When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified the responsibility of ancient Israel to present a living testimony of the two tables to the world. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified their responsibility to present a living testimony of all four tables to the world.
เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงเข้าสู่พันธสัญญากับอิสราเอลในสมัยโบราณ พระองค์ได้ประทานศิลาสองแผ่นไว้เป็นรากฐานและเป็นสัญลักษณ์แห่งความสัมพันธ์ตามพันธสัญญา ศิลาสองแผ่นนั้นยังได้ระบุถึงความรับผิดชอบของอิสราเอลในสมัยโบราณที่จะต้องสำแดงคำพยานอันมีชีวิตของศิลาสองแผ่นนั้นแก่โลกด้วย เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงเข้าสู่พันธสัญญากับอิสราเอลในยุคปัจจุบัน พระองค์ได้ประทานศิลาสองแผ่นไว้เป็นรากฐานและเป็นสัญลักษณ์แห่งความสัมพันธ์ตามพันธสัญญา ศิลาสองแผ่นนั้นยังได้ระบุถึงความรับผิดชอบของพวกเขาที่จะต้องสำแดงคำพยานอันมีชีวิตของศิลาทั้งสี่แผ่นแก่โลกด้วย
The two tables were given to literal ancient Israel just after God delivered them out of the literal slavery of Egyptian bondage, and brought them through the disappointment of the Red Sea crossing. The period of time that literal ancient Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as four hundred and thirty years, and while in bondage literal ancient Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.
แผ่นศิลาทั้งสองนั้นได้ทรงประทานแก่ชนชาติอิสราเอลโบราณตามตัวอักษร ภายหลังจากที่พระเจ้าได้ทรงช่วยพวกเขาให้ออกพ้นจากความเป็นทาสตามตัวอักษรแห่งการเป็นทาสในอียิปต์ และทรงนำพวกเขาผ่านพ้นความผิดหวังแห่งการข้ามทะเลแดง ช่วงระยะเวลาที่ชนชาติอิสราเอลโบราณตามตัวอักษรตกอยู่ในความเป็นทาสนั้น ได้ถูกระบุไว้อย่างเจาะจงในคำพยากรณ์ว่าเป็นเวลาสี่ร้อยสามสิบปี และในระหว่างที่ตกอยู่ในความเป็นทาสนั้น ชนชาติอิสราเอลโบราณตามตัวอักษรได้ลืม และเลิกถือรักษาวันสะบาโตวันที่เจ็ด។
The two tables were given to spiritual modern Israel just after God delivered them out of the spiritual slavery of Catholic bondage, and brought them through the great disappointment of 1844. The period of time that spiritual modern Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as twelve hundred and sixty years, and while in bondage spiritual modern Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.
แผ่นศิลาทั้งสองนี้ได้ถูกประทานแก่ชนอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณในยุคปัจจุบัน ภายหลังจากที่พระเจ้าได้ทรงช่วยพวกเขาให้พ้นจากความเป็นทาสฝ่ายจิตวิญญาณภายใต้พันธนาการของคาทอลิก และได้ทรงนำพวกเขาผ่านพ้นความผิดหวังอันใหญ่หลวงในปี 1844 ช่วงระยะเวลาที่ชนอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณในยุคปัจจุบันตกอยู่ในพันธนาการนั้น ได้ถูกระบุไว้อย่างเฉพาะเจาะจงแล้วในคำพยากรณ์ว่าเป็นเวลาหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปี และในระหว่างที่ตกอยู่ในพันธนาการนั้น ชนอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณในยุคปัจจุบันได้ลืม และเลิกถือรักษา สะบาโตวันที่เจ็ด.
In the very history when God provided the two tables to Moses to take to ancient Israel, his brother Aaron was making a golden image of a calf. The two tables of the Ten Commandments identify that God is a jealous God, and His jealousy is especially manifested against idolatry, and as Moses descended the mount, ancient Israel was dancing naked around a golden image that had been produced by the one who had been chosen as God’s spokesman.
ในประวัติศาสตร์ครั้งนั้นเอง เมื่อพระเจ้าทรงประทานแผ่นศิลาสองแผ่นแก่โมเสสเพื่อนำไปสู่อิสราเอลสมัยโบราณ อาโรนพี่ชายของเขากำลังกระทำรูปเคารพเป็นลูกวัวทองคำอยู่ แผ่นศิลาสองแผ่นแห่งพระบัญญัติสิบประการชี้ให้เห็นว่าพระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าผู้หวงแหน และความหวงแหนของพระองค์สำแดงออกอย่างเด่นชัดเป็นพิเศษต่อการบูชารูปเคารพ และขณะที่โมเสสกำลังลงมาจากภูเขา อิสราเอลสมัยโบราณก็กำลังเต้นรำเปลือยกายอยู่รอบรูปทองคำนั้น ซึ่งได้ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ที่ได้รับเลือกให้เป็นโฆษกของพระเจ้าเอง
And Moses told Aaron all the words of the Lord who had sent him, and all the signs which he had commanded him. And Moses and Aaron went and gathered together all the elders of the children of Israel: And Aaron spake all the words which the Lord had spoken unto Moses, and did the signs in the sight of the people. Exodus 4:28–30.
และโมเสสได้บอกถ้อยคำทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์ผู้ทรงใช้ท่านมาแก่อาโรน และบรรดาหมายสำคัญทั้งสิ้นซึ่งพระองค์ทรงบัญชาท่านไว้ และโมเสสกับอาโรนก็ไปชุมนุมบรรดาผู้ใหญ่ทั้งสิ้นของชนชาติอิสราเอล และอาโรนได้กล่าวถ้อยคำทั้งสิ้นซึ่งพระยาห์เวห์ได้ตรัสแก่โมเสส และได้กระทำหมายสำคัญต่อหน้าประชาชน อพยพ 4:28–30
The brother of the prophet who led ancient Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of the image of jealousy. The husband of the prophetess who led modern Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of 1863, and 1863 marks the first generation of Adventism as being represented as an image of jealousy being placed at the entry of the gate of the altar.
พี่ชายของผู้เผยพระวจนะผู้ทรงนำอิสราเอลในสมัยโบราณระหว่างประวัติศาสตร์แห่งพันธสัญญา เมื่อแผ่นศิลาพันธสัญญาทั้งสองได้ถูกประทานนั้น เป็นผู้นำในการกบฏแห่งรูปเคารพแห่งความหึงหวง ส่วนสามีของผู้เผยพระวจนะหญิงผู้ทรงนำอิสราเอลสมัยใหม่ระหว่างประวัติศาสตร์แห่งพันธสัญญา เมื่อแผ่นศิลาพันธสัญญาทั้งสองได้ถูกประทานนั้น เป็นผู้นำในการกบฏแห่งปี 1863 และปี 1863 บ่งชี้ว่าคนอาดเวนตีสรุ่นแรกถูกนำเสนอว่าเป็นรูปเคารพแห่งความหึงหวงซึ่งถูกตั้งไว้ที่ทางเข้าประตูแท่นบูชา
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.
แล้วพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย บัดนี้จงเงยตาขึ้นมองไปทางทิศเหนือ ข้าพเจ้าจึงเงยตาขึ้นมองไปทางทิศเหนือ และดูเถิด ทางทิศเหนือ ณ ประตูแท่นบูชานั้น มีรูปแห่งความหึงหวงนี้อยู่ที่ทางเข้า เอเสเคียล 8:5
The “altar” is a symbol of Christ.
“แท่นบูชา” เป็นสัญลักษณ์ของพระคริสต์
“We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.
“เรากำลังอยู่ในอันตรายที่จะปะปนสิ่งศักดิ์สิทธิ์กับสิ่งสามัญ ไฟบริสุทธิ์จากพระเจ้าจะต้องถูกใช้ในความพยายามของเรา แท่นบูชาที่แท้จริงคือพระคริสต์; ไฟที่แท้จริงคือพระวิญญาณบริสุทธิ์ นี่คือสิ่งดลใจของเรา มนุษย์จะเป็นที่ปรึกษาที่ปลอดภัยได้ก็โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงนำและทรงชี้แนะเขาเท่านั้น หากเราหันเหไปจากพระเจ้าและจากผู้ที่พระองค์ทรงเลือกไว้ เพื่อไปทูลถามที่แท่นบูชาแปลกหน้า เราก็จะได้รับคำตอบตามการกระทำของเรา” Selected Messages, book 3, 300.
The “gate” is the church.
“ประตู” คือคริสตจักร.
“To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.
“สำหรับจิตวิญญาณที่ถ่อมตนและเชื่อ บ้านของพระเจ้าบนแผ่นดินโลกคือประตูสวรรค์ บทเพลงแห่งการสรรเสริญ คำอธิษฐาน ถ้อยคำที่กล่าวโดยผู้แทนของพระคริสต์ ล้วนเป็นเครื่องมือที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้เพื่อเตรียมชนชาติหนึ่งสำหรับคริสตจักรเบื้องบน สำหรับการนมัสการที่สูงส่งยิ่งกว่านั้น ซึ่งไม่มีสิ่งใดที่เป็นมลทินจะเข้าไปได้” Testimonies, volume 5, 491.
In 1863, Laodicean Adventism became a legally registered church and ceased to be a movement. They “entered” into church history at that point. In 1863, the church of Christ entered into a legal association with the government of the United States. In that year they also introduced a counterfeit chart to replace the two sacred tables of Habakkuk. As soon as the second table was prepared, in terms of prophetic history those typified by Aaron were preparing a counterfeit image.
ในปี ค.ศ. 1863 แอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซียได้กลายเป็นคริสตจักรที่จดทะเบียนอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และยุติการเป็นขบวนการ นับแต่นั้นพวกเขาจึงได้ “เข้าสู่” ประวัติศาสตร์ของคริสตจักร ในปี ค.ศ. 1863 คริสตจักรของพระคริสต์ได้เข้าสู่ความสัมพันธ์ทางกฎหมายกับรัฐบาลแห่งสหรัฐอเมริกา ในปีนั้นเอง พวกเขายังได้นำแผนภูมิปลอมขึ้นมาเพื่อแทนที่ตารางศักดิ์สิทธิ์สองแผ่นของฮาบากุก ทันทีที่ตารางแผ่นที่สองถูกจัดทำขึ้น ในแง่ของประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ ผู้ที่อาโรนเป็นแบบอย่างไว้ก็กำลังจัดเตรียมรูปเคารพปลอมอยู่แล้ว
The second Commandment is the most specific warning against idolatry and the worship of images. It is also where God identifies His character as a jealous God. It is also there that He sets forth the principle that He reserves judgment upon the wicked unto the third and fourth generations. The Ten Commandments are a transcript of Christ’s character.
พระบัญญัติข้อที่สองเป็นคำเตือนที่เฉพาะเจาะจงที่สุดต่อการบูชารูปเคารพและการนมัสการรูปจำลอง ที่นั่นเองพระเจ้าทรงสำแดงพระลักษณะของพระองค์ว่าเป็นพระเจ้าผู้ทรงหวงแหน และที่นั่นด้วยที่พระองค์ทรงวางหลักการว่าพระองค์ทรงสงวนการพิพากษาไว้เหนือคนอธรรมจนถึงชั่วอายุที่สามและที่สี่ พระบัญญัติสิบประการเป็นสำเนาถอดความแห่งพระลักษณะของพระคริสต์
“For the rejection of Christ, with the results that followed, they were responsible. A nation’s sin and a nation’s ruin were due to the religious leaders.
