In the first seventeen verses of Isaiah forty the one hundred and forty-four thousand are prophetically located at the end of three and a half days, where they had been lying dead in the streets, while the world rejoiced. All the prophets agree with each other and the prophetic events they present always align with the other prophets, for God is not the author of confusion.
Yeşaya 40’ın ilk on yedi ayetinde, yüz kırk dört bin, dünya sevinirken üç buçuk gün boyunca sokaklarda ölü halde yattıktan sonra, bu sürenin sonunda peygamberce konumlandırılır. Bütün peygamberler birbirleriyle hemfikirdir ve ortaya koydukları peygamberlik olayları her zaman diğer peygamberlerle uyumludur; çünkü Tanrı karışıklığın kaynağı değildir.
And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.
Peygamberlerin ruhları peygamberlere bağlıdır. Çünkü Tanrı karışıklığın değil, esenliğin Tanrısıdır; kutsalların bütün kiliselerinde olduğu gibi. 1. Korintliler 14:32, 33.
The Comforter, who Jesus promised to send in His absence, was placed into the very first words, of the very first verse, of the twenty-six chapters that make up Isaiah’s final prophetic narrative. “Comfort ye, comfort ye my people, saith your God.” The rule of first mention emphasizes that the following twenty-six chapters is to be understood in reference to the perfect and final fulfillment of the coming of the Comforter.
İsa’nın kendi yokluğunda göndermeyi vaat ettiği Tesellici, Yeşaya’nın son peygamberlik anlatısını oluşturan yirmi altı bölümün birinci ayetinin ilk sözcüklerine yerleştirildi: “Teselli edin, teselli edin halkımı, diyor Tanrınız.” İlk bahsediliş kuralı, izleyen yirmi altı bölümün Tesellici’nin gelişinin kusursuz ve nihai gerçekleşmesine atıfla anlaşılması gerektiğini vurgular.
And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever. . .. But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:16, 26.
Ben de Baba’dan dileyeceğim ve O, sonsuzluğa dek sizinle birlikte kalsın diye size başka bir Yardımcı verecek. Ama Baba’nın benim adımla göndereceği Yardımcı, yani Kutsal Ruh, size her şeyi öğretecek ve size söylediğim her şeyi hatırlatacaktır. Yuhanna 14:16, 26.
The Midnight Cry of the Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.
Millerci tarihindeki Gece Yarısı Çığlığı, yüz kırk dört binin tarihinde tekrarlanır.
“There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
Kötülüğe, aldatmaya ve aldanışa gömülmüş, bizzat ölümün gölgesinde bir dünya var — uykuda, uykuda. Onları uyandırmak için ruhun sancısını kim çekiyor? Hangi ses onlara ulaşabilir? Zihnim, işaretin verileceği geleceğe götürüldü. 'İşte, Damat geliyor; onu karşılamaya çıkın.' Ama bazıları, kandillerini yeniden doldurmak için yağı edinmeyi geciktirmiş olacak ve çok geç, yağla temsil edilen karakterin aktarılabilir olmadığını anlayacaklar." Review and Herald, 11 Şubat 1896.
The question is asked, “what voice can” “awaken” those that are “asleep”? The “voice” that awakens them in Isaiah chapter forty, is the “voice” that “cries” in the “wilderness.”
Soru şöyle sorulur: "hangi ses" "uyuyanları" "uyandırabilir"? Yeşaya'nın kırkıncı bölümünde onları uyandıran "ses", "çölde" "haykıran" "ses"tir.
Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The “voice” of him that “crieth” in the wilderness. . .. Isaiah 40:2, 3.
Yeruşalim’in yüreğine konuşun ve ona haykırın: Savaşının tamamlandığını, suçunun bağışlandığını; çünkü Rab’bin elinden bütün günahları için iki katını aldı. Çölde "haykıranın" "sesi". . .. Yeşaya 40:2, 3.
The message of the Midnight Cry is also the message of the latter rain.
Gece Yarısı Çığlığı'nın mesajı aynı zamanda geç yağmurun mesajıdır.
“You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.
"Rab'bin gelişini fazla ileri bir zamana erteliyorsunuz. Son yağmurun, gece yarısı haykırışı kadar [aniden] ve on kat güçle geldiğini gördüm." Spalding ve Magan, 5.
One of the many symbols found in the Word of God that represents the latter rain message, is the symbol that is recognized by a doubling of words or phrases. The doubling of words, or phrases is a symbol of the Midnight Cry, or latter rain message in the last days. The symbolism of the doubling of “comfort ye,” places the opening of Isaiah chapter forty in the tarrying time, when the message represented as the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is to be recognized and then proclaimed. At that time, Christ sends the Comforter to awaken the sleeping virgins, who are prophetically represented as sleeping, and in some prophetic passages as sleeping, the sleep of death. The first verse of Isaiah forty, is prophetically located three and a half symbolic days ‘after’ the disappointment of July 18, 2020, for that is when the Comforter is sent to awaken those that are asleep. Three and a half days is a symbol of a wilderness, and there is where the “voice” begins to “cry.”
Tanrı’nın Sözünde bulunan ve geç yağmur mesajını temsil eden birçok sembolden biri, kelimelerin veya ifadelerin iki kez tekrarlanmasıyla tanınan semboldür. Kelimelerin ya da ifadelerin iki kez tekrarlanması, son günlerdeki Gece Yarısı Feryadı’nı, yani geç yağmur mesajını simgeler. “Teselli edin” sözünün iki kez yinelenmesinin simgeselliği, Yeşaya kitabının kırkıncı bölümünün açılışını, on genç kız benzetmesindeki Gece Yarısı Feryadı olarak temsil edilen mesajın tanınacağı ve ardından ilan edileceği bekleme zamanına yerleştirir. O vakit Mesih, peygamberlikte uyuyor olarak temsil edilen ve bazı peygamberlik pasajlarında da ölüm uykusunda uyuyor olarak betimlenen uyuyan genç kızları uyandırmak için Tesellici’yi gönderir. Yeşaya kitabının kırkıncı bölümünün birinci ayeti, 18 Temmuz 2020’deki hayal kırıklığının ‘ardından’ üç buçuk sembolik gün sonrasına peygamberliksel olarak yerleştirilir; çünkü uyuyanları uyandırmak üzere Tesellici’nin gönderildiği zaman o andır. Üç buçuk gün, bir çölün simgesidir ve ‘ses’in ‘haykırmaya’ başladığı yer orasıdır.
Revelation eleven, Ezekiel thirty-seven, Matthew twenty-five, the history of the Millerites (along with the same waymarks of Millerite history that occur in every reform movement), combine to identify a ‘specific process’ of awakening the sleeping virgins. The process starts with the virgins going to sleep at the disappointment. The period of the tarrying time that began at the disappointment is ultimately recognized as the tarrying time. The last portion of the tarrying time is the development of the message of the Midnight Cry. When the message is established, it is then proclaimed until it reaches its climax, the judgment.
Vahiy 11, Hezekiel 37, Matta 25 ve Milleritlerin tarihi (Millerit tarihinde ve her reform hareketinde görülen aynı yol işaretleriyle birlikte), uyuyan bakireleri uyandırmaya yönelik ‘belirli bir süreç’ belirler. Süreç, bakirelerin hayal kırıklığı sırasında uykuya dalmasıyla başlar. Hayal kırıklığıyla başlayan bu dönem nihayetinde bekleme zamanı olarak kabul edilir. Bekleme zamanının son kısmı, Gece Yarısı Çığlığı mesajının gelişimidir. Mesaj tesis edildiğinde, doruk noktasına, yani yargıya ulaşıncaya kadar ilan edilir.
The messenger represented as the “voice” in Isaiah, asked what the message was that was to be proclaimed. He was told in symbolic language to present the message of Islam. The prophetic message of Islam cannot be separated from the soon-coming Sunday law, for Islam is a trumpet power, and the seven trumpets of Revelation represent God’s judgment upon the powers who pass Sunday laws. Those powers were pagan Rome in 321, a symbol of the dragon; papal Rome in 538, a symbol of the beast; and the soon coming Sunday law in the United States, a symbol of the false prophet.
Yeşaya’da “ses” olarak temsil edilen haberci, ilan edilmesi gereken mesajın ne olduğunu sordu. Kendisine sembolik bir dille İslam’ın mesajını sunması söylendi. İslam’ın peygamberlik mesajı, yakında çıkacak Pazar yasasından ayrılamaz; çünkü İslam bir borazan gücüdür ve Vahiy’in yedi borazanı, Pazar yasalarını çıkaran güçler üzerindeki Tanrı’nın yargısını temsil eder. Bu güçler şunlardı: 321’de putperest Roma, ejderhanın bir simgesi; 538’de Papalık Roma’sı, canavarın bir simgesi; ve Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında çıkacak Pazar yasası, sahte peygamberin bir simgesi.
In connection with the identification of what the message that the “voice” who had been crying in the wilderness was to proclaim, was the promise that God’s word never fails. The ‘promise and assurance’ that God’s word never fails, is located in the identical prophetic setting that in Habakkuk chapter two, and verse three, is expressed as “at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” The message of Islam will never fail, it will surely come. The last verse of Isaiah chapter forty, addresses those that wait for the vision in Habakkuk.
Çölde haykıran “ses”in ilan edeceği mesajın ne olduğunun belirlenmesiyle bağlantılı olarak, Tanrı’nın sözünün asla boşa çıkmayacağına dair bir vaat vardı. Tanrı’nın sözünün asla boşa çıkmayacağına dair “vaat ve güvence”, Habakkuk kitabı ikinci bölüm, üçüncü ayette şu sözlerle ifade edilenle aynı peygamberlik bağlamında yer alır: “Sonunda konuşacak ve yalan söylemeyecek; gecikse de onu bekle; çünkü mutlaka gelecek, gecikmeyecek.” İslam’ın mesajı asla boşa çıkmayacak, mutlaka gelecektir. Yeşaya kitabının kırkıncı bölümünün son ayeti, Habakkuk’taki görümü bekleyenlere hitap eder.
But they that wait upon the Lord shall renew their strength; they shall mount up with wings as eagles; they shall run, and not be weary; and they shall walk, and not faint. Isaiah 40:31.
Ama Rab'bi bekleyenler güçlerini tazeleyecek; kartallar gibi kanat açıp yükselecekler; koşacaklar ve yorulmayacaklar; yürüyecekler ve bitkin düşmeyecekler. Yeşaya 40:31.
The “hidden history” of the seven thunders, that is now being unsealed, identifies three waymarks that begin and end with a disappointment. In that symbolic history, there are three waymarks, separated by two periods of time. A disappointment begins the tarrying time. The tarrying time leads to the corrected message and prediction of the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry begins a period of proclaiming the message of the Midnight Cry, that leads to a second disappointment, that is represented as judgment. Those three steps, separated by two periods of time, represent the Alpha and Omega, as created in the Hebrew word “truth.”
Şimdi mühürü açılan yedi gök gürlemesinin "gizli tarihi", bir hayal kırıklığıyla başlayan ve bir hayal kırıklığıyla sona eren üç yol işaretini tanımlar. O sembolik tarihte, iki zaman dilimiyle birbirinden ayrılan üç yol işareti vardır. Bir hayal kırıklığı, bekleme zamanını başlatır. Bekleme zamanı, Gece Yarısı Çığlığı'nın düzeltilmiş mesajına ve öngörüsüne götürür. Gece Yarısı Çığlığı'nın mesajı, bu mesajın ilan edildiği bir dönemi başlatır; bu dönem, yargı olarak temsil edilen ikinci bir hayal kırıklığına götürür. İki zaman dilimiyle ayrılan bu üç adım, İbranice "hakikat" kelimesinde oluşturulduğu gibi Alfa ve Omega'yı temsil eder.
In Ezekiel thirty-seven, Ezekiel also represents the “voice” of Isaiah forty. The voice in Isaiah forty asks, “What shall I cry?” The “voice” in Ezekiel thirty-seven, verse seven, then “prophesied as” he “was commanded.”
Hezekiel 37. bölümde Hezekiel, Yeşaya 40'taki "ses"i de temsil eder. Yeşaya 40'taki ses, "Ne haykırayım?" diye sorar. Hezekiel 37:7'deki "ses" de sonra "buyurulduğu gibi" "peygamberlik etti."
So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.
Böylece bana buyurulduğu gibi peygamberlik ettim; peygamberlik ederken bir gürültü oldu, işte bir sarsıntı; ve kemikler birbirine geldi, her kemik kendi kemiğine. Baktım, üzerlerine sinirler ve et geldi, üstleri deriyle kaplandı; ama içlerinde nefes yoktu. Hezekiel 37:7, 8.
Ezekiel’s first prophecy brought the bones and flesh together, but they were not yet alive. “So,” Ezekiel “prophesied as he” was “commanded” a second time. The second prophecy brought the bodies to life. The two prophecies are typified by the creation of Adam.
Ezekiel’in ilk peygamberliği kemiklerle eti bir araya getirdi, ama henüz canlanmamışlardı. "Böylece," Ezekiel "emredildiği gibi" ikinci kez "peygamberlik etti." İkinci peygamberlik bedenleri hayata kavuşturdu. Bu iki peygamberliğin tipik örneği Âdem’in yaratılışıdır.
And the Lord God formed man of the dust of the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul. Genesis 2:7.
Ve Rab Tanrı insanı toprağın tozundan şekillendirdi ve burun deliklerine yaşam soluğunu üfledi; insan yaşayan bir can oldu. Yaratılış 2:7.
The two-step process of bringing the dead dry bones to life is first mentioned in the creation of Adam, thus emphasizing that God’s prophetic Word is also His creative power. God first “formed” Adam, and Ezekiel’s first prophecy brought the bones and bodies together, then God “breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul.”
Ölü, kuru kemikleri hayata döndürmenin iki aşamalı sürecinden ilk kez Adem’in yaratılışında söz edilir; bu da Tanrı’nın peygamberlik sözünün aynı zamanda yaratıcı gücü olduğunu vurgular. Tanrı önce Adem’i "biçimlendirdi", Hezekiel'in ilk peygamberliği kemikleri ve bedenleri bir araya getirdi; sonra Tanrı "onun burnuna yaşam soluğunu üfledi; ve insan yaşayan bir can oldu."
Ezekiel’s second prophecy was directed “unto the wind,” not unto the bones, for he was told to “say to the wind,” “Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live.” Ezekiel’s second prophecy, which brings the dead bodies to life as a mighty army, was directed, not at the dead bodies, but at the wind. It was a command to the wind to breathe upon the bodies. The first time the word “breath” is mentioned in God’s Word is the creation of Adam, and it is there defined as the breath of life, and what brings life into the dead bodies, comes from the four winds.
Hezekiel’in ikinci peygamberliği, kemiklere değil, “rüzgâra” yöneltilmişti; çünkü ona “rüzgâra söyle” denmişti: “Dört rüzgârdan gel, ey nefes, ve dirilsinler diye bu öldürülmüşlerin üzerine üfle.” Ölü bedenleri güçlü bir ordu olarak hayata döndüren Hezekiel’in ikinci peygamberliği, ölü bedenlere değil, rüzgâra yöneltilmişti. Bu, rüzgâra, bedenlerin üzerine üflemesi için verilen bir emirdi. Tanrı’nın Sözünde “nefes” sözcüğünden ilk kez Âdem’in yaratılışında söz edilir; orada yaşam nefesi olarak tanımlanır ve ölü bedenlere yaşam getiren şey dört rüzgârdan gelir.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
Melekler, kopup kurtulup bütün yeryüzü üzerinde dört nala koşmak isteyen, öfkeli bir at olarak tasvir edilen ve yolunda yıkım ile ölümü taşıyan dört rüzgârı tutuyor.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
"Ebedi dünyanın tam eşiğinde mi uyuyacağız? Donuk, soğuk ve ölü mü olacağız? Ah, keşke kiliselerimizde, halkına üflenen Tanrı'nın ruhu ve nefesi bulunsa da, ayağa kalkıp yaşasınlar." Manuscript Releases, cilt 20, 217.
The two questions here are shall we sleep, and shall we be dead?…two terms for the same prophetic condition. The message of the four winds that are being restrained by angels, is the message that causes the breath of God to enter the dead and causes them to stand up and live. The message of the four winds is the message of the angry horse of Islam. The message of the four winds in the book of Revelation, is the sealing message. The sealing message of Revelation seven, verse one through three, is the message that identifies that the four winds are restrained, until the servants of God are sealed.
Buradaki iki soru şunlardır: uyuyacak mıyız, ve ölü mü olacağız? … aynı peygamberî durumu ifade eden iki terim. Melekler tarafından dizginlenen dört rüzgârın mesajı, Tanrı’nın nefesinin ölülere girmesine ve onların ayağa kalkıp yaşamalarına sebep olan mesajdır. Dört rüzgârın mesajı, İslam’ın öfkeli atının mesajıdır. Vahiy Kitabı’ndaki dört rüzgârın mesajı, mühürleme mesajıdır. Vahiy’in yedinci bölümünün birden üçe kadar ayetlerindeki mühürleme mesajı, Tanrı’nın kulları mühürleninceye kadar dört rüzgârın dizginlendiğini bildiren mesajdır.
And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.
Bundan sonra yeryüzünün dört köşesinde duran dört meleği gördüm; yeryüzünün dört rüzgârını tutuyorlardı ki rüzgâr ne yeryüzüne, ne denize, ne de herhangi bir ağaca esmesin. Ve doğudan yükselen, yaşayan Tanrı’nın mührünü taşıyan başka bir melek gördüm; ve yeryüzüne ve denize zarar vermeleri için yetki verilmiş olan dört meleğe yüksek sesle haykırdı, şöyle diyerek: “Tanrımızın kullarını alınlarında mühürleyinceye kadar ne yeryüzüne, ne denize, ne de ağaçlara zarar vermeyin.” Vahiy 7:1-3.
Ezekiel’s second prophecy was directed to the wind, and the life that the wind delivered unto the bodies came from the message of the four winds. In verses eight through ten, in Ezekiel thirty-seven the words that appear either as “wind” or “breath” is the same Hebrew word in each occurrence. God breathed into Adam, the breath of life, and in Ezekiel the breath of life is the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that comes from the four winds. That message delivers God’s creative power to the bodies that have been brought together in the valley of death, by the first message. The message of the four winds is the message of Islam bringing judgment upon the United States for the Sunday law. It is the message of the Midnight Cry.
Hezekiel’in ikinci peygamberlik sözleri rüzgara yöneltilmişti ve rüzgarın bedenlere taşıdığı yaşam, dört rüzgarın mesajından geliyordu. Hezekiel otuz yedide, sekizinci ila onuncu ayetlerde, “rüzgar” ya da “nefes” olarak görünen sözcük, her birinde aynı İbranice sözcüktür. Tanrı Adem’e yaşam nefesini üfledi ve Hezekiel’de yaşam nefesi, dört rüzgardan gelen yüz kırk dört binin mühürlenmesi mesajıdır. Bu mesaj, ilk mesaj tarafından ölüm vadisinde bir araya getirilen bedenlere Tanrı’nın yaratıcı gücünü ulaştırır. Dört rüzgarın mesajı, İslam’ın Pazar yasası nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri’ne yargı getirdiğini bildiren mesajdır. Bu, Gece Yarısı Çığlığı mesajıdır.
The hidden history of the seven thunders begins with a disappointment, which begins the tarrying time. In Revelation eleven when the two prophets were slain on July 18, 2020, the tarrying time began. Ezekiel was among the dead when the Lord asked Ezekiel if the two witnesses that are dead in the street could live.
Yedi gök gürlemesinin gizli tarihi bir hayal kırıklığıyla başlar; bu da bekleyiş zamanını başlatır. Vahiy 11'de, iki peygamber 18 Temmuz 2020'de öldürüldüğünde bekleyiş zamanı başladı. Rab, Hezekiel'e sokakta ölü olan iki tanığın yaşayıp yaşayamayacaklarını sorduğunda, Hezekiel ölülerin arasındaydı.
The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Ezekiel 37:1–3.
Rab'bin eli üzerimdeydi; Rab'bin Ruhu beni götürdü ve beni kemiklerle dolu bir vadinin ortasına bıraktı. Beni onların çevresinde dolaştırdı; bak, vadide açıkta çok sayıda kemik vardı; hem de büsbütün kurumuşlardı. Bana dedi ki: “İnsanoğlu, bu kemikler canlanabilir mi?” Ben de cevap verdim: “Ey Rab Tanrı, sen bilirsin.” Hezekiel 37:1-3.
In verse seven, when Ezekiel delivers the first of the two prophecies the message was simply, “O ye dry bones, hear the word of the Lord.” John, in the Revelation records, “blessed are those who hear the words of the prophecy of this book.” Ezekiel represents the dead dry bones who are blessed, as those who hear Ezekiel’s command to hear the Word of the Lord, and His Word is Truth. In chapter two of Ezekiel, the experience of those who hear God’s word is described.
Yedinci ayette, Hezekiel iki peygamberlik sözünden ilkini ilettiğinde mesaj basitçe şuydu: "Ey kuru kemikler, Rab'bin sözünü işitin." Yuhanna ise Vahiy'de şöyle kaydeder: "Bu kitabın peygamberlik sözlerini işitenler mutludur." Hezekiel, "Rab'bin sözünü işitin" diye verdiği buyruğu işitenler olarak kutsanan o ölü, kuru kemikleri temsil eder; O'nun sözü gerçektir. Hezekiel kitabının ikinci bölümünde, Tanrı'nın sözünü işitenlerin yaşadıkları anlatılır.
And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.
Ve bana dedi: Ey insanoğlu, ayağa kalk; seninle konuşacağım. O benimle konuşurken ruh içime girdi ve beni ayağa kaldırdı; öyle ki benimle konuşanı işittim. Hezekiel 2:1, 2.
In Revelation eleven, when the dead bodies hear the Word of the Lord, the Comforter enters into them and they stand on their feet. It is the Comforter that sets them on their feet.
Vahiy 11'de, ölü bedenler Rab'bin Sözünü işittiklerinde, Tesellici onların içine girer ve onlar ayağa kalkarlar. Onları ayağa kaldıran Tesellicidir.
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.
Ve üç buçuk gün sonra Tanrı'dan gelen yaşam soluğu içlerine girdi; ayağa kalktılar; onları görenlerin üzerine büyük bir korku düştü. Vahiy 11:11.
The standing up of the dead is step number one, in a two-step process that raises them out of their graves to become the ensign that is lifted up at the judgment of the Sunday law. When they stand in chapter eleven, “great fear” comes upon those that see them.
Ölülerin ayağa kalkması, onları mezarlarından çıkarıp Pazar günü yasasının yargısında yükseltilen sancak haline getiren iki aşamalı bir sürecin birinci adımıdır. 11. bölümde ayağa kalktıklarında, onları görenlerin üzerine “büyük bir korku” gelir.
And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:9.
Ve korkudan güçlü kalesine kaçacak, beyleri de sancaktan korkacak; Siyon’da ateşi, Yeruşalim’de ocağı bulunan Rab böyle diyor. Yeşaya 31:9.
The Midnight Cry message of Millerite history was the second part of the second angel’s message. The second angel’s message produced a separation of the Millerites from the churches that were then identified as the daughters of Babylon, and the faithful were called out to come and stand with the Millerites. A ‘body’ of believers was formed by that message, and then the second step was the message of the Midnight Cry that joined and added power to the second message. The Millerites then became a mighty army that took the message like a tidal wave across the land. That two-step process is the two voices of Revelation eighteen, and it is the identical process of the resurrection of the dead dry bones in Ezekiel who were slain in the street of Revelation eleven.
Millerit tarihinin Gece Yarısı Çığlığı mesajı, ikinci meleğin mesajının ikinci kısmıydı. İkinci meleğin mesajı, o dönemde Babil’in kızları olarak tanımlanan kiliselerden Milleritlerin ayrılmasına neden oldu ve sadık olanlar dışarı çıkıp Milleritlerin yanında saf tutmaya çağrıldı. Bu mesajla iman edenlerden bir “topluluk” oluştu ve ardından ikinci adım, ikinci mesaja katılan ve ona güç katan Gece Yarısı Çığlığı mesajıydı. Böylece Milleritler, mesajı ülke çapında bir gelgit dalgası gibi yayan güçlü bir orduya dönüştü. Bu iki aşamalı süreç, Vahiy 18’in iki sesidir ve Vahiy 11’in sokağında öldürülmüş olanların Hezekiel’deki ölü kuru kemiklerinin dirilişiyle aynı süreçtir.
“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 195, 196.
"Gökten gelen kudretli meleğe yardım etmek için melekler gönderildi ve sanki her yerde yankılanan sesler işittim: ‘Ey halkım, ondan çıkın ki onun günahlarına ortak olmayasınız ve onun belalarından pay almayasınız; çünkü onun günahları göğe ulaştı ve Tanrı onun kötülüklerini hatırladı.’ Bu mesaj üçüncü mesaja bir ek gibi göründü ve onunla birleşti; tıpkı 1844’te Gece Yarısı Çığlığı’nın ikinci meleğin mesajıyla birleşmesi gibi." Spiritual Gifts, cilt 1, 195, 196.
The first waymark in the hidden history of the seven thunders, is the disappointment which begins the tarrying time. The tarrying time is a period of time that is represented as three and a half days, which is a symbol of the wilderness. At the end of the forty years of wandering in the wilderness, Joshua led a mighty army into the Promised Land. At the end of the three and a half days, Ezekiel is taken to the valley of death, and is told to command the dead bodies to “hear the word of the Lord.” Ezekiel is a “voice” crying in the wilderness. The command to hear the Word of the Lord brings the body parts together, but they are not yet alive, they are not yet an army, they are not yet sealed. The “word of the Lord” which is spoken by Ezekiel in chapter two, identifies that when the Comforter arrives, God’s people stand, while they simultaneously hear the Word of the Lord. Christ promised He would send the Comforter, three and a half days after they were murdered in the street.
Yedi gök gürlemesinin gizli tarihindeki ilk yol işareti, bekleme zamanını başlatan hayal kırıklığıdır. Bekleme zamanı, çölün bir simgesi olan üç buçuk günle temsil edilen bir dönemdir. Çölde kırk yıllık dolaşmanın sonunda Yeşu güçlü bir orduyu Vaat Edilen Ülke’ye götürdü. Üç buçuk günün sonunda Hezekiel ölüm vadisine götürülür ve ölü bedenlere “Rab’bin sözünü işitin” diye buyurması emredilir. Hezekiel, çölde haykıran bir “ses”tir. Rab’bin sözünü işitme buyruğu beden parçalarını bir araya getirir, ama onlar henüz canlı değildir, henüz bir ordu değildirler, henüz mühürlenmemişlerdir. Hezekiel’in ikinci bölümde dile getirdiği “Rab’bin sözü”, Tesellici geldiğinde Tanrı’nın halkının ayağa kalktığını ve aynı anda Rab’bin sözünü işittiklerini belirtir. Mesih, onların sokakta öldürülmesinden üç buçuk gün sonra Tesellici’yi göndereceğine söz verdi.
Once standing, the bodies ‘who are not yet alive,’ are going to be given a second prophecy. The “voice that crieth in the wilderness” in Isaiah, asks what the prophecy is that he is to cry? The “message” that both Ezekiel, and the “voice” in Isaiah forty are commanded to present, is the message of Islam. When that prophecy is delivered, “Adam” comes to life as a mighty army. The living two witnesses then proclaim the message of Islam’s judgment upon the United States, because of the passage of the soon-coming Sunday law. The judgment of the Sunday law is the third waymark of the hidden history of the seven thunders. When it is fulfilled, the army is lifted up as an ensign to heaven, and is represented in Revelation fourteen.
Bir kez ayağa kalktıklarında, “henüz hayatta olmayan” bedenlere ikinci bir peygamberlik sözü verilecek. Yeşaya’daki “çölde haykıran ses”, haykıracağı peygamberlik sözünün ne olduğunu sorar. Hem Hezekiel’e hem de Yeşaya kırkta geçen “ses”e sunmaları emredilen “mesaj”, İslam’ın mesajıdır. O peygamberlik sözü iletildiğinde, “Âdem” güçlü bir ordu olarak hayata gelir. Ardından yaşayan iki tanık, yakında çıkarılacak Pazar yasasının kabul edilmesi nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri üzerine İslam’ın yargısı mesajını ilan eder. Pazar yasasının yargısı, yedi gök gürlemesinin gizli tarihinin üçüncü kilometre taşıdır. Bu yerine geldiğinde, ordu göğe bir sancak olarak kaldırılır ve Vahiy on dörtte temsil edilir.
“I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Selected Messages, book 2, 387.
"Birinci, ikinci ve üçüncü meleklerin mesajları konusunda bir tecrübem oldu. Melekler, göğün ortasında uçan, dünyaya bir uyarı mesajı duyuran ve bu dünyanın tarihinin son günlerinde yaşayan insanları doğrudan ilgilendiren varlıklar olarak tasvir edilir. Hiç kimse bu meleklerin sesini duymaz; çünkü onlar, göksel evrenle uyum içinde çalışan Tanrı'nın halkını temsil eden bir semboldür. Tanrı'nın Ruhu tarafından aydınlatılan ve hakikat aracılığıyla kutsallaştırılan erkekler ve kadınlar, üç mesajı sırasıyla ilan ederler." Seçilmiş Mesajlar, 2. kitap, 387.
The ensign that is lifted up is the third angel that is flying in the midst of heaven, warning mankind against accepting the mark of the beast. The mighty army continues to present that message to the world, until Michael stands up and human probation closes.
Yükseltilen sancak, göğün ortasında uçmakta olan ve insanlığı canavarın işaretini kabul etmemeleri konusunda uyaran üçüncü melektir. Güçlü ordu, Mikael ayağa kalkıncaya ve insanlığın deneme süresi sona erinceye kadar o mesajı dünyaya iletmeyi sürdürür.
We will continue these thoughts in the next article.
Bu düşüncelere bir sonraki yazıda devam edeceğiz.
And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Matthew 25:6.
Gece yarısı bir ses yankılandı: İşte, damat geliyor; onu karşılamaya çıkın. Matta 25:6.