Rome Establishes the Vision - Number Six

1798년부터 오늘날에 이르기까지 재림교회의 역사 안에서 발생해 온 여섯 가지 예언적 논쟁의 흐름을 우리는 다루고 있다.

L’article précédent a traité de la première et de la dernière controverse concernant la puissance romaine, et nous allons maintenant aborder la controverse qui eut lieu entre Uriah Smith et James White. Uriah Smith a introduit sa propre « interprétation particulière » dans le verset trente-six.

Smith reconnait que la puissance mentionnée dans le verset précédent était « Rome papale », mais il prétend que les caractéristiques du verset trente-six ne sont pas des caractéristiques prophétiques qui identifient Rome papale. Cette affirmation est fausse. Il faut se rappeler que, dans la rébellion de 1863, les sept temps de Lévitique chapitre vingt-six furent mis de côté, et que, par conséquent, la représentation des sept temps dans les deux tables d’Habacuc fut rejetée. Les tableaux de 1843 et de 1850 illustrent tous deux les sept temps au centre même des tableaux, et ces deux illustrations placent la croix au centre de la ligne des sept temps. Lorsque la lumière nouvelle concernant les sept temps arriva en 1856 et fut ensuite rejetée, cela marqua un rejet des deux tables d’Habacuc, ainsi que de l’autorité de l’Esprit de Prophétie, qui identifie si clairement que les deux tableaux furent dirigés par Dieu.

Selon Sœur White, la dernière séduction de Satan consiste à rendre sans effet le témoignage de l’Esprit de Dieu; ici, la première séduction consistait à rendre sans effet le témoignage de l’Esprit de Dieu, et elle représentait aussi un rejet simultané des vérités fondamentales figurant sur les deux cartes, et plus particulièrement des sept temps.

ਇਸ 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, 1863 ਦੀ ਜਾਲਸਾਜ਼ੀ ਵਾਲੀ ਚਾਰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਉਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਰੇਖਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ। 1863 ਤੱਕ ਉਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਨੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਲਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ “ਕ੍ਰੋਧਾਂ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਕ੍ਰੋਧ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਆਏ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ, ਉੱਤਰੀ ਦਸ ਕਬੀਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, 723 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ; ਅਤੇ ਦੂਜਾ, 677 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

Gabriel vint à Daniel, au chapitre huit, pour expliquer la vision de la marah, et, dans le cadre de cette œuvre, il fournit un second témoignage en faveur de 1844. Les deux mille trois cents années de Daniel chapitre huit prirent fin en 1844, mais il en alla de même pour la dernière des deux indignations dirigées contre les royaumes du nord et du sud.

अन्तिम अन्त एक प्रथम अन्त को पूर्वधारित करता है। उन दो क्रोधों में से अंतिम—जो केवल “सात समय” की एक अन्य अभिव्यक्ति है—1844 में समाप्त हुआ, और प्रथम क्रोध 1798 में समाप्त हुआ। जिस पद के विषय में स्मिथ ने दावा किया था कि उसमें पोपीय सत्ता के कोई विनिर्देश नहीं हैं, उसी ने उस वर्ष की पहचान की जब पोपसत्ता अपनी घातक चोट प्राप्त करेगी।

„Die Königsmacht“ in Vers sechsunddreißig würde „gedeihen, bis der Zorn vollendet ist“. Beachten Sie, was Smith über Daniel Kapitel acht, Verse dreiundzwanzig und vierundzwanzig in demselben Buch schreibt, in dem er behauptet, die päpstliche Macht besitze nicht die rechten Merkmale, um Vers sechsunddreißig zu erfüllen.

Smith, passage δυΐ, ἐπιδείκνυσιν ὅτι τὰ προφητικὰ γνωρίσματα τῆς εἰδωλολατρικῆς καὶ τῆς παπικῆς Ῥώμης εἰσὶν ἀντιμεταθετά, διότι ἀπλῶς ἀποτελοῦσι τὴν ἐκδήλωσιν τῆς Ῥώμης ἐν ταῖς δυσὶ φάσεσιν αὐτῆς, καθάπερ ἡ μῖξις σιδήρου καὶ πηλοῦ ἐν τῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ Δανιήλ, ἣν ἡ Ἀδελφὴ White προσδιορίζει ὡς σύμβολα ἐκκλησιαστικῆς καὶ κρατικῆς πολιτικῆς. Ὅταν ὁ Δανιὴλ ἐν τοῖς ἐδαφίοις οἷς ὁ Smith πραγματεύεται ταυτοποιῇ ὅτι ἡ Ῥώμη «shall prosper, and practice,» καὶ ὅτι ἡ Ῥώμη «shall cause craft to prosper in his hand,» ὁ Smith ἰσχυρίζεται ὅτι ἐν τῷ τριακοστῷ ἕκτῳ ἐδαφίῳ ὁ «king» ὃς «shall prosper till the indignation be accomplished,» προσδιορίζει προφητικὸν γνώρισμα ἀμφοτέρων, τῆς εἰδωλολατρικῆς καὶ τῆς παπικῆς Ῥώμης. Ἔπειτα ἰσχυρίζεται ὅτι οὐδὲν τῶν γνωρισμάτων τῆς Ῥώμης ἐν τῷ τριακοστῷ ἕκτῳ ἐδαφίῳ ἀναφέρεται εἰς τὴν παπικὴν ἐξουσίαν.

Ndakanzwa kuna Smith pakutsigira kuzivikanwa kweRoma sevapambi vanosimbisa chiratidzo, uye chimwe chezvimiro zvina zvechiporofita zviri mundima yegumi neina ndechekuti Roma vanozvikudza.

Smith affirme que les caractéristiques du roi au verset trente-six ne correspondent pas à la puissance papale, bien qu’il ait auparavant soutenu qu’il s’agissait de Rome au verset quatorze, laquelle s’élève elle-même. Pourtant, le roi au verset trente-six « s’élèvera lui-même ». Ce même roi au verset trente-six « proférera des choses merveilleuses contre le Dieu des dieux ». Dans Daniel, la puissance papale « proférera de grandes paroles contre le Très-Haut », et dans le livre de l’Apocalypse, la puissance papale blasphème contre le Très-Haut.

Har nɩm saɣa kʋm, papal power yɛrɛɛ ɖe verse thirty-six.

Les commentateurs humains sont bien souvent peu fiables, mais de nombreux commentateurs adventistes rendent témoignage à la vérité évidente selon laquelle c’était le verset trente-six que l’apôtre Paul paraphrasait dans 2 Thessaloniciens, lorsqu’il parla de l’homme de péché.

Temana ea mashome a mararo a metso e tšeletseng e re “o tla ikgodiša, a ikgodiše ka godimo ga modimo o mongwe le o mongwe,” gomme Paulo o re “motho yoo wa sebe a utollwe, morwa wa tahlego; Yo a ganetšanago le go ikgodiša ka godimo ga tšohle tšeo di bitšwago Modimo, goba tšeo di rapelwago.” Go molaleng gore Smith o be a se na taolo ya boporofeta ya go bolela gore kgoši ya temana ea mashome a mararo a metso e tšeletseng e be e fapane le kgoši yeo go bolelwago ka yona ditemaneng tšeo di išago go temana ya mashome a mararo a metso e tšeletseng. Ka thutapolelo o be a se na lebaka la go lokafatša tirišo ya gagwe yeo e fošagetšego, gomme tseko ya gagwe ya gore o dirile bjalo ka gobane temana ea mashome a mararo a metso e tšeletseng e se na dimelo tša maatla a bopapa e be e le go šotha Mangwalo ka maiteko a go hloma tlhathollo ya sephiri ya gagwe ka noši.

Luaodikeia காலத்து அட்வென்டிசம் நீடித்த ஆண்டுகளெல்லாம், ஸ்மித்தின் பயன்பாடு சரியா தவறா என்று அவர்கள் கருதுகிறார்களா என்பதைக் குறித்து பல அட்வென்டிஸ்ட் தெய்வவியலாளர்கள், மேய்ப்பர்கள், மற்றும் எழுத்தாளர்கள் விவாதித்துள்ளனர். இப்போது நீண்டகாலமாக மறைந்துபோன ஆஸ்திரேலிய மேய்ப்பரான லூயிஸ் வேர், தமது ஊழியத்தின் பெரும்பகுதியை ஸ்மித்தின் தவறான தீர்க்கதரிசன மாதிரிக்கெதிராகப் போராடுவதிலேயே செலவிட்டார். அவருடைய எதிர்ப்பிற்குக் காரணம், நாற்பத்திஐந்தாம் வசனத்தில் தனது முடிவுக்குவரும் ராஜாவை ஸ்மித் இறுதியில் துருக்கியாக அடையாளப்படுத்தியதுமட்டுமல்ல; ஸ்மித்தின் தளமே ஆர்மகெத்தோனுக்கான தவறான பயன்பாட்டையும் உருவாக்கியது. 1980-களில் அல்லது அதற்கும் அண்மையில், ஓர் அட்வென்டிஸ்ட் எழுத்தாளர் Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? என்ற தலைப்பில் ஒரு புத்தகத்தை எழுதியார். அந்த எழுத்தாளரின் பெயர் டொனால்ட் மான்செல்; அந்தப் புத்தகம் இன்னும் கிடைக்கிறது.

Манзелл простежує історію, що передувала Першій світовій війні та Другій світовій війні, показуючи, що коли ставало очевидним наближення обох цих воєн, адвентистські євангелісти починали використовувати хибне застосування Смітом Туреччини, яка йде до буквального Єрусалима, як ознаку Армагеддону та кінця світу. Він доводить на підставі церковних списків членства, що з наближенням кожної з цих воєн багато душ були приведені до членства в Адвентистській церкві на основі пророчого наголосу євангелістів, що випливав із хибного погляду Сміта на Армагеддон.

Lokacin da ɗaya daga cikin yaƙe-yaƙen ya ƙare, kuma hasashen da ba su cika ba suka gaza cika, ikkilisiya ta rasa mambobi fiye da waɗanda ta samu ta wurin tsarin annabci da Smith ya gina.

Par le rejet, par Smith, du message fondamental des millérites, et par sa disposition à promouvoir son interprétation privée des versets trente-six à quarante-cinq de Daniel, la logique de Smith a produit un modèle prophétique fondé sur les événements contemporains.

Хонзоде миёни Смит ва Ҷеймс Уайт дар бораи он подшоҳе, ки дар ояти охирини боби ёздаҳуми китоби Дониёл ба анҷоми худ мерасад, Ҷеймс Уайт мантиқиеро баён намуд, ки ба таври мухтасар пояи регини нубувватшиносии Смитро ифода мекард. Уайт таълим медод, ки «нубувват таърихро ба вуҷуд меоварад, аммо таърих нубувватро ба вуҷуд намеоварад».

போர் இரண்டிற்கும் முன்னர் உழைத்த அட்வென்டிசத்தின் சுவிசேஷப்பணியாளர்கள், வளர்ந்து வந்த வரலாற்றை பயன்படுத்தி ஸ்மித்தின் குறைபாடுள்ள அர்மகெதோன் குறித்த தீர்க்கதரிசன மாதிரியை முன்வைத்தனர்; மேலும், போர்களை முன்னிட்டு அவர்களுடைய பணி மிகுந்த ஆசீர்வாதமாயிருந்ததாகத் தோன்றினதாயினும், அந்தத் தீர்க்கதரிசன மாதிரி தனிப்பட்ட விளக்கத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தது என்று நிரூபிக்கப்பட்டபோது, அது முடிவில் நிகர இழப்பை உண்டாக்கியது.

La disposition de Smith à promouvoir, au sujet du roi du verset trente-six, un modèle prophétique privé porta également pour fruit une application erronée de la sixième plaie et d’Armageddon.

كما أشرنا سابقًا، تأتي الضربة السادسة بعد انقضاء زمن امتحان البشر؛ ولذلك فإن التحذير الوارد: «احفظ ثيابك» لا بد أن يشير إلى قضية امتحان تحدث قبل أن يقوم ميخائيل، وينقضي زمن امتحان البشر، وتبدأ الضربة الأولى. وتُعرِّف الضربة السادسة أنشطة التنين والوحش والنبي الكذاب، وهم الاتحاد الثلاثي الذي يجتمع عند قانون الأحد القريب المجيء. وذلك الاتحاد الثلاثي هو روما الحديثة، والرمز الذي يحدد ويثبت الاتحاد الثلاثي لروما الحديثة هو «سالبو شعبك» الذين «يرتفعون لإقامة الرؤيا» ثم «يسقطون».

Ukulumkisa kwesibetho sesithandathu, xa kuqondwa, kwenza umphefumlo ugcine izambatho zawo; kodwa ukuba kuyaliwa, kushiya umphefumlo uze, nto leyo eluphawu olunye kwezisihlanu zoMlaodikeya. Umfuziselo omisela olo kulumkisa ngabatshaba babantu bakho, abaziphakamisayo baze ekugqibeleni bawe. USolomon wathi ukuba abantu bakaThixo abanalo olo mbono, bayatshabalala.

דער העברעיִשער וואָרט פֿאַר „אָמבאַקומען“ מיינט „אַנטקליידן“; און יוחנן האָט אויפגעשריבן: „בָּרוּךְ הוּא הַשּׁוֹמֵר וְהַשּׁוֹמֵר אֶת־בְּגָדָיו, פֶּן־יֵלֵךְ עָרוֹם וְיִרְאוּ אֶת־חֶרְפָּתוֹ.“ סמית איז געווען אין טעות וועגן דעם מלך פֿון צפון, און יענע פֿאַלשע נבואישע יסוד־הנחה האָט אים דערלויבט אויסצואַרבעטן אַ נבואישע אָנווענדונג וואָס, אויב מען נעמט זי אָן, ברענגט אַרויס נאַקעטקייט, וואָס איז אַ סימבאָל פֿון די לאַאָדיקיער, וואָס ווערן אויסגעשפּיגן פֿון מויל פֿון דעם האר.

Smith ne rencontra aucune difficulté à défendre sa nouvelle fausse identification du roi du Nord contre James White, le mari de la prophétesse. Les historiens adventistes, ainsi que Sister White, traitent de leur célèbre désaccord. Ellen White reprit à la fois son mari et Smith pour avoir permis que leur divergence d’opinion quant à l’identité de celui qui était représenté par le roi du Nord dans Daniel onze fût portée sur la place publique. Dans la toute première publication adventiste après la Grande Déception de 1844, James White écrivit :

Lorsque Smith introduisit sa prétendue « nouvelle lumière » au sujet de « la dernière puissance dans Daniel, chapitre onze », James White considéra l’application de Smith, non comme une lumière nouvelle, mais comme une attaque contre les fondements. La controverse concernant Rome comme le roi du nord dans Daniel onze, qui eut lieu entre Uriah Smith et James White, possède des caractéristiques particulières que, en tant qu’étudiants de la prophétie, nous devons mettre en relation avec les autres controverses de l’histoire adventiste concernant le symbole de Rome.

L’un de ces attributs est l’introduction d’une interprétation particulière. Un autre attribut est que l’application de cette interprétation particulière exige une torsion de la grammaire simple, car Smith non seulement a négligé le fait que chaque attribut prophétique du verset trente-six s’adresse à Rome, mais il a aussi négligé le fait que la structure grammaticale exige que le roi du verset trente-six soit le même roi que celui qui est présenté dans le passage précédent.

سمةٌ أخرى هي أنَّ التفسيرَ الخاصَّ كان رفضًا لحقائقَ تأسيسيّة. وأخرى هي أنّه يمثّل رفضًا لسلطان روح النبوّة. ومن الخصائص الأخرى أنّ الفكرةَ الأولى المعيبةَ بشأن روما ستؤدّي إلى نموذجٍ نبويٍّ لا يجيز للإنسان أن يحفظ ثيابه وهو يقترب من ختام زمن امتحان البشر. وأخرى كانت الاستعدادَ للترويج لتفسيره الخاصّ على الملأ. وأخرى هي أنّ التفسير الخاصّ يُعرَّف دائمًا بأنّه نورٌ جديد. وجميع هذه السمات ماثلةٌ ضمن النقاش الحالي بشأن «لصوص شعبك».

Nazajanje ya suka ya Roma, oyo ezalaki elilingi na suka ya liboso ya matata ya Roma oyo emonisaki “babɛti-mipakola ya bato na yo,” soki esangisami na molɔngɔ ya esakweli ya matata ya Uriah Smith mpe ya James White, tokomona ete etuluku moko ekozala kotonga ndakisa na bango ya esakweli likoló ya ndimbola ya moto ye moko, oyo ebwaka solo ya moboko.

La rejection des vérités fondamentales représente automatiquement un rejet de l’autorité de l’Esprit de prophétie, lequel défend avec tant de solidité ces vérités fondamentales. Cette catégorie de personnes sera également disposée à exposer publiquement son point de vue, sans égard aux préoccupations qui pourraient être soulevées quant à l’effet que cet enseignement pourrait avoir sur le peuple de Dieu à travers le monde.

Kuva 1844 pekhîn, andame awelîn ê Adventîzmê de, nîqaşekî din derbarê Romayê de hate destpêkirin. Ew nîqaş berdewam kir ku were hejandin, heta ku wê nêrîna derewîn di andama sêyemîn a Adventîzmê de hate pejirandin. Em ê nîqaşa “rojane” wekî çaremîn ji şeş xetan ku em niha di modela xet li ser xet de dinirxînin, binirxînin.

De miel laaɗen darnde nayre ndee e nder geeseeji Rooma, e woodi ko haani siiftude wonnde e maande yeeso ndee, nde mi waɗi kaɓirgol aaya sappo e Daniel sura sappo e go’o, min mbi’i: “Aaya sappo maa e jokkondiri e no woodi e no toorii ‘joweeteeji jeɗɗi’ ɗii nder Leviticus mokkoy e jeegom, e eɗen sirruuji taariika, kono ndee ewonnde goonga ngoo wonaa ko min ngoni ɗoo e hollude.”

Урия Смит был ведущим в отвержении «семи времён» в 1863 году. Он отверг возрастание познания по этому вопросу, представленное в статьях на данную тему, написанных Хайрамом Эдсоном и опубликованных в Review в 1856 году. Значение того, что Смит был связан с движением, которое представляло «семь времён», но впоследствии отвергло возрастание познания именно по этому вопросу, также выходит за пределы темы особенностей введения Смитом того, что он называл новым светом по вопросу о царе севера; однако, когда мы завершим наш обзор линии адвентистских споров о Риме, мы вновь обратимся как к значению десятого стиха одиннадцатой главы Даниила, так и к тому, что выражено в отвержении Смитом Лаодикийской вести, пришедшей в 1856 году вместе с возрастанием познания о «семи временах».