In the passage from Testimonies¸ volume five, which we have been considering for a few articles now; we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:
ในข้อความจาก Testimonies เล่มห้า ซึ่งเราได้พิจารณากันมาแล้วเป็นเวลาหลายบทความนั้น เราได้รับทราบถึงนิมิตเรื่องพระวิหารซึ่งได้ประทานแก่เอเสเคียล อิสยาห์ และยอห์น:
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”
“บทเรียนเหล่านี้มีไว้เพื่อประโยชน์ของเรา เราจำเป็นต้องตั้งความเชื่อของเราไว้มั่นคงในพระเจ้า เพราะเบื้องหน้าของเรานั้นมีเวลาอันหนึ่งซึ่งจะทดลองจิตวิญญาณของมนุษย์ทั้งหลาย พระคริสต์ ณ ภูเขามะกอกเทศ ได้ทรงกล่าวทบทวนถึงการพิพากษาอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งจะมาก่อนการเสด็จมาครั้งที่สองของพระองค์ว่า ‘ท่านทั้งหลายจะได้ยินเรื่องสงครามและข่าวลือเรื่องสงคราม’ ‘ประชาชาติจะลุกขึ้นต่อสู้ประชาชาติ และอาณาจักรต่อสู้อาณาจักร และจะเกิดการกันดารอาหาร โรคระบาด และแผ่นดินไหวในที่ต่างๆ สิ่งทั้งปวงนี้เป็นเพียงการเริ่มต้นแห่งความทุกข์ลำบาก’ แม้ว่าคำพยากรณ์เหล่านี้จะได้รับการสำเร็จบางส่วนแล้วในการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม แต่คำพยากรณ์เหล่านี้ยังมีการประยุกต์ใช้โดยตรงยิ่งกว่าแก่ยุคสุดท้าย”
The Ninth of Av
วันที่เก้าแห่งเดือนอาฟ
Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destruction's occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.
ทิชา เบอัฟ ซึ่งในภาษาฮีบรูหมายถึง “วันที่เก้าแห่งเดือนอัฟ” เป็นวันสำคัญของชาวยิวที่ใช้รำลึกถึงการทำลายพระวิหารทั้งสองครั้ง คือพระวิหารหลังแรกโดยชาวบาบิโลนในปี 586 ก่อนคริสตกาล และพระวิหารหลังที่สองโดยทิตัสในปี ค.ศ. 70 การทำลายทั้งสองครั้งเกิดขึ้นในวันตามปฏิทินเดียวกัน คือวันที่ 9 ของเดือนอัฟตามปฏิทินฮีบรู (ซึ่งโดยมากตรงกับเดือนกรกฎาคมหรือสิงหาคมในปฏิทินเกรกอเรียน) เมื่อซิสเตอร์ไวท์เชื่อมโยงการทำลายกรุงเยรูซาเล็มเข้ากับ “เวลาที่จะทดลองจิตวิญญาณของมนุษย์” ในยุคสุดท้าย นางกำลังชี้ถึงการทำลายล้างสองครั้งซึ่งทั้งคู่เป็นภาพประกอบของกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า
Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapter eight through eleven.
ข้อสิบหกแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ดเป็นภาพแทนกฎหมายวันอาทิตย์นั้น และสอดคล้องกับข้อสี่สิบเอ็ด ในเอเสเคียล การทำลายกรุงเยรูซาเล็มถูกใช้เป็นภาพประกอบของการแยกหญิงพรหมจารีผู้มีปัญญาออกจากหญิงพรหมจารีผู้โง่เขลา ณ เวลาของกฎหมายวันอาทิตย์ เอเสเคียลเป็นเชลยอยู่ในบาบิโลนเมื่อท่านถูกนำไปยังกรุงเยรูซาเล็มอย่างอัศจรรย์ เพื่อเห็นการแยกนั้นเองในบทที่แปดถึงสิบเอ็ด
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.
และอยู่มาในปีที่หก เดือนที่หก วันที่ห้าของเดือน ขณะที่ข้าพเจ้านั่งอยู่ในเรือนของข้าพเจ้า และพวกผู้ใหญ่แห่งยูดาห์นั่งอยู่ต่อหน้าข้าพเจ้า พระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ ได้ลงมาบนข้าพเจ้าที่นั่น แล้วข้าพเจ้ามองดู และดูเถิด มีสิ่งหนึ่งคล้ายดังลักษณะแห่งไฟ ตั้งแต่ลักษณะแห่งพระเอวลงไปเป็นไฟ และตั้งแต่พระเอวขึ้นไปมีลักษณะดุจความสุกใส เป็นสีดุจอำพัน และพระองค์ทรงยื่นสิ่งที่มีรูปอย่างมือออกมา และทรงจับข้าพเจ้าโดยปอยผมที่ศีรษะของข้าพเจ้า และพระวิญญาณทรงยกข้าพเจ้าขึ้นไประหว่างแผ่นดินโลกกับฟ้าสวรรค์ และทรงนำข้าพเจ้าไปยังกรุงเยรูซาเล็มในการทรงสำแดงของพระเจ้า ถึงประตูทางเข้าชั้นในซึ่งหันไปทางทิศเหนือ อันเป็นที่ตั้งของรูปเคารพแห่งความหึงหวง ซึ่งยั่วยุให้เกิดความหึงหวง เอเสเคียล 8:1–3
The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.
บททั้งสี่คือบทที่แปดถึงสิบเอ็ด เป็นคำพรรณนาถึงการแยกออก และซิสเตอร์ไวท์ เมื่ออธิบายเอเสเคียลบทที่เก้า มิได้เพียงระบุว่าเป็นการประทับตราเดียวกันกับที่กล่าวไว้ในวิวรณ์บทที่เจ็ดเท่านั้น หากยังระบุด้วยว่าเยรูซาเล็มเป็นตัวแทนของคริสตจักรเซเวนธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสฝ่ายเลาดีเซียในยุคสุดท้ายด้วย
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
“ชนชั้นที่ไม่รู้สึกโศกเศร้าต่อความเสื่อมถอยฝ่ายจิตวิญญาณของตนเอง และไม่คร่ำครวญถึงบาปของผู้อื่น จะถูกปล่อยไว้โดยปราศจากตราประทับของพระเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมอบหมายแก่ผู้สื่อสารของพระองค์ คือบรรดาชายผู้ถืออาวุธสังหารอยู่ในมือว่า ‘จงตามเขาไปทั่วเมือง และจงประหารเสีย อย่าให้ตาของเจ้าสงสารเลย และอย่ามีความเมตตาเลย จงฆ่าเสียให้สิ้นทั้งคนแก่และคนหนุ่ม ทั้งหญิงพรหมจารี และเด็กเล็ก และผู้หญิงทั้งหลาย แต่บุคคลใดที่มีเครื่องหมายนั้นอยู่บนตัวเขา อย่าเข้าใกล้เป็นอันขาด และจงเริ่มต้นที่สถานนมัสการของเรา’ แล้วพวกเขาก็เริ่มต้นที่พวกผู้เฒ่าซึ่งอยู่ต่อหน้าพระนิเวศนั้น”
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.
“ในที่นี้เราเห็นได้ว่าคริสตจักร—สถานนมัสการอันบริสุทธิ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า—เป็นสิ่งแรกที่ต้องรับการโบยตีแห่งพระพิโรธของพระเจ้า เหล่าผู้อาวุโส ผู้ซึ่งพระเจ้าได้ทรงประทานความสว่างอันยิ่งใหญ่แก่เขา และผู้ซึ่งได้ยืนหยัดเป็นผู้พิทักษ์ผลประโยชน์ฝ่ายจิตวิญญาณของประชาชน ได้ทรยศต่อความไว้วางใจที่ได้รับมอบ พวกเขาได้รับเอาท่าทีที่ว่า เราไม่จำเป็นต้องคอยการอัศจรรย์และการสำแดงฤทธานุภาพของพระเจ้าอย่างเด่นชัดดังเช่นในกาลก่อน สมัยกาลได้เปลี่ยนไปแล้ว ถ้อยคำเหล่านี้เสริมกำลังความไม่เชื่อของพวกเขา และพวกเขากล่าวว่า: องค์พระผู้เป็นเจ้าจะไม่ทรงกระทำความดี และพระองค์จะไม่ทรงกระทำความชั่ว พระองค์ทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาเกินกว่าจะทรงเยี่ยมประชากรของพระองค์ด้วยการพิพากษา ดังนั้น ‘สันติภาพและความปลอดภัย’ จึงเป็นเสียงร้องจากบรรดาผู้ที่จะไม่ยกเสียงของตนขึ้นอีกเลยดุจแตร เพื่อชี้ให้ประชากรของพระเจ้าเห็นการละเมิดของพวกเขา และให้วงศ์วานของยาโคบเห็นบาปทั้งหลายของตน สุนัขใบ้เหล่านี้ที่ไม่ยอมเห่า คือผู้ที่จะได้รับการแก้แค้นอันชอบธรรมจากพระเจ้าผู้ทรงถูกลบหลู่ บรรดาผู้ชาย หญิงสาว และเด็กเล็กทั้งหลาย ต่างพินาศร่วมกันทั้งหมด”
“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.
“สิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหลายซึ่งบรรดาผู้สัตย์ซื่อได้ทอดถอนใจและร้องคร่ำครวญถึงนั้น เป็นเพียงสิ่งที่ดวงตาอันจำกัดของมนุษย์จะสามารถมองเห็นได้เท่านั้น แต่บาปที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นมาก ซึ่งได้ยั่วยุพระพิโรธหึงหวงของพระเจ้าผู้บริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ กลับยังมิได้ถูกเปิดเผย ผู้ทรงค้นคว้าจิตใจอันยิ่งใหญ่ทรงทราบบาปทุกประการที่ได้กระทำลงอย่างลับ ๆ โดยบรรดาผู้กระทำความชั่ว คนเหล่านี้เริ่มรู้สึกมั่นคงปลอดภัยในความลวงของตน และเพราะพระองค์ทรงอดกลั้นไว้นาน จึงกล่าวว่าองค์พระผู้เป็นเจ้ามิได้ทอดพระเนตรเห็น แล้วจึงประพฤติราวกับว่าพระองค์ได้ทรงละทิ้งแผ่นดินโลกไปแล้ว แต่พระองค์จะทรงเปิดโปงความหน้าซื่อใจคดของเขา และจะทรงเปิดเผยต่อหน้าคนทั้งหลายถึงบาปเหล่านั้นซึ่งพวกเขาได้ระมัดระวังซุกซ่อนไว้อย่างยิ่ง”
“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.
“ความเหนือกว่าด้วยยศศักดิ์ ศักดิ์ศรี หรือสติปัญญาฝ่ายโลกใด ๆ ก็ดี ตำแหน่งในพันธกิจอันศักดิ์สิทธิ์ใด ๆ ก็ดี จะไม่อาจรักษามนุษย์ไว้จากการสังเวยหลักธรรมได้ เมื่อถูกปล่อยไว้ตามใจอันล่อลวงของตนเอง ผู้ที่เคยได้รับการยกย่องว่าเป็นคนควรค่าและชอบธรรม กลับพิสูจน์ตนว่าเป็นหัวโจกในการละทิ้งความเชื่อ และเป็นแบบอย่างแห่งความเฉยเมยและการใช้พระเมตตาของพระเจ้าในทางที่ผิด พระองค์จะไม่ทรงอดกลั้นต่อวิถีอันชั่วร้ายของพวกเขาอีกต่อไป และด้วยพระพิโรธของพระองค์ พระองค์ทรงจัดการกับพวกเขาโดยปราศจากความเมตตา”
“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
“องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงถอนพระสถิตของพระองค์ไปจากบรรดาผู้ที่ได้รับพระพรด้วยความสว่างอันยิ่งใหญ่ และผู้ที่ได้สัมผัสฤทธิ์อำนาจแห่งพระวจนะในการรับใช้ผู้อื่นนั้น ก็ด้วยความฝืนพระทัยยิ่งนัก ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยเป็นผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ของพระองค์ ได้รับความโปรดปรานด้วยพระสถิตและการทรงนำของพระองค์ แต่พวกเขาได้หันเหไปจากพระองค์ และได้นำผู้อื่นให้หลงผิด ฉะนั้นพวกเขาจึงตกอยู่ภายใต้พระพิโรธของพระเจ้า” Testimonies, volume 5, 211, 212.
The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.
พระธรรมเอเสเคียลทั้งเล่มถูกวางไว้ภายในบริบทแห่งการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม ในคำพยานของเอเสเคียล การล้อมเมืองของเนบูคัดเนสซาร์ซึ่งดำเนินอยู่เป็นเวลาหนึ่งปีครึ่งนั้นได้รับการระบุไว้อย่างเฉพาะเจาะจง แต่ “การประยุกต์ใช้โดยตรงยิ่งกว่า” ของคำเตือนของพระเยซูในมัทธิวบทที่ยี่สิบสี่นั้นอยู่ในยุคสุดท้าย ในพระธรรมเอเสเคียล แนวความจริงข้อนั้นปรากฏอยู่ในบทที่ยี่สิบสี่
January 15, 588 BC
วันที่ 15 มกราคม 588 ปีก่อนคริสตกาล
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.
ต่อมาในปีที่เก้า ในเดือนที่สิบ ในวันที่สิบของเดือนนั้น พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้า ตรัสว่า “บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงบันทึกชื่อของวันนี้ คือวันนี้เอง เพราะกษัตริย์แห่งบาบิโลนได้ยกทัพเข้าต่อสู้กับเยรูซาเล็มในวันนี้เอง” เอเสเคียล 24:1, 2
On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.
ในวันดังกล่าว ซึ่งได้รับการสถาปนาไว้เช่นกันโดยพยานในพระคัมภีร์อื่น ๆ การล้อมเมืองเป็นเวลาสิบแปดเดือนก็ได้เริ่มต้นขึ้น พระวจนะของพระเยโฮวาห์ซึ่งมาถึงเอเสเคียลในวันนั้น ประกอบด้วยอุปมาเรื่องนครโลหิต อันพรรณนาด้วยหม้อที่เดือดพล่าน แล้วตามด้วยไฟใหญ่ อุปมานั้นแสดงอย่างชัดเจนถึงการพิพากษาที่มีต่อเยรูซาเล็ม และในบทเดียวกันนั้นยังตามมาด้วยการที่ภรรยาของเอเสเคียลจากไปโดยฉับพลัน อันเป็นสัญลักษณ์ว่าการล้อมเมืองซึ่งในที่สุดจะทำลายสถานนมัสการได้เริ่มขึ้นแล้ว
Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.
พระวจนะของพระยาห์เวห์ก็มาถึงข้าพเจ้าอีกว่า “บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย ดูเถิด เราจะพรากสิ่งอันเป็นที่ชื่นใจแห่งตาของเจ้าไปจากเจ้าด้วยการประหารครั้งเดียว แต่เจ้าจงอย่าคร่ำครวญหรือร้องไห้ และอย่าให้น้ำตาไหลลงมา จงระงับการร้องไห้เสีย อย่ากระทำการไว้ทุกข์เพื่อคนตาย จงโพกศีรษะของเจ้าไว้ และสวมรองเท้าที่เท้าของเจ้า อย่าปิดริมฝีปากของเจ้า และอย่ากินอาหารของมนุษย์” ดังนั้นข้าพเจ้าจึงพูดกับประชาชนในเวลาเช้า และในเวลาเย็นภรรยาของข้าพเจ้าก็สิ้นชีวิต และในเวลาเช้าข้าพเจ้าก็กระทำตามที่ข้าพเจ้าได้รับบัญชา เอเสเคียล 24:15–18
Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.
แล้วประชาชนที่อยู่รอบเอเสเคียลก็ถามถึงความหมายของอุปมา และการตายของภรรยาของท่าน
And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.
ประชาชนทั้งหลายกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า ท่านจะไม่บอกแก่พวกเราหรือว่าสิ่งเหล่านี้มีความหมายอย่างไรแก่พวกเรา ที่ท่านกระทำเช่นนี้? แล้วข้าพเจ้าจึงตอบเขาทั้งหลายว่า พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า จงกล่าวแก่พงศ์พันธุ์อิสราเอลว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะกระทำให้สถานนมัสการของเราเป็นมลทิน อันเป็นศักดิ์ศรีแห่งกำลังของพวกเจ้า เป็นสิ่งปรารถนาแห่งดวงตาของพวกเจ้า และเป็นสิ่งที่จิตใจของพวกเจ้าหวงแหน; และบุตรชายบุตรหญิงของพวกเจ้าซึ่งพวกเจ้าได้ละทิ้งไว้จะล้มลงด้วยดาบ เอเสเคียล 24:19–21
Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four-years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.
ในข้อความตอนนี้ ทั้งภรรยาของเอเสเคียลและสถานนมัสการต่างก็ถูกระบุว่าเป็น “สิ่งอันเป็นที่ปรารถนาแห่งนัยน์ตาของเจ้า” นักประวัติศาสตร์พระคัมภีร์ระบุว่าการล้อมนั้นกินเวลาสิบแปดเดือน ขณะที่การล้อมของเค็สทิอัสและของทิตัสกินเวลาสี่ปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 66 จนถึงปี ค.ศ. 70 เมื่อนับเวลาอย่างละเอียดตั้งแต่การล้อมครั้งแรกของเค็สทิอัสจนถึงการทำลาย ก็ได้สามปีครึ่ง แต่เมื่อประยุกต์ใช้ “การนับแบบรวมปลาย” ซึ่งเป็นวิธีที่ใช้บ่อยที่สุดในพระคัมภีร์ ก็จะเป็นสี่ปี การรู้ว่าการนับทั้งสองแบบนั้นใช้ได้ถูกต้อง ทำให้เราเห็นได้ทั้งสามปีครึ่งจากเค็สทิอัสถึงทิตัส และสี่ปีด้วย
We have two witnesses of the Sunday law in the two destruction's of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.
เรามีพยานสองประการเกี่ยวกับกฎหมายวันอาทิตย์ในความพินาศของกรุงเยรูซาเล็มทั้งสองครั้ง และรายละเอียดของประวัติศาสตร์ทั้งสองนี้จะต้องนำมาประยุกต์ใช้กับกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึง—เมื่อเลาดีเซียถูกทรงคายออกจากพระโอษฐ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า การเริ่มต้นของการล้อมเมืองโดยเนบูคัดเนสซาร์ถูกทำเครื่องหมายไว้ด้วยการตายของภรรยาของเอเสเคียล เมื่อเธอสิ้นชีวิต เอเสเคียลได้รับบัญชาไม่ให้ไว้ทุกข์อย่างเปิดเผย เพราะท่านเป็นหมายสำคัญของพวกยิวที่จะถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลย
The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.
จุดเริ่มต้นของช่วงเวลาสี่ปีตั้งแต่ ค.ศ. 66 ถึง 70 ถูกกำหนดไว้ด้วยหมายสำคัญแห่งสิ่งน่าสะอิดสะเอียนอันนำมาซึ่งความรกร้าง ซึ่งเป็นหมายสำคัญสำหรับคริสเตียนในกรุงเยรูซาเล็มให้หลบหนีไป
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.
เหตุฉะนั้น เมื่อท่านทั้งหลายเห็นสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนอันก่อให้เกิดความร้างเปล่า ซึ่งดาเนียลผู้เผยพระวจนะได้กล่าวไว้ ตั้งอยู่ในสถานบริสุทธิ์ (ผู้ใดอ่านก็ให้ผู้นั้นเข้าใจเถิด) เมื่อนั้น ให้บรรดาผู้ที่อยู่ในแคว้นยูเดียหนีไปยังภูเขา มัทธิว 24:15,16
Two sieges that clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explains what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:
การล้อมเมืองสองครั้งที่สอดคล้องกันอย่างชัดเจน และการล้อมทั้งสองครั้งต่างก็มี “หมายสำคัญ” อยู่ ณ เบื้องต้นของการล้อมนั้น เมื่อเอเสเคียลอธิบายว่าการตายของภรรยาของเขาและการที่เขามิได้ไว้ทุกข์นั้นมีความหมายว่าอย่างไร เขาได้อธิบายแล้วจึงบันทึกไว้ว่า:
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.
ดังนั้น เอเสเคียลจึงเป็นหมายสำคัญแก่ท่านทั้งหลาย: ท่านทั้งหลายจะกระทำตามทุกสิ่งที่เขาได้กระทำนั้น: และเมื่อเหตุการณ์นี้มาถึง ท่านทั้งหลายจะรู้ว่า เราคือองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า เอเสเคียล 24:24.
The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.
หมายสำคัญแห่งการตายของภรรยาของเอเสเคียล เป็นการชี้ให้เห็นถึงการทำลายกรุงเยรูซาเล็มและพระวิหารซึ่งใกล้จะมาถึง และการเป็นเชลยในบาบิโลนที่ติดตามมาในภายหลัง ส่วนหมายสำคัญแห่งสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนอันก่อให้เกิดความรกร้าง ซึ่งดาเนียลได้กล่าวไว้แล้วนั้น เป็นคำเตือนให้หลีกหนีการทำลายล้าง แต่การล้อมทั้งสองครั้งต่างก็มีหมายสำคัญ ณ ตอนเริ่มต้นเช่นกัน
There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas; Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction of Babylon was Ezekiel's wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.
จะมีการล้อมเชิงพยากรณ์ก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้า และการตายของภรรยาของเอเสเคียลเป็นสัญลักษณ์ว่าคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสฝ่ายเลาดีเซียได้ถูกผ่านเลยไปโดยสิ้นเชิงแล้ว ขณะที่เอเสเคียลเป็นสัญลักษณ์ของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และเป็นสัญลักษณ์ของธงสัญญาณที่ถูกชูขึ้นเมื่อเริ่มต้นการล้อม เอเสเคียลเป็นธงสัญญาณของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ณ การเริ่มต้นของการล้อมบาบิโลน และหมายสำคัญของสิ่งน่าสะอิดสะเอียนแห่งความรกร้างในตอนเริ่มต้นนั้นคือ “หมายสำคัญ” ของกรุงโรม หมายสำคัญอย่างหนึ่งกล่าวถึงคำเตือนภายใน และอีกอย่างหนึ่งกล่าวถึงคำเตือนภายนอก แน่นอนว่ามีคำเตือนแก่คริสเตียนทั้งหลายในปี ค.ศ. 66 แต่หมายสำคัญแห่งการเตือนนั้นคือกรุงโรม หมายสำคัญในการทำลายบาบิโลนคือภรรยาของเอเสเคียล กรุงโรมคือชนจำพวกที่ได้รับเครื่องหมายของสัตว์ร้าย และเอเสเคียลคือหมายสำคัญของบรรดาผู้ได้รับตราประทับของพระเจ้า
Two Ending Periods
ช่วงเวลาสิ้นสุดสองช่วง
The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.
การล้อมครั้งแรกกินเวลาสิบแปดเดือน และการล้อมครั้งที่สองกินเวลาสี่ปี การล้อมทั้งสองครั้งนี้พบความสำเร็จเป็นจริงที่ “ตรงกว่า” ของตนในวาระสุดท้าย และการล้อมทั้งสองครั้งเชื่อมโยงโดยตรงกับคำพยากรณ์เรื่องสามร้อยเก้าสิบเอ็ดปีและสิบห้าวันซึ่งปรากฏอยู่ในวิวรณ์ 9:15
The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449 and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on 29 May 1453.
จุดเริ่มต้นของห้าเดือนในวิวรณ์ บทที่เก้า ข้อที่สิบ รวมเอาประวัติศาสตร์ที่บ่งชี้ถึงช่วงเวลาสามสิบแปดปี ซึ่งบรรลุจุดสุดยอดในการล้อมอยู่สี่ปี อันมีความสัมพันธ์กับจำนวนสามสิบแปด และชี้ให้เห็นถึงการผงาดขึ้นของศาสนาอิสลาม การล้อมอยู่สี่ปีนั้นมีคู่เทียบของมันในประวัติศาสตร์ที่เริ่มต้นขึ้นเมื่อหนึ่งร้อยห้าสิบปี (ห้าเดือน) สิ้นสุดลง และสามร้อยเก้าสิบเอ็ดปีสิบห้าวันได้เริ่มต้นขึ้น เหตุการณ์นั้นเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1449 และสี่ปีต่อมา ศาสนาอิสลามได้นำการล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลเป็นเวลาห้าสิบห้าวัน ซึ่งสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1453
When the time prophecy that began on July 27, 1449 concluded on August 11, 1844, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angel’s movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.
เมื่อคำพยากรณ์เรื่องเวลาซึ่งเริ่มต้นเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1449 สิ้นสุดลงในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1844 ช่วงเวลาสี่ปีแห่งการเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สองตั้งแต่ปี 1840 ถึงปี 1844 ก็สอดคล้องกับการล้อมเป็นเวลาสี่ปีระหว่างปี 1333 ถึงปี 1337 และสอดคล้องกับช่วงเวลาสี่ปีตั้งแต่ปี 1449 ถึงปี 1453 ด้วย พยานทั้งสามนี้ ซึ่งล้วนเป็นส่วนโดยตรงของแนวคำพยากรณ์เดียวกัน เป็นภาพแทนของช่วงเวลาสี่ปีเชิงสัญลักษณ์ เมื่อการเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สองระหว่างปี 1840 ถึงปี 1844 ถูกทำให้เกิดซ้ำในประวัติศาสตร์ของการเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์องค์ที่สาม พยานทั้งสามนี้เป็นแบบอย่างของการล้อมสี่ปีในประวัติศาสตร์ของชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ช่วงเวลาสี่ปีนั้นยังได้รับการแสดงให้เห็นด้วยโดยการล้อมกรุงเยรูซาเล็มในปี 66 และ 70 อีกด้วย
The beginning of the four-year siege by Cestius in 66, and then the ending by Titus in 70 produces an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also a represented as three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.
การเริ่มต้นของการล้อมสี่ปีโดยเคสทิอัสในปี 66 และต่อมาการสิ้นสุดโดยทิตัสในปี 70 ก่อให้เกิดสัญลักษณ์อัลฟาและสัญลักษณ์โอเมกาแก่ช่วงเวลาสี่ปีนั้น ช่วงเวลาเดียวกันนั้นยังถูกนำเสนอว่าเป็นสามปีครึ่ง ซึ่งสอดคล้องกับสามปีครึ่งเชิงพยากรณ์ที่โรมแห่งสันตะปาปาได้เหยียบย่ำสถานบริสุทธิ์นั้นลง.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.
แต่ลานซึ่งอยู่นอกพระวิหารนั้น จงเว้นไว้ อย่าวัดเลย เพราะว่าได้มอบไว้แก่บรรดาคนต่างชาติแล้ว และพวกเขาจะเหยียบย่ำนครบริสุทธิ์นั้นอยู่ใต้เท้าเป็นเวลาสี่สิบสองเดือน และเราจะประทานฤทธิ์เดชแก่พยานทั้งสองของเรา และเขาทั้งสองจะเผยพระวจนะตลอดหนึ่งพันสองร้อยหกสิบวัน โดยนุ่งห่มผ้ากระสอบ วิวรณ์ 11:2, 3
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
และพวกเขาจะล้มลงด้วยคมดาบ และจะถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยในท่ามกลางบรรดาประชาชาติทั้งปวง และกรุงเยรูซาเล็มจะถูกเหยียบย่ำโดยคนต่างชาติ จนกว่ากาลเวลาของคนต่างชาติจะครบถ้วน ลูกา 21:24
It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago), the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.
จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องสังเกตว่าข้าพเจ้ากำลังใช้ทั้งการนับแบบ “inclusive” และ “exclusive” กับช่วงเวลาที่ถูกแทนด้วยสัญลักษณ์อัลฟาของ Cestius จนถึงสัญลักษณ์โอเมกาของ Titus สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่ามีการประยุกต์ใช้เรื่องเวลาสองประการซึ่งถูกนำเสนอภายในประวัติศาสตร์เดียวกัน เราได้กล่าวถึงหลักการพระคัมภีร์ข้อนี้มาแล้วเมื่อเราได้พิจารณา (เมื่อหลายบทความก่อน) ช่วงเวลาระหว่างการเสด็จเยือน Caesarea-Philippi (Panium) ของพระเยซูกับการเสด็จไปยังภูเขาแห่งการจำแลงพระกายของพระองค์ ผู้เขียนพระคัมภีร์สองท่านบันทึกไว้ว่าเป็นหกวัน และอีกท่านหนึ่งบันทึกว่าเป็นแปดวัน
And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.
ครั้นล่วงไปหกวันแล้ว พระเยซูทรงพาเปโตร ยากอบ และยอห์นผู้เป็นน้องชายของยากอบ ขึ้นไปบนภูเขาสูงแห่งหนึ่งตามลำพัง มัทธิว 17:1
And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.
ครั้นล่วงไปหกวันแล้ว พระเยซูทรงพาเปโตร ยากอบ และยอห์นขึ้นไปบนภูเขาสูงตามลำพัง และทรงจำแลงพระกายต่อหน้าพวกเขา มาระโก 9:2
And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.
ประมาณแปดวันภายหลังถ้อยคำเหล่านี้ พระองค์ทรงพาเปโตร ยอห์น และยากอบขึ้นไปบนภูเขาเพื่ออธิษฐาน ลูกา 9:28
The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.
การพินาศของกรุงเยรูซาเล็มมีการประยุกต์ใช้ที่ “ตรงยิ่งกว่า” กับยุคสุดท้าย และการพินาศนั้นมีพยานสองคนซึ่งเป็นภาพแทนโดยบาบิโลนและโรม พยานทั้งสองสอดคล้องกัน แต่ให้ลักษณะเชิงพยากรณ์ที่แตกต่างกันและจำเป็น เพื่อขยายความจริงให้เด่นชัดยิ่งขึ้น การล้อมโดยโรม (ค.ศ. 66 ถึง 70) กินเวลาสี่ปี ซึ่งเป็นภาพแทนของสามปีครึ่งด้วย สามปีครึ่งนั้นเชื่อมโยงกับการเหยียบย่ำสถานบริสุทธิ์และพลไพร่ ซึ่งกระทำสำเร็จโดยทั้งลัทธินอกศาสนาและอำนาจสันตะปาปา การเหยียบย่ำโดยอำนาจสันตะปาปาดำเนินอยู่เป็นเวลาสามปีครึ่งเชิงสัญลักษณ์ ดังที่มีแบบอย่างไว้โดยระยะเวลาสามปีครึ่งตามตัวอักษรในการล้อมโดยโรม
That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersects with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.
การล้อมสี่ปีนั้นยังเชื่อมโยงกับช่วงเวลาสี่ปีซึ่งสัมพันธ์กับเส้นคำพยากรณ์ที่ระบุถึงการถูกยกขึ้นของอิสลาม และภายหลังจากนั้นคือการถูกยกขึ้นของขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สอง และต่อมาคือองค์ที่สามด้วย จาก Cestius ถึง Titus ตัดกันกับวงล้อของโรมแห่งสันตะปาปา และกับวงล้อของอิสลามด้วย วงล้อของโรมและระยะเวลาสามปีครึ่งของ Cestius และ Titus ตัดกันกับสามปีครึ่งเชิงสัญลักษณ์ของโรมแห่งสันตะปาปา จึงชี้ให้เห็นถึงสองภาวะแห่งโรม คือโรมนอกศาสนาและโรมแห่งสันตะปาปา วงล้อของอิสลามเชื่อมโยงกันด้วยประวัติศาสตร์เดียวกันเมื่อเข้าใจว่าเป็นสี่ปี แต่เช่นเดียวกับวงล้อของโรมในประวัติศาสตร์นั้น อิสลามสัมพันธ์กับอำนาจที่สองซึ่งอยู่ภายใต้วงล้อของอิสลาม—นั่นคือ แอดเวนติสม์ ช่วงเวลาสามปีครึ่งเป็นตัวแทนของโรมในทั้งสองระยะของมัน และช่วงเวลาสี่ปีเป็นตัวแทนของอิสลามและแอดเวนติสม์ โรมนอกศาสนากับโรมแห่งสันตะปาปาไม่อาจแยกออกจากกันในเชิงคำพยากรณ์ได้ และอิสลามกับแอดเวนติสม์ก็เช่นกัน
This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon that two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome, prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.
สิ่งนี้เรียกร้องในเชิงพยากรณ์ว่า เมื่อเราพิจารณาการล้อมบาบิโลน จะต้องเห็นความเข้าใจเรื่องเวลาสองประการในภาพประกอบของการล้อมเป็นเวลาสิบแปดเดือน การแทนเวลาอยู่สองลักษณะในการล้อมที่โรมนำมานั้น ในเชิงพยากรณ์ย่อมเรียกร้องให้มีการแทนเวลาอยู่สองลักษณะในการล้อมที่เนบูคัดเนสซาร์นำมาด้วย การล้อมของเนบูคัดเนสซาร์ซึ่งกินเวลาสิบแปดเดือนนั้น ก็อาจเข้าใจได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของหนึ่งปีครึ่ง สิบแปดเดือนคือหนึ่งปีครึ่ง และหนึ่งปีครึ่งนั้นอาจแสดงได้เป็น 1.5 ปี การล้อมของเนบูคัดเนสซาร์เป็นทั้งสิบแปดเดือนและหนึ่งจุดห้า (1.5) ปีพร้อมกัน
The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome, (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destruction's of Jerusalem.
ระยะเวลาสิบแปดเดือนกล่าวถึงอำนาจซึ่งจะย่ำยีกรุงเยรูซาเล็ม และระยะเวลา 1.5 ปี กล่าวถึงอิสลาม วงล้อเชิงพยากรณ์แห่งการนับคำนวณซึ่งระบุสิบแปดเดือนนั้นระบุถึงบาบิโลน และวงล้อเชิงพยากรณ์แห่งการนับคำนวณอีกวงหนึ่งระบุถึงอิสลาม เรายังมิได้เสนอคำอธิบายว่าเรามาถึงการประยุกต์ใช้ระยะเวลา 1.5 ปี ที่เกี่ยวเนื่องกับอิสลามได้อย่างไร แต่พึงสังเกตว่า มีการนับคำนวณเวลาสองแบบในการทำลายล้างที่โรมนำมา ซึ่งเชื่อมโยงกับวงล้อเชิงพยากรณ์ของโรม (ทั้งโรมนอกศาสนาและโรมสันตะปาปา) และการนับคำนวณอีกแบบหนึ่งที่เชื่อมโยงกับวงล้อเชิงพยากรณ์ของอิสลาม ลักษณะเฉพาะเหล่านี้พบได้ทั้งในการทำลายกรุงเยรูซาเล็มแบบอัลฟาและโอเมกา।
The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represent the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-years siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
การล้อมกรุงเยรูซาเล็มเป็นเวลาสี่ปีโดย Cestius และ Titus เป็นภาพแทนการสิ้นสุดของเส้นสายแห่งคำพยากรณ์ที่เริ่มต้นด้วยช่วงเวลาสามสิบแปดปี ซึ่งสิ้นสุดลงด้วยการล้อมเป็นเวลาสี่ปี อันเป็นสัญลักษณ์ของการยกขึ้นของศาสนาอิสลาม และช่วงเวลาสี่ปีสุดท้ายในเส้นสายเดียวกันนั้นเอง เป็นภาพแทนการยกขึ้นของธงสัญญาณแห่งชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน
We will continue these things in the next article.
เราจะดำเนินเรื่องเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป