In the passage from Testimonies¸ volume five, which we have been considering for a few articles now; we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:
Birkaç yazıdır ele almakta olduğumuz Testimonies, beşinci ciltteki bölümde; Hezekiel’e, Yeşaya’ya ve Yuhanna’ya verilen tapınak görümleri hakkında bilgilendiriliyoruz:
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”
“Bu dersler bizim yararımız içindir. İmanımızı Tanrı’ya dayandırmamız gerekir; çünkü hemen önümüzde insanların canlarını sınayacak bir zaman bulunmaktadır. Mesih, Zeytin Dağı’nda, O’nun ikinci gelişinden önce vuku bulacak dehşet verici yargıları anlattı: ‘Savaşları ve savaş haberlerini işiteceksiniz.’ ‘Ulus ulusa, krallık krallığa karşı ayaklanacak; çeşitli yerlerde kıtlıklar, salgın hastalıklar ve depremler olacaktır. Bütün bunlar sancıların başlangıcıdır.’ Bu peygamberlikler Yeruşalim’in yıkılışında kısmen gerçekleşmiş olmakla birlikte, son günlere daha doğrudan uygulanmaktadır.”
The Ninth of Av
Av’ın Dokuzu
Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destruction's occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.
İbranice’de “Av’ın Dokuzu” anlamına gelen Tişa BeAv, Yahudilerin, hem Birinci Tapınağın MÖ 586’da Babilliler tarafından hem de İkinci Tapınağın MS 70 yılında Titus tarafından yıkılışını andıkları gündür. Her iki yıkım da aynı takvim tarihinde—İbrani ayı Av’ın 9. gününde (Gregoryen takvimde genellikle Temmuz ya da Ağustos ayına rastlayan bir tarihte)—gerçekleşmiştir. Sister White, Yeruşalim’in yıkılışını son günlerde “insanların canlarını deneyecek zaman” ile ilişkilendirdiğinde, her ikisi de yakında gelecek olan Pazar yasasını örnekleyen iki yıkıma işaret etmektedir.
Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapter eight through eleven.
Daniel on birinci bölümün on altıncı ayeti, o Pazar yasasını temsil eder ve kırk birinci ayetle uyum içindedir. Hezekiel’de Yeruşalim’in yıkılışı, Pazar yasası sırasında bilge ve akılsız bakirelerin ayrılığını tasvir etmek için kullanılır. Hezekiel, Babil’de sürgündeyken, sekizden on bire kadar olan bölümlerde tam da o ayrılığı görmek üzere mucizevî biçimde Yeruşalim’e taşınmıştır.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.
Ve altıncı yılda, altıncı ayda, ayın beşinci gününde, ben evimde otururken ve Yahuda’nın ihtiyarları önümde otururken, orada Rab Yehova’nın eli üzerime indi. O zaman baktım, ve işte, ateş görünümünde bir benzerlik vardı; belinin görünümünden aşağısı ateş, belinden yukarısı ise parlaklık görünümünde, kehribar rengi gibiydi. Ve el biçiminde bir şey uzattı, başımın bir tutam saçından beni tuttu; ve Ruh beni yerle gök arasına kaldırdı ve Allah’ın görümlerinde beni Yeruşalim’e, kuzeye bakan iç kapının girişine götürdü; kıskançlığa tahrik eden kıskançlık suretinin makamı oradaydı. Hezekiel 8:1–3.
The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.
Sekizden on bire kadar olan dört bölüm ayrılığın bir tasviridir; ve Kardeş White, Hezekiel dokuz üzerine yorum yaparken, bunun yalnızca Vahiy yedinci bölümdeki aynı mühürleme olduğunu değil, aynı zamanda Yeruşalim’in son günlerdeki Laodikya durumundaki Yedinci Gün Adventist Kilisesi’ni temsil ettiğini de belirtir.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
Kendi ruhsal gerileyişleri yüzünden keder duymayan ve başkalarının günahları için yas tutmayan sınıf, Tanrı’nın mühründen yoksun bırakılacaktır. Rab, ellerinde öldürücü silahlar bulunan habercilerine şu buyruğu verir: “Onun ardından şehir boyunca geçin ve vurun; gözünüz esirgemesin, acımayın: ihtiyarları da gençleri de, kızları da küçük çocukları da kadınları da tamamen öldürün; fakat üzerinde işaret bulunan hiçbir adama yaklaşmayın; ve Benim mabedimden başlayın. O zaman evin önünde bulunan ihtiyarlardan başladılar.”
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.
“Burada görüyoruz ki, kilise—Rab’bin mabedi—Tanrı’nın gazabının darbesini ilk hisseden olmuştur. Allah’ın kendilerine büyük ışık verdiği ve halkın ruhsal çıkarlarının koruyucuları olarak durmuş bulunan ihtiyar adamlar, kendilerine emanet edilen güveni boşa çıkarmışlardı. Önceki günlerde olduğu gibi mucizeleri ve Tanrı’nın kudretinin belirgin tezahürünü beklememiz gerekmediği tutumunu benimsemişlerdi. Zamanlar değişmiştir. Bu sözler onların imansızlığını güçlendirir ve onlar şöyle derler: Rab ne iyilik edecek ne de kötülük edecek. Halkını yargıyla yoklamayacak kadar merhametlidir. Böylece, Tanrı’nın halkına suçlarını ve Yakup evine günahlarını göstermek için artık bir daha seslerini borazan gibi yükseltmeyecek olan adamların feryadı, ‘Esenlik ve güvenlik’tir. Havlamayan bu dilsiz köpekler, gücenmiş bir Tanrı’nın adil intikamını hissedenlerdir. Erkekler, genç kızlar ve küçük çocuklar hep birlikte mahvolurlar.”
“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.
“Sadık olanların iç çekip feryat ettikleri iğrençlikler, sonlu gözlerin ayırt edebildiği şeylerin tümüydü; fakat açık ara en kötü günahlar, pak ve kutsal Tanrı’nın kıskançlığını tahrik edenler, açığa vurulmamış olanlardı. Yüreklerin büyük Araştırıcısı, kötülük işleyenlerin gizlice işlediği her günahı bilir. Bu kişiler aldatmacaları içinde kendilerini güvende hissetmeye başlarlar ve O’nun tahammülü nedeniyle, Rab görmez, derler; sonra da sanki O yeryüzünü terk etmiş gibi davranırlar. Fakat O, onların ikiyüzlülüğünü ortaya çıkaracak ve saklamak için bu denli özen gösterdikleri günahları başkalarının önünde açığa serecektir.”
“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.
“Mevki, itibar ya da dünyevî hikmet bakımından hiçbir üstünlük, kutsal görevde hiçbir makam, insanlar kendi aldatıcı yüreklerine bırakıldıklarında onları ilkelerini feda etmekten alıkoyamaz. Değerli ve doğru sayılmış olanlar, irtidadın elebaşları, ilgisizlikte ve Tanrı’nın merhametlerini kötüye kullanmada örnekler olduklarını ortaya koyarlar. O, onların kötü gidişatına artık daha fazla göz yummayacak ve gazabında onlarla merhametsizce muamele edecektir.”
“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
“Rab, büyük ışıkla bereketlenmiş ve başkalarına hizmet ederken sözün gücünü hissetmiş olanlardan, varlığını isteksizlikle geri çeker. Bir zamanlar O’nun sadık hizmetkârlarıydılar; O’nun huzuru ve rehberliğiyle lütfa mazhar olmuşlardı; fakat O’ndan saptılar ve başkalarını da hataya sürüklediler; bu nedenle ilahî hoşnutsuzluğun altına getirilmektedirler.” Testimonies, cilt 5, 211, 212.
The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.
Hezekiel kitabının bütünü, Yeruşalim’in yıkılışı bağlamı içinde yer alır. Hezekiel’in tanıklığında, Nebukadnessar’ın bir buçuk yıl süren kuşatması özellikle belirtilir; ancak İsa’nın Matta yirmi dörtteki uyarısının “daha doğrudan uygulanışı” ahir günlerdedir. Hezekiel’de bu hakikat çizgisi yirmi dördüncü bölümde bulunur.
January 15, 588 BC
MÖ 588, 15 Ocak
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.
Yine dokuzuncu yılda, onuncu ayda, ayın onuncu gününde Rabbin sözü bana geldi ve şöyle dedi: “Ey insanoğlu, bu günün adını, tam bu günün kendisini yaz; Babil kralı tam bu gün Yeruşalim’e karşı harekete geçti.” Hezekiel 24:1, 2.
On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.
Diğer Kutsal Kitap tanıklarıyla da teyit edilen bu tarihte, on sekiz ay sürecek bir kuşatma başladı. O tarihte Hezekiel’e gelen RAB’bin sözü, kaynayan bir kazanı izleyen büyük bir ateşle tasvir edilen kanlı kent meselinden oluşuyordu. Bu mesel açıkça Yeruşalim üzerine gelecek yargıyı temsil etmektedir; ve aynı bölümde bunun ardından, mabedi sonunda yok edecek olan kuşatmanın başlamış olduğunun bir işareti olarak, Hezekiel’in karısının ansızın bir darbeyle toprağa verilmesi anlatılır.
Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.
RAB’bin sözü bana yine geldi; dedi ki: Ey insanoğlu, işte, gözlerinin arzusunu bir darbe ile senden alıyorum; yine de yas tutmayacaksın, ağlamayacaksın, gözyaşların akmayacak. İnlemeyi bırak, ölü için matem tutma; başlığını başına sar, ayakkabılarını ayaklarına giy, bıyığını örtme ve insanların ekmeğini yeme. Böylece sabah halka söyledim; akşam karım öldü; ve sabahleyin bana buyrulduğu gibi yaptım. Hezekiel 24:15–18.
Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.
Sonra Hezekiel’in çevresindeki halk, meselin anlamını ve onun karısının ölümünü sordu.
And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.
Halk bana, “Bunları neden yaptığını, bunların bizim için ne anlama geldiğini bize söylemeyecek misin?” dedi. Ben de onlara cevap verdim: RAB’bin sözü bana gelerek şöyle dedi: İsrail evine söyle, Egemen RAB şöyle diyor: İşte, gücünüzün görkemi, gözlerinizin arzusu ve canınızın esirgediği şey olan kutsal yerimi murdar edeceğim; geride bıraktığınız oğullarınızla kızlarınız da kılıçla düşecekler. Hezekiel 24:19–21.
Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four-years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.
Hezekiel’in karısı ile mabet, bu pasajda her ikisi de “gözlerinin arzusu” olarak tanımlanmaktadır. Kutsal Kitap tarihçileri, kuşatmanın on sekiz ay sürdüğünü belirtirler; buna karşılık Cestius ve Titus’un kuşatmaları, 66 yılından 70 yılına kadar dört yıl sürmüştür. Cestius’un ilk kuşatmasından yıkıma kadar geçen zamanın dikkatli bir hesabı üç buçuk yıldır; ancak Kutsal Kitap’ta en sık kullanılan hesaplama yöntemi olan “dâhilî sayım” uygulandığında bu süre dört yıldır. Her iki hesaplamanın da geçerli olduğunu bilmek, Cestius’tan Titus’a kadar hem üç buçuk yılı hem de dört yılı görmemizi sağlar.
We have two witnesses of the Sunday law in the two destruction's of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.
Kudüs’ün iki yıkımında Pazar yasasına dair iki tanığımız vardır ve her iki tarihin ayrıntıları da yakında gelecek olan Pazar yasasına uygulanmalıdır—Laodikeia’nın Rab’bin ağzından kusulup atıldığı zamana. Nebukadnetsar’ın kuşatmasının başlangıcı, Hezekiel’in karısının ölümüyle işaretlenmiştir. Onun ölümü üzerine Hezekiel’e açıktan yas tutmaması buyuruldu; çünkü o, Yahudilerin tutsaklığa götürülmesinin işaretiydi.
The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.
66'dan 70'e kadar olan dört yıllık dönemin başlangıcı, Yeruşalim'deki Hristiyanların kaçması için işaret olan ıssızlık iğrençliğinin alametiyle belirlenir.
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.
Bunun için, Daniel peygamber aracılığıyla söylenmiş olan ıssızlığın iğrenç şeyinin kutsal yerde dikildiğini gördüğünüz zaman, (okuyan anlasın:) o vakit Yahudiye’de bulunanlar dağlara kaçsın. Matta 24:15,16.
Two sieges that clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explains what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:
Birbiriyle açıkça uyum içinde olan iki kuşatma vardır ve her iki kuşatma da kuşatmanın başlangıcında birer “belirti” içerir. Hezekiel, karısının ölümünün ve kendi tarafından yas tutulmamasının ne anlama geldiğini açıkladığında, bunu izah etmiş ve ardından şöyle kaydetmiştir:
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.
Böylece Hezekiel sizin için bir belirti olacaktır; onun yaptığı her şeye göre siz de yapacaksınız; ve bu gerçekleştiğinde, benim Rab Yahve olduğumu bileceksiniz. Hezekiel 24:24.
The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.
Hezekiel’in eşinin ölümünün belirtisi, Yeruşalim’in ve mabedin çok yakında gerçekleşecek yıkımının ve bunu izleyecek Babil sürgününün bir göstergesiydi. Daniel’in sözünü ettiği yıkıcı iğrençliğin belirtisi, yıkımdan kaçmak için bir uyarıydı; ancak her iki kuşatmanın da başlangıçta bir belirtisi vardır.
There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas; Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction of Babylon was Ezekiel's wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.
Yakında çıkacak Pazar yasasından önce peygamberlik niteliğinde bir kuşatma olacaktır ve Hezekiel’in karısının ölümü, Laodikyalı Yedinci Gün Adventist kilisesinin bütünüyle üzerinden geçilmiş olduğunun simgesidir; oysa Hezekiel, yüz kırk dört binin simgesidir ve kuşatmanın başlangıcında yükseltilen sancağın simgesidir. Hezekiel, Babil kuşatmasının başlangıcında yüz kırk dört binin sancağıdır ve başlangıçtaki ıssız bırakan iğrençliğin alameti Roma’nın “alameti”dir. Bir alamet içsel bir uyarıya, diğeri ise dışsal bir uyarıya işaret eder. Kuşkusuz, 66 yılında Hristiyanlara bir uyarı verilmişti, fakat uyarı alameti Roma idi. Babil’in yıkımındaki alamet Hezekiel’in karısıydı. Roma, canavarın işaretini alan sınıftır ve Hezekiel, Tanrı’nın mührünü alanların alametidir.
Two Ending Periods
İki Son Dönem
The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.
İlk kuşatma on sekiz ay sürdü ve ikinci kuşatma dört yıl sürdü. Her iki kuşatma da son günlerde “daha doğrudan” yerine gelişini bulur ve her iki kuşatma da Vahiy 9:15’te yer alan üç yüz doksan bir yıl ve on beş gün peygamberliğiyle doğrudan bağlantılıdır.
The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449 and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on 29 May 1453.
Vahiy dokuzuncu bölüm, onuncu ayetteki beş ayın başlangıcı, otuz sekiz sayısıyla ilişkilendirilen ve İslam’ın yükselişini tanımlayan, dört yıllık bir kuşatma ile doruğuna ulaşan otuz sekiz yıllık bir dönemi belirleyen bir tarihi içermekteydi. Bu dört yıllık kuşatma, (beş ay olan) yüz elli yılın sona erdiği ve üç yüz doksan bir yıl on beş günün başladığı tarihte başlayan tarihteki karşılığını bulur. Bu, 27 Temmuz 1449’da başladı ve dört yıl sonra İslam, Konstantinopolis’e karşı elli beş günlük bir kuşatma getirdi; bu kuşatma 29 Mayıs 1453’te sona erdi.
When the time prophecy that began on July 27, 1449 concluded on August 11, 1844, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angel’s movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.
27 Temmuz 1449’da başlayan zaman peygamberliği 11 Ağustos 1844’te sona erdiğinde, 1840’tan 1844’e kadar birinci ve ikinci meleklerin hareketinin dört yılı, 1333’ten 1337’ye kadar olan dört yıllık kuşatmayla ve ayrıca 1449’dan 1453’e kadar olan dört yıllık dönemle örtüşüyordu. Aynı peygamberlik çizgisinin doğrudan parçası olan bu üç tanık, üçüncü meleğin hareketinin tarihinde 1840’tan 1844’e kadar birinci ve ikinci meleğin hareketinin tekrarlandığı simgesel bir dört yıllık dönemi temsil eder. Bu üç tanık, yüz kırk dört binin tarihinde dört yıllık bir kuşatmayı örnekler. Bu dört yıllık dönem, ayrıca Yeruşalim’in 66 ve 70 yıllarındaki kuşatmalarıyla da tasvir edilmektedir.
The beginning of the four-year siege by Cestius in 66, and then the ending by Titus in 70 produces an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also a represented as three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.
Cestius’un 66 yılında başlattığı dört yıllık kuşatma ile Titus’un 70 yılında bunu sona erdirişi, dört yıllık bir dönem için bir alfa sembolü ve bir omega sembolü meydana getirir. Aynı dönem, üç buçuk yıl olarak da temsil edilir; bu da, papalık Roması’nın mabedi çiğneyip geçtiği üç buçuk peygamberî yılla uyum içindedir.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.
Ama mabedin dışında olan avluyu dışarıda bırak ve onu ölçme; çünkü o uluslara verilmiştir; onlar da kutsal kenti kırk iki ay ayaklar altına alacaklardır. Ve iki tanığıma güç vereceğim; onlar çula bürünmüş olarak bin iki yüz altmış gün peygamberlik edeceklerdir. Vahiy 11:2, 3.
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
Ve kılıcın ağzıyla düşecekler ve bütün uluslara tutsak olarak götürülecekler; ve ulusların zamanları tamamlanıncaya dek Yeruşalim uluslar tarafından ayaklar altına alınacaktır. Luka 21:24.
It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago), the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.
Cestius’un alfa simgesiyle Titus’un omega simgesi arasında temsil edilen süreye hem “dâhilî” hem de “haricî” hesaplamayı uyguladığımı belirtmek zaruridir. Bu, tek bir tarihin iki zaman uygulamasını temsil ettiğini gösterir. Bu Kutsal Kitap ilkesini, İsa’nın Kayseriye-Filipi’ye (Panium) yaptığı ziyaret ile Başkalaşım Dağı’na gidişi arasındaki süreyi ele aldığımızda (pek çok makale önce) zaten incelemiştik. Kutsal Kitap yazarlarından ikisi altı günü, biri ise sekiz günü kaydeder.
And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.
Altı gün sonra İsa, Petrus’u, Yakup’u ve onun kardeşi Yuhanna’yı yanına alıp onları ayrı olarak yüksek bir dağa çıkardı. Matta 17:1.
And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.
Altı gün sonra İsa, Petrus’u, Yakup’u ve Yuhanna’yı yanına alıp onları yalnız başlarına yüksek bir dağa çıkardı; ve onların önünde görünümü değişti. Markos 9:2.
And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.
Bu sözlerden yaklaşık sekiz gün sonra, Petrus’u, Yuhanna’yı ve Yakup’u yanına alarak dua etmek üzere dağa çıktı. Luka 9:28.
The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.
Yeruşalim’in yıkılışının son günlere yönelik “daha doğrudan” bir uygulaması vardır ve bu yıkılış, Babil ve Roma ile temsil edilen iki tanıktır. Bu iki tanık birbirleriyle uyum içindedir, ancak gerçeği güçlendirmek için farklı ve zorunlu peygamberlik özellikleri sunarlar. Roma tarafından gerçekleştirilen kuşatma (66’dan 70’e) dört yıl sürmüştür; bu aynı zamanda üç buçuk yılı da temsil eder. Üç buçuk yıl, hem putperestlik hem de papalık tarafından gerçekleştirilen kutsal yerin ve ordunun çiğnenip ayak altına alınmasıyla bağlantılıdır. Papalığın çiğneyip ayak altına alması, Roma kuşatmasındaki gerçek üç buçuk yıl ile örneklendirildiği üzere, simgesel üç buçuk yıl sürmüştür.
That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersects with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.
O dört yıllık kuşatma, aynı zamanda İslam’ın yükseltilmesini ve bunun ardından birinci, ikinci ve sonra üçüncü meleğin hareketinin yükseltilmesini tanımlayan peygamberlik çizgisiyle ilişkili dört yıllık dönemlerle de bağlantılıdır. Cestius’tan Titus’a uzanan dönem, papalık Roma’sının çarkıyla ve aynı zamanda İslam’ın çarkıyla kesişir. Roma’nın çarkı ve Cestius ile Titus’un üç buçuk yılı, papalık Roma’sının simgesel üç buçuk yılıyla kesişir; böylece putperest Roma ile papalık Roma’sı olan iki varlığı tanımlar. İslam’ın çarkı da, dört yıl olarak anlaşılan aynı tarihle bağlantılıdır; ancak tıpkı o tarihte Roma’nın çarkında olduğu gibi, İslam da İslam’ın çarkına tabi olan ikinci bir güçle ilişkilidir—bu da Adventizm’dir. Üç buçuk yıllık dönem, her iki evresinde de Roma’yı temsil eder ve dört yıllık dönem İslam’ı ve Adventizm’i temsil eder. Putperest Roma ile papalık Roma’sı peygamberlik bakımından birbirinden ayrılamaz; İslam ile Adventizm de ayrılamaz.
This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon that two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome, prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.
Bu, peygamberlik açısından, Babil kuşatmasını ele aldığımızda on sekiz aylık kuşatma tasvirinde zamanın iki anlayışının görülmesi gerektiğini zorunlu kılar. Roma tarafından getirilen kuşatmadaki iki zaman temsili, peygamberlik bakımından, Nebukadnetsar tarafından getirilen kuşatmada da iki zaman temsilini zorunlu kılar. Nebukadnetsar’ın on sekiz aylık kuşatması, bir buçuk yılın bir simgesi olarak da anlaşılabilir. On sekiz ay bir buçuk yıldır ve bir buçuk, 1.5 yıl olarak ifade edilebilir. Nebukadnetsar’ın kuşatması hem on sekiz ay hem de bir nokta beş (1.5) yıldı.
The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome, (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destruction's of Jerusalem.
On sekiz ay, Yeruşalim’i ayaklar altına alacak olan güce işaret eder ve 1,5 yıl da İslâm’a işaret eder. On sekiz ayı tanımlayan peygamberlik hesap çarkı Babil’i tanımlar; diğer peygamberlik hesap çarkı ise İslâm’ı tanımlar. İslâm’la bağlantılı olarak 1,5 yılın uygulanışına nasıl vardığımızın açıklamasını henüz ortaya koymuş değiliz; ancak dikkat edilmelidir ki, Roma’yla bağlantılı peygamberlik çarkına bağlı olarak Roma’nın getirdiği yıkımdaki zamanın iki hesabı (hem putperest hem de papalık Roma’sı) ve diğer hesabın İslâm’ın peygamberlik çarkıyla bağlantılı olduğu görülür. Bu özellikler, Yeruşalim’in hem alfa hem de omega yıkımlarında bulunur.
The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represent the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-years siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
Cestius ve Titus ile birlikte Yeruşalim’in dört yıllık kuşatılması, İslâm’ın yükseltilmesini simgeleyen dört yıllık bir kuşatma ile sona eren otuz sekiz yıllık bir dönemle başlamış olan peygamberlik çizgisinin sonunu temsil eder; aynı çizgideki son dört yıllık dönem ise yüz kırk dört binin sancağının yükseltilmesini temsil eder.
We will continue these things in the next article.
Bu konuları bir sonraki makalede sürdürmeye devam edeceğiz.