วยการสังหาร” ถูกนำมาสู่กรุงเยรูซาเล็ม ซึ่ง Ellen White ระบุว่าเป็นคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส ในสิบเอ็ดบทแรก เอเสเคียลถูกนำเข้าไปในสถานนมัสการแห่งสวรรค์เพื่อรับคำสั่งของท่าน เช่นเดียวกับที่พวกมิลเลอร์ไรต์ได้รับการทรงเรียกให้ทำในปี 1844 และดังที่ขบวนการนี้กำลังได้รับการทรงเรียกให้ทำอยู่ในเวลานี้
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.
ฉะนั้น เอเสเคียลจึงเป็นหมายสำคัญแก่ท่านทั้งหลาย: ท่านทั้งหลายจะกระทำตามทุกสิ่งที่เขาได้กระทำไว้: และเมื่อเหตุการณ์นี้มาถึง ท่านทั้งหลายจะรู้ว่า เราคือองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า เอเสเคียล 24:24
When This Cometh
เมื่อสิ่งนี้บังเกิดขึ้น
When we reach the point in the latter days that the things Ezekiel illustrated are repeating in God’s people, then we have reached the sign of Ezekiel. When you know that Ezekiel represents the one hundred and forty-four thousand, and you know it to a level of faith and understanding that possesses the sanctified expectation that everything illustrated by Ezekiel in his writings typifies a sacred sequence of events in the latter days involving the one hundred and forty-four thousand—when you know that, then “ye shall know” “the Lord” is “God.”
เมื่อเรามาถึงจุดหนึ่งในยุคสุดท้ายที่สิ่งทั้งหลายซึ่งเอเสเคียลได้พรรณนาไว้นั้นกำลังเกิดซ้ำขึ้นท่ามกลางประชากรของพระเจ้า เมื่อนั้นเราก็มาถึงหมายสำคัญของเอเสเคียลแล้ว เมื่อท่านรู้ว่าเอเสเคียลเป็นภาพแทนของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และท่านรู้ในระดับแห่งความเชื่อและความเข้าใจที่ครอบครองความคาดหวังอันได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ว่า ทุกสิ่งที่เอเสเคียลได้พรรณนาไว้ในงานเขียนของท่านเป็นแบบอย่างของลำดับเหตุการณ์อันศักดิ์สิทธิ์ในยุคสุดท้าย ซึ่งเกี่ยวข้องกับคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน—เมื่อท่านรู้ดังนั้นแล้ว ท่านทั้งหลาย “จะรู้” ว่า “พระยาห์เวห์” ทรงเป็น “พระเจ้า”
We will continue these thoughts in the next article.
เราจะดำเนินความคิดเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป