Ang Nakatagong Kasaysayan ng Talata Apatnapu — Bilang Dalawampu’t Walo

Ayon sa inspirasyon, pagdating sa inspirasyon, “bawat katunayan ay may kabuluhan,” at “bawat simulain ay may kabuluhan.”

Ang katotohanan ay na ang Hebreong pananalitang “ereb boqer” ay matatagpuan nang walong ulit sa Bibliya. Ito ay laging isinasalin bilang “gabi at umaga,” maliban sa Daniel 8:14 kung saan ito ay isinalin bilang “mga araw.” Ayon sa inspiradong pahayag, ang talatang labing-apat ang “saligan at sentrong haligi ng pananampalatayang Adventista.”

Ang katotohanan, kung gayon, ay na ang “mga araw” sa talata ang ikawalong pagkakataon sa pitong ulit na ginagamit ang kapahayagang Hebreo na iyon. At ang biblikal na penomenon ng makahulang paggabay ng Diyos sa mga tagapagsalin ng saling King James ay sadyang iniugnay ang biblikal na hiwaga ng ikawalo na kabilang sa pito sa talatang kumakatawan sa isa sa dalawang pangitain sa ikawalong kabanata. Ang isang salitang isinalin na “pangitain” sa ikawalong kabanata ay ang salitang Hebreo na “chazon,” at ang isa naman ay “mareh.” Ang “mareh” ay nangangahulugang anyo, at ang pangitaing “mareh” ay ang pangitain ng pagpapakita ni Cristo sa makahulang Salita ng Diyos. Tinutukoy ng pangitaing “mareh” ng Daniel 8:14 na si Cristo ay lalabas at biglang paroroon sa Kaniyang templo noong Oktubre 22, 1844. Ang lahat ng mga katotohanang ito ay mga katunayan, at may kaugnayan ang mga ito sa talatang siyang pinakasentrong haligi, at ang pinakasentrong haligi ay hindi isang doktrina o isang hula na natupad noong Oktubre 22, 1844; ang katotohanan ay na ang talata ay si Cristo, ang pinakasentrong haligi.

Ngayon ay sinusubok tayo kung tayo nga ba ay papasok sa templo at pagkaraan ay ipahahayag ang ating mga kasalanan at matatamo ang pagpapala ng Kaniyang pagpapawalang-sala. Ang huling panawagang ito na pumasok sa templo ay napalilibutan ng mga hadlang upang pigilan ang ating pansariling pagpasok, ngunit kung tayo ngayon ay mag-aalinlangan, tayo ay “maiiwang nag-iisa sa tahimik na lagim ng gabi.” Ngunit ito ay hindi lamang ang tanging punto ko.

Sadyang idiniin ang pinakamahalagang talatang ito sa pamamagitan ng pagsasama ng natatanging gamit ng salitang “mga araw,” na taglay nito ang makapropetikong hiwaga na ang walo ay mula sa pito, na isa sa mga gulong sa panahon ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Sa yugto ng pagtatatak, kapuwa tutuparin ng sungay na Protestante at ng sungay na Republikano ng ikaanim na kaharian ng hula ng Biblia ang hiwaga na ang ikawalo ay mula sa pito. Sa walong pangulo mula noong panahon ng wakas noong 1989, si Trump ay naging ikaanim na hari ng ikaanim na kaharian, at matapos niyang mapanalunan ang kaniyang ikalawang termino, siya ay naging ikawalo na mula sa pito. Sa pagkilos ng United States sa pag-uulit ng Kautusan ng Milan noong 313, ang kilusang Laodicea ng isandaan at apatnapu’t apat na libo ay magiging kilusang Filadelfia ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Nagtatapos ang panahon ng pagtatatak sa batas ukol sa Linggo kung saan ang nakamamatay na sugat ng kapapahan ay maghihilom, at sa gayon ay tinutupad niya ang hiwaga ng Apocalipsis disi-siyete bilang ang ikawalo na mula sa pito. Ang isang katotohanan, na kinakatawan sa isang pariralang Hebreo, bilang isang salitang Ingles, ay nagdadala sa talatang tumutukoy sa pagbubukas ng paghuhukom patungo sa talatang tumutukoy sa pagsasara ng paghuhukom sa panahon ng pagtatatak ng isandaan at apatnapu’t apat na libo.

Ang bawat katunayan ay may kani-kaniyang dako, at iisa lamang ang pahayag sa Bagong Tipan kung saan may isang numerikal na pagkakabuo ng isang ‘bilang’ na minumultiplikahan ng isa pang ‘bilang,’ at dalawa lamang sa Matandang Tipan. Ang alpha ng ‘numerikal na pagkakabuo’ ay nasa Genesis.

Ang omega na “numerical construction” ay nasa Mateo.

Ang mga talatang ito ang kumakatawan sa una at huling pagkakataon sa Biblia na ang isang bilang ay ipinakikilalang paramihin sa isa pang bilang. Maraming bilang, ngunit ang alpha ng Genesis at ang omega ng Mateo ay nagtataglay ng magkaparehong kayariang pamilang, at ginagamit nila ang iisang dalawang bilang na “pito” at “pitumpu.”

Sa pagitan ng alpha at omega; ang gitna, at ang tanging iba pang dako kung saan umiiral ang ganitong pagbuong numerikal ay nasa Levitico 25. Doon, ang dalawang bilang ay hindi “pito” at “pitumpu,” kundi “pitong ulit na pitong taon.”

Ang panggitnang pagkakabuo ng bilang ay muling gumagamit ng bilang na “pito,” ngunit hindi ng bilang na “pitumpu.” Ang sipi kung saan ito matatagpuan ay naglalaman ng pagpapala para sa pagsunod, at gayundin ng sumpa para sa pagsuway. Ang mga pagpapala ng pagpapalaya sa mga alipin at pagpapanumbalik ng lupain ay inihahambing sa sumpa ng pitong ulit, na binanggit nang apat na beses sa ikadalawampu’t anim na kabanata ng Levitico. Kabilang sa pagpapala ang pagtataguyod ng Panginoon sa mga taon ng pagpapahinga ng lupain, at ang dobleng pagpapala sa taon ng Jubileo, at ang pagsusumpa ng ikadalawampu’t anim na kabanata ang katapat nito sa tipanang babala ng dalawang kabanata.

Ang gitnang kayariang numerikal ay lumilitaw sa Levitico 25:8 (“pitong ulit na pitong taon”). Kaagad itong ipinaparis sa apat-na-ulit na hatol na “makapitong ulit” sa Levitico 26. Sa gayon, ang gitnang kayariang numerikal ay kumakatawan kapuwa sa isang pagpapala at sa isang sumpa, na bumubuo ng isang nagdobleng patotoo sa aklat ng Levitico. Ang kayariang numerikal ng alinman sa pagpapala o ng sumpa ng Jubileo ay inilalagay sa pagitan ng hatol ni Lamec at ng pagtukoy ni Jesus sa hangganan ng panahong palugit. Ang tatlong ito, kapag pinagsama, ay tumutukoy sa isang hangganan ng panahong palugit, na kapag natapos na ay magpapakita ng isang uri na pinagpala at isang uri na isinumpa. Ang alpha at omega, na kumakatawan sa mga mensahe ng una at ikatlong anghel, ay tumutukoy sa apat na raan at siyamnapu bilang sagisag ng panahong palugit. Kapag iniugnay ito sa sumpa o pagpapala ng Jubileo, ang mga katotohanan ay nagiging mahalaga habang tayo’y lumalapit sa pag-aaral ng Ezekiel kabanata isa talata isa na naglalagay kay Ezekiel sa ikatatlumpung taon ng ikalabingpitong siklo ng Jubileo.

Ang siklong Jubileo na iyon ay nagtapos noong Oktubre 22, 573 BC at naging sagisag hindi lamang ng Oktubre 22, 1844, kundi pati ng nalalapit na batas ng Linggo. Tayo ngayon ay nasa 2026 na, na siyang ikaapatnapu’t pitong taon ng ikapitumpung siklo ng Jubileo. Ang siklong ito ng Jubileo ay tinipong inilarawan ng “ikalabimpitong” siklo ng Jubileo kung saan si Ezekiel ay nakatayo sa ikatatlumpung taon. Siya ay nakatayo sa templo, na kumakatawan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo na sa pamamagitan ng pananampalataya ay pumasok sa Kabanal-banalang Dako sa katapusan ng paghuhukom, gaya ng ginawa ng mga tapat matapos ang Oktubre 22, 1844. Ang hindi mapansin ang “katotohanan” kung nasaan si Ezekiel sa kasaysayang propetiko sa kabanata isa at talata isa, ay ang mawalan ng iyong “paninindigan.”

Pagkatapos mamalas ang kaluwalhatian ng Panginoon na ibinigay sa tabi ng ilog Chebar, si Ezekiel ay napagpakumbaba hanggang sa alabok, gaya nina Daniel, Isaias, at Juan. Pagkatapos, ang apat na halimbawang ito ay pawang naglalaan ng mga sangkap ng pagpapahid sa mga yaong maghahatid ng mensahe sa isang iglesiang hindi makakakita o makaririnig.

May anim na petsa sa aklat ni Ezekiel na tumutukoy sa Jerusalem. Nauna na nating tinalakay ang una at huling mga petsang masusumpungan sa kabanata uno, talata uno at dalawa, at pagkatapos ay sa kabanata apatnapu, talata uno. Tinalakay ko na ang ikalawang petsang masusumpungan sa kabanata walo at talata uno, ngunit sa makasagisag na paglalarawan lamang nito, at hindi sa pagtukoy rito kaugnay ng pagkubkob at pagkawasak ng Jerusalem, at ang buong aklat ay umiikot sa pinakasalansanang iyon. Nawasak ang Jerusalem sa katapusan ng 586/585 BC. At sa Ezekiel 33:21 ay dumating ang isang takas na may dalang balita tungkol sa pagbagsak ng Jerusalem.

Sa ikalabindalawang taon ay nilupig ang lungsod, at si Ezekiel noon ay malaya nang magsalita ayon sa sarili niyang kalooban. Ang pangitain sa Ezekiel kabanata walo ay naganap sa ikaanim na taon, kaya humigit-kumulang anim na taon bago nilupig ang lungsod.

Nang sumunod na taon, na siyang ikapitong taon, hinanap ng mga Matatanda si Ezekiel upang sumangguni sa Panginoon.

Pagkatapos, sa ikasiyam na taon, nagsimula ang pagkubkob na tumagal nang isang taon at kalahati.

Ang bawat isa sa mga petsang ito ay kumakatawan sa mga tiyak na palatandaang-panahon ng mga huling araw, sapagkat sinasabi ni Pablo na ang sinaunang Israel ay isang halimbawa para sa mga nabubuhay sa katapusan ng sanlibutan.

Lahat ng anim na petsang may kinalaman sa Jerusalem ay nagaganap sa pagitan ng unang petsa sa kabanata uno, talata uno, at ng huling petsang masusumpungan sa kabanata apatnapu, talata uno. Ang dalawang petsang iyon ay tumutukoy sa ikalimang taon sa kabanata uno, na 592 BC, at sa ikadalawampu’t limang taon sa kabanata apatnapu, na 573 BC. Sa antas ng line upon line, si Ezekiel ay may isang linya para sa Egipto, na kinapapalooban ng pagtukoy sa Tiro, at isang linya para sa Jerusalem. Ang linya ng Egipto ay may pitong tuwirang waymark, (kapag isinama ang Tiro) at ang Jerusalem ay may anim. Kasama ng dalawang linyang ito ang linya ni Josias at ang ikalabimpitong siklo ng Jubileo. Gayunman, ang linyang inilarawan nang walang tuwirang petsa ay masusumpungan sa kabanata apat, at ang linya ng kabanata apat ay nagtataglay ng ilan sa mga gulong na nakita ni Ezekiel nang siya’y tumingin sa Kabanal-banalang Dako. Ito rin ay hitik sa ilang mga sagisag na katotohanan.

Ang bilang na apat na raan at tatlumpu ay kumakatawan sa walang-hanggang tipan, at sa kabanata apat si Ezekiel ay ginamit ng Panginoon bilang isang buhay na talinghaga, isang talinghagang kinabibilangan ng bilang na apat na raan at tatlumpu.

Ang pagkubkob sa Jerusalem, gaya ng inilalarawan ni Ezekiel, ay isang “tanda,” kung paanong ang pagkubkob laban sa Jerusalem na dinala ni Cestius noong taong 66 ay isang tanda rin. Sa pagtalakay sa pagtukoy ni Jesus sa pagkawasak ng Jerusalem, ipinababatid sa atin ni Sister White na ang “tuwirang” katuparan ng pagkawasak ng Jerusalem ay sa mga huling araw. Ang tanda ng pagkawasak na ipinataw sa dalawang saksi na kinakatawan nina Nebuchadnezzar at Cestius ay nagpapakilala na ang tanda ng pagkubkob ang tanda ng nalalapit na kautusan ng Linggo.

Sa siping ating isinasaalang-alang ay nakikita rin natin ang omega na reperensiyang biblikal sa pangunahing tuntunin ng makaagham na pagpapaliwanag ng hula ni William Miller sa saligang kilusan ng mga mensahe ng una at ikalawang anghel. Ang alpha ng simulain ng isang araw para sa isang taon ay isa ring sagisag na omega, sapagkat ang alpha ng simulain ng isang araw para sa isang taon ay inilahad sa aklat ng Mga Bilang bilang ikasampu at pangwakas na pagsubok, na nabigo ang Israel, at dahil dito ay dinala nila sa kanilang sarili ang kamatayan sa ilang sa loob ng apatnapung taon ng kanilang paglalagalag sa ilang.

Ang mga maka­hulang implikasyon na ang simulain ng isang araw para sa isang taon ay nakikilala sa pangwakas na paghihimagsik ng sampung-yugtong proseso ng pagsubok na nagsimula sa pagtawid sa Dagat na Pula, at na ang gayunding simulain ay muling ipinahahayag habang ang Jerusalem ay pasasakop sa pagkubkob at wawasakin, ay dapat maunawaan at mailapat sa talatang ating isinasaalang-alang, gayundin ang kabuluhan na ang “pagkubkob” ang “tanda.”

Dapat kilalanin ang hanay ng kasaysayan na pinagsasama-sama kapag ginagamit ang “pagkubkob” sa Jerusalem bilang tanda, sapagkat ito ay nagiging isang “ehe,” wika nga, at sa makasagisag na paraan, ang tanda ng pagkubkob ay may maraming rayos na nakakabit dito. Ang tanda ng pagkubkob ay marahil ang pinakamahalagang talata sa Ezekiel, at ang tandang ito ang nagpapahintulot sa Leon ng lipi ni Juda na magluwal ng kasakdalan mula sa bagay na sa pasimula ay nagmukhang kalituhan kay Ezekiel. Ang “tanda” ng pagkubkob, ang simulain ng isang taon kapalit ng isang araw, at ang mga propetikong hanay na pinagsasama ng pagkubkob, ay dapat isaalang-alang sa konteksto na ang apat na raan at tatlumpu ay kumakatawan sa walang hanggang tipan.

Ang Panginoon ay pumasok sa tipan kay Abraham sa isang tatluhang proseso, at ang una sa tatlong hakbang na iyon ay kinabibilangan ng propesiya na ang mga inapo ni Abraham ay magiging mga bihag sa Egipto sa loob ng apat na raang taon. Sa ikalawang hakbang ay ibinigay kay Abraham ang ritwal ng pagtutuli, at ang ikatlong hakbang ay ang paghahandog kay Isaac sa Bundok Moriah. Ang apat na raang taon ay tinukoy sa alpha ng tatlong hakbang na ginawa ng Panginoon sa pagbangon at pakikipagtipan sa isang bayang pinili. Ang bayang iyon na pinili sa tipan ay hiniwalayan ng Diyos sa pagbato kay Esteban noong taong 34, at pagkaraan nito ay tinukoy ni Pablo, ang hinirang na apostol sa mga Gentil, ang apat na raang taóng iyon bilang—apat na raan at tatlumpung taon.

Ang bilang na kumakatawan sa tipan ay apat na raan at tatlumpu, ngunit ang dalawang saksi na sina Abram at Saul, na kapuwa pinalitan ang kanilang mga pangalan at naging Abraham at Pablo ayon sa pagkakasunod, ay tumutukoy sa dalawang natatanging yugto na bumubuo sa kabuuang bilang na apat na raan at tatlumpu. Kapag binabago ng Diyos ang pangalan ng isang kaluluwa, ito ay sagisag ng isang tipang ugnayan sa pagitan ng kaluluwang iyon at ng Diyos. Ang apat na raan at tatlumpung taon, samakatuwid, ay isang kabuuan na nalilikha sa pamamagitan ng pagdaragdag ng dalawang natatanging bilang, gaya ng apat na raan kay Abraham at ng pagdagdag na tatlumpu kay Pablo. Si Ezekiel ay humiga sa kaniyang kaliwang tagiliran sa loob ng tatlong daan at siyamnapung araw, at pagkatapos ay sa kaniyang kanang tagiliran sa loob ng apatnapung araw; na tumutukoy sa dalawang bilang na ang kabuuang suma ay apat na raan at tatlumpu.

Sa ika-labing-isang kabanata ng Genesis, ang tipan ng kamatayan na naitatag kaagad pagkatapos ng baha sa pamamagitan ng paghihimagsik ni Nimrod ay nagpapakilala sa pagkakaiba ng dalawang tipan. Ang mga sangkap ng tore ng Babel ay nagpapatotoo sa isang satanikong tipan ng mga taong “iligtas ang inyong sarili” na hahatulan at pangangalatin. Sa gayon ding kabanata, ang talaan ng lahi ng mga Hebreo ay ipinakikilala sa pamamagitan ng kapanganakan ni Eber, na nagmamarka sa pasimula ng isang bayang hinirang upang katawanin ang tipan ng buhay, kabaligtaran ng tipan ng kamatayan ni Nimrod.

Sa ikasampung kabanata ng Genesis ay unang binanggit sina Eber at Peleg.

Ang ibig sabihin ng Peleg ay paghahati o pagkakabiyak, at sa mga araw ni Peleg ang pagkakahati ng dalawang uri ng mga taong nasa tipan ay minarkahan ng kasaysayan ng tore ng Babel at ng paghihimagsik ni Nimrod. Si Eber ay nabuhay ng apat na raan at animnapu’t apat na taon, ngunit pagkasilang ni Peleg (paghahati) ay nabuhay pa siya ng apat na raan at tatlumpung taon. Ang bawat katunayan ay may kaugnayan, at ang apat na raan at tatlumpu ang bilang na itinatakda ni Pablo sa makahulang tipan ni Abraham. Bagaman ang bilang na apat na raan at tatlumpu ay iniuugnay sa buhay ni Eber matapos ang kapanganakan ni Peleg, ang unang tatlumpu’t apat na taon ng kanyang buhay ay ipinahahayag bilang “apat at tatlumpung taon,” na siya ngang tatlumpu’t apat na taon, subalit sa payak na pagpapahayag ng tatlumpu’t apat na taong iyon ay mababasa itong “apat” at “tatlumpu” (430). Pagkaraan ay dumating ang apat na raan at tatlumpu, at pagkatapos ay ang unang pagpapahayag ng buhay ni Peleg ay “tatlumpu.”

Si Eber ang ugat ng pangalang Hebreo, at ito ang unang pagbanggit sa mga Hebreo, na magiging bayang hirang ng tipan. Ang kahulugan ng Eber ay tumawid, kaya’t ito’y sumasagisag sa bayang nasa tipan na tumatawid mula sa lupa patungo sa bagong lupa, gaya ng ginawa ng mga anak ni Abraham nang sila’y tumawid sa Dagat na Pula patungo sa Lupang Pangako. Ang paglalagalag sa ilang sa loob ng apatnapung taon ay humadlang sa pagtawid na iyon, ngunit sa katapusan ng apatnapung taon ay tumawid sila sa Jordan patungo sa Lupang Pangako, kaya’t sinasagisag nito ang huling pagtawid ng bayan ng Diyos. Kinakatawan ni Peleg ang kasaysayan noong unang naganap ang pagkakahati ng sangkatauhan sa dalawang bayang nasa tipan sa tore ni Nimrod. Ang sagisag ng tipan ng kamatayan ni Nimrod ay kalituhan, at ang sagisag ng tipan ng buhay ng mga Hebreo ay ang apat na raan at tatlumpung taon ng buhay ni Eber bago ang paghahating kinakatawan ni Peleg. Ang pangalang Peleg ay tumutukoy rin sa isang makahulugang katotohanang bilang, sapagkat ang apat na raan at tatlumpung taon ni Eber ay nahahati sa dalawang bilang, at si Peleg ay kumakatawan sa isang pagtatangi ng apat na raan mula sa bilang na tatlumpu.

Ang apat na raan at tatlumpu ay may dalawang bahagi. Ang apat na raang taon ng tipan ni Abraham, kasama ang karagdagang tatlumpung taon na itinakda ni Pablo. Ang pagdami ng kaalaman na nagbubunga ng pangwakas na pagkabuhay-muli ng bayan ng Diyos ay kinakatawan sa ikalabindalawang kabanata ng Daniel, kung saan ang sagisag na may dalawang bahagi ng walang hanggang tipan ay hayagang tinutukoy, at ito ay inilahad sa mga talata 9/11.

Ang pangwakas na pagbubukas ng tatak na nagluluwal ng isang tatluhang proseso ng pagsubok, gaya ng inilalarawan sa talata sampu bilang “dinalisay, at pinaputi, at sinubok,” ay kaugnay ng isang libo at dalawang daan at siyamnapung taon. Ang pagkaunawa ng mga pioneer sa talata ay na ang pag-aalis ng pagsalansang ng paganismo noong 508 ay nagpasimula ng isang tatlumpung-taóng proseso na umakay sa pagkakatatag ng kapapahan bilang ikalimang kaharian ng hula ng Biblia noong 538, na pagkatapos ay naghari bilang ikalimang kaharian ng hula ng Biblia hanggang sa magwakas ang isang libo at dalawang daan at animnapung taon noong 1798. Ang tatlumpung taon mula 508 hanggang 538 ay inilalarawan din ni Pablo bilang isang “unang pagtalikod,” sa 2 Tesalonica.

Sa 2 Tesalonica, ang paksa ay ang kaugnayan sa pagitan ng paganong Roma at ng papal na Roma, ang ikaapat at ikalimang mga kaharian ng hula, ayon sa pagkakasunod. Sa kabanatang ito ng Tesalonica natuklasan ni William Miller na ang “tuloy-tuloy” sa aklat ni Daniel ay kumakatawan sa paganong Roma, at lalo pang natuklasan ni Miller na ang “tuloy-tuloy” sa Daniel ay laging inihaharap na may kaugnayan sa kasuklam-suklam o sa pagsalangsang ng paninira. Ang kasuklam-suklam at pagsalangsang ng paninira sa aklat ni Daniel ay kumakatawan sa tinutukoy ni Juan sa aklat ng Apocalipsis bilang larawan ng halimaw at tanda ng halimaw, ayon sa pagkakasunod.

Ibinatay ni William Miller ang karamihan, kung hindi man ang lahat, ng kaniyang mga pagkakapit sa propesiya sa kaniyang pagkakakilanlan sa dalawang mapanirang kapangyarihan, na inilalarawan bilang ang “araw-araw” (pagano na Roma), at ang ikalawang mapanirang kapangyarihan, na ipinahahayag sa dalawang paraan: bilang pagsalangsang ng kasuklamsuklam na paninira (ang pagsasanib ng iglesya at estado), sa Apocalipsis—bilang larawan ng hayop (ang panghuhulang kayariang papal), at ang kasuklamsuklam na paninira (ang pagsamba sa araw) sa Apocalipsis—bilang tatak ng hayop. Ang pagkaunawang hinango ni Miller mula sa paglalahad ni Pablo sa 2 Tesalonica ay isang pangunahing saligang pagkaunawa ni Miller, na siyang sagisag ng mga pundasyon ng Adventismo. Ipinahahayag ni Pablo na yaong mga hindi umiibig sa katotohanang inilalarawan sa ikalawang kabanata ng 2 Tesalonica ay yaong tumatanggap ng malakas na pagkalinlang.

Sa tatlong talata ni Daniel (Daniel 12:9–11) ang makasagisag na pagkaunawa sa mga huling araw ay hindi maaaring magsama ng paglalapat ng panahon, sapagkat mula pa noong Oktubre 22, 1844, ang paglalapat ng panahong makahula ay hindi na wasto. Ang mga talatang 9/11 ay kumakatawan sa dalawang magkaibang yugto ng tatlumpung taon at isang libo at dalawang daan at animnapung taon. Ang bilang na apatnapu at ang bilang na isang libo at dalawang daan at animnapu ay kapwa mga sagisag ng isang makahulang ilang, at sa makahulang diwa ay mapagpapalit ang mga ito. Samakatuwid, ang isang libo at dalawang daan at animnapu ay maaaring maunawaan bilang apatnapu, at ang apatnapu ay ang ikapu ng apat na raan. Ang mga talatang 9/11 ay sumasagisag sa bilang ng walang hanggang tipan, gaya ng kinakatawanan ng apat na raan (Abraham) na kaugnay ng tatlumpu (Pablo). Ang “ilang” na kinakatawanan ng “isang libo at dalawang daan at animnapu” ay umaayon sa isang “ilang” ng “apatnapu,” at ang apat ay ikapu ng apat na raan. Ang tatlumpu ay tatlumpu. Ang apat na raan at tatlumpu ay nabubuo sa pamamagitan ng bilang na apat na raan na idinagdag sa bilang na tatlumpu, na sa Ezekiel kabanata apat ay kinakatawanan bilang tatlong daan at siyamnapu na idinagdag sa bilang na apatnapu.

Ang mga talatang 9/11 sa ikalabindalawang kabanata ay kumakatawan sa gitna ng tatlong makahulang yugto sa kabanata, at ang mga ito ay sagisag ng walang hanggang tipan na nabubuksan sa mga huling araw. Ang pagbubukas ng kahulugan ng apat na raan at tatlumpu sa mga huling araw ay isinasakatuparan sa ikaapat na kabanata ng Ezekiel.

Ang Leon ng lipi ni Juda ay ngayon nag-aalis ng tatak sa pangwakas na mensahe ng babala para sa mga sa pamamagitan ng pananampalataya ay pumasok sa Kabanal-banalan kasama nina Ezekiel, Juan, Daniel, at Isaias. Ang katotohanang iyan ay nabubuksan kasabay ng pagtataas sa mga kinakatawan hindi lamang bilang mga itinakwil ng Israel, kundi bilang watawat ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang katotohanang iyan ay inilalagay sa loob ng konteksto ng tipan na kinakatawan ng apatnaraang taon ni Abraham, kaugnay ng tipan na kinakatawan ng tatlumpung taon ni Pablo. Ang katotohanang iyan ay inihaharap sa 9/11 na mga talata ng Daniel dose, na kumakatawan sa gitna ng tatlong panahong sumasagisag, na wastong naunawaan ng mga Millerita. Ang panggitnang katotohanan ng 9/11 na inaalisan ng tatak sa Daniel dose ay kinakatawan sa tatlong daan at siyamnapung araw at apatnapung araw ni Ezekiel. Ang mga araw na iyon ay ibinubukas kay Ezekiel sa ikatatlumpung taon ng ikalabimpitong siklo ng Jubileo, at si Ezekiel, bilang saserdote, ay kumakatawan sa pagkasaserdote ng isang daan at apatnapu’t apat na libo na nasa gitnang pagsubok, sa tatlong pagsubok.

Si Ezekiel ay namarkahan sa loob ng pagsubok sa templo sa “ikalimang araw” ng “ikaapat na buwan,” na sa kasaysayang Millerita ay tumukoy sa mismong gitna (“kalagitnaan”) ng ikapitong mga buwan na nagsimula sa unang pagkabigo noong Abril 19, 1844, at nagtapos noong Oktubre 22 ng gayunding taon.

Ang Hulyo 21, 1844 ay nasa kalagitnaan ng pitong banal na buwan, at sa petsang iyon si Samuel Snow ay nasa Boston Tabernacle na inihaharap ang kaniyang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Doon, sa kauna-unahang pagkakataon sa isang pampublikong pagpapahayag, siya ay “nagpahayag sa mismong mga salita ng Kasulatan: ‘Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki!’” Tayo ngayon ay sagisag na nakatayong kasama ni Ezekiel sa Boston Tabernacle, ilang sandali bago ang pagtataas ng mga mensahero ng sigaw sa hatinggabi ay humayo na gaya ng isang daluyong. Ang makahulang proseso ng pagtataas ng bandila ay kinakatawan sa makahulang hanay ng Islam sa Apocalipsis kabanata siyam. Ang Ezekiel kabanata apat ang nagbibigay ng ikalawang saksi at ng katapusan ng hulang iyon na tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw, at ginagawa niya ito sa kabanata apat.

Ipagpapatuloy natin ang mga bagay na ito sa susunod na artikulo.