Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.
พระองค์จะทรงสอนความรู้แก่ผู้ใด? และจะทรงกระทำให้ผู้ใดเข้าใจคำสอน? คือบรรดาผู้ที่หย่านมแล้ว และถูกพรากจากอกแม่แล้ว.
For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little:
เพราะว่าต้องเป็นบทบัญญัติซ้อนบทบัญญัติ บทบัญญัติซ้อนบทบัญญัติ บรรทัดซ้อนบรรทัด บรรทัดซ้อนบรรทัด ที่นี่นิดหนึ่ง และที่นั่นนิดหนึ่ง:
For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.
เพราะพระองค์จะตรัสกับชนชาตินี้ด้วยริมฝีปากที่พูดตะกุกตะกักและด้วยภาษาอื่น พระองค์ได้ตรัสแก่เขาทั้งหลายว่า นี่คือการหยุดพัก ซึ่งด้วยการนั้นท่านทั้งหลายจะให้ผู้เหน็ดเหนื่อยได้พักผ่อน และนี่คือความชื่นบานใจใหม่ แต่เขาทั้งหลายหาได้ยอมฟังไม่
But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.
แต่พระวจนะของพระยาห์เวห์ก็เป็นแก่พวกเขาเป็นกฎเกณฑ์ซ้อนกฎเกณฑ์ กฎเกณฑ์ซ้อนกฎเกณฑ์ เป็นบรรทัดซ้อนบรรทัด บรรทัดซ้อนบรรทัด ที่นี่นิดหนึ่ง และที่นั่นนิดหนึ่ง เพื่อเขาทั้งหลายจะได้เดินไป และล้มลงหงายหลัง และแตกหัก และติดบ่วง และถูกจับไป อิสยาห์ 28:9–13
These verses from Isaiah have been addressed repeatedly in Habakkuk’s Tables. Here I need to simply touch upon to take a point or two from these previous verses, to add to the current discussion. This passage shows a people that fail a test for they “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” They were a people that failed a test concerning who God would attempt to “teach” to “understand” “knowledge” or “doctrine.” It was a test that was based upon understanding an increase of knowledge, so it was the same test that separated the wise and the wicked in Daniel chapter twelve, for all the prophets agree and identify the end of the world. In Daniel twelve the “wise” understand, but the “wicked” do not understand the increase of knowledge.
ข้อพระคัมภีร์เหล่านี้จากอิสยาห์ได้ถูกกล่าวถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าในตารางของฮาบากุก ที่นี่ข้าพเจ้าจำเป็นเพียงแตะต้องข้อความก่อนหน้านี้ เพื่อหยิบยกประเด็นหนึ่งหรือสองประเด็นมาเพิ่มเติมในการอภิปรายปัจจุบัน ข้อความตอนนี้แสดงให้เห็นถึงชนชาติหนึ่งที่สอบไม่ผ่าน เพราะพวกเขา “ไป และล้มถอยหลัง และแตกหัก และติดบ่วง และถูกจับ” พวกเขาเป็นชนชาติที่สอบไม่ผ่านในเรื่องที่ว่าพระเจ้าจะทรงพยายาม “สอน” ผู้ใดให้ “เข้าใจ” “ความรู้” หรือ “หลักคำสอน” นี่เป็นบททดสอบที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการเข้าใจความรู้ที่เพิ่มขึ้น ดังนั้นจึงเป็นบททดสอบเดียวกันกับที่แยกคนมีปัญญาออกจากคนอธรรมในดาเนียลบทที่สิบสอง เพราะบรรดาผู้เผยพระวจนะทั้งสิ้นเห็นพ้องต้องกันและชี้ไปยังอวสานของโลก ในดาเนียลบทที่สิบสอง “คนมีปัญญา” เข้าใจ แต่ “คนอธรรม” ไม่เข้าใจความรู้ที่เพิ่มขึ้น
The people in Isaiah’s passage were tested by “the word of the Lord” which “they would not hear.” And the specific “word of the Lord” that they rejected, and that would have allowed them to “understand” the increase of “knowledge” was the biblical rule that defines how to correctly align prophetic histories. Those that fall in Isaiah’s passage rejected the rule that identifies that in order to understand a prophetic history you must seek for that line “here a little, and there a little.” The word of the Lord that produced a test which they rejected was the technique of selecting prophetic lines from here and there, and then to place one of those selected lines of prophetic history in parallel to the other lines of prophetic history that address the same theme. The success of the endeavor to lay line upon line in this way depends on the application of the genuine rules of prophetic interpretation. Those rules, which are “precepts” also to be brought together and they are found here and there within the Bible. Isaiah’s virgins who fail the test, do so because they forget, the main thing they should not have forgotten, and that is, that history repeats.
ประชาชนในข้อความตอนหนึ่งของอิสยาห์ถูกทดสอบโดย “พระวจนะของพระยาห์เวห์” ซึ่ง “พวกเขาไม่ยอมฟัง” และ “พระวจนะของพระยาห์เวห์” โดยเฉพาะที่พวกเขาปฏิเสธนั้น ซึ่งหากยอมรับก็จะทำให้พวกเขา “เข้าใจ” การเพิ่มขึ้นของ “ความรู้” คือหลักเกณฑ์ตามพระคัมภีร์ที่กำหนดวิธีจัดเรียงประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์อย่างถูกต้อง ผู้ที่ล้มลงในข้อความตอนหนึ่งของอิสยาห์ปฏิเสธกฎที่ชี้ว่า เพื่อจะเข้าใจประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ได้ ท่านต้องแสวงหาแนวประวัติศาสตร์นั้นโดย “ตรงนี้นิด ตรงนั้นหน่อย” พระวจนะของพระยาห์เวห์ที่ก่อให้เกิดการทดสอบซึ่งพวกเขาปฏิเสธนั้น คือวิธีการคัดเลือกแนวคำพยากรณ์จากที่นี่และที่นั่น แล้วนำแนวหนึ่งของประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ที่คัดเลือกไว้นั้นไปวางขนานกับแนวอื่น ๆ ของประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ที่กล่าวถึงประเด็นเดียวกัน ความสำเร็จของความพยายามในการวางบรรทัดซ้อนบรรทัดในลักษณะนี้ ขึ้นอยู่กับการประยุกต์ใช้กฎการตีความคำพยากรณ์ที่แท้จริง กฎเหล่านั้นซึ่งเป็น “ข้อบัญญัติ” ก็ต้องถูกรวบรวมเข้าด้วยกันเช่นกัน และพบได้ที่นี่บ้างที่นั่นบ้างภายในพระคัมภีร์ หญิงพรหมจารีของอิสยาห์ที่สอบไม่ผ่าน ก็เป็นเช่นนั้นเพราะพวกเขาลืมสิ่งสำคัญที่สุดที่พวกเขาไม่ควรลืม และนั่นคือ ประวัติศาสตร์ย่อมซ้ำรอย
“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.
“เราไม่มีสิ่งใดต้องหวาดกลัวสำหรับอนาคต เว้นแต่เมื่อเราจะลืมหนทางที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำเรา และคำสั่งสอนของพระองค์ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาแห่งเรา” Life Sketches, 196.
God is not the author of confusion, and an anchor point of that fact is that every prophet in the Bible is identifying the same prophetic line. They do not all see the identical events on the line, but it is always the same line of events at the end of the world. It is the events that lead to the close of probation, followed by the seven last plagues which concludes with the Second Coming of Christ. One prophet’s story might be of God’s faithful people in that line of history, but another prophet’s testimony may be of God’s unfaithful people, or of the United States, the Vatican, the United Nations, the merchants of the earth or Islam, but it is always the same line.
พระเจ้าไม่ทรงเป็นผู้ก่อความสับสน และหลักยึดประการหนึ่งของข้อเท็จจริงนี้คือ ผู้เผยพระวจนะทุกคนในพระคัมภีร์ต่างชี้ถึงเส้นคำพยากรณ์เดียวกัน พวกเขามิได้เห็นเหตุการณ์ที่เหมือนกันทุกประการบนเส้นนั้นทั้งหมด แต่เป็นเส้นเหตุการณ์เดียวกันเสมอ ณ วาระสุดท้ายของโลก เป็นเหตุการณ์ที่นำไปสู่การสิ้นสุดแห่งเวลาทดลองพระคุณ ตามมาด้วยภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้าย ซึ่งสิ้นสุดลงด้วยการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ เรื่องราวของผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งอาจกล่าวถึงประชากรผู้สัตย์ซื่อของพระเจ้าในเส้นประวัติศาสตร์นั้น แต่อีกผู้เผยพระวจนะหนึ่งอาจเป็นพยานถึงประชากรที่ไม่สัตย์ซื่อของพระเจ้า หรือถึงสหรัฐอเมริกา วาติกัน สหประชาชาติ พ่อค้าแห่งแผ่นดินโลก หรืออิสลาม แต่ก็ยังเป็นเส้นเดียวกันเสมอ
Malachi’s Elijah message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen, and the message of Daniel eleven and twelve are the very same message. They are all the same line of history, but each with their own special contribution to the story.
สารแห่งเอลียาห์ของมาลาคี ตลอดจนสารทั้งหลายที่ปรากฏในวิวรณ์บทที่หนึ่ง สิบสี่ และสิบแปด และสารแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ดและสิบสอง ล้วนเป็นสารเดียวกันโดยแท้ ทั้งหมดเป็นเส้นประวัติศาสตร์เดียวกัน แต่แต่ละสารก็มีส่วนเฉพาะของตนเองในการถ่ายทอดเรื่องราวนั้น
What is almost universally misunderstood about that special message is the fact that it is only revealed to God’s people just before the close of human probation. Knowing that the special message always warns of the soon coming close of probation, we will consider perhaps the clearest illustration of the close of probation in the Bible.
สิ่งที่แทบจะถูกเข้าใจผิดกันโดยทั่วไปเกี่ยวกับข่าวสารพิเศษนั้น ก็คือความจริงที่ว่า ข่าวสารนั้นจะถูกสำแดงแก่ประชากรของพระเจ้าเท่านั้นในเวลาไม่นานก่อนที่ระยะเวลาแห่งการทดลองของมนุษย์จะสิ้นสุดลง เมื่อทราบว่าข่าวสารพิเศษนั้นเตือนอยู่เสมอถึงการสิ้นสุดของระยะเวลาแห่งการทดลองซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า เราจึงจะพิจารณาภาพประกอบที่ชัดเจนที่สุดภาพหนึ่งในพระคัมภีร์เกี่ยวกับการสิ้นสุดของระยะเวลาแห่งการทดลองนั้น
He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.
ผู้ใดไม่ชอบธรรม ก็ให้ผู้นั้นไม่ชอบธรรมต่อไป และผู้ใดโสมม ก็ให้ผู้นั้นโสมมต่อไป และผู้ใดชอบธรรม ก็ให้ผู้นั้นชอบธรรมต่อไป และผู้ใดบริสุทธิ์ ก็ให้ผู้นั้นบริสุทธิ์ต่อไป วิวรณ์ 22:11
Before the end of probationary time is announced in the sanctuary above with the words of verse eleven, there is to be a special warning prophetic message from the book of Revelation that is unsealed to God’s servants.
ก่อนที่จะมีการประกาศการสิ้นสุดแห่งเวลาทดลองในสถานนมัสการเบื้องบนด้วยถ้อยคำแห่งข้อสิบเอ็ดนั้น จะต้องมีข่าวคำพยากรณ์เตือนเป็นพิเศษจากพระธรรมวิวรณ์ซึ่งได้ทรงเปิดผนึกแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระเจ้าแล้ว
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
แล้วท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า “อย่าประทับตราถ้อยคำแห่งคำพยากรณ์ในหนังสือนี้ไว้ เพราะเวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว ผู้ใดอธรรม ก็ให้ผู้นั้นอธรรมต่อไป และผู้ใดโสโครก ก็ให้ผู้นั้นโสโครกต่อไป และผู้ใดชอบธรรม ก็ให้ผู้นั้นชอบธรรมต่อไป และผู้ใดบริสุทธิ์ ก็ให้ผู้นั้นบริสุทธิ์ต่อไป” วิวรณ์ 22:10, 11
There is to be a special prophetic message recognized by God’s people just before the seven last plagues. When that “time is at hand” “the prophecy of this book” (the prophecy of Revelation) that has been sealed is to be unsealed. The only prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the prophecy of the seven thunders.
จะมีข่าวสารเชิงพยากรณ์พิเศษประการหนึ่งซึ่งประชากรของพระเจ้าจะต้องตระหนักรับรู้ก่อนภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้ายจะมาถึง เมื่อ “เวลานั้นใกล้แล้ว” “คำพยากรณ์แห่งหนังสือนี้” (คือคำพยากรณ์ในพระธรรมวิวรณ์) ซึ่งได้ถูกผนึกไว้นั้น จะต้องถูกเปิดผนึก คำพยากรณ์เพียงประการเดียวในพระธรรมวิวรณ์ที่ได้ถูกผนึกไว้ คือคำพยากรณ์เรื่องฟ้าร้องทั้งเจ็ด。
And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:1–4.
และข้าพเจ้าได้เห็นทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์อีกองค์หนึ่งลงมาจากสวรรค์ สวมเมฆไว้ และมีรุ้งอยู่เหนือศีรษะของท่าน และพระพักตร์ของท่านก็เป็นดังดวงอาทิตย์ และเท้าทั้งสองของท่านเป็นดังเสาเพลิง และในมือของท่านมีหนังสือเล่มน้อยที่เปิดอยู่ และท่านได้วางเท้าขวาลงบนทะเล และเท้าซ้ายลงบนแผ่นดิน และได้ร้องเสียงดังประหนึ่งสิงห์คำราม และเมื่อท่านได้ร้องแล้ว ฟ้าร้องทั้งเจ็ดก็เปล่งเสียงของตนออกมา และเมื่อฟ้าร้องทั้งเจ็ดได้เปล่งเสียงของตนออกมาแล้ว ข้าพเจ้ากำลังจะเขียน แต่ข้าพเจ้าได้ยินเสียงหนึ่งจากสวรรค์กล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า “จงผนึกสิ่งซึ่งฟ้าร้องทั้งเจ็ดได้เปล่งออกมานั้นไว้ และอย่าเขียนสิ่งเหล่านั้นเลย” วิวรณ์ 10:1–4
Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.” The mighty angel of Revelation ten is Jesus Christ, who cried as a Lion.
ก่อนที่เวลาการทดลองของมนุษย์จะสิ้นสุดลง เมื่อ “เวลาใกล้เข้ามาแล้ว” จะมีการเปิดผนึกความจริงพิเศษประการหนึ่งในพระคัมภีร์ ซึ่งระบุถึง “สิ่งทั้งหลายซึ่งจะต้องเกิดขึ้นในไม่ช้านี้” ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ในวิวรณ์บทที่สิบคือพระเยซูคริสต์ ผู้ทรงร้องประกาศดุจราชสีห์
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
“ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ซึ่งได้สั่งสอนยอห์นนั้น มิใช่ผู้ใดอื่นนอกจากพระเยซูคริสต์ การที่พระองค์ทรงวางพระบาทขวาของพระองค์บนทะเล และพระบาทซ้ายบนแผ่นดินแห้ง แสดงให้เห็นถึงบทบาทที่พระองค์ทรงปฏิบัติอยู่ในฉากสุดท้ายแห่งความขัดแย้งอันยิ่งใหญ่กับซาตาน ตำแหน่งนี้บ่งชี้ถึงฤทธานุภาพและสิทธิอำนาจสูงสุดของพระองค์เหนือแผ่นดินโลกทั้งสิ้น ความขัดแย้งนั้นได้ทวีความรุนแรงและแน่วแน่ยิ่งขึ้นจากยุคสมัยหนึ่งสู่อีกยุคสมัยหนึ่ง และจะยังคงดำเนินต่อไปจนถึงฉากสุดท้าย เมื่อการกระทำอันแยบยลของอำนาจแห่งความมืดจะถึงจุดสูงสุด ซาตานซึ่งร่วมมือกับคนชั่วจะล่อลวงชาวโลกทั้งสิ้นและคริสตจักรทั้งหลายที่ไม่ยอมรับความรักแห่งความจริง แต่ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ทรงเรียกร้องความสนใจ พระองค์ทรงร้องด้วยพระสุรเสียงอันดัง พระองค์จะทรงสำแดงฤทธานุภาพและสิทธิอำนาจแห่งพระสุรเสียงของพระองค์แก่บรรดาผู้ที่ได้ร่วมกับซาตานในการต่อต้านความจริง” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
At the end the “churches” that “Satan” deceives are deceived because they received not the love of the “truth.” The word “truth” in the passage from second Thessalonians which Sister White just referred to is the primary Greek word that is derived from the Hebrew word translated as “truth” that is composed with three Hebrew letters and represents the Alpha and Omega. Is there any biblical evidence that the truth connected with the rule of first mention that represents an attribute of Christ’s character is the truth that is rejected and consequently produces strong delusion?
ในวาระสุดท้าย “คริสตจักรทั้งหลาย” ที่ “ซาตาน” ล่อลวงนั้นถูกล่อลวง เพราะพวกเขามิได้รับความรักแห่ง “ความจริง” คำว่า “ความจริง” ในข้อความจากพระธรรมเธสะโลนิกาฉบับที่สองซึ่งซิสเตอร์ไวต์เพิ่งอ้างถึงนั้น เป็นคำภาษากรีกหลักที่มีรากมาจากคำภาษาฮีบรูซึ่งแปลว่า “ความจริง” อันประกอบด้วยอักษรฮีบรูสามตัวและเป็นตัวแทนของอัลฟาและโอเมกา มีหลักฐานใดในพระคัมภีร์หรือไม่ว่า ความจริงที่เชื่อมโยงกับกฎแห่งการกล่าวถึงครั้งแรก ซึ่งเป็นตัวแทนของพระลักษณะประการหนึ่งของพระคริสต์ คือความจริงที่ถูกปฏิเสธ และด้วยเหตุนั้นจึงก่อให้เกิดความลุ่มหลงอย่างแรงกล้า?
Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.
บัดนี้ พี่น้องทั้งหลาย เราวิงวอนท่านโดยเห็นแก่การเสด็จมาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา และโดยเห็นแก่การที่เราทั้งหลายจะถูกรวบรวมเข้าไปอยู่กับพระองค์ ว่าท่านอย่าหวั่นไหวในความคิดโดยง่าย หรืออย่าตกใจ ไม่ว่าโดยวิญญาณ หรือโดยถ้อยคำ หรือโดยจดหมายเสมือนว่ามาจากเรา ราวกับว่าวันแห่งพระคริสต์มาถึงแล้ว อย่าให้ผู้ใดล่อลวงท่านด้วยประการใด ๆ เลย เพราะว่าวันนั้นจะยังไม่มาถึง จนกว่าจะเกิดการละทิ้งความเชื่อขึ้นก่อน และคนนั้น คือมนุษย์แห่งบาป จะถูกเปิดเผย คือบุตรแห่งความพินาศ ผู้ซึ่งต่อสู้ขัดขวางและยกตนเหนือทุกสิ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นพระเจ้า หรือเป็นที่นมัสการ จนถึงกับเขานั่งในพระวิหารของพระเจ้า แสดงตนว่าเขาเป็นพระเจ้า ท่านจำไม่ได้หรือว่า เมื่อข้าพเจ้ายังอยู่กับท่าน ข้าพเจ้าได้บอกสิ่งเหล่านี้แก่ท่านแล้ว และบัดนี้ท่านก็รู้แล้วว่าสิ่งใดเป็นเครื่องหน่วงเหนี่ยวเขาไว้ เพื่อเขาจะได้ถูกเปิดเผยในเวลาของเขา เพราะว่าธรรมล้ำลึกแห่งความชั่วช้ากำลังทำงานอยู่แล้ว เพียงแต่ผู้ที่ขัดขวางอยู่ในขณะนี้จะยังขัดขวางต่อไป จนกว่าเขาจะถูกนำออกไปเสียจากทาง แล้วเมื่อนั้นคนนอกกฎหมายจะถูกเปิดเผย ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงผลาญเขาด้วยลมพระโอษฐ์ของพระองค์ และจะทรงทำลายเขาด้วยความเจิดจ้าแห่งการเสด็จมาของพระองค์ คือผู้นั้นซึ่งการมาของเขาเป็นไปตามการกระทำของซาตาน พร้อมด้วยฤทธิ์เดชทั้งสิ้น และหมายสำคัญและการอัศจรรย์อันเท็จ และด้วยอุบายล่อลวงแห่งความอธรรมทุกอย่างในบรรดาผู้ที่กำลังพินาศ เพราะเขาทั้งหลายมิได้รับเอาความรักในความจริงไว้ เพื่อเขาจะได้รอด และเพราะเหตุนี้เอง พระเจ้าจึงทรงส่งความหลงผิดอย่างแรงกล้ามาเหนือเขาทั้งหลาย เพื่อเขาจะได้เชื่อสิ่งมุสา เพื่อว่าคนทั้งปวงที่มิได้เชื่อความจริง แต่ยินดีในความอธรรม จะได้ถูกพิพากษาลงโทษ 2 เธสะโลนิกา 2:1–12
This passage from Thessalonians has been addressed often in Habakkuk’s Tables, so a brief comment is all we will make at this point. What Sister White calls “Satan’s marvelous act” is Paul’s “the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” The deceptive work identified by Sister White and Paul begins at the Sunday law in the United States.
ข้อพระคัมภีร์ตอนนี้จากพระธรรมเธสะโลนิกาได้ถูกกล่าวถึงบ่อยครั้งแล้วใน Habakkuk’s Tables ดังนั้น ณ จุดนี้ เราจะกล่าวเพียงสั้น ๆ เท่านั้น สิ่งที่ซิสเตอร์ไวท์เรียกว่า “การกระทำอันน่าอัศจรรย์ของซาตาน” ก็คือสิ่งที่เปาโลกล่าวว่า “การทำงานของซาตานด้วยฤทธิ์เดชทั้งสิ้น และหมายสำคัญ และการอัศจรรย์อันเป็นเท็จ” งานแห่งการล่อลวงที่ซิสเตอร์ไวท์และเปาโลระบุไว้นั้น เริ่มต้นขึ้นเมื่อมีการออกกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
“โดยพระราชกฤษฎีกาที่บังคับใช้การสถาปนาระบบสันตะปาปาอันเป็นการละเมิดต่อพระบัญญัติของพระเจ้า ชาติของเราจะตัดขาดตนเองออกจากความชอบธรรมโดยสิ้นเชิง เมื่อโปรเตสแตนต์จะยื่นมือข้ามห้วงลึกไปจับมือกับอำนาจแห่งโรม เมื่อเธอจะเอื้อมข้ามเหวลึกไปประสานมือกับลัทธิทรงวิญญาณ เมื่อภายใต้อิทธิพลของการรวมตัวกันสามประการนี้ ประเทศของเราจะปฏิเสธทุกหลักการแห่งรัฐธรรมนูญของตนในฐานะรัฐบาลโปรเตสแตนต์และสาธารณรัฐ และจะจัดเตรียมการสำหรับการเผยแพร่ความเท็จและความล่อลวงของสันตะปาปา เมื่อนั้นเราก็อาจรู้ได้ว่า เวลาสำหรับการสำแดงฤทธานุภาพอันน่าอัศจรรย์ของซาตานมาถึงแล้ว และอวสานก็ใกล้เข้ามาแล้ว” Testimonies, volume 5, 451.
In this passage of Thessalonians, we are considering, Paul identifies the pope at the end of the world with four different terms. The pope is the “man of sin,” he is the “son of perdition,” he is the “mystery of iniquity” and “that Wicked.” Paul provides a few other characteristics of the pope beyond the four names, for he informs us that the pope, (who was still future to Paul’s day) “would be revealed in his time.”
ในข้อความตอนนี้จากพระธรรมเธสะโลนิกาซึ่งเรากำลังพิจารณาอยู่นั้น เปาโลระบุว่าพระสันตะปาปาในวาระสุดท้ายของโลกด้วยถ้อยคำที่แตกต่างกันสี่ประการ พระสันตะปาปาคือ “มนุษย์แห่งบาป” ท่านคือ “บุตรแห่งความพินาศ” ท่านคือ “ข้อล้ำลึกแห่งความชั่วช้า” และ “ผู้ชั่วร้ายนั้น” เปาโลยังให้ลักษณะอื่นอีกเล็กน้อยของพระสันตะปาปานอกเหนือจากชื่อทั้งสี่นี้ เพราะท่านบอกแก่เราว่าพระสันตะปาปา (ผู้ซึ่งในสมัยของเปาโลยังเป็นเรื่องในอนาคต) “จะถูกเผยให้ปรากฏในเวลาของเขา”
The pope “would be revealed in his time” and the clearest biblical proof, though by no means the only biblical truth; the clearest biblical truth that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy is established by seven different and direct references in the Bible identifying the “time” that the papacy would dominate the earth, the very “time” mankind calls the Dark Ages. The Bible reveals the pope as the papacy by identifying repeatedly the exact period of “time,” from 538 until 1798, that the papacy would rule the world. Paul said he would be revealed in his time.
พระสันตะปาปา “จะถูกสำแดงในเวลาของเขา” และหลักฐานจากพระคัมภีร์ที่ชัดเจนที่สุด แม้มิใช่ความจริงฝ่ายพระคัมภีร์เพียงประการเดียวก็ตาม; ความจริงฝ่ายพระคัมภีร์ที่ชัดเจนที่สุดซึ่งยืนยันว่าพระสันตะปาปาแห่งคริสตจักรโรมันคือปฏิปักษ์พระคริสต์ตามคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ ได้รับการสถาปนาไว้โดยข้ออ้างอิงที่แตกต่างกันเจ็ดแห่งและโดยตรงในพระคัมภีร์ ซึ่งระบุถึง “เวลา” ที่สันตะสำนักจะครอบงำโลก คือ “เวลา” เดียวกันนั้นเองที่มนุษยชาติเรียกกันว่า ยุคมืด พระคัมภีร์สำแดงว่าพระสันตะปาปาคือสันตะสำนัก โดยการระบุซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงช่วง “เวลา” ที่แน่นอน คือ ตั้งแต่ปี 538 จนถึงปี 1798 ซึ่งสันตะสำนักจะปกครองโลก เปาโลกล่าวว่า เขาจะถูกสำแดงในเวลาของเขา
Paul also identifies that it is the pope that “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” Among other things this identifies that the antichrist of Bible prophecy is a religious symbol. He is not a Hitler, or an Alexander the Great. This further narrows the identification of the pope down, for he is not simply a religious tyrant, he is a religious tyrant that professes to be within God’s temple. The antichrist claims to be seated within the Christian church.
เปาโลยังชี้ด้วยว่า ผู้ที่เป็นสันตะปาปานั้นคือผู้ที่ “ต่อสู้และยกตนขึ้นเหนือทุกสิ่งที่เรียกว่าพระเจ้า หรือที่มนุษย์กราบไหว้นมัสการ; จนถึงกับนั่งในพระวิหารของพระเจ้าเสมือนเป็นพระเจ้า แสดงตนว่าตนเองเป็นพระเจ้า” ท่ามกลางข้อบ่งชี้อื่น ๆ สิ่งนี้ระบุว่า ปฏิปักษ์พระคริสต์ตามคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์เป็นสัญลักษณ์ทางศาสนา เขามิใช่ฮิตเลอร์ หรืออเล็กซานเดอร์มหาราช ยิ่งไปกว่านั้น ยังจำกัดการระบุตัวสันตะปาปาให้แคบลงอีก เพราะเขามิใช่เพียงทรราชทางศาสนาเท่านั้น แต่เป็นทรราชทางศาสนาที่อ้างตนว่าอยู่ภายในพระวิหารของพระเจ้า ปฏิปักษ์พระคริสต์อ้างว่าตนนั่งอยู่ภายในคริสตจักรคริสเตียน
According to Paul and Daniel, when the pope is in his professed Christian church, he manifests the character of Satan who desired to be seated upon God’s throne and to be exalted above all things. I say Paul and Daniel for most biblical commentators recognize that when Paul demonstrates that one of the characteristics of the pope is that he is a complete narcissist, that Paul was simply quoting from Daniel’s description of the pope in Daniel chapter eleven where Daniel there records:
ตามที่เปาโลและดาเนียลกล่าวไว้ เมื่อพระสันตะปาปาอยู่ในคริสตจักรคริสเตียนตามที่ตนประกาศรับ เขาสำแดงลักษณะของซาตานผู้ซึ่งปรารถนาจะประทับบนพระที่นั่งของพระเจ้าและยกตนขึ้นเหนือสรรพสิ่งทั้งปวง ข้าพเจ้ากล่าวว่าเปาโลและดาเนียล เพราะบรรดาผู้ตีความพระคัมภีร์ส่วนใหญ่ยอมรับว่า เมื่อเปาโลแสดงให้เห็นว่าลักษณะประการหนึ่งของพระสันตะปาปาคือการหมกมุ่นในตนเองอย่างถึงที่สุดนั้น เปาโลก็เพียงแต่ยกถ้อยคำจากคำพรรณนาของดาเนียลเกี่ยวกับพระสันตะปาปาในดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ซึ่ง ณ ที่นั้นดาเนียลได้บันทึกไว้ว่า:
“And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.
“และกษัตริย์นั้นจะกระทำตามใจชอบของตน; และเขาจะยกตนขึ้น และยกตนให้ใหญ่เหนือพระทั้งปวง, และจะกล่าวถ้อยคำอัศจรรย์ต่อสู้พระเจ้าแห่งพระทั้งหลาย, และจะเจริญขึ้นจนกว่าความกริ้วจะสำเร็จ: เพราะสิ่งซึ่งได้กำหนดไว้นั้นจะต้องกระทำให้สำเร็จ” ดาเนียล 11:36
When Paul addresses the narcissistic character of the pope, he paraphrases Daniel’s verse and states that it is the pope who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” The verse in Daniel that identifies the character of the papacy also references the “time” which was designed to “reveal” that the papacy was the antichrist as he identifies that the papacy would “prosper” until the “indignation be accomplished.”
เมื่อเปาโลกล่าวถึงลักษณะหลงตนเองของพระสันตะปาปา ท่านได้ถอดความข้อพระคัมภีร์ในดาเนียลและกล่าวว่า ผู้ที่ “ต่อสู้ขัดขวางและยกตนขึ้นเหนือสิ่งสารพัดที่เขาเรียกว่าพระเจ้า หรือที่เขานมัสการนั้น จนถึงกับนั่งในพระวิหารของพระเจ้าอย่างพระเจ้า และสำแดงตนว่าเป็นพระเจ้า” ก็คือพระสันตะปาปา ข้อพระคัมภีร์ในดาเนียลที่บ่งชี้ลักษณะของสันตะสำนักนั้น ยังอ้างถึง “เวลา” ซึ่งถูกกำหนดไว้เพื่อ “เปิดเผย” ว่าสันตะสำนักคือปฏิปักษ์ต่อพระคริสต์ โดยระบุว่าสันตะสำนักจะ “รุ่งเรือง” จนกว่า “ความกริ้วจะสำเร็จ”
The “indignation” ended in 1798, so Daniel in the verse (though this is not one of the seven direct places in the books of Daniel and Revelation where the 1260-year history is mentioned), does however directly identify the papal power and marks that it received “a deadly wound,” as John calls it, in 1798. Thus, the verse identifies the end of the period of papal rule, though not identifying the duration of the rule.
“พระพิโรธ” สิ้นสุดลงในปี 1798 ดังนั้น ดาเนียลในข้อนี้ (แม้ว่านี่จะมิใช่หนึ่งในเจ็ดตอนโดยตรงในหนังสือดาเนียลและวิวรณ์ที่กล่าวถึงประวัติศาสตร์ 1260 ปี) กระนั้นก็ตาม ได้ระบุอำนาจของสันตะปาปาไว้อย่างตรงไปตรงมา และชี้ให้เห็นว่าอำนาจนั้นได้รับ “บาดแผลถึงตาย” ดังที่ยอห์นเรียกไว้ ในปี 1798 ด้วย เหตุฉะนั้น ข้อนี้จึงระบุถึงจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาแห่งการปกครองของสันตะปาปา แม้มิได้ระบุระยะเวลาของการปกครองนั้นก็ตาม
In the passage, Paul also identifies a power that would restrain the papacy from taking control of the world in 538, when he stated that the Thessalonians who he was writing to already knew this particular truth. He raised the question, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” He reminds them that they already knew “what withholdeth” (meaning restrains) the papacy until he would “be revealed in his time.” The power that preceded and prevented the papacy from taking control of the world was the power in control of the world when Paul wrote the letter. It was pagan Rome. Paul wrote that pagan Rome would be “taken out of the way” in order for the papacy to take control of the world.
ในตอนดังกล่าว เปาโลยังได้ชี้ถึงอำนาจหนึ่งซึ่งจะยับยั้งไม่ให้สันตะปาปาครอบครองโลกในปี ค.ศ. 538 เมื่อท่านกล่าวว่าชาวเธสะโลนิกาที่ท่านกำลังเขียนถึงนั้นรู้อยู่แล้วถึงความจริงประการนี้โดยเฉพาะ ท่านได้ตั้งคำถามว่า “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” ท่านเตือนพวกเขาว่า พวกเขารู้อยู่แล้วว่า “what withholdeth” (หมายถึง สิ่งที่ยับยั้ง) สันตะปาปาไว้ จนกว่าเขาจะ “be revealed in his time.” อำนาจที่มาก่อนหน้าและขัดขวางไม่ให้สันตะปาปาเข้าควบคุมโลก คืออำนาจที่ครอบครองโลกอยู่ในเวลาที่เปาโลเขียนจดหมายนั้น อำนาจนั้นคือโรมนอกศาสนา เปาโลเขียนว่า โรมนอกศาสนาจะต้อง “taken out of the way” เพื่อให้สันตะปาปาเข้าครอบครองโลกได้
It was this understanding that led William Miller to recognize that the power symbolized as “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. Adventism acknowledges that the structure, and therefore all of William Miller’s prophetic understandings, were based upon his understanding of the books of Daniel and Revelation and that those two books address the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome. In the passage in Thessalonians Miller, already knowing (as every Protestant knew in his day, that the pope was the antichrist); when he recognized that pagan Rome was the historical power that preceded the papal rule, and that Paul had stated that pagan Rome was to be taken away in advance of the papacy ascending to the throne of the earth, he then connected this with the book of Daniel and “the daily,” where it references three times that the daily had to be “taken away” before the papacy took control of the world. Paul’s testimony allowed Miller to see that pagan Rome was Daniel’s “daily,” and thereafter he could recognize that Daniel’s two desolating powers were pagan and papal Rome. This truth represents the foundation of the Millerite movement. Adventism most certainly rejects the work of Miller today, but they still understand that this overview of Miller’s development of understanding of “the daily” in Daniel proves that the power that Paul says “withholds” the rise of the papal power until it was removed was pagan Rome, is the correct analysis of Miller’s thinking on these subjects.
ความเข้าใจนี้เองที่นำวิลเลียม มิลเลอร์ให้ตระหนักว่า อำนาจซึ่งถูกทำให้เป็นสัญลักษณ์ว่าเป็น “เครื่องบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียลนั้น คือโรมนอกศาสนา ลัทธิแอ๊ดเวนติสม์ยอมรับว่าโครงสร้างทั้งหมด และดังนั้นความเข้าใจเชิงคำพยากรณ์ทั้งหมดของวิลเลียม มิลเลอร์ ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับพระธรรมดาเนียลและวิวรณ์ และว่าพระธรรมทั้งสองเล่มนั้นกล่าวถึงอำนาจแห่งความรกร้างทำลายล้างสองประการ คือโรมนอกศาสนาและโรมของสันตะปาปา ในข้อความตอนหนึ่งในพระธรรมเธสะโลนิกา มิลเลอร์ซึ่งรู้อยู่แล้ว (ดังที่โปรเตสแตนต์ทุกคนในสมัยของเขารู้ ว่าสมเด็จพระสันตะปาปาคือปฏิปักษ์พระคริสต์) เมื่อเขาตระหนักว่าโรมนอกศาสนาเป็นอำนาจทางประวัติศาสตร์ที่มาก่อนการปกครองของสันตะปาปา และว่าปาโลได้กล่าวไว้ว่าโรมนอกศาสนาจะต้องถูกนำออกไปเสียก่อนที่อำนาจสันตะปาปาจะขึ้นครองบัลลังก์แห่งพิภพ เขาจึงเชื่อมโยงเรื่องนี้เข้ากับพระธรรมดาเนียลและ “เครื่องบูชาประจำวัน” ซึ่งมีการอ้างถึงสามครั้งว่าเครื่องบูชาประจำวันนั้นจะต้องถูก “นำออกไป” ก่อนที่อำนาจสันตะปาปาจะเข้าครอบครองโลก คำพยานของเปาโลทำให้มิลเลอร์มองเห็นว่าโรมนอกศาสนาคือ “เครื่องบูชาประจำวัน” ในดาเนียล และหลังจากนั้นเขาจึงสามารถตระหนักได้ว่าอำนาจแห่งความรกร้างทำลายล้างสองประการในดาเนียลคือโรมนอกศาสนาและโรมของสันตะปาปา ความจริงข้อนี้เป็นรากฐานของขบวนการมิลเลอไรต์ แอ๊ดเวนติสม์ในทุกวันนี้ปฏิเสธผลงานของมิลเลอร์อย่างแน่นอนที่สุด แต่พวกเขายังคงเข้าใจว่าภาพรวมนี้เกี่ยวกับพัฒนาการความเข้าใจของมิลเลอร์เรื่อง “เครื่องบูชาประจำวัน” ในดาเนียล พิสูจน์ว่าอำนาจซึ่งเปาโลกล่าวว่า “ยับยั้ง” การขึ้นมาของอำนาจสันตะปาปาไว้จนกว่าอำนาจนั้นจะถูกนำออกไป คือโรมนอกศาสนา นั้น เป็นการวิเคราะห์ความคิดของมิลเลอร์ในประเด็นเหล่านี้ได้อย่างถูกต้อง
With the truth of “the daily” in the book of Daniel being a symbol of pagan Rome that preceded the kingdom of papal Rome which Daniel had represented as the abomination of desolation, Miller could then recognize the prophetic times associated with the kingdoms of Bible prophecy, and as his mind was opened up to these insights he assembled a series of truths that represent the foundations of Adventism. Those truths became enshrined on the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts. Those truths are the foundation of Adventism and they were based upon the recognition of “time.” The history of when the foundations were put in place is a primary discussion on Habakkuk’s Tables.
เมื่อความจริงเรื่อง “เครื่องบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียลได้รับการเข้าใจว่าเป็นสัญลักษณ์ของอาณาจักรโรมันนอกศาสนา ซึ่งมาก่อนอาณาจักรของโรมันฝ่ายสันตะปาปาที่ดาเนียลได้พรรณนาไว้ว่าเป็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่ก่อให้เกิดความรกร้าง มิเลอร์จึงสามารถมองเห็นช่วงเวลาเชิงพยากรณ์ที่สัมพันธ์กับบรรดาอาณาจักรแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ และเมื่อความเข้าใจเหล่านี้ได้ถูกเปิดออกแก่เขา เขาจึงได้รวบรวมชุดแห่งความจริงซึ่งเป็นตัวแทนของรากฐานแห่งแอ๊ดเวนตีสม์ ความจริงเหล่านั้นได้รับการจารึกไว้บนแผ่นตารางทั้งสองของแผนภูมิผู้บุกเบิกปี 1843 และ 1850 ความจริงเหล่านั้นคือรากฐานของแอ๊ดเวนตีสม์ และตั้งอยู่บนการตระหนักถึง “เวลา” ประวัติศาสตร์ของการวางรากฐานเหล่านั้นไว้เป็นประเด็นหลักของการอภิปรายเกี่ยวกับตารางของฮาบากุก
What is not pointed out in Habakkuk’s Tables is that the foundations that were based upon time produced a structure that provides the view necessary for the final generation to recognize that there were truths that were represented as the foundations. There was a first truth that was the very first stone placed in the foundation, but “the daily” in the book of Daniel was not Miller’s first truth. The truth that would become the first stone in the foundation that Miller was raised up to build was “the seven times” of Leviticus twenty-six, but without the truth of “the daily,” Miller would not have recognized the structure of prophecy he needed to recognize in order to present the first angel’s message. His structure was placing prophecy in the perspective of two desolating powers. Miller was addressing the dragon (pagan Rome) and the beast (the papacy). The third angel addresses the dragon (United Nations), the beast (the papacy), and the false prophet (the United States).
สิ่งที่มิได้ถูกชี้ให้เห็นในแผนภูมิของฮาบากุกก็คือ บรรดารากฐานซึ่งตั้งอยู่บนฐานของเวลาได้ก่อให้เกิดโครงสร้างที่จัดให้มีทัศนะอันจำเป็นสำหรับชนรุ่นสุดท้ายในการตระหนักว่า มีความจริงหลายประการซึ่งถูกนำเสนอเป็นรากฐานนั้น มีความจริงประการแรกซึ่งเป็นศิลาก้อนแรกที่สุดที่ถูกวางลงในรากฐาน แต่ “เครื่องเผาบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียลมิใช่ความจริงประการแรกของมิลเลอร์ ความจริงซึ่งจะกลายเป็นศิลาก้อนแรกในรากฐานที่มิลเลอร์ถูกยกขึ้นมาเพื่อก่อสร้างนั้น คือ “เจ็ดวาระ” แห่งเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก แต่หากปราศจากความจริงเรื่อง “เครื่องเผาบูชาประจำวัน” มิลเลอร์ก็คงจะไม่สามารถมองเห็นโครงสร้างแห่งคำพยากรณ์ที่เขาจำเป็นต้องตระหนัก เพื่อจะประกาศข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งได้ โครงสร้างของเขาคือการจัดวางคำพยากรณ์ไว้ในมุมมองของอำนาจที่กระทำความพินาศสองประการ มิลเลอร์กำลังกล่าวถึงพญามังกร (โรมนอกศาสนา) และสัตว์ร้าย (สันตะปาปา) ทูตสวรรค์องค์ที่สามกล่าวถึงพญามังกร (สหประชาชาติ) สัตว์ร้าย (สันตะปาปา) และผู้พยากรณ์เท็จ (สหรัฐอเมริกา)
If a person accepts all, not some, but all the time prophecies set forth by the Millerites on the two sacred pioneer charts, that person would need to investigate those truths personally. How could you accept them, if you had never inspected them? If those persons investigating the foundational truths make those truths their personal responsibility to test, and thereafter accepts all those truths, then they have built upon the Rock and not the sand.
หากผู้ใดรับเอาคำพยากรณ์ทั้งปวงที่มิเลอไรต์ได้นำเสนอไว้บนแผนภูมิผู้บุกเบิกอันศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง มิใช่เพียงบางส่วน หากแต่ทั้งหมด บุคคลผู้นั้นย่อมจำเป็นต้องตรวจสอบความจริงเหล่านั้นด้วยตนเอง เขาจะยอมรับสิ่งเหล่านั้นได้อย่างไร หากเขาไม่เคยพินิจพิจารณามาก่อน? หากบุคคลเหล่านั้นที่กำลังตรวจสอบความจริงอันเป็นรากฐาน ถือว่าความจริงเหล่านั้นเป็นความรับผิดชอบส่วนตัวของตนที่จะทดสอบ และภายหลังจึงยอมรับความจริงทั้งปวงเหล่านั้น เมื่อนั้นเขาทั้งหลายก็ได้ก่อสร้างลงบนพระศิลา หาใช่บนทรายไม่
“Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.
“ขอให้บรรดาผู้ที่ยืนหยัดเป็นยามเฝ้าระวังของพระเจ้าบนกำแพงแห่งศิโยน เป็นคนที่สามารถมองเห็นอันตรายล่วงหน้าก่อนประชาชนได้—เป็นคนที่สามารถจำแนกระหว่างความจริงกับความเท็จ ความชอบธรรมกับความอธรรมได้”
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
“คำเตือนได้มาถึงแล้วว่า จะต้องไม่ยอมให้สิ่งใดเข้ามาที่จะรบกวนรากฐานแห่งความเชื่อซึ่งเราได้ก่อสร้างอยู่บนรากฐานนั้นนับตั้งแต่ข่าวสารถูกประกาศขึ้นในปี 1842, 1843, และ 1844 ข้าพเจ้าได้อยู่ในข่าวสารนี้ และนับตั้งแต่นั้นมาข้าพเจ้าได้ยืนอยู่ต่อหน้าชาวโลก โดยซื่อตรงต่อความสว่างที่พระเจ้าได้ประทานแก่เรา เรามิได้ตั้งใจจะยกเท้าของเราออกจากแท่นฐานซึ่งเท้าของเราได้ถูกวางไว้บนนั้น ขณะที่วันแล้ววันเล่าเราได้แสวงหาพระผู้เป็นเจ้าด้วยคำอธิษฐานอย่าง earnest seeking for light. ท่านคิดหรือว่าข้าพเจ้าจะละทิ้งความสว่างที่พระเจ้าได้ประทานแก่ข้าพเจ้า? ความสว่างนั้นจะเป็นดุจศิลานิรันดร์ ความสว่างนั้นได้ทรงนำข้าพเจ้ามาตลอดนับตั้งแต่วันที่ได้ประทานมา” Review and Herald, April 14, 1903.
In order for those who would hear to analyze the time prophecies of the Millerite history it requires the action of looking at the historical periods that are represented by the time prophecies. This represents the work of illustrating events upon a time line. When a student of prophecy has reached the level of investigation where he considers these prophetic periods, identified by the Millerites from the Bible and thereafter supported by the historical record, he will be in a position to recognize that the history at the beginning of the time prophecy symbolically typifies the history at the end of that same prophecy. With that vantage point the student should learn that history is repeated. With that understanding in place He should also see that Jesus illustrates the end with the beginning.
เพื่อให้บรรดาผู้ที่จะรับฟังสามารถวิเคราะห์คำพยากรณ์เรื่องเวลาแห่งประวัติศาสตร์มิลเลอไรต์ได้ จำเป็นต้องอาศัยการพิจารณาช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์ที่คำพยากรณ์เรื่องเวลาเหล่านั้นเป็นตัวแทน สิ่งนี้เป็นภาพแทนของงานในการแสดงเหตุการณ์ต่าง ๆ บนเส้นเวลา เมื่อผู้ศึกษาคำพยากรณ์ได้ก้าวมาถึงระดับของการสืบค้นซึ่งเขาพิจารณาช่วงเวลาเชิงพยากรณ์เหล่านี้ ซึ่งมิลเลอไรต์ได้ระบุไว้จากพระคัมภีร์ และต่อมาได้รับการสนับสนุนโดยบันทึกทางประวัติศาสตร์ เขาย่อมอยู่ในฐานะที่จะตระหนักได้ว่า ประวัติศาสตร์ ณ จุดเริ่มต้นของคำพยากรณ์เรื่องเวลานั้น เป็นแบบอย่างเชิงสัญลักษณ์ของประวัติศาสตร์ ณ จุดสิ้นสุดของคำพยากรณ์เดียวกันนั้น จากจุดยืนดังกล่าว ผู้ศึกษาควรเรียนรู้ว่าประวัติศาสตร์ซ้ำรอย และเมื่อมีความเข้าใจเช่นนั้นแล้ว เขาควรเห็นด้วยว่า พระเยซูทรงใช้อดีตเพื่ออธิบายตอนปลาย.
And from the prophetic line of prophecy that portrays the end of the world as the “building of a temple,” the student should know that there is a final capstone that is placed upon the temple that is built upon the foundation. He should come to see that the temple foundation that Miller was used to bring to light (which represents Jesus Christ, for there is no other foundation that can be laid than Jesus Christ), was a foundation built upon prophetic time. Because Jesus illustrates the end with the beginning the student should also see that the capstone, the final stone on the temple—must parallel the foundation. The foundation of the temple for Miller was prophetic time, but the foundation was none-the-less Jesus Christ.
และจากแนวคำพยากรณ์ที่พรรณนาวาระสิ้นโลกว่าเป็น “การก่อสร้างพระวิหาร” นั้น ผู้ศึกษาควรทราบว่า มีศิลายอดสุดท้ายที่ถูกวางลงบนพระวิหารซึ่งถูกสร้างขึ้นบนรากฐาน เขาควรเห็นว่า รากฐานของพระวิหารที่มิลเลอร์ถูกใช้ให้นำออกมาให้ประจักษ์ (ซึ่งเป็นตัวแทนของพระเยซูคริสต์ เพราะไม่มีรากฐานอื่นใดที่จะวางได้ นอกจากพระเยซูคริสต์) เป็นรากฐานที่ถูกสร้างขึ้นบนเวลาแห่งคำพยากรณ์ และเพราะพระเยซูทรงใช้อุดมภาพของเบื้องต้นเพื่ออธิบายวาระสุดท้าย ผู้ศึกษาจึงควรเห็นด้วยว่า ศิลายอด—ศิลาก้อนสุดท้ายของพระวิหาร—ย่อมต้องสอดคล้องกับรากฐาน รากฐานของพระวิหารสำหรับมิลเลอร์คือเวลาแห่งคำพยากรณ์ แต่ถึงกระนั้น รากฐานนั้นก็คือพระเยซูคริสต์อยู่ดี
According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:10, 11.
ตามพระคุณของพระเจ้าซึ่งประทานแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้วางรากไว้แล้วดุจนายช่างผู้ชาญฉลาด และผู้อื่นก็ก่อสร้างต่อบนรากนั้น แต่จงให้ทุกคนระวังให้ดีว่าเขาจะก่อสร้างบนรากนั้นอย่างไร เพราะไม่มีผู้ใดสามารถวางรากอื่นใดได้นอกจากรากที่ได้วางไว้แล้ว ซึ่งก็คือพระเยซูคริสต์ 1 โครินธ์ 3:10, 11
Paul is identifying his work as the erecting of a temple of which he laid the foundation or beginning. He was the apostle to the Gentiles and he was used to lay the foundation of the Christian church. In the same passage Paul also identifies that our bodies are the temple of the Holy Spirit. There is also the temple of Solomon and the sanctuary from the wilderness that all have foundations that are all represented as Jesus Christ. The foundation that Miller was used to erect was the temple of Adventism, and the foundation of that temple is most certainly Jesus Christ, but it is more specifically the temple that is erected with materials that are spiritual and prophetic.
เปาโลกำลังกำหนดชี้ว่างานของตนคือการก่อสร้างพระวิหารหลังหนึ่ง ซึ่งท่านได้วางรากฐานหรือการเริ่มต้นไว้ ท่านเป็นอัครทูตของบรรดาคนต่างชาติ และท่านได้ถูกใช้ให้วางรากฐานของคริสตจักรคริสเตียน ในข้อพระคัมภีร์ตอนเดียวกันนั้น เปาโลยังชี้ด้วยว่าร่างกายของเราเป็นพระวิหารของพระวิญญาณบริสุทธิ์ อีกทั้งยังมีพระวิหารของซาโลมอนและพลับพลาแห่งถิ่นทุรกันดาร ซึ่งล้วนมีรากฐาน และทั้งหมดนั้นล้วนถูกแสดงให้เห็นว่าเป็นพระเยซูคริสต์ รากฐานที่มิลเลอร์ได้ถูกใช้ให้ก่อขึ้นนั้นคือพระวิหารแห่งแอ๊ดเวนติสม์ และรากฐานของพระวิหารนั้นย่อมเป็นพระเยซูคริสต์อย่างแน่นอน แต่โดยเฉพาะเจาะจงยิ่งกว่านั้น คือเป็นพระวิหารที่ถูกก่อสร้างขึ้นด้วยวัสดุซึ่งเป็นฝ่ายจิตวิญญาณและเชิงพยากรณ์
The capstone therefore must also be Jesus Christ, but the capstone must also include a premier prophetic rule, for Miller was given a set of rules which contains the premier rule of the Millerites which was the “year-for-a-day” principle. Without that rule, there is no recognition of time prophecy and there is therefore no foundation. There must be a counterpart at the end that represents Jesus Christ (the Foundation) that is a premier rule within a set of rules that establishes the Revelation of Jesus Christ. The rule is of course the rule of “first mention”, representing the attribute of Christ’s character that identifies the end from the beginning.
ดังนั้น ศิลายอดมุมจึงต้องเป็นพระเยซูคริสต์เช่นกัน แต่ศิลายอดมุมนั้นยังต้องรวมถึงกฎแห่งคำพยากรณ์ที่เป็นหลักยิ่งด้วย เพราะมิลเลอร์ได้รับชุดของกฎซึ่งประกอบด้วยกฎหลักยิ่งของพวกมิลเลอไรต์ คือหลัก “หนึ่งปีเท่ากับหนึ่งวัน” หากปราศจากกฎนั้น ก็ย่อมไม่มีการยอมรับคำพยากรณ์เกี่ยวกับเวลา และดังนั้นจึงไม่มีรากฐาน ด้วยเหตุนี้ ที่ปลายทางจึงต้องมีสิ่งที่สอดคล้องกัน ซึ่งเป็นตัวแทนของพระเยซูคริสต์ (พระศิลารากฐาน) กล่าวคือ เป็นกฎหลักยิ่งภายในชุดของกฎซึ่งสถาปนาการสำแดงของพระเยซูคริสต์ และกฎนั้นก็คือกฎแห่ง “การกล่าวถึงครั้งแรก” ซึ่งเป็นตัวแทนของคุณลักษณะในพระลักษณะของพระคริสต์ที่ทรงประกาศตอนปลายตั้งแต่ตอนต้น.
In 2 Thessalonians those who received not the love of the truth that they might be saved, rejected the truth as represented by the Greek word that is derived from the Hebrew word created by three letters which is translated as “truth” in the Old Testament. The group that receives the strong delusion, because they believed a lie, refused to return to the old paths, the foundations of Adventism as represented upon the two sacred charts. So, in the passage we have been considering for some time now states:
ใน 2 เธสะโลนิกา ผู้ที่ไม่ได้รับความรักแห่งความจริงเพื่อเขาจะได้รอดนั้น ได้ปฏิเสธความจริงดังที่ถ่ายทอดไว้โดยคำภาษากรีกซึ่งมีรากมาจากคำภาษาฮีบรูที่ประกอบขึ้นจากอักษรสามตัว และซึ่งแปลว่า “ความจริง” ในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิม กลุ่มที่ได้รับการล่อลวงอย่างแรงกล้า เพราะพวกเขาเชื่อคำมุสา ได้ปฏิเสธที่จะกลับไปสู่หนทางเก่าแก่ คือรากฐานของแอ๊ดเวนติสม์ ดังที่ได้สำแดงไว้บนแผนภูมิศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองฉบับ ดังนั้น ในข้อพระคัมภีร์ตอนที่เราได้พิจารณากันมาระยะหนึ่งแล้วนั้น จึงกล่าวว่า:
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
“ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ซึ่งได้สั่งสอนยอห์นนั้น มิใช่ผู้ใดอื่นนอกจากพระเยซูคริสต์ การที่พระองค์ทรงวางพระบาทขวาบนทะเล และพระบาทซ้ายบนแผ่นดิน แสดงให้เห็นถึงบทบาทที่พระองค์ทรงกระทำอยู่ในเหตุการณ์ช่วงสุดท้ายแห่งมหาการต่อสู้กับซาตาน ตำแหน่งเช่นนี้บ่งชี้ถึงฤทธานุภาพและสิทธิอำนาจสูงสุดของพระองค์เหนือแผ่นดินโลกทั้งสิ้น การต่อสู้นั้นได้ทวีความรุนแรงและแน่วแน่มากขึ้นจากยุคหนึ่งสู่อีกยุคหนึ่ง และจะดำเนินต่อไปเช่นนั้นจนถึงฉากสุดท้าย เมื่อการกระทำอย่างช่ำชองของอำนาจแห่งความมืดจะขึ้นถึงจุดสูงสุด ซาตานซึ่งร่วมมือกับมนุษย์ชั่วร้าย จะล่อลวงโลกทั้งสิ้นและคริสตจักรทั้งหลายที่มิได้รับความรักแห่งสัจธรรม แต่ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ทรงเรียกร้องความสนใจ พระองค์ทรงร้องด้วยพระสุรเสียงอันดัง พระองค์จะทรงสำแดงฤทธานุภาพและสิทธิอำนาจแห่งพระสุรเสียงของพระองค์แก่บรรดาผู้ที่ได้ร่วมกับซาตานเพื่อต่อต้านสัจธรรม” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
In this previous passage “the churches who received not the love of the truth” are Daniel’s and Matthew’s wicked and foolish virgins that Amos 8:12 identifies will begin to search for God’s final warning message when it is too late. It is too late, because they believed a lie concerning the foundations of Adventism. Adventism first began to imbibe in that lie in 1863, and from then on it was simply downhill all the way.
ในข้อความก่อนหน้านี้ “บรรดาคริสตจักรที่มิได้รับความรักในความจริง” คือหญิงพรหมจารีชั่วร้ายและโง่เขลาตามคำพยากรณ์ของดาเนียลและมัทธิว ซึ่ง Amos 8:12 ระบุว่าจะเริ่มแสวงหาข่าวสารคำเตือนสุดท้ายของพระเจ้าเมื่อสายเกินไปแล้ว ที่สายเกินไปก็เพราะพวกเขาเชื่อคำมุสาเกี่ยวกับรากฐานของอัดเวนทิสม์ อัดเวนทิสม์เริ่มรับเอาคำมุสานั้นเข้าไปเป็นครั้งแรกในปี 1863 และนับแต่นั้นเป็นต้นมาก็เสื่อมถอยลงเรื่อยมาโดยตลอด
What I am about to write is totally subjective I suppose, but what new prophetic light was introduced into Adventism since 1863? Ellen White says of Jones and Waggoners’ 1888 message, that it was the message she had been presenting for years. Their message may have sounded new and shocking to Adventism in 1888, but the newness and the shock were produced not by a new message, but by a blindness that had been settling upon God’s people since 1863.
สิ่งที่ข้าพเจ้ากำลังจะเขียนต่อไปนี้ ข้าพเจ้าคิดว่าเป็นเรื่องอัตวิสัยโดยสิ้นเชิง แต่มีความสว่างใหม่ทางคำพยากรณ์อะไรบ้างที่ได้ถูกนำเข้าสู่แอ๊ดเวนติสม์นับตั้งแต่ปี 1863? เอลเลน ไวท์กล่าวถึงข่าวสารของโจนส์และวากโกเนอร์ในปี 1888 ว่า เป็นข่าวสารที่นางได้นำเสนอมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว ข่าวสารของพวกเขาอาจฟังดูใหม่และน่าตกใจต่อแอ๊ดเวนติสม์ในปี 1888 แต่ความใหม่และความน่าตกใจนั้นมิได้เกิดจากข่าวสารใหม่ หากเกิดจากความมืดบอดที่กำลังค่อย ๆ ปกคลุมเหนือประชากรของพระเจ้ามาตั้งแต่ปี 1863.
Ellen White identified Adventism as in the Laodicean condition before 1863, so the blindness of Laodicea was already encroaching upon Adventism before 1863, but in 1863 the church officially set aside the truth concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was the very first “time prophecy” Miller discovered. There has been no prophetic light that has surfaced in Adventism since 1863! What changed?
เอลเลน ไวท์ได้ระบุว่า แอดเวนติสม์อยู่ในสภาพของเลาดีเซียก่อนปี 1863 ดังนั้นความตาบอดของเลาดีเซียจึงได้เริ่มคืบคลานเข้ามาเหนือแอดเวนติสม์แล้วก่อนปี 1863 แต่ในปี 1863 คริสตจักรได้วางทิ้งความจริงเกี่ยวกับ “เจ็ดกาลเวลา” แห่งเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก ซึ่งเป็น “คำพยากรณ์เรื่องเวลา” ประการแรกที่สุดที่มิลเลอร์ค้นพบ นับตั้งแต่ปี 1863 เป็นต้นมา ก็ไม่มีแสงสว่างแห่งคำพยากรณ์ใดปรากฏขึ้นในแอดเวนติสม์อีกเลย! อะไรคือสิ่งที่เปลี่ยนไป?
The very first stone of the temple foundation that was built upon prophetic time and represented Jesus Christ, was set aside by Adventism in 1863. The first stone placed by Miller into the temple foundation that was based upon time as presented in Daniel by Christ who represented Himself as Palmoni the “wonderful numberer” was rejected and set aside. The very first stone Miller discovered…
ศิลาก้อนแรกที่สุดแห่งรากฐานพระวิหาร ซึ่งถูกวางลงบนกาลเวลาเชิงพยากรณ์และเป็นตัวแทนของพระเยซูคริสต์นั้น ถูกลัทธิแอ๊ดเวนตีสม์ปฏิเสธและละทิ้งไปในปี 1863 ศิลาก้อนแรกที่มิลเลอร์วางลงในรากฐานพระวิหาร ซึ่งตั้งอยู่บนกาลเวลาตามที่พระคริสต์ทรงสำแดงไว้ในพระธรรมดาเนียล โดยทรงสำแดงพระองค์เองว่าเป็น Palmoni คือ “ผู้ทรงนับจำนวนอย่างอัศจรรย์” นั้น ได้ถูกปฏิเสธและถูกละทิ้งไป ศิลาก้อนแรกที่สุดที่มิลเลอร์ค้นพบ…
“In quoting the prophecy of the rejected stone, Christ referred to an actual occurrence in the history of Israel. The incident was connected with the building of the first temple. While it had a special application at the time of Christ’s first advent, and should have appealed with special force to the Jews, it has also a lesson for us. When the temple of Solomon was erected, the immense stones for the walls and the foundation were entirely prepared at the quarry; after they were brought to the place of building, not an instrument was to be used upon them; the workmen had only to place them in position. For use in the foundation, one stone of unusual size and peculiar shape had been brought; but the workmen could find no place for it, and would not accept it. It was an annoyance to them as it lay unused in their way. Long it remained a rejected stone. But when the builders came to the laying of the corner, they searched for a long time to find a stone of sufficient size and strength, and of the proper shape, to take that particular place, and bear the great weight which would rest upon it. Should they make an unwise choice for this important place, the safety of the entire building would be endangered. They must find a stone capable of resisting the influence of the sun, of frost, and of tempest. Several stones had at different times been chosen, but under the pressure of immense weights they had crumbled to pieces. Others could not bear the test of the sudden atmospheric changes. But at last attention was called to the stone so long rejected. It had been exposed to the air, to sun and storm, without revealing the slightest crack. The builders examined this stone. It had borne every test but one. If it could bear the test of severe pressure, they decided to accept it for the cornerstone. The trial was made. The stone was accepted, brought to its assigned position, and found to be an exact fit. In prophetic vision, Isaiah was shown that this stone was a symbol of Christ. He says:
“ในการทรงอ้างถึงคำพยากรณ์เรื่องศิลาที่ถูกปฏิเสธนั้น พระคริสต์ได้ทรงกล่าวถึงเหตุการณ์จริงประการหนึ่งในประวัติศาสตร์ของอิสราเอล เหตุการณ์นั้นเกี่ยวข้องกับการก่อสร้างพระวิหารหลังแรก แม้ว่าเหตุการณ์นี้จะมีการประยุกต์ใช้อย่างพิเศษในสมัยการเสด็จมาครั้งแรกของพระคริสต์ และควรจะได้เร้าใจชาวยิวด้วยพลังเป็นพิเศษ แต่ก็ยังมีบทเรียนสำหรับเราด้วย เมื่อพระวิหารของซาโลมอนถูกสร้างขึ้น ศิลาขนาดมหึมาสำหรับกำแพงและฐานรากได้ถูกจัดเตรียมไว้อย่างสมบูรณ์แล้วที่เหมืองหิน ภายหลังเมื่อถูกนำมายังสถานที่ก่อสร้าง ก็จะต้องไม่มีการใช้เครื่องมือใด ๆ กับศิลาเหล่านั้นอีก คนงานมีเพียงหน้าที่วางมันลงในตำแหน่งเท่านั้น สำหรับใช้ในฐานรากนั้น ได้มีการนำศิลาก้อนหนึ่งซึ่งมีขนาดผิดปกติและมีรูปทรงพิเศษมา แต่คนงานไม่สามารถหาที่สำหรับมันได้ และไม่ยอมรับมัน มันเป็นสิ่งที่สร้างความรำคาญแก่พวกเขาขณะที่มันวางอยู่โดยไม่ได้ใช้เกะกะทางของพวกเขา มันคงอยู่เป็นเวลานานในฐานะศิลาที่ถูกปฏิเสธ แต่เมื่อบรรดาผู้ก่อสร้างมาถึงการวางศิลามุม พวกเขาได้ค้นหาอยู่เป็นเวลานานเพื่อหาศิลาที่มีขนาดและความแข็งแรงเพียงพอ และมีรูปร่างที่เหมาะสมสำหรับจะรับตำแหน่งเฉพาะนั้น และรองรับน้ำหนักมหาศาลที่จะตกอยู่บนมัน หากพวกเขาเลือกอย่างไม่ฉลาดสำหรับตำแหน่งสำคัญนี้ ความปลอดภัยของสิ่งปลูกสร้างทั้งหลังก็จะตกอยู่ในอันตราย พวกเขาจำต้องหาศิลาที่สามารถต้านทานอิทธิพลของแสงแดด ของน้ำค้างแข็ง และของพายุได้ ในเวลาต่าง ๆ กันนั้น มีศิลาหลายก้อนถูกเลือกไว้ แต่ภายใต้แรงกดดันของน้ำหนักมหาศาล ศิลาเหล่านั้นก็แตกสลายเป็นชิ้น ๆ อื่น ๆ ไม่สามารถทนต่อการทดสอบจากการเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศอย่างฉับพลันได้ แต่ในที่สุดความสนใจก็ถูกหันไปยังศิลาที่ถูกปฏิเสธมาเป็นเวลานานนั้น มันได้ถูกเปิดรับต่ออากาศ ต่อแสงแดด และต่อพายุ โดยไม่ปรากฏรอยร้าวแม้แต่น้อย บรรดาผู้ก่อสร้างได้ตรวจดูศิลาก้อนนี้ มันทนผ่านการทดสอบทุกประการ เว้นอยู่เพียงอย่างเดียว หากมันสามารถทนต่อการทดสอบจากแรงกดดันอย่างรุนแรงได้ พวกเขาก็ตัดสินใจที่จะยอมรับมันเป็นศิลามุมเอก จึงมีการทดลองนั้นขึ้น ศิลาก้อนนั้นได้รับการยอมรับ ถูกนำไปยังตำแหน่งที่กำหนดไว้สำหรับมัน และปรากฏว่าเข้ากันได้อย่างพอดีทุกประการ ในภาพนิมิตแห่งคำพยากรณ์ อิสยาห์ได้รับการสำแดงให้เห็นว่า ศิลาก้อนนี้เป็นสัญลักษณ์ของพระคริสต์ ท่านกล่าวว่า:”
“‘Sanctify the Lord of hosts Himself; and let Him be your fear, and let Him be your dread. And He shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’ Carried down in prophetic vision to the first advent, the prophet is shown that Christ is to bear trials and tests of which the treatment of the chief cornerstone in the temple of Solomon was symbolic. ‘Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste.’ Isaiah 8:13–15; 28:16.
“‘จงยกพระเยโฮวาห์จอมโยธาไว้เป็นผู้บริสุทธิ์ และจงให้พระองค์เป็นความยำเกรงของท่าน และจงให้พระองค์เป็นที่ครั่นคร้ามของท่าน แล้วพระองค์จะทรงเป็นสถานนมัสการ แต่จะทรงเป็นศิลาสะดุดและเป็นหินแห่งการล่วงละเมิดแก่ทั้งสองวงศ์วานของอิสราเอล เป็นบ่วงและเป็นกับดักแก่ชาวเยรูซาเล็ม และคนเป็นอันมากในพวกเขาจะสะดุด และล้มลง และแตกหัก และติดบ่วง และถูกจับไป’ เมื่อถูกนำลงไปในนิมิตแห่งคำพยากรณ์ถึงการเสด็จมาครั้งแรก ผู้เผยพระวจนะก็ได้รับการสำแดงว่า พระคริสต์จะต้องทรงรับการทดลองและการทดสอบต่าง ๆ ซึ่งการปฏิบัติต่อศิลาหัวมุมเอกในพระวิหารของซาโลมอนนั้นเป็นสัญลักษณ์ ‘เหตุฉะนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราวางศิลาก้อนหนึ่งไว้ในศิโยนเป็นราก เป็นศิลาที่ผ่านการทดสอบแล้ว เป็นศิลาหัวมุมอันประเสริฐ เป็นรากฐานอันมั่นคง ผู้ใดที่เชื่อจะไม่รีบร้อน’ อิสยาห์ 8:13–15; 28:16.”
“In infinite wisdom, God chose the foundation stone, and laid it Himself. He called it ‘a sure foundation.’ The entire world may lay upon it their burdens and griefs; it can endure them all. With perfect safety they may build upon it. Christ is a ‘tried stone.’ Those who trust in Him, He never disappoints. He has borne every test. He has endured the pressure of Adam’s guilt, and the guilt of his posterity, and has come off more than conqueror of the powers of evil. He has borne the burdens cast upon Him by every repenting sinner. In Christ the guilty heart has found relief. He is the sure foundation. All who make Him their dependence rest in perfect security.
“ด้วยพระปัญญาอันไม่มีที่สิ้นสุด พระเจ้าทรงเลือกศิลารากฐาน และทรงวางศิลานั้นด้วยพระองค์เอง พระองค์ทรงเรียกศิลานั้นว่า ‘รากฐานอันมั่นคง’ โลกทั้งสิ้นอาจวางภาระและความทุกข์โศกของตนไว้บนศิลานั้นได้ และศิลานั้นสามารถรองรับไว้ได้ทั้งหมด ด้วยความปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ พวกเขาอาจก่อสร้างลงบนศิลานั้นได้ พระคริสต์ทรงเป็น ‘ศิลาที่ผ่านการพิสูจน์แล้ว’ บรรดาผู้ที่ไว้วางใจในพระองค์ พระองค์ไม่เคยทรงทำให้ผิดหวัง พระองค์ได้ทรงผ่านการทดสอบทุกประการแล้ว พระองค์ได้ทรงทนต่อแรงกดทับแห่งความผิดของอาดัม และความผิดของเชื้อสายของเขา และได้ทรงมีชัยยิ่งกว่าผู้พิชิตเหนืออำนาจแห่งความชั่ว พระองค์ได้ทรงแบกรับภาระทั้งหลายที่คนบาปทุกคนผู้กลับใจได้โยนลงบนพระองค์ ในพระคริสต์ จิตใจที่มีความผิดได้พบการบรรเทา พระองค์ทรงเป็นรากฐานอันมั่นคง ทุกคนที่พึ่งพาพระองค์ย่อมพักอยู่ในความปลอดภัยอย่างสมบูรณ์”
“In Isaiah’s prophecy, Christ is declared to be both a sure foundation and a stone of stumbling. The apostle Peter, writing by inspiration of the Holy Spirit, clearly shows to whom Christ is a foundation stone, and to whom a rock of offense:
“ในคำพยากรณ์ของอิสยาห์ พระคริสต์ทรงถูกประกาศว่าเป็นทั้งรากฐานอันมั่นคงและศิลาสะดุด อัครทูตเปโตรซึ่งเขียนโดยการดลใจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ ได้แสดงไว้อย่างชัดเจนว่า พระคริสต์ทรงเป็นศิลารากฐานแก่ผู้ใด และเป็นศิลาที่ทำให้สะดุดแก่ผู้ใด:”
“‘If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the Scripture, Behold, I lay in Sion a chief cornerstone, elect, precious: and he that believeth on Him shall not be confounded. Unto you therefore which believe He is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, and a stone of stumbling, and a rock of offense, even to them which stumble at the word, being disobedient.’ 1 Peter 2:3–8.
“‘ถ้าท่านทั้งหลายได้ลิ้มรสแล้วว่าพระองค์ผู้เป็นเจ้านั้นทรงเปี่ยมด้วยพระคุณ จงเข้ามาหาพระองค์ ผู้ทรงเป็นศิลามีชีวิต ซึ่งมนุษย์ปฏิเสธก็จริง แต่ทรงเป็นผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้และทรงเห็นว่าประเสริฐ และท่านทั้งหลายเองก็เช่นกัน ดังศิลามีชีวิตทั้งหลาย กำลังถูกก่อขึ้นเป็นพระนิเวศฝ่ายจิตวิญญาณ เป็นปุโรหิตบริสุทธิ์ เพื่อถวายเครื่องบูชาฝ่ายจิตวิญญาณซึ่งเป็นที่พอพระทัยพระเจ้าโดยพระเยซูคริสต์ เพราะในพระคัมภีร์มีข้อความว่า ดูเถิด เราวางศิลามุมเอกอันทรงเลือกไว้และประเสริฐแล้วในศิโยน และผู้ที่เชื่อในพระองค์จะไม่มีวันอับอาย เหตุฉะนั้น สำหรับท่านทั้งหลายที่เชื่อ พระองค์ทรงประเสริฐยิ่ง แต่สำหรับคนทั้งหลายที่ไม่เชื่อฟังนั้น ศิลาที่พวกช่างก่อสร้างปฏิเสธเสียแล้วนั้นเอง ได้กลับเป็นศีรษะแห่งมุม และเป็นศิลาที่ทำให้สะดุด และเป็นศิลาที่ทำให้ล้มลง คือแก่คนเหล่านั้นที่สะดุดเพราะพระวจนะ ด้วยเหตุที่ไม่เชื่อฟัง’ 1 เปโตร 2:3–8”
“To those who believe, Christ is the sure foundation. These are they who fall upon the Rock and are broken. Submission to Christ and faith in Him are here represented. To fall upon the Rock and be broken is to give up our self-righteousness and to go to Christ with the humility of a child, repenting of our transgressions, and believing in His forgiving love. And so also it is by faith and obedience that we build on Christ as our foundation.
“สำหรับบรรดาผู้ที่เชื่อ พระคริสต์ทรงเป็นศิลารากอันมั่นคงแน่นอน คนเหล่านี้คือผู้ที่ล้มลงบนศิลานั้นและแตกหัก การยอมจำนนต่อพระคริสต์และความเชื่อในพระองค์ได้ถูกแสดงไว้ ณ ที่นี้ การล้มลงบนศิลาและแตกหักนั้น คือการสละความชอบธรรมของตนเองเสีย และไปหาพระคริสต์ด้วยความถ่อมใจดุจเด็กน้อย สำนึกผิดในการล่วงละเมิดของเรา และเชื่อในความรักแห่งการทรงอภัยของพระองค์ และฉันใดก็ฉันนั้น ด้วยความเชื่อและการเชื่อฟัง เราจึงก่อสร้างบนพระคริสต์เป็นรากฐานของเรา”
“Upon this living stone, Jews and Gentiles alike may build. This is the only foundation upon which we may securely build. It is broad enough for all, and strong enough to sustain the weight and burden of the whole world. And by connection with Christ, the living stone, all who build upon this foundation become living stones. Many persons are by their own endeavors hewn, polished, and beautified; but they cannot become ‘living stones,’ because they are not connected with Christ. Without this connection, no man can be saved. Without the life of Christ in us, we cannot withstand the storms of temptation. Our eternal safety depends upon our building upon the sure foundation. Multitudes are today building upon foundations that have not been tested. When the rain falls, and the tempest rages, and the floods come, their house will fall, because it is not founded upon the eternal Rock, the chief cornerstone Christ Jesus.
“บนศิลาที่ทรงพระชนม์นี้ ทั้งชาวยิวและคนต่างชาติย่อมก่อสร้างได้เสมอกัน นี่เป็นรากฐานเดียวที่เราจะก่อสร้างได้อย่างมั่นคงปลอดภัย รากฐานนี้กว้างขวางพอสำหรับทุกคน และแข็งแกร่งพอที่จะรองรับน้ำหนักและภาระของโลกทั้งสิ้น และโดยการเชื่อมสัมพันธ์กับพระคริสต์ ศิลาที่ทรงพระชนม์นั้น ทุกคนที่ก่อสร้างบนรากฐานนี้ย่อมกลายเป็นศิลาที่มีชีวิต หลายคนถูกสกัด ขัดเกลา และตกแต่งให้งดงามด้วยความพยายามของตนเอง แต่เขาไม่อาจกลายเป็น ‘ศิลาที่มีชีวิต’ ได้ เพราะเขาไม่ได้เชื่อมสัมพันธ์กับพระคริสต์ หากปราศจากความสัมพันธ์นี้ ไม่มีผู้ใดจะได้รับความรอดได้ หากปราศจากพระชนมชีพของพระคริสต์ในเรา เราไม่อาจยืนหยัดต้านทานพายุแห่งการล่อลวงได้ ความปลอดภัยนิรันดร์ของเราขึ้นอยู่กับการที่เราก่อสร้างบนรากฐานอันมั่นคงแน่นอน ทุกวันนี้ คนเป็นอันมากกำลังก่อสร้างอยู่บนรากฐานที่ยังมิได้ผ่านการทดสอบ เมื่อฝนตกลงมา และพายุโหมกระหน่ำ และน้ำหลากบ่าเข้ามา เรือนของเขาก็จะพังทลายลง เพราะมิได้ตั้งอยู่บนพระศิลาอันนิรันดร์ คือพระเยซูคริสต์ ผู้ทรงเป็นศิลามุมเอก”
“‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: … He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.
“สำหรับคนทั้งหลายที่สะดุดเพราะพระวจนะ ด้วยว่าเขาไม่เชื่อฟัง” พระคริสต์ทรงเป็นศิลาที่ก่อให้เกิดการล่วงหล่น แต่ “ศิลาซึ่งพวกช่างก่อได้ทิ้งเสียแล้ว ศิลานั้นเองได้กลับกลายเป็นศิลามุมเอก” เช่นเดียวกับศิลาที่ถูกทอดทิ้ง พระคริสต์ในการทรงรับพันธกิจบนแผ่นดินโลกก็ได้ทรงทนต่อการเพิกเฉยและการทารุณ พระองค์ทรงเป็น “ผู้ซึ่งมนุษย์ดูหมิ่นและทอดทิ้ง เป็นคนที่รับความทุกข์ระทม และคุ้นเคยกับความโศกเศร้า … เขาถูกดูหมิ่น และพวกเราก็มิได้ถือว่าเขาเป็นสิ่งใด” อิสยาห์ 53:3 แต่เวลาก็ใกล้เข้ามาแล้วที่พระองค์จะทรงได้รับพระสิริ โดยการเป็นขึ้นจากตาย พระองค์จะทรงได้รับการประกาศว่าเป็น “พระบุตรของพระเจ้าโดยฤทธิ์เดช” โรม 1:4 ในการเสด็จมาครั้งที่สองของพระองค์ พระองค์จะทรงได้รับการสำแดงว่าเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก บรรดาผู้ที่บัดนี้กำลังจะตรึงพระองค์ไว้ที่กางเขนจะตระหนักถึงความยิ่งใหญ่ของพระองค์ เบื้องหน้าจักรวาล ศิลาที่ถูกทอดทิ้งจะกลายเป็นศิลามุมเอก”
“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.
“และเมื่อมันตกทับผู้ใด มันจะบดผู้นั้นให้แหลกเป็นผุยผง” ไม่นานประชาชนที่ปฏิเสธพระคริสต์ก็จะได้เห็นนครของตนและชนชาติของตนถูกทำลาย สง่าราศีของพวกเขาจะถูกหักพัง และกระจัดกระจายไปดังธุลีต่อหน้าลม และสิ่งใดเล่าที่ทำลายพวกยิว? ก็คือศิลาเดียวกันนั้น ซึ่งหากพวกเขาได้ก่อสร้างลงบนศิลานั้น ก็จะเป็นความมั่นคงปลอดภัยของพวกเขา เป็นความดีของพระเจ้าที่ถูกดูหมิ่น เป็นความชอบธรรมที่ถูกปัดทิ้ง เป็นพระเมตตาที่ถูกเหยียดหยาม มนุษย์ตั้งตนเป็นปฏิปักษ์ต่อพระเจ้า และทุกสิ่งที่ควรจะเป็นความรอดของเขากลับกลายเป็นความพินาศของเขา ทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้เพื่อชีวิตนั้น พวกเขากลับพบว่าเป็นไปเพื่อความตาย ในการที่พวกยิวตรึงพระคริสต์ไว้นั้น ได้รวมเอาความพินาศของกรุงเยรูซาเล็มไว้ด้วย โลหิตที่หลั่งบนเนินกัลวารีคือภาระหนักที่ฉุดพวกเขาให้จมลงสู่ความพินาศ ทั้งสำหรับโลกนี้และโลกที่จะมาถึง ฉันใดก็ฉันนั้น ในวันยิ่งใหญ่สุดท้าย เมื่อการพิพากษาจะตกลงเหนือบรรดาผู้ปฏิเสธพระคุณของพระเจ้า พระคริสต์ผู้ทรงเป็นศิลาแห่งการสะดุดของเขาทั้งหลาย จะทรงปรากฏแก่เขาในเวลานั้นประดุจภูเขาแห่งการแก้แค้น สง่าราศีแห่งพระพักตร์ของพระองค์ ซึ่งสำหรับผู้ชอบธรรมนั้นเป็นชีวิต จะเป็นไฟที่เผาผลาญสำหรับคนอธรรม เพราะความรักที่ถูกปฏิเสธ พระคุณที่ถูกดูหมิ่น คนบาปจึงจะถูกทำลาย”
“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” Desire of Ages, 597–600.
“โดยอุปมามากมายและคำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า พระเยซูทรงสำแดงให้เห็นว่าผลอันจะเกิดแก่ชาวยิวจากการปฏิเสธพระบุตรของพระเจ้าคืออะไร ในถ้อยคำเหล่านี้ พระองค์กำลังตรัสแก่ทุกคนในทุกยุคทุกสมัยที่ปฏิเสธจะรับพระองค์ไว้เป็นพระผู้ไถ่ของตน คำเตือนทุกประการย่อมมีไว้สำหรับเขาเหล่านั้น พระวิหารที่ถูกลบหลู่ บุตรผู้ไม่เชื่อฟัง ชาวสวนผู้เท็จสัตย์ และบรรดาช่างก่อสร้างผู้ดูหมิ่น ล้วนมีสิ่งที่สอดคล้องกันในประสบการณ์ของคนบาปทุกคน เว้นแต่เขาจะกลับใจ ชะตากรรมซึ่งสิ่งเหล่านั้นได้บอกล่วงหน้าไว้จะตกแก่เขา” Desire of Ages, 597–600.
We will continue this in the next article.
เราจะดำเนินเรื่องนี้ต่อไปในบทความถัดไป