The book of Isaiah and especially Isaiah’s final prophetic narrative found in chapters forty through sixty-six is a presentation that emphasizes a handful of important prophetic truths connected directly to the Revelation of Jesus Christ, which is now being unsealed as we approach the close of human probation. One of those truths is the revelation of Alpha and Omega. No other book in the Bible comes close to Isaiah’s testimony of the element of God’s character which illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
พระธรรมอิสยาห์ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องเล่าเชิงพยากรณ์ช่วงสุดท้ายของอิสยาห์ซึ่งพบในบทที่สี่สิบถึงหกสิบหก เป็นการนำเสนอที่เน้นย้ำความจริงเชิงพยากรณ์สำคัญบางประการซึ่งเกี่ยวข้องโดยตรงกับวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ อันกำลังถูกเปิดผนึกออกในบัดนี้เมื่อเราเข้าใกล้ช่วงปิดแห่งเวลาทดลองของมนุษย์ หนึ่งในความจริงเหล่านั้นคือการสำแดงของอัลฟาและโอเมกา ไม่มีพระธรรมเล่มใดอื่นในพระคัมภีร์ที่เทียบได้กับคำพยานของอิสยาห์เกี่ยวกับองค์ประกอบแห่งพระลักษณะของพระเจ้า ซึ่งแสดงให้เห็นจุดจบของสิ่งหนึ่งควบคู่กับจุดเริ่มต้นของสิ่งนั้น
Who hath wrought and done it, calling the generations from the beginning? I the Lord, the first, and with the last; I am he. Isaiah 41:4.
ผู้ใดได้กระทำและทำให้สำเร็จ โดยทรงเรียกบรรดาชั่วอายุคนมาตั้งแต่ปฐมกาล? เราคือพระยาห์เวห์ ผู้ทรงเป็นปฐม และอยู่กับที่สุดปลาย; เราคือผู้นั้น อิสยาห์ 41:4.
It is in Isaiah, that God identifies what it is that proves God is God.
ในพระธรรมอิสยาห์ พระเจ้าทรงระบุว่า สิ่งใดคือสิ่งที่พิสูจน์ว่าพระเจ้าทรงเป็นพระเจ้า
Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.
พระยาห์เวห์ พระมหากษัตริย์แห่งอิสราเอล และพระผู้ไถ่ของเขา คือพระยาห์เวห์จอมโยธา ตรัสดังนี้ว่า เราเป็นเบื้องต้น และเราเป็นเบื้องปลาย และนอกจากเราแล้วไม่มีพระเจ้า และผู้ใดเล่าจะร้องประกาศ และจะแถลงสิ่งนั้น และจัดวางสิ่งนั้นไว้ต่อหน้าเรา ได้อย่างเรา นับตั้งแต่เมื่อเราได้แต่งตั้งชนชาติโบราณไว้? และสิ่งทั้งหลายที่กำลังจะมาถึง และที่จะมาภายหน้า ก็ให้เขาทั้งหลายสำแดงแก่พวกเขาเถิด อย่ากลัวเลย และอย่าครั่นคร้าม เรามิได้บอกเจ้าไว้ตั้งแต่ครั้งนั้นแล้วหรือ และได้ประกาศแล้วมิใช่หรือ? เจ้าทั้งหลายก็เป็นพยานของเรา มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากเราหรือ? แท้จริงไม่มีพระเจ้าอื่นเลย เราไม่รู้จักผู้ใดเลย อิสยาห์ 44:6–8
Isaiah’s final prophetic narrative emphasizes the perfect and final fulfillment of the arrival of the Comforter that Jesus promised.
เรื่องเล่าเชิงพยากรณ์ตอนท้ายของอิสยาห์เน้นย้ำถึงการสำเร็จสมบูรณ์และถึงที่สุดแห่งการเสด็จมาของพระผู้ทรงปลอบประโลม ซึ่งพระเยซูได้ทรงสัญญาไว้
Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the Lord: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged. Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him. For the Lord shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the Lord; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody. Isaiah 51:1–3.
จงฟังเราเถิด ท่านทั้งหลายผู้ติดตามความชอบธรรม ท่านผู้แสวงหาพระยาห์เวห์: จงมองไปยังศิลาซึ่งท่านถูกสกัดออกมา และยังช่องแห่งหลุมซึ่งท่านถูกขุดออกมา จงมองไปยังอับราฮัมบิดาของท่าน และยังซาราห์ผู้ให้กำเนิดท่าน: เพราะเราได้ทรงเรียกเขาเมื่อเขาอยู่เพียงลำพัง และได้ทรงอวยพรเขา และได้ทรงให้เขาทวีมากขึ้น เพราะพระยาห์เวห์จะทรงปลอบโยนศิโยน: พระองค์จะทรงปลอบโยนบรรดาที่รกร้างของนางทั้งสิ้น และจะทรงกระทำถิ่นทุรกันดารของนางให้เป็นเหมือนเอเดน และที่เปลี่ยวแล้งของนางให้เป็นเหมือนอุทยานของพระยาห์เวห์; ความยินดีและความชื่นบานจะพบได้ในนั้น การขอบพระคุณ และเสียงแห่งทำนองเพลง Isaiah 51:1–3.
The Comforter arrived in July of 2023. Another truth emphasized in Isaiah’s narrative is the hidden, three-step history of the seven thunders, which is the structure of “emeth,” the Hebrew word that was created by the first, thirteenth, and last letters of the Hebrew alphabet.
พระผู้ทรงปลอบโยนได้เสด็จมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 อีกความจริงหนึ่งที่ได้รับการเน้นย้ำในเรื่องเล่าของอิสยาห์คือประวัติศาสตร์อันซ่อนเร้นสามขั้นของฟ้าร้องทั้งเจ็ด ซึ่งเป็นโครงสร้างของ “emeth” คำภาษาฮีบรูที่ประกอบขึ้นจากอักษรตัวแรก ตัวที่สิบสาม และตัวสุดท้ายของอักษรฮีบรู.
A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompense to his enemies. Isaiah 66:6.
เสียงอึกทึกจากเมือง เสียงจากพระวิหาร พระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ผู้ทรงตอบแทนศัตรูของพระองค์ตามการกระทำของเขา อิสยาห์ 66:6
Another important truth presented in Isaiah is the role of Islam as the tool of God’s executive judgment upon first the United States, and thereafter the world for the passage of Sunday enforcement.
ความจริงสำคัญอีกประการหนึ่งที่นำเสนอไว้ในพระธรรมอิสยาห์คือ บทบาทของศาสนาอิสลามในฐานะเครื่องมือแห่งการพิพากษาบริหารของพระเจ้าที่ทรงใช้ต่อสหรัฐอเมริกาก่อน และต่อจากนั้นต่อโลก อันเนื่องมาจากการผ่านกฎหมายบังคับถือวันอาทิตย์
In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. Isaiah 27:8.
ด้วยการตวงวัด เมื่อพระองค์ทรงขับไล่มันออกไป พระองค์จะทรงพิพากษามัน พระองค์ทรงยับยั้งลมแรงของพระองค์ไว้ในวันแห่งลมตะวันออก อิสยาห์ 27:8
All of these truths could be categorized as components of the message of the Midnight Cry, which is the parable of the ten virgin’s representation of the message of the Revelation of Jesus Christ that the Father gave to Jesus, who gave it to Gabriel, that gave it to John, who wrote it out and sent it to the churches. We have been employing Isaiah’s last narrative, to support the line of prophetic events beginning in chapter eleven of Revelation, and we have now arrived at chapter twelve, where we find the woman clothed with the sun is portrayed with the symbolism that is so soundly upheld by Isaiah, that being; that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.
ความจริงทั้งปวงเหล่านี้อาจจัดเข้าเป็นองค์ประกอบของข่าวสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน ซึ่งเป็นอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน อันเป็นภาพแทนของข่าวสารแห่งวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ ซึ่งพระบิดาได้ประทานแก่พระเยซู และพระองค์ได้ประทานแก่กาเบรียล ผู้ซึ่งได้ประทานแก่ยอห์น ผู้ซึ่งได้เขียนไว้และส่งไปยังคริสตจักรทั้งหลาย เราได้ใช้เรื่องเล่าสุดท้ายของอิสยาห์เพื่อสนับสนุนลำดับของเหตุการณ์เชิงพยากรณ์ที่เริ่มต้นในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ด และบัดนี้เราได้มาถึงบทที่สิบสอง ที่ซึ่งพบว่าหญิงผู้สวมดวงอาทิตย์เป็นอาภรณ์นั้นถูกพรรณนาด้วยสัญลักษณ์ซึ่งอิสยาห์ยืนยันไว้อย่างมั่นคงยิ่ง กล่าวคือว่า พระคริสต์ทรงใช้จุดจบของสิ่งหนึ่งเพื่อสำแดงจุดเริ่มต้นของอีกสิ่งหนึ่ง.
And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.
และมีหมายสำคัญยิ่งใหญ่อย่างหนึ่งปรากฏในสวรรค์ คือหญิงคนหนึ่งสวมดวงอาทิตย์ไว้ และมีดวงจันทร์อยู่ใต้เท้าของนาง และบนศีรษะของนางมีมงกุฎประกอบด้วยดาวสิบสองดวง และนางนั้นมีครรภ์ ร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดในการคลอดบุตร และทนทุกข์ทรมานเพื่อจะคลอด และมีหมายสำคัญอีกอย่างหนึ่งปรากฏในสวรรค์ และดูเถิด มีพญานาคใหญ่สีแดงตัวหนึ่ง มีเจ็ดเศียรและสิบเขา และบนเศียรทั้งเจ็ดนั้นมีมงกุฎเจ็ดอัน และหางของมันลากดาวในสวรรค์ลงมาหนึ่งในสามส่วน และเหวี่ยงลงมายังแผ่นดินโลก และพญานาคนั้นยืนอยู่ต่อหน้าหญิงซึ่งกำลังจะคลอดบุตร เพื่อจะกลืนกินบุตรของนางเสียทันทีที่คลอดออกมา และนางก็คลอดบุตรชาย ผู้ซึ่งจะครอบครองบรรดาประชาชาติทั้งปวงด้วยคทาเหล็ก และบุตรของนางถูกรับขึ้นไปหาพระเจ้า และไปยังพระที่นั่งของพระองค์ วิวรณ์ 12:1–5
The woman of Revelation twelve is a symbol of God’s chosen people throughout history. The twelve tribes of ancient literal Israel represent the beginning of God’s chosen covenant people. The twelve tribes typify the ending of ancient literal Israel, when Christ selected twelve disciples. Those twelve disciples at the end of ancient literal Israel, were also the twelve apostles at the beginning of modern spiritual Israel. Two beginning witnesses and one ending witness combine to establish three witnesses that identify the one hundred and forty-four thousand as the ending of modern spiritual Israel.
สตรีในวิวรณ์บทที่สิบสองเป็นสัญลักษณ์ของประชากรที่ทรงเลือกของพระเจ้าตลอดประวัติศาสตร์ ชนเผ่าทั้งสิบสองของอิสราเอลตามตัวอักษรในสมัยโบราณเป็นตัวแทนของจุดเริ่มต้นแห่งประชากรแห่งพันธสัญญาที่พระเจ้าทรงเลือก ชนเผ่าทั้งสิบสองเป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงวาระสิ้นสุดของอิสราเอลตามตัวอักษรในสมัยโบราณ เมื่อพระคริสต์ทรงเลือกสาวกสิบสองคน สาวกสิบสองคนนั้น ณ วาระสิ้นสุดของอิสราเอลตามตัวอักษรในสมัยโบราณ ก็เป็นอัครทูตทั้งสิบสอง ณ จุดเริ่มต้นของอิสราเอลฝ่ายวิญญาณในยุคปัจจุบันด้วย พยานสองรายในเบื้องต้นและพยานหนึ่งรายในวาระสิ้นสุดรวมกันเป็นพยานสามราย ซึ่งระบุว่าหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนคือวาระสิ้นสุดของอิสราเอลฝ่ายวิญญาณในยุคปัจจุบัน
The one hundred and forty-four thousand are also the ensign that was cast out by their brethren. They are the ensign that was a valley of dead dry bones lying in the street of the great city of Sodom and Egypt, who were murdered by the beast that ascended out of the bottomless pit. They are the ensign, that are the stones of the crown, which the woman is wearing upon her head.
คนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันนั้น ยังเป็นธงสัญญาณซึ่งถูกพี่น้องของตนทอดทิ้งออกไปด้วย พวกเขาเป็นธงสัญญาณซึ่งเป็นหุบเขาแห่งกระดูกแห้งตาย นอนอยู่ตามถนนแห่งมหานครคือโสโดมและอียิปต์ ผู้ซึ่งถูกสัตว์ร้ายที่ขึ้นมาจากบาดาลไร้ก้นบึ้งฆ่าเสีย พวกเขาเป็นธงสัญญาณ ซึ่งเป็นศิลาแห่งมงกุฎ ที่สตรีนั้นสวมไว้บนศีรษะของนาง
And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.
และพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาทั้งหลายจะทรงช่วยเขาให้รอดในวันนั้น ดังฝูงแกะแห่งชนชาติของพระองค์ เพราะเขาทั้งหลายจะเป็นดุจอัญมณีแห่งมงกุฎ ถูกชูขึ้นดุจธงสัญญาณเหนือแผ่นดินของพระองค์ เศคาริยาห์ 9:16
The ensign, which is the one hundred and forty-four thousand are stones, as is Christ.
ธงสัญลักษณ์ ซึ่งคือคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน เป็นศิลา เช่นเดียวกับพระคริสต์.
And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. 1 Corinthians 10:4.
และทุกคนได้ดื่มเครื่องดื่มฝ่ายวิญญาณอย่างเดียวกัน เพราะเขาทั้งหลายได้ดื่มจากพระศิลาฝ่ายวิญญาณซึ่งติดตามเขาไป และพระศิลานั้นคือพระคริสต์ 1 โครินธ์ 10:4
Christ typifies the one hundred and forty-four thousand, and Peter agrees with Paul that Christ is the “living stone” that was disallowed, and Peter also identified that God’s people are also “lively stones.”
พระคริสต์ทรงเป็นแบบอย่างของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และเปโตรเห็นพ้องกับเปาโลว่าพระคริสต์ทรงเป็น “ศิลามีชีวิต” ที่มนุษย์ปฏิเสธเสียแล้ว และเปโตรยังระบุอีกว่าประชากรของพระเจ้าก็เป็น “ศิลามีชีวิต” เช่นกัน
To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:4, 5.
เมื่อท่านทั้งหลายมาหาพระองค์ ผู้ทรงเป็นศิลาที่มีชีวิต ซึ่งมนุษย์ได้ปฏิเสธเสียแล้วก็จริง แต่ทรงเป็นศิลาที่พระเจ้าได้ทรงเลือกไว้และทรงเห็นว่าประเสริฐยิ่ง ท่านทั้งหลายเองก็เช่นกัน ดุจศิลาที่มีชีวิต กำลังถูกก่อขึ้นเป็นพระนิเวศฝ่ายวิญญาณ เป็นปุโรหิตบริสุทธิ์ เพื่อถวายเครื่องบูชาฝ่ายวิญญาณ ซึ่งเป็นที่ชอบพระทัยพระเจ้าโดยทางพระเยซูคริสต์ 1 เปโตร 2:4, 5
The one hundred and forty-four thousand are not only the stones in the woman’s crown, they are the crown itself.
คนทั้งหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันมิได้เป็นเพียงอัญมณีในมงกุฎของหญิงนั้นเท่านั้น หากยังเป็นมงกุฎนั้นเองด้วย
For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Isaiah 62:1–3.
เพราะเห็นแก่ศิโยน เราจะไม่นิ่งเงียบ และเพราะเห็นแก่เยรูซาเล็ม เราจะไม่หยุดพัก จนกว่าความชอบธรรมของเธอจะส่องออกไปดังความสว่าง และความรอดของเธอดังประทีปที่ลุกโพลง บรรดาประชาชาติจะเห็นความชอบธรรมของเธอ และกษัตริย์ทั้งปวงจะเห็นพระสิริของเธอ และเธอจะได้ชื่อใหม่ ซึ่งพระโอษฐ์ของพระยาห์เวห์จะทรงขนานให้ เธอจะเป็นมงกุฎแห่งพระสิริในพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ และเป็นมาลาแห่งราชศักดิ์ในพระหัตถ์แห่งพระเจ้าของเธอ อิสยาห์ 62:1–3.
Christ typifies the one hundred and forty-four thousand. He is the Rock, and they are “stones.” They are a “crown of glory in the hand of the Lord,” and Christ is the crown of glory.
พระคริสต์ทรงเป็นแบบอย่างของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน พระองค์ทรงเป็นพระศิลา และพวกเขาเป็น “ศิลา” พวกเขาเป็น “มงกุฎแห่งสง่าราศีในพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์” และพระคริสต์ทรงเป็นมงกุฎแห่งสง่าราศี
In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. Isaiah 28:5, 6.
ในวันนั้น พระยาห์เวห์จอมโยธาจะทรงเป็นมงกุฎแห่งสง่าราศี และเป็นชฎาแห่งความงดงาม แก่ชนที่เหลืออยู่แห่งประชากรของพระองค์ และจะทรงเป็นวิญญาณแห่งการพิพากษาแก่ผู้ที่นั่งพิพากษา และเป็นกำลังแก่บรรดาผู้ที่ผลักดันสงครามกลับไปถึงประตูเมือง อิสยาห์ 28:5, 6
When considering the number twelve in the context of beginning and ending, the woman represents the chosen covenant people from ancient Israel at mount Sinai, until the history of the one hundred and forty-four thousand. They have been typified by Christ, and His birth typified the resurrection of the dead dry bones from the street where they had been murdered on July 18, 2020. The two-step process that Ezekiel thirty-seven so succinctly identifies, that brings those two prophets to life, is ‘first mentioned’ in the creation of Adam.
เมื่อพิจารณาจำนวนสิบสองในบริบทของการเริ่มต้นและการสิ้นสุด หญิงนั้นเป็นตัวแทนของประชากรแห่งพันธสัญญาที่ทรงเลือกสรร ตั้งแต่อิสราเอลโบราณ ณ ภูเขาซีนาย จนถึงประวัติศาสตร์ของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน พวกเขาได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าโดยพระคริสต์ และการประสูติของพระองค์ก็เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของการเป็นขึ้นจากตายของกระดูกแห้งที่ตายแล้ว จากถนนที่พวกเขาถูกฆาตกรรมเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 กระบวนการสองขั้นตอนซึ่งเอเสเคียลบทที่สามสิบเจ็ดได้ระบุไว้อย่างกระชับยิ่ง ซึ่งทำให้ผู้พยากรณ์ทั้งสองนั้นมีชีวิตขึ้นมานั้น ได้ถูก “กล่าวถึงเป็นครั้งแรก” ในการทรงสร้างอาดัม
Adam was created in two steps. He was first formed, then Christ breathed the breath of life into him, just as the breath from the four winds in Ezekiel brought the dry bones to life. Adam was created a fully mature man, but his creation was none the less, his birth. The one hundred and forty-four thousand are born after three and a half symbolic days of lying dead in the street that runs through the valley of death. The one hundred and forty-four thousand are born by the woman that gave birth to the “man child: that was to rule with an iron rod.” As the symbol of the church throughout history, the woman of Revelation twelve represents the same symbolism as the “mountain” of Daniel two.
อาดัมถูกทรงสร้างขึ้นเป็นสองขั้นตอน ขั้นแรกเขาถูกปั้นขึ้น แล้วพระคริสต์ทรงระบายลมหายใจแห่งชีวิตเข้าในเขา เช่นเดียวกับที่ลมหายใจจากลมทั้งสี่ในเอเสเคียลทำให้กระดูกแห้งมีชีวิตขึ้นมา อาดัมถูกทรงสร้างขึ้นเป็นชายที่เจริญเต็มวัยโดยสมบูรณ์ แต่การทรงสร้างของเขาก็มิได้น้อยไปกว่าการบังเกิดของเขาเลย ชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันบังเกิดขึ้นหลังจากนอนตายอยู่ตามเชิงสัญลักษณ์เป็นเวลาสามวันครึ่งบนถนนที่ทอดผ่านหุบเขาแห่งความตาย ชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันบังเกิดโดยหญิงที่ให้กำเนิด “บุตรชาย: ผู้ซึ่งจะครอบครองด้วยคทาเหล็ก” ในฐานะที่เป็นสัญลักษณ์ของคริสตจักรตลอดประวัติศาสตร์ หญิงในวิวรณ์บทที่สิบสองจึงเป็นสัญลักษณ์เดียวกันกับ “ภูเขา” ในดาเนียลบทที่สอง
“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.
“วิวรณ์เป็นหนังสือที่ถูกผนึกไว้ แต่ก็เป็นหนังสือที่ถูกเปิดออกด้วยเช่นกัน หนังสือนี้บันทึกเหตุการณ์อันน่าอัศจรรย์ซึ่งจะเกิดขึ้นในวาระสุดท้ายแห่งประวัติศาสตร์ของโลกนี้ คำสอนในหนังสือนี้มีความชัดเจนแน่นอน มิใช่เป็นเรื่องลึกลับและไม่อาจเข้าใจได้ ในนั้น ได้ยกแนวคำพยากรณ์เดียวกันขึ้นมาดังที่มีอยู่ในดาเนียล คำพยากรณ์บางประการพระเจ้าได้ทรงกล่าวซ้ำ แสดงให้เห็นว่าเราต้องให้ความสำคัญแก่คำพยากรณ์เหล่านั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ทรงกล่าวสิ่งใดซ้ำ ๆ ที่ไม่มีความสำคัญยิ่งใหญ่” Manuscript Releases, เล่ม 9, 8.
The same line of prophecy that is found in Daniel is taken up in the Revelation. Daniel’s stone, that is cut out of the mountain without hands, is Peter’s “lively stones,” who “are built up a spiritual house, an holy priesthood,” and Daniel’s stone also represents, the one hundred and forty-four thousand. The mountain is God’s church through history.
แนวคำพยากรณ์เดียวกันที่พบในพระธรรมดาเนียลนั้น ได้ถูกรับช่วงต่อในพระธรรมวิวรณ์ ศิลาของดาเนียลซึ่งถูกตัดออกจากภูเขาโดยมิได้อาศัยมือมนุษย์นั้น ก็คือ “ศิลาที่มีชีวิต” ของเปโตร ซึ่ง “ถูกก่อขึ้นเป็นพระนิเวศฝ่ายวิญญาณ เป็นปุโรหิตอันบริสุทธิ์” และศิลาของดาเนียลยังเป็นสัญลักษณ์แทนคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันด้วย ส่วนภูเขานั้นคือคริสตจักรของพระเจ้าตลอดประวัติศาสตร์
And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.
และในสมัยของกษัตริย์เหล่านี้ พระเจ้าแห่งสวรรค์จะทรงสถาปนาอาณาจักรหนึ่ง ซึ่งจะไม่มีวันถูกทำลาย และอาณาจักรนั้นจะไม่ตกไปถึงชนชาติอื่น แต่จะบดขยี้และทำลายอาณาจักรทั้งปวงเหล่านี้เสีย และอาณาจักรนั้นจะดำรงอยู่เป็นนิตย์ ด้วยว่าท่านได้เห็นว่าศิลาก้อนนั้นถูกตัดออกมาจากภูเขาโดยมิใช่ด้วยมือ และได้บดขยี้เหล็ก ทองสัมฤทธิ์ ดินเหนียว เงิน และทองคำนั้นเสีย พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ได้ทรงสำแดงแก่กษัตริย์ถึงสิ่งที่จะบังเกิดขึ้นภายหน้า และความฝันนั้นก็แน่นอน และคำอธิบายความฝันนั้นก็เที่ยงแท้ ดาเนียล 2:44, 45.
The Midnight Cry message of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the latter rain, and it is in the time of the latter rain that God ‘sets up’ the kingdom represented by Daniel’s stone.
ข่าวสารแห่งเสียงร้องเที่ยงคืนของชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันนั้น ยังถูกนำเสนอในฐานะฝนชุกปลายฤดูด้วย และก็เป็นในเวลาของฝนชุกปลายฤดูนั้นเองที่พระเจ้าทรง “สถาปนา” อาณาจักรซึ่งเป็นภาพแทนโดยศิลาของดาเนียล
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
“ฝนชุกปลายฤดูจะมาถึงผู้ที่บริสุทธิ์—แล้วทุกคนจะได้รับมันดังเช่นแต่ก่อน”
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.
“เมื่อทูตสวรรค์ทั้งสี่ปล่อยมือ พระคริสต์จะทรงสถาปนาอาณาจักรของพระองค์ขึ้น ไม่มีผู้ใดจะได้รับฝนปลายฤดู นอกจากบรรดาผู้ที่กำลังกระทำทุกสิ่งเท่าที่ตนสามารถทำได้ พระคริสต์จะทรงช่วยเหลือเรา ทุกคนอาจเป็นผู้มีชัยได้โดยพระคุณของพระเจ้า ผ่านทางพระโลหิตของพระเยซู สวรรค์ทั้งสิ้นให้ความสนใจในงานนี้ ทูตสวรรค์ทั้งหลายก็ให้ความสนใจเช่นกัน” Spalding and Magan, 3.
The four winds of Islam are released at the Sunday law, and then Christ sets up His kingdom. It takes place in the days of the spiritual kingdoms of Daniel chapter two. The last four spiritual kingdoms in Nebuchadnezzar’s dream, were typified by the first four literal kingdoms. Literal Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome represent spiritual Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome.
ลมทั้งสี่แห่งอิสลามถูกปล่อยออกมาเมื่อมีการประกาศใช้กฎหมายวันอาทิตย์ และแล้วพระคริสต์ทรงสถาปนาอาณาจักรของพระองค์ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในสมัยของอาณาจักรฝ่ายวิญญาณทั้งหลายตามดาเนียลบทที่สอง อาณาจักรฝ่ายวิญญาณสี่อาณาจักรสุดท้ายในความฝันของเนบูคัดเนสซาร์ ได้ถูกใช้เป็นแบบโดยอาณาจักรตามตัวอักษรสี่อาณาจักรแรก บาบิโลนตามตัวอักษร มีโด-เปอร์เซีย กรีซ และโรม เป็นภาพแทนของบาบิโลนฝ่ายวิญญาณ มีโด-เปอร์เซีย กรีซ และโรม
Spiritual Babylon is the head of gold, that received a deadly wound in 1798, as typified by Nebuchadnezzar being temporarily removed from power for “seven times.” When the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet form the eighth kingdom, that is of the seven, it will be made up of all the spiritual kingdoms, represented in Nebuchadnezzar’s image of chapter two. The papacy dead and the papacy resurrected, are the spiritual head of gold in the beginning and the ending of four spiritual kingdoms of the image. The United States, as the second of the four kingdoms, is represented as spiritual Medo-Persia. The United Nations, as the third of the four kingdoms is represented as spiritual Greece and together, they all make up the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet to establish the eighth kingdom, that is of the seven. The papacy is the antichrist and seeks to counterfeit Christ. In this regard; of the last four spiritual kingdoms, the papacy is the first and the last.
บาบิโลนฝ่ายจิตวิญญาณคือศีรษะทองคำ ซึ่งได้รับบาดแผลถึงตายในปี 1798 ดังที่มีแบบอย่างไว้โดยเนบูคัดเนสซาร์ซึ่งถูกถอดจากอำนาจชั่วคราวเป็นเวลา “เจ็ดวาระ” เมื่อสหภาพสามประการของพญานาค สัตว์ร้าย และผู้พยากรณ์เท็จ ก่อรูปเป็นอาณาจักรที่แปด ซึ่งมาจากเจ็ดนั้น อาณาจักรนี้จะประกอบขึ้นจากบรรดาอาณาจักรฝ่ายจิตวิญญาณทั้งสิ้น ซึ่งมีภาพแทนอยู่ในรูปเคารพของเนบูคัดเนสซาร์ในบทที่สอง ระบบพระสันตะปาปาที่ตายแล้วและระบบพระสันตะปาปาที่ฟื้นคืนขึ้นมา คือศีรษะทองคำฝ่ายจิตวิญญาณในตอนต้นและตอนปลายของอาณาจักรฝ่ายจิตวิญญาณทั้งสี่ของรูปนั้น สหรัฐอเมริกา ในฐานะอาณาจักรที่สองในสี่อาณาจักร เป็นภาพแทนของมีเดีย-เปอร์เซียฝ่ายจิตวิญญาณ สหประชาชาติ ในฐานะอาณาจักรที่สามในสี่อาณาจักร เป็นภาพแทนของกรีซฝ่ายจิตวิญญาณ และเมื่อรวมกันแล้ว สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดประกอบกันเป็นสหภาพสามประการของพญานาค สัตว์ร้าย และผู้พยากรณ์เท็จ เพื่อสถาปนาอาณาจักรที่แปด ซึ่งมาจากเจ็ดนั้น ระบบพระสันตะปาปาคือปฏิปักษ์พระคริสต์ และแสวงหาที่จะปลอมแปลงพระคริสต์ ในแง่นี้ ในบรรดาสี่อาณาจักรฝ่ายจิตวิญญาณสุดท้าย ระบบพระสันตะปาปาเป็นทั้งอาณาจักรแรกและอาณาจักรสุดท้าย
The stone cut out of the mountain, becomes a kingdom that fills the whole earth, and it is set up as an ensign in “the days of these kings,” for all of the spiritual kingdoms of the image are actively represented in “the last days.” The lifting up of the ensign, which is the setting up of Christ’s kingdom takes place when the four winds of Islam are released, and the latter rain is poured out without measure at the Sunday law.
ศิลาที่ถูกตัดออกมาจากภูเขานั้น กลายเป็นราชอาณาจักรหนึ่งซึ่งเต็มทั่วพิภพ และถูกตั้งขึ้นเป็นธงสัญญาณใน “สมัยของกษัตริย์เหล่านี้” เพราะอาณาจักรฝ่ายจิตวิญญาณทั้งสิ้นของรูปปั้นนั้นกำลังถูกเป็นตัวแทนอย่างแข็งขันอยู่ใน “วาระสุดท้าย” การชูธงสัญญาณขึ้น ซึ่งก็คือการสถาปนาราชอาณาจักรของพระคริสต์นั้น เกิดขึ้นเมื่อบรรดาลมทั้งสี่แห่งอิสลามถูกปล่อยออก และฝนชุกปลายฤดูถูกเทลงมาอย่างไร้ขีดจำกัด ณ เวลาของกฎหมายวันอาทิตย์
The stone cut out of the mountain will break in pieces all of earth’s spiritual kingdoms, represented by “the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold.” The one hundred and forty-four thousand represent Christ, who in Revelation twelve is “the man child,” whose birth typified the birth of the one hundred and forty-four thousand. The “man child” is to “rule all nations with a rod of iron.” With that rod, he will break the nations.
ศิลาที่ถูกตัดออกจากภูเขาจะบดขยี้อาณาจักรฝ่ายวิญญาณทั้งสิ้นของโลก ซึ่งเป็นภาพแทนโดย “เหล็ก ทองสัมฤทธิ์ ดินเหนียว เงิน และทองคำ” ผู้หนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเป็นภาพแทนของพระคริสต์ ผู้ซึ่งในพระธรรมวิวรณ์ บทที่สิบสอง ทรงเป็น “บุตรชายนั้น” ซึ่งการประสูติของพระองค์เป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงการบังเกิดของผู้หนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน “บุตรชายนั้น” จะ “ครอบครองบรรดาประชาชาติด้วยคทาเหล็ก” และด้วยคทานั้น พระองค์จะทรงตีประชาชาติทั้งหลายให้แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
I will declare the decree: the Lord hath said unto me, Thou art my Son; this day have I begotten thee. Ask of me, and I shall give thee the heathen for thine inheritance, and the uttermost parts of the earth for thy possession. Thou shalt break them with a rod of iron; thou shalt dash them in pieces like a potter’s vessel. Psalm 2:7–9.
ข้าพเจ้าจะประกาศพระราชกฤษฎีกานั้นว่า พระยาห์เวห์ได้ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า “เจ้าเป็นบุตรของเรา วันนี้เราได้ให้กำเนิดเจ้าแล้ว จงทูลขอจากเรา แล้วเราจะประทานบรรดาประชาชาติเป็นมรดกของเจ้า และที่สุดปลายแผ่นดินโลกเป็นกรรมสิทธิ์ของเจ้า เจ้าจะตีพวกเขาด้วยคทาเหล็ก เจ้าจะทุบพวกเขาให้แตกเป็นชิ้น ๆ ดุจภาชนะของช่างหม้อ” สดุดี 2:7–9
The Son of God was begotten of the Father. Many take this truth and wrest it to their own destruction. “Begotten” means to give birth, but we know there was never a time when Christ was not in existence.
พระบุตรของพระเจ้าทรงบังเกิดจากพระบิดา หลายคนฉวยเอาความจริงข้อนี้ไปบิดเบือนจนถึงความพินาศของตนเอง “บังเกิด” หมายถึงการให้กำเนิด แต่เราทราบว่าไม่เคยมีเวลาใดเลยที่พระคริสต์มิได้ทรงดำรงอยู่
“‘Now the Spirit speaketh expressly, that in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils; speaking lies in hypocrisy; having their conscience seared with a hot iron.’ Before the last developments of the work of apostasy there will be a confusion of faith. There will not be clear and definite ideas concerning the mystery of God. One truth after another will be corrupted. ‘And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory.’ There are many who deny the preexistence of Christ, and therefore deny his divinity; they do not accept him as a personal Saviour. This is a total denial of Christ. He was the only-begotten Son of God, who was one with the Father from the beginning. By him the worlds were made.” Signs of the Times, May 28, 1894.
“‘บัดนี้พระวิญญาณตรัสอย่างแจ่มแจ้งว่า ในกาลภายหลังบางคนจะละทิ้งความเชื่อ โดยหันไปใส่ใจวิญญาณล่อลวงและคำสอนของผีร้าย กล่าวคำมุสาด้วยใจหน้าซื่อใจคด และมีมโนธรรมอันถูกนาบด้วยเหล็กแดงร้อน’ ก่อนพัฒนาการขั้นสุดท้ายของงานแห่งการละทิ้งความเชื่อ จะมีความสับสนในเรื่องความเชื่อ จะไม่มีความเข้าใจที่ชัดเจนและแน่นอนเกี่ยวกับธรรมล้ำลึกของพระเจ้า ความจริงข้อหนึ่งหลังจากอีกข้อหนึ่งจะถูกบิดเบือน ‘และโดยปราศจากข้อโต้แย้ง ธรรมล้ำลึกแห่งความเป็นพระเจ้านั้นยิ่งใหญ่นัก คือว่า พระเจ้าทรงปรากฏในเนื้อหนัง ได้รับการทรงพิสูจน์โดยพระวิญญาณ ทูตสวรรค์ได้เห็นพระองค์ ได้มีการประกาศพระองค์ท่ามกลางชนต่างชาติ ได้มีคนเชื่อในพระองค์ในโลก และพระองค์ทรงถูกรับขึ้นไปในพระสิริ’ มีคนเป็นอันมากที่ปฏิเสธการดำรงอยู่ก่อนกำเนิดของพระคริสต์ และด้วยเหตุนี้จึงปฏิเสธความเป็นพระเจ้าของพระองค์; เขาทั้งหลายไม่ยอมรับพระองค์ว่าเป็นพระผู้ช่วยให้รอดส่วนพระองค์ นี่คือการปฏิเสธพระคริสต์โดยสิ้นเชิง พระองค์ทรงเป็นพระบุตรองค์เดียวที่ทรงถือกำเนิดจากพระเจ้า ผู้ทรงเป็นหนึ่งเดียวกับพระบิดาตั้งแต่ปฐมกาล โดยพระองค์นั้นโลกทั้งหลายจึงได้ถูกทรงสร้างขึ้น” Signs of the Times, May 28, 1894.
When Christ is identified as the “begotten” of the Father, it is identifying a truth associated with Christ, a truth that is destroyed, if it is forced into the model of human parenthood. We cannot evaluate God from our human perspective. We can only evaluate God as He presents us with His evaluation of Himself.
เมื่อพระคริสต์ทรงได้รับการระบุว่าเป็น “ผู้ทรงถือกำเนิด” จากพระบิดา นั่นคือการชี้ให้เห็นถึงความจริงประการหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับพระคริสต์ ซึ่งความจริงนั้นย่อมถูกบิดเบือนเสียหาย หากถูกบังคับให้เข้าไปอยู่ในกรอบแบบอย่างของความเป็นบิดามารดาของมนุษย์ เราไม่อาจประเมินพระเจ้าจากมุมมองของมนุษย์เราได้ เราทำได้เพียงประเมินพระเจ้าตามที่พระองค์ทรงสำแดงการประเมินพระองค์เองแก่เราเท่านั้น
Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the Lord, and he will have mercy upon him; and to our God, for he will abundantly pardon. For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:7–9.
ให้คนอธรรมละทิ้งทางของตน และให้คนอสัตย์ธรรมละทิ้งความคิดของตน และให้เขากลับมาหาพระยาห์เวห์ แล้วพระองค์จะทรงพระเมตตาแก่เขา และกลับมาหาพระเจ้าของเรา เพราะพระองค์จะทรงอภัยอย่างล้นเหลือ เพราะความคิดของเราไม่ใช่ความคิดของเจ้า ทั้งทางของเจ้าก็ไม่ใช่ทางของเรา พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ เพราะฟ้าสวรรค์สูงกว่าแผ่นดินโลกฉันใด ทางของเราก็สูงกว่าทางของเจ้าฉันนั้น และความคิดของเราก็สูงกว่าความคิดของเจ้า อิสยาห์ 55:7–9
To wrest the word “begotten” in order to identify that there was a time when the Father gave birth to Christ, is to give “heed to seducing spirits, and doctrines of devils.” For the purpose of our current study, I am simply identifying that the woman of Revelation twelve was to give birth to the “man child” that is to rule the nations with a rod of iron. The one hundred and forty-four thousand will also rule the nations with a rod of iron.
การบิดเบือนคำว่า “begotten” เพื่อชี้ว่ามีช่วงเวลาหนึ่งที่พระบิดาทรงให้กำเนิดพระคริสต์นั้น เท่ากับเป็นการ “heed to seducing spirits, and doctrines of devils.” สำหรับจุดประสงค์ของการศึกษาปัจจุบันนี้ ข้าพเจ้าเพียงกำลังชี้ให้เห็นว่า หญิงในวิวรณ์บทที่สิบสองจะให้กำเนิด “บุตรชาย” ผู้ซึ่งจะครอบครองบรรดาประชาชาติด้วยคทาเหล็ก หนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนก็จะครอบครองบรรดาประชาชาติด้วยคทาเหล็กเช่นกัน
The church of Thyatira returns when the papacy’s deadly wound is healed at the Sunday law. In that history, the promise given to God’s people is that those who overcome will rule the “nations” with “a rod of iron.”
คริสตจักรแห่งธยาทิรากลับมาอีกครั้งเมื่อบาดแผลถึงตายของสันตะปาปาได้รับการรักษาให้หาย ณ เวลาของกฎหมายวันอาทิตย์ ในประวัติศาสตร์นั้น พระสัญญาที่ประทานแก่ประชากรของพระเจ้าคือบรรดาผู้ที่มีชัยชนะจะปกครอง “บรรดาประชาชาติ” ด้วย “คทาเหล็ก”
And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. Revelation 2:26, 27.
และผู้ใดมีชัยชนะและรักษากิจการของเราจนถึงที่สุด เราจะมอบอำนาจเหนือบรรดาประชาชาติแก่ผู้นั้น และเขาจะปกครองพวกเขาด้วยคทาเหล็ก; พวกเขาจะถูกตีแตกเป็นชิ้น ๆ ดุจภาชนะของช่างหม้อ; ดังที่เราได้รับจากพระบิดาของเรา วิวรณ์ 2:26, 27
God’s people who are in the final manifestation of the church of Thyatira, are the one hundred and forty-four thousand. The woman in the beginning gave birth to Christ and in the end, she gives birth to the one hundred and forty-four thousand, who follow the Lamb.
ประชากรของพระเจ้าผู้ซึ่งอยู่ในการสำแดงขั้นสุดท้ายของคริสตจักรแห่งธิยาทิรา คือคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนนั้น สตรีในตอนต้นได้ให้กำเนิดพระคริสต์ และในที่สุด นางก็ให้กำเนิดคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ผู้ซึ่งติดตามพระเมษโปดก
And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:3, 4.
และเขาทั้งหลายร้องเพลงบทใหม่ประหนึ่งอยู่เบื้องหน้าพระที่นั่ง และเบื้องหน้าสัตว์ทั้งสี่ และพวกผู้ปกครองทั้งหลาย และไม่มีผู้ใดสามารถเรียนรู้เพลงนั้นได้นอกจากคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันผู้ซึ่งทรงไถ่ไว้จากแผ่นดินโลก คนเหล่านี้คือผู้ที่มิได้เป็นมลทินกับหญิงทั้งหลาย เพราะเขาเป็นพรหมจารี คนเหล่านี้คือผู้ที่ติดตามพระเมษโปดกไปทุกแห่งที่พระองค์เสด็จไป คนเหล่านี้ได้รับการไถ่ออกมาจากท่ามกลางมนุษย์ เป็นผลแรกถวายแด่พระเจ้าและแด่พระเมษโปดก วิวรณ์ 14:3, 4
Christ was born “first”, and the one hundred and forty-four thousand follow the Lamb, so they are born “last”. Christ was “caught up to God”, just as were the two witnesses of Revelation eleven. Both of her children ascend to the Father.
พระคริสต์ทรงบังเกิดเป็น “คนแรก” และคนทั้งหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันติดตามพระเมษโปดก ดังนั้นพวกเขาจึงบังเกิดเป็น “คนสุดท้าย” พระคริสต์ทรง “ถูกรับขึ้นไปหาพระเจ้า” เช่นเดียวกับพยานทั้งสองในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ด บุตรทั้งสองของนางต่างก็ขึ้นไปหาพระบิดา.
And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 2:5.
และนางได้คลอดบุตรชายผู้หนึ่ง ผู้ซึ่งจะทรงปกครองบรรดาประชาชาติทั้งสิ้นด้วยคทาเหล็ก และบุตรของนางถูกรับขึ้นไปถึงพระเจ้า และถึงพระที่นั่งของพระองค์ วิวรณ์ 2:5
Christ, as the Lord of Hosts, is also the “portion of Jacob,” and Israel is “the rod of his inheritance,” and Israel is also His “battle ax and” His “weapons of war” who He uses to “break in pieces the nations.”
พระคริสต์ ในฐานะองค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ทรงเป็น “ส่วนของยาโคบ” ด้วย และอิสราเอลคือ “คทาแห่งมรดกของพระองค์” ทั้งอิสราเอลยังเป็น “ขวานศึกและ” “อาวุธสงคราม” ของพระองค์ ซึ่งพระองค์ทรงใช้เพื่อ “ทำลายบรรดาประชาชาติให้แตกเป็นชิ้น ๆ”
The portion of Jacob is not like them; for he is the former of all things: and Israel is the rod of his inheritance: the Lord of hosts is his name. Thou art my battle ax and weapons of war: for with thee will I break in pieces the nations, and with thee will I destroy kingdoms. Jeremiah 51:19, 20.
ส่วนของยาโคบไม่เป็นเหมือนสิ่งเหล่านั้น เพราะพระองค์ทรงเป็นผู้ก่อร่างสรรพสิ่งทั้งปวง และอิสราเอลเป็นคทาแห่งมรดกของพระองค์ พระนามของพระองค์คือพระยาห์เวห์จอมโยธา ท่านเป็นขวานศึกและอาวุธสงครามของเรา เพราะเราจะทุบชนชาติทั้งหลายให้แตกเป็นชิ้น ๆ ด้วยท่าน และด้วยท่านเราจะทำลายราชอาณาจักรทั้งหลาย เยเรมีย์ 51:19, 20
Christ and the one hundred and forty-four thousand both rule and break the nations in pieces with a rod of iron. Christ is the “portion of Jacob,” but so too are His people.
ทั้งพระคริสต์และคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันต่างก็ทรงครอบครองและตีประชาชาติให้แตกเป็นชิ้น ๆ ด้วยคทาเหล็ก พระคริสต์ทรงเป็น “ส่วนของยาโคบ” แต่ประชากรของพระองค์ก็เป็นเช่นนั้นด้วยเช่นกัน
For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.
เพราะว่าส่วนของพระยาห์เวห์คือประชากรของพระองค์ ยาโคบเป็นส่วนแห่งมรดกของพระองค์ เฉลยธรรมบัญญัติ 32:9
The stone cut out of the mountain, representing God’s church is the final manifestation of His church that fills the earth with His glory, and they are used as God’s battle ax to strike the feet of the image and turn those kingdoms into the “chaff of the summer threshing floors.” Those kingdoms are blown away by the wind.
ศิลาซึ่งถูกตัดออกจากภูเขา อันเป็นสัญลักษณ์แทนคริสตจักรของพระเจ้า คือการสำแดงครั้งสุดท้ายของคริสตจักรของพระองค์ที่ทำให้แผ่นดินโลกเต็มด้วยพระสิริของพระองค์ และพวกเขาถูกใช้เป็นขวานศึกของพระเจ้าเพื่อฟาดเท้าของรูปปั้นนั้น และทำให้อาณาจักรเหล่านั้นกลายเป็น “แกลบจากลานนวดข้าวในฤดูร้อน” แล้วอาณาจักรเหล่านั้นก็ถูกลมพัดปลิวไป.
Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. Daniel 2:35.
แล้วเหล็ก ดินเหนียว ทองสัมฤทธิ์ เงิน และทองคำ ก็แตกละเอียดไปพร้อมกัน และกลายเป็นเหมือนแกลบจากลานนวดข้าวในฤดูร้อน และลมก็พัดพาสิ่งเหล่านั้นไปเสีย จนหาที่ของมันไม่พบ และศิลาที่พุ่งชนรูปนั้นก็กลายเป็นภูเขาใหญ่ และแผ่เต็มพิภพทั้งหมด ดาเนียล 2:35
It was needful to place the symbolism of the woman in the context of the ensign that is lifted up to heaven, for Revelation chapter twelve identifies the beginning of a war between Christ and Satan that began in heaven, and in so doing it is identifying a war in heaven that identifies the end of the great controversy between Christ and Satan. Revelation chapters twelve and thirteen illustrate the final war of the great controversy, and they do so by illustrating Satan’s representatives and the one hundred and forty-four thousand battling in the heavens.
จำเป็นต้องวางสัญลักษณ์ของหญิงนั้นไว้ในบริบทของธงสัญญาณที่ถูกชูขึ้นสู่สวรรค์ เพราะวิวรณ์บทที่สิบสองระบุถึงการเริ่มต้นของสงครามระหว่างพระคริสต์กับซาตานซึ่งได้เริ่มขึ้นในสวรรค์ และด้วยการกระทำเช่นนั้น ก็เป็นการระบุถึงสงครามในสวรรค์ที่ชี้ให้เห็นถึงจุดสิ้นสุดของความขัดแย้งครั้งใหญ่ระหว่างพระคริสต์กับซาตาน วิวรณ์บทที่สิบสองและสิบสามพรรณนาสงครามสุดท้ายของความขัดแย้งครั้งใหญ่นั้น และพรรณนาโดยการแสดงให้เห็นบรรดาตัวแทนของซาตานและคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันกำลังต่อสู้กันอยู่ในสวรรค์.
In the next article, we will proceed to address the war in heaven in the “last days” that was typified by the war in heaven that began in the beginning.
ในบทความถัดไป เราจะดำเนินการกล่าวถึงสงครามในสวรรค์ใน “วาระสุดท้าย” ซึ่งถูกเป็นแบบอย่างไว้โดยสงครามในสวรรค์ที่ได้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ปฐมกาล.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.
และข้าพเจ้าเห็นสัตว์ร้ายอีกตัวหนึ่งขึ้นมาจากแผ่นดิน มันมีเขาสองเขาเหมือนลูกแกะ และมันพูดอย่างพญานาค มันใช้อำนาจทั้งสิ้นของสัตว์ร้ายตัวแรกต่อหน้ามัน และกระทำให้แผ่นดินโลกกับบรรดาผู้อาศัยอยู่ในนั้นนมัสการสัตว์ร้ายตัวแรกนั้น ซึ่งบาดแผลอันถึงตายของมันได้รับการรักษาให้หาย และมันกระทำการอัศจรรย์ยิ่งใหญ่ จนถึงกับทำให้ไฟตกลงมาจากฟ้าสู่แผ่นดินโลกต่อหน้ามนุษย์ทั้งหลาย และมันล่อลวงบรรดาผู้อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลกด้วยหมายสำคัญเหล่านั้น ซึ่งมันได้รับอำนาจให้กระทำต่อหน้าสัตว์ร้าย โดยกล่าวแก่บรรดาผู้อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลกให้สร้างรูปของสัตว์ร้าย ซึ่งมีบาดแผลจากดาบและยังมีชีวิตอยู่ และมันได้รับอำนาจให้ประทานลมหายใจแก่รูปของสัตว์ร้ายนั้น เพื่อให้รูปของสัตว์ร้ายสามารถพูดได้ และให้ผู้ใดก็ตามที่ไม่ยอมนมัสการรูปของสัตว์ร้ายนั้นต้องถูกฆ่า และมันบังคับคนทั้งปวง ทั้งผู้น้อยและผู้ใหญ่ คนมั่งมีและคนยากจน คนมีเสรีและทาส ให้รับเครื่องหมายไว้ที่มือขวาหรือที่หน้าผากของตน และเพื่อมิให้ผู้ใดซื้อขายได้ เว้นแต่ผู้ที่มีเครื่องหมายนั้น หรือมีชื่อของสัตว์ร้าย หรือมีเลขแห่งชื่อนั้น นี่แหละเป็นสติปัญญา ให้ผู้ที่มีความเข้าใจคำนวณเลขของสัตว์ร้ายนั้น เพราะว่าเป็นเลขของมนุษย์คนหนึ่ง และเลขของเขาคือ หกร้อยหกสิบหก วิวรณ์ 13:11–18