“เพราะการปฏิเสธพระคริสต์ และด้วยผลลัพธ์ทั้งหลายที่ติดตามมา พวกเขาจึงต้องรับผิดชอบ บาปของชาติหนึ่งและความพินาศของชาติหนึ่งนั้นมีสาเหตุมาจากบรรดาผู้นำทางศาสนา”
“In our day are not the same influences at work? Of the husbandmen of the Lord’s vineyard are not many following in the steps of the Jewish leaders? Are not religious teachers turning men away from the plain requirements of the word of God? Instead of educating them in obedience to God’s law, are they not educating them in transgression? From many of the pulpits of the churches the people are taught that the law of God is not binding upon them. Human traditions, ordinances, and customs are exalted. Pride and self-satisfaction because of the gifts of God are fostered, while the claims of God are ignored.
“ในยุคของเรา หาใช่อิทธิพลอย่างเดียวกันกำลังทำงานอยู่ไม่หรือ? ในบรรดาผู้ทำสวนองุ่นขององค์พระผู้เป็นเจ้า มิใช่หรือว่ามีหลายคนกำลังดำเนินตามรอยเท้าของบรรดาผู้นำชาวยิว? บรรดาครูสอนศาสนามิได้กำลังชักนำมนุษย์ให้หันเหไปจากข้อกำหนดอันชัดแจ้งแห่งพระวจนะของพระเจ้าหรือ? แทนที่จะอบรมพวกเขาให้เชื่อฟังพระบัญญัติของพระเจ้า มิใช่หรือว่าพวกเขากำลังอบรมพวกเขาให้ละเมิด? จากธรรมาสน์มากมายในคริสตจักรทั้งหลาย ประชาชนถูกสอนว่าพระบัญญัติของพระเจ้าไม่มีผลผูกพันแก่พวกเขา ประเพณี บัญญัติ และธรรมเนียมของมนุษย์ได้รับการยกย่อง ความเย่อหยิ่งและความพึงพอใจในตนเองอันเกิดจากของประทานทั้งหลายของพระเจ้าได้รับการส่งเสริม ขณะที่พระประสงค์อันทรงเรียกร้องของพระเจ้ากลับถูกเพิกเฉย”
“In setting aside the law of God, men know not what they are doing. God’s law is the transcript of His character. It embodies the principles of His kingdom. He who refuses to accept these principles is placing himself outside the channel where God’s blessings flow.” Christ’s Object Lessons, 305.
“ในการละทิ้งพระบัญญัติของพระเจ้า มนุษย์หาได้รู้ไม่ว่าตนกำลังกระทำสิ่งใด พระบัญญัติของพระเจ้าเป็นภาพถอดแบบแห่งพระลักษณะของพระองค์ พระบัญญัตินั้นรวบรวมหลักการทั้งหลายแห่งอาณาจักรของพระองค์ไว้ ผู้ใดปฏิเสธที่จะยอมรับหลักการเหล่านี้ ผู้นั้นกำลังวางตนไว้นอกทางแห่งกระแสพระพรของพระเจ้า” อุปมาเรื่องของพระคริสต์, 305.
The character of Christ is His image, and it includes that He is a jealous God. God’s jealousy was manifested in Christ when He twice cleansed the temple. In the first temple cleansing the disciples who witnessed the work were then led to remember that the Scriptures referenced God’s jealousy.
พระลักษณะของพระคริสต์คือพระฉายาของพระองค์ และรวมถึงความจริงที่ว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้หวงแหนด้วย ความหวงแหนของพระเจ้าได้ปรากฏในพระคริสต์เมื่อพระองค์ทรงชำระพระวิหารสองครั้ง ในการชำระพระวิหารครั้งแรก เหล่าสาวกผู้เป็นพยานในเหตุการณ์นั้นจึงระลึกได้ว่าพระคัมภีร์ได้กล่าวถึงความหวงแหนของพระเจ้าไว้
And the Jews’ Passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. John 2:13–17.
เทศกาลปัสกาของพวกยิวใกล้จะมาถึงแล้ว และพระเยซูเสด็จขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และทรงพบคนที่ขายโค แกะ และนกพิราบอยู่ในพระวิหาร พร้อมทั้งพวกคนรับแลกเงินที่นั่งอยู่ที่นั่น และเมื่อพระองค์ทรงทำแส้จากเชือกเส้นเล็ก ๆ แล้ว ก็ทรงขับไล่พวกเขาทั้งหมดออกจากพระวิหาร ทั้งฝูงแกะและฝูงโคด้วย และทรงเทเงินของพวกคนรับแลกเงินออก และคว่ำโต๊ะของพวกเขาเสีย และตรัสแก่คนที่ขายนกพิราบว่า “จงเอาสิ่งเหล่านี้ออกไปจากที่นี่ อย่าทำพระนิเวศของพระบิดาของเราให้เป็นเรือนค้า” และพวกสาวกของพระองค์ระลึกขึ้นได้ว่ามีคำเขียนไว้ว่า “ความร้อนรนเพื่อพระนิเวศของพระองค์เผาผลาญข้าพระองค์จนหมดสิ้น” ยอห์น 2:13–17
In the Scriptures, both the Hebrew and the Greek the word “zealous” is also the word “jealous.” They are the same word. When Christ cleansed the temple, He was manifesting God’s jealousy, which is the attribute of God’s character that is identified in the second commandment, and it is especially manifested against idolatry. When Moses descended the mount with the two tables and understood what Aaron had done and what the people were doing, he broke the two tables. The two tables were the true image of jealously, for they were physical representations that identified God as a jealous God. When Moses broke the two tables, he was manifesting the very jealousy that is identified in the second commandment.
ในพระคัมภีร์ ทั้งในภาษาฮีบรูและภาษากรีก คำว่า “zealous” ก็เป็นคำเดียวกับคำว่า “jealous” ด้วย เป็นคำเดียวกัน เมื่อพระคริสต์ทรงชำระพระวิหาร พระองค์ทรงสำแดงความหวงแหนอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า ซึ่งเป็นคุณลักษณะประการหนึ่งแห่งพระอุปนิสัยของพระเจ้า อันได้รับการระบุไว้ในพระบัญญัติข้อที่สอง และสำแดงออกโดยเฉพาะเพื่อต่อต้านการบูชารูปเคารพ เมื่อโมเสสลงมาจากภูเขาพร้อมด้วยแผ่นศิลาสองแผ่น และเข้าใจว่าอาโรนได้กระทำอะไร และประชาชนกำลังกระทำอะไร ท่านก็ทุบแผ่นศิลาทั้งสองนั้นเสีย แผ่นศิลาทั้งสองเป็นภาพแท้อันแสดงถึงความหวงแหนอันศักดิ์สิทธิ์ เพราะเป็นสิ่งแทนทางกายภาพที่บ่งชี้ว่าพระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงหวงแหนอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อโมเสสทุบแผ่นศิลาทั้งสองนั้น ท่านกำลังสำแดงความหวงแหนอันศักดิ์สิทธิ์อย่างเดียวกันนั้นเอง ซึ่งได้รับการระบุไว้ในพระบัญญัติข้อที่สอง
And Moses turned, and went down from the mount, and the two tables of the testimony were in his hand: the tables were written on both their sides; on the one side and on the other were they written. And the tables were the work of God, and the writing was the writing of God, graven upon the tables. And when Joshua heard the noise of the people as they shouted, he said unto Moses, There is a noise of war in the camp. And he said, It is not the voice of them that shout for mastery, neither is it the voice of them that cry for being overcome: but the noise of them that sing do I hear. And it came to pass, as soon as he came nigh unto the camp, that he saw the calf, and the dancing: and Moses’ anger waxed hot, and he cast the tables out of his hands, and brake them beneath the mount. Exodus 32:15–19.
โมเสสจึงหันกลับและลงมาจากภูเขา โดยมีแผ่นศิลาแห่งพระโอวาทสองแผ่นอยู่ในมือของท่าน แผ่นศิลานั้นมีตัวอักษรเขียนอยู่ทั้งสองด้าน เขียนไว้ทั้งด้านนี้และด้านนั้น และแผ่นศิลานั้นเป็นพระราชกิจของพระเจ้า ทั้งลายพระหัตถ์ที่จารึกอยู่บนแผ่นศิลาก็เป็นลายพระหัตถ์ของพระเจ้า เมื่อโยชูวาได้ยินเสียงประชาชนร้องอื้ออึง เขาจึงกล่าวแก่โมเสสว่า “มีเสียงศึกสงครามในค่าย” โมเสสจึงตอบว่า “มิใช่เสียงโห่ร้องแห่งผู้มีชัย และมิใช่เสียงคร่ำครวญแห่งผู้พ่ายแพ้ แต่เป็นเสียงร้องเพลงที่เราได้ยิน” และต่อมาเมื่อท่านเข้าใกล้ค่าย ท่านก็เห็นลูกวัวและการเต้นรำ ความโกรธของโมเสสก็พลุ่งขึ้น ท่านจึงขว้างแผ่นศิลาออกจากมือ และทำให้แตกที่เชิงภูเขา อพยพ 32:15–19
The two tables were the testimony of God’s character. The character of God is the image that is to be formed in men through the righteousness of Christ. The two tables are the true image of jealousy, and Aaron had produced a counterfeit image of jealousy at the very time that the true image of jealousy was being delivered to ancient Israel. Those who have Christ formed within have His image, and the robe of His righteousness, yet Aaron’s celebrants were dancing naked, for they were Laodiceans. Laodiceans are “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.”
แผ่นศิลาทั้งสองนั้นเป็นพยานแห่งพระลักษณะของพระเจ้า พระลักษณะของพระเจ้าคือพระฉายาที่จะต้องถูกสร้างขึ้นในมนุษย์โดยผ่านทางความชอบธรรมของพระคริสต์ แผ่นศิลาทั้งสองเป็นภาพแท้แห่งความหวงแหน และอาโรนได้สร้างภาพปลอมแห่งความหวงแหนขึ้นในเวลาเดียวกันกับที่ภาพแท้แห่งความหวงแหนกำลังถูกมอบแก่ชนชาติอิสราเอลในสมัยโบราณ ผู้ที่มีพระคริสต์ทรงก่อร่างขึ้นภายในตน ย่อมมีพระฉายาของพระองค์ และมีฉลองพระองค์แห่งความชอบธรรมของพระองค์ กระนั้น ผู้ร่วมฉลองของอาโรนก็กำลังเต้นรำอย่างเปลือยเปล่า เพราะพวกเขาเป็นชาวเลาดีเซีย ชาวเลาดีเซียคือ “น่าเวทนา และน่าสมเพช และยากจน และตาบอด และเปลือยกาย”
And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:25.
และเมื่อโมเสสเห็นว่าประชาชนเปลือยกายอยู่ (เพราะอาโรนได้ทำให้พวกเขาเปลือยกาย จนเป็นที่อับอายท่ามกลางศัตรูของตน) อพยพ 32:25
In 1856, seven years before the counterfeit chart was produced, both James and Ellen White identified that the movement had transitioned into the Laodicean condition. In 1863, Adventism was as spiritually “naked” as was ancient Israel literally “naked” as they danced around the counterfeit image of jealousy. The counterfeit that Aaron had made was an idol made of gold, but it was an image of a calf, which is a beast. It was an image of the beast, and also an image to the beast. The golden calf was an image of the beast, but it also had been dedicated to the gods that Aaron unrighteously declared had delivered Israel from Egyptian bondage.
ในปี ค.ศ. 1856 ก่อนที่แผนภูมิปลอมจะถูกจัดทำขึ้นเจ็ดปี ทั้งเจมส์และเอลเลน ไวท์ได้ชี้ให้เห็นว่าขบวนการนั้นได้เปลี่ยนเข้าสู่สภาพของชาวเลาดีเซียแล้ว ในปี ค.ศ. 1863 ลัทธิแอ๊ดเวนตีส “เปลือยกาย” ทางจิตวิญญาณพอ ๆ กับที่อิสราเอลโบราณ “เปลือยกาย” อย่างแท้จริงขณะพวกเขาเต้นรำอยู่รอบรูปเคารพปลอมแห่งความหึงหวง สิ่งปลอมที่อาโรนได้ทำนั้นเป็นรูปเคารพที่ทำด้วยทองคำ แต่เป็นรูปของลูกวัว ซึ่งเป็นสัตว์เดรัจฉาน มันเป็นรูปของสัตว์เดรัจฉาน และเป็นรูปแก่สัตว์เดรัจฉานด้วย ลูกวัวทองคำเป็นรูปของสัตว์เดรัจฉาน แต่ก็ยังเป็นสิ่งที่ได้อุทิศถวายแก่บรรดาพระซึ่งอาโรนได้ประกาศอย่างอธรรมว่าเป็นผู้ช่วยอิสราเอลให้พ้นจากความเป็นทาสในอียิปต์ด้วย
And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. Exodus 32:4–6.
และเขารับสิ่งนั้นมาจากมือของพวกเขา แล้วเอาเครื่องแกะสลักแต่งขึ้น หลังจากหล่อเป็นรูปลูกวัวแล้ว; และพวกเขากล่าวว่า โอ อิสราเอล นี่แหละคือพระของท่านทั้งหลาย ผู้ได้พาท่านขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ และเมื่ออาโรนเห็นดังนั้น เขาก็สร้างแท่นบูชาหน้ารูปนั้น; และอาโรนได้ประกาศว่า พรุ่งนี้จะเป็นวันเทศกาลแด่พระยาห์เวห์ และรุ่งเช้าในวันถัดมา พวกเขาก็ลุกขึ้นแต่เช้า ถวายเครื่องเผาบูชา และนำเครื่องสันติบูชามาถวาย; แล้วประชาชนก็นั่งลงกินและดื่ม และลุกขึ้นเล่นสนุก อพยพ 32:4–6
The golden calf was an image of a beast, but it was dedicated to false gods, and so it was also an image (offering) to the beast. The image was made of gold, which is the symbol of Babylon, and it was a calf, which is the highest form of offering in the sanctuary service. It was dedicated to the gods of Egypt. Mystery Babylon (for all the prophetic testimonies identify the end of the world) consists of a woman riding upon a beast. The beast the woman rides is the United Nations (ten kings), and is a symbol of the dragon, atheism and Egypt. The woman herself is a counterfeit of God’s true church. The golden calf that Aaron dedicated to the gods of Egypt typified the great whore of Revelation seventeen, who is Babylon (gold), riding upon a beast (Egypt) and a counterfeit church (calf).
ลูกวัวทองคำนั้นเป็นรูปเคารพของสัตว์ร้าย แต่ได้ถูกถวายแด่พระเทียมเท็จ จึงเป็นรูปเคารพ (เครื่องบูชา) แก่สัตว์ร้ายด้วย รูปเคารพนั้นทำด้วยทองคำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของบาบิโลน และเป็นลูกวัว ซึ่งเป็นรูปแบบสูงสุดของเครื่องถวายบูชาในการปรนนิบัติแห่งสถานนมัสการ มันได้ถูกอุทิศแด่พระของอียิปต์ บาบิโลนลึกลับ (เพราะคำพยานเชิงพยากรณ์ทั้งสิ้นชี้ไปถึงอวสานของโลก) ประกอบด้วยหญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนสัตว์ร้าย สัตว์ร้ายที่หญิงนั้นนั่งอยู่คือสหประชาชาติ (กษัตริย์สิบองค์) และเป็นสัญลักษณ์ของพญานาค ลัทธิอเทวนิยม และอียิปต์ ตัวหญิงนั้นเองเป็นของปลอมเลียนแบบคริสตจักรแท้ของพระเจ้า ลูกวัวทองคำที่อาโรนถวายแด่พระของอียิปต์นั้นเป็นแบบล่วงหน้าของหญิงแพศยาผู้ยิ่งใหญ่ในวิวรณ์บทที่สิบเจ็ด ซึ่งคือบาบิโลน (ทองคำ) ที่นั่งอยู่บนสัตว์ร้าย (อียิปต์) และเป็นคริสตจักรปลอมเลียนแบบ (ลูกวัว)
At the same time Aaron built an altar, which, as just defined, represents Christ, the true altar. He then instituted a counterfeit system of worship, for he proclaimed a feast to the Lord on the following day. Aaron’s golden calf was an image “of” and “to” the beast, and it was set up “before” a counterfeit Christ, and a day was set aside to celebrate his false system of worship.
ในเวลาเดียวกัน อาโรนได้สร้างแท่นบูชา ซึ่งดังที่ได้กำหนดความหมายไว้แล้วนั้น เป็นสัญลักษณ์แทนพระคริสต์ ผู้ทรงเป็นแท่นบูชาที่แท้จริง แล้วเขาก็ได้สถาปนาระบบการนมัสการเทียมเท็จขึ้น เพราะเขาได้ประกาศให้มีเทศกาลถวายแด่พระยาห์เวห์ในวันรุ่งขึ้น ลูกวัวทองคำของอาโรนเป็นรูปเคารพ “ของ” และ “แด่” สัตว์ร้าย และมันถูกตั้งไว้ “ต่อหน้า” พระคริสต์เทียมเท็จ และได้กำหนดวันหนึ่งไว้ต่างหากเพื่อเฉลิมฉลองระบบการนมัสการอันเป็นเท็จของเขา
The United States is the power that sets up an image to the beast and then forces the world to follow its example. The United States has power to force that system of worship upon the world, and it does so in sight of the beast “before” it.
สหรัฐอเมริกาเป็นอำนาจที่ตั้งรูปเคารพของสัตว์ร้ายขึ้น แล้วจึงบังคับให้โลกดำเนินตามแบบอย่างของมัน สหรัฐอเมริกามีอำนาจที่จะบังคับให้ระบบการนมัสการนั้นตกอยู่เหนือโลก และมันก็กระทำเช่นนั้นต่อหน้าสัตว์ร้าย “เฉพาะหน้า” มัน
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.
และข้าพเจ้าเห็นสัตว์ร้ายอีกตัวหนึ่งขึ้นมาจากแผ่นดิน มันมีเขาสองเขาเหมือนลูกแกะ แต่พูดอย่างพญานาค และมันใช้อำนาจทั้งสิ้นของสัตว์ร้ายตัวแรกต่อหน้ามัน และทำให้แผ่นดินโลกกับคนทั้งหลายที่อาศัยอยู่ในนั้นนมัสการสัตว์ร้ายตัวแรก ซึ่งบาดแผลถึงตายของมันได้รับการรักษาให้หาย วิวรณ์ 13:11, 12
The man of sin, who is the papacy, is the sea beast of Revelation thirteen. When the United States speaks as a dragon, at the soon-coming Sunday law, it then begins to force the world to set up an image to the beast “before” it. The beast before the United States (the earth beast), is the papacy (the sea beast). The papacy is a counterfeit Christ, and Aaron had set up his golden image, before a counterfeit Christ, for Christ is the true altar. Aaron then instituted a false system of worship as represented by the proclamation of the feast day that was to take place on the next day. The United States also forces a false system of worship, and it is also associated with a counterfeit day of worship.
มนุษย์แห่งบาป ซึ่งก็คือสันตะปาปา คือสัตว์ร้ายจากทะเลในวิวรณ์บทที่สิบสาม เมื่อสหรัฐอเมริกาพูดดุจพญานาค ในกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า เมื่อนั้นสหรัฐอเมริกาก็เริ่มบังคับโลกให้ตั้งรูปของสัตว์ร้ายไว้ “ต่อหน้า” มัน สัตว์ร้ายที่อยู่ต่อหน้าสหรัฐอเมริกา (สัตว์ร้ายจากแผ่นดิน) ก็คือสันตะปาปา (สัตว์ร้ายจากทะเล) สันตะปาปาเป็นพระคริสต์ปลอม และอาโรนได้ตั้งรูปทองคำของตนไว้ต่อหน้าพระคริสต์ปลอม เพราะพระคริสต์ทรงเป็นแท่นบูชาที่แท้จริง แล้วอาโรนก็ได้สถาปนาระบบการนมัสการเทียมเท็จ ดังที่แสดงโดยการประกาศวันเทศกาลซึ่งจะมีขึ้นในวันรุ่งขึ้น สหรัฐอเมริกาก็บังคับให้มีระบบการนมัสการเทียมเท็จเช่นกัน และสิ่งนั้นก็เกี่ยวข้องกับวันนมัสการปลอมด้วย
When Moses descended the mount, the controversy was between the true and the false image of jealousy—the image of Christ or the image of Satan. The counterfeit consisted of a counterfeit Christ (the altar), a counterfeit experience (Laodicean), a counterfeit day of worship (“tomorrow is a feast of the Lord”). The rebellion of the golden calf represents the rebellion of the soon-coming Sunday law, but it also represents the rebellion of Laodicean Adventism in 1863.
เมื่อโมเสสลงมาจากภูเขา การโต้แย้งนั้นอยู่ระหว่างรูปเคารพแห่งความหึงหวงที่แท้จริงกับรูปเคารพแห่งความหึงหวงที่เทียมปลอม—คือพระฉายาของพระคริสต์หรือพระฉายาของซาตาน สิ่งปลอมแปลงนั้นประกอบด้วยพระคริสต์เทียมปลอม (แท่นบูชา) ประสบการณ์เทียมปลอม (เลาดีเซีย) และวันนมัสการเทียมปลอม (“พรุ่งนี้จะเป็นวันเทศกาลแด่พระยาห์เวห์”) การกบฏของลูกวัวทองคำนั้นเป็นตัวแทนของการกบฏแห่งกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้า แต่ก็เป็นตัวแทนของการกบฏของแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซียในปี 1863 ด้วย
In 1863, a counterfeit table was introduced to cover up the jewels of Miller’s dream as represented upon Habakkuk’s two tables. Those two tables had been typified by the two tables Moses received on the mount. In 1863, a legal connection was made with the government of the United States, thus ending the Millerite movement and legally registering the Laodicean movement as the Seventh-day Adventist church. That relationship was represented by Aaron’s image to the beast, which prophetically is defined as the combination of Church and State, thus typifying the Millerites establishing a Church-State relationship in 1863, and also typifying the United States at the soon-coming Sunday law.
ในปี ค.ศ. 1863 ได้มีการนำโต๊ะปลอมขึ้นมาเพื่อปกปิดอัญมณีแห่งความฝันของมิลเลอร์ ดังที่ได้ถูกสำแดงไว้บนโต๊ะทั้งสองของฮาบากุก โต๊ะทั้งสองนั้นได้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงโต๊ะทั้งสองที่โมเสสได้รับบนภูเขา ในปี ค.ศ. 1863 ได้มีการสร้างความเชื่อมโยงทางกฎหมายกับรัฐบาลแห่งสหรัฐอเมริกา อันเป็นการยุติขบวนการมิลเลอไรต์ และจดทะเบียนขบวนการเลาดีเซียโดยชอบด้วยกฎหมายในฐานะคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส ความสัมพันธ์นั้นได้ถูกแทนไว้โดยรูปของสัตว์ร้ายของอาโรน ซึ่งในเชิงพยากรณ์ได้ถูกนิยามว่าเป็นการรวมกันของคริสตจักรและรัฐ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงการที่พวกมิลเลอไรต์สถาปนาความสัมพันธ์ระหว่างคริสตจักรกับรัฐในปี ค.ศ. 1863 และยังเป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงสหรัฐอเมริกา ณ กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึงอีกด้วย
Aaron’s naked dancing fools, representing the counterfeit experience of Laodicea, is just as the Millerite movement had become in 1856. The spiritual experience represented by Aaron’s dancing fools was contrasted with the experience of Moses, who was manifesting the jealousy of God’s character towards idolatry. A “dance” in prophecy is a symbol of deception, and Aaron’s dancing fools, also represented the deception that is brought about by the United States as it forces the world to “dance” to Nebuchadnezzar’s band, while the whore of Tyre sings her songs.
พวกคนเขลาที่เต้นรำอย่างเปลือยเปล่าของอาโรน ซึ่งเป็นตัวแทนของประสบการณ์ลวงปลอมของเลาดีเซีย ก็เป็นเช่นเดียวกับที่ขบวนการมิลเลอไรต์ได้กลายเป็นในปี 1856 ประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณซึ่งพวกคนเขลาที่เต้นรำของอาโรนเป็นตัวแทนนั้น ถูกนำไปเปรียบเทียบกับประสบการณ์ของโมเสส ผู้ซึ่งกำลังสำแดงความหวงแหนแห่งพระลักษณะของพระเจ้าต่อการบูชารูปเคารพ “การเต้นรำ” ในคำพยากรณ์เป็นสัญลักษณ์ของการล่อลวง และพวกคนเขลาที่เต้นรำของอาโรนยังเป็นตัวแทนของการล่อลวงซึ่งถูกนำมาโดยสหรัฐอเมริกา เมื่อมันบังคับให้โลกทั้งโลก “เต้นรำ” ตามวงดนตรีของเนบูคัดเนสซาร์ ขณะที่หญิงแพศยาแห่งเมืองไทระขับร้องบทเพลงของนาง.
In 1863, the Laodicean Millerite movement transitioned to the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church. As identified in previous articles, in 1863, Jericho was rebuilt, for Jericho is a symbol of the affluence of Laodicea and serves as a counterfeit of the city of Jerusalem. In 1863, the introduction of a counterfeit prophetic chart represented a repetition of the history of Aaron, the golden calf and the dancing fools. The history of the Red Sea deliverance has been repeatedly employed by Sister White to illustrate the history of early Adventism, and this application aligns perfectly with the history of Moses and Aaron in the controversy over the image of jealousy.
ในปี ค.ศ. 1863 ขบวนการมิลเลอไรต์แห่งเลาดีเซียได้เปลี่ยนผ่านไปสู่คริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสแห่งเลาดีเซียที่จดทะเบียนตามกฎหมาย ดังที่ได้ชี้ให้เห็นไว้ในบทความก่อนหน้านี้ ในปี ค.ศ. 1863 เยรีโคได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ เพราะเยรีโคเป็นสัญลักษณ์แห่งความมั่งคั่งฟุ่มเฟือยของเลาดีเซีย และทำหน้าที่เป็นของปลอมเลียนแบบนครเยรูซาเล็ม ในปี ค.ศ. 1863 การนำแผนภูมิคำพยากรณ์ปลอมมาใช้เป็นตัวแทนของการทำซ้ำประวัติศาสตร์ของอาโรน ลูกวัวทองคำ และบรรดาคนเขลาที่เต้นรำ ประวัติศาสตร์แห่งการช่วยกู้ที่ทะเลแดงนั้น ซิสเตอร์ไวท์ได้นำมาใช้อยู่เนือง ๆ เพื่อเป็นภาพประกอบประวัติศาสตร์ของแอ๊ดเวนติสม์ยุคแรกเริ่ม และการประยุกต์ใช้นี้ก็สอดคล้องอย่างสมบูรณ์กับประวัติศาสตร์ของโมเสสและอาโรนในความขัดแย้งเกี่ยวกับรูปเคารพแห่งความหึงหวง.
In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began as an image of jealousy was placed in the gate (church), which was before the altar (Christ). That first generation then “entered” into an escalating history of abominations.
ในปี ค.ศ. 1863 คนรุ่นแรกของแอดเวนติสม์แห่งเลาดีเซียได้เริ่มต้นขึ้น เมื่อรูปแห่งความหึงหวงถูกตั้งไว้ที่ประตู (คริสตจักร) ซึ่งอยู่เบื้องหน้าพระแท่นบูชา (พระคริสต์) แล้วคนรุ่นแรกนั้นจึงได้ “เข้าสู่” ประวัติศาสตร์แห่งสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.
แล้วพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย บัดนี้จงเงยตาขึ้นมองไปทางทิศเหนือ ข้าพเจ้าจึงเงยตาขึ้นมองไปทางทิศเหนือ และดูเถิด ทางทิศเหนือ ณ ประตูแท่นบูชานั้น มีรูปแห่งความหึงหวงนี้อยู่ที่ทางเข้า เอเสเคียล 8:5
We will continue these considerations in the next article.
เราจะพิจารณาประเด็นเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป
“What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.
“ในห้วงเวลาอันน่าครั่นคร้ามและเคร่งขรึมนี้ สภาพของเราเป็นเช่นไร? อนิจจา ความเย่อหยิ่งกำลังครอบงำอยู่ในคริสตจักรเพียงใด ความหน้าซื่อใจคดเพียงใด การหลอกลวงเพียงใด ความรักในการแต่งกาย ความเหลาะแหละไร้สาระ และความบันเทิงเพียงใด ความปรารถนาในความเป็นใหญ่เพียงใด! บาปทั้งปวงเหล่านี้ได้ทำให้จิตใจมัวหมอง จนมิได้หยั่งเห็นสิ่งนิรันดร์ เราจะไม่ค้นพระคัมภีร์เพื่อให้เรารู้ว่าเรายืนอยู่ ณ จุดใดในประวัติศาสตร์ของโลกนี้ดอกหรือ? เราจะไม่เป็นผู้มีความเข้าใจเกี่ยวกับพระราชกิจที่กำลังกระทำเพื่อเราในเวลานี้ และเกี่ยวกับฐานะที่เราผู้เป็นคนบาปควรดำรงอยู่ ขณะที่งานแห่งการลบมลทินบาปนี้กำลังดำเนินไปดอกหรือ? หากเรายังใส่ใจต่อความรอดแห่งจิตวิญญาณของเราอยู่บ้าง เราจำต้องเปลี่ยนแปลงอย่างเด็ดเดี่ยว เราต้องแสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยการกลับใจอย่างแท้จริง เราต้องสารภาพบาปของเราด้วยความสำนึกผิดอย่างลึกซึ้งในจิตวิญญาณ เพื่อว่าบาปเหล่านั้นจะถูกลบออกไป”
“We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?
“เราต้องไม่คงอยู่บนแผ่นดินอันต้องมนตร์นั้นอีกต่อไป เรากำลังเข้าใกล้ช่วงสิ้นสุดแห่งเวลาทดลองของเราอย่างรวดเร็ว ให้ทุกดวงวิญญาณพินิจถามว่า ข้าพเจ้ายืนอยู่เช่นไรเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า? เราไม่รู้ว่าชื่อของเราอาจถูกนำขึ้นสู่พระโอษฐ์ของพระคริสต์ในเร็วเพียงใด และกรณีของเราจะถูกตัดสินอย่างถึงที่สุดเมื่อใด โอ อะไรหนอ อะไรหนอ คำตัดสินเหล่านี้จะเป็นเช่นไร? เราจะถูกนับรวมกับคนชอบธรรมหรือ หรือเราจะถูกนับอยู่ท่ามกลางคนอธรรม?”
“Let the church arise, and repent of her backslidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands His servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death.
“ให้คริสตจักรลุกขึ้น และกลับใจจากการถอยหลังของตนต่อพระพักตร์พระเจ้า ให้ยามทั้งหลายตื่นขึ้น และเป่าแตรให้มีเสียงที่ชัดเจน นี่เป็นคำเตือนที่แน่นอนซึ่งเราจะต้องประกาศ พระเจ้าทรงบัญชาผู้รับใช้ของพระองค์ว่า ‘จงร้องประกาศให้เต็มเสียง อย่ายั้งไว้ จงเปล่งเสียงของเจ้าเหมือนแตร และสำแดงการละเมิดของประชากรของเราแก่เขา และสำแดงบาปของวงศ์วานยาโคบ’ (Isaiah 58:1) จะต้องดึงความสนใจของประชาชนให้ได้ มิฉะนั้น ความพยายามทั้งสิ้นก็ไร้ประโยชน์ ถึงแม้ทูตสวรรค์องค์หนึ่งจากสวรรค์จะลงมาและกล่าวกับเขาทั้งหลาย ถ้อยคำของเขาก็จะไม่ก่อให้เกิดผลดีมากไปกว่าการพูดเข้าหูที่เย็นชาของความตาย”
“The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self-exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.” Selected Messages, book 1, 125, 126.
“คริสตจักรจะต้องตื่นขึ้นสู่การปฏิบัติ พระวิญญาณของพระเจ้าไม่อาจเสด็จมาได้เลยจนกว่านางจะได้เตรียมทางไว้ ควรมีการตรวจค้นจิตใจอย่างจริงจัง ควรมีการอธิษฐานร่วมกันอย่างพากเพียรไม่ย่อท้อ และโดยความเชื่อยึดถือพระสัญญาของพระเจ้า ควรมี ไม่ใช่การสวมผ้ากระสอบไว้ที่กายดังเช่นในสมัยโบราณ แต่เป็นการถ่อมจิตวิญญาณลงอย่างลึกซึ้ง เราไม่มีเหตุผลแม้ประการแรกที่จะยินดีชมตนเองและยกตนขึ้น เราควรถ่อมตนลงภายใต้พระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระเจ้า พระองค์จะทรงสำแดงพระองค์เพื่อทรงปลอบประโลมและประทานพรแก่ผู้ที่แสวงหาอย่างแท้จริง” Selected Messages, book 1, 125, 126